Ze zijn oorspronkelijk met 6 kunstenaars, waaronder 4 in deze expo. Ze wilden een naam voor hun kunstenaarscollectief/groepje Ieder van hen kreeg een week de tijd om te brainstormen naar een naam. Na een week was het de bedoeling dat ieder van hen 3 titels zou voorstellen. Raar maar waar de titel : Vrouwen in alle staten sprong er uit en het kindje was geboren.
Ons kunstwerk ‘De loopgraaf’ met papavers in glas en korenbloemen in keramiek werd geinstalleerd in 2018. Bij de 100-jarige herdenkingsplechtigheid kregen we te horen van de Oudstrijdersbond dat Engelse soldaten herinnerd werden door papavers, de Franse door korenbloemen en de Belgische… door madelieven. We hebben dus een vervolg gebreid aan ons herinneringsmonument in het verlengde van de loopgraaf, met madelieven gedraaid in teer porselein en brieven/dagboek in glas met hierop uittreksels van brieven die soldaten naar het thuisfront stuurden. De gemeente heeft gezorgd voor een mooie omlijsting in glas en metaal. Keramiek: Annemie Heylen, Glas: Joke Van Broeckhoven. Willy Ceulemans maakte de achtergrondfoto.
Liliane Versluys -beeldhouwwerk en schilderen
Op haar 37e volgde ze een opleiding beeldhouwen, onder leiding van Yves Duchêne. Het was –haar broer Luc die haar aanspoorde om naar de Academie te gaan. Aanvankelijk was ze tegen, Liliane wilde immers niet in haar broers vaarwater terecht komen. “Hij is de slimme kunstenaar, ik de artistieke slimme.” “De mensen zijn enthousiast over het ruwe karakter van mijn beelden, het schetsmatige.” Liliane Versluys wil vriendelijke, troostende en aangename dingen scheppen, weg van de perfectie. Ze benadrukt ook het belang van humor en relativering in haar beelden.
Mijn kunst is er duidelijk gekomen door een passie, maar ook mijn juridisch werk doe ik vol overtuiging.” Maar er is toch ook een verschil. “Mijn advocatuur is heel dienstbaar, ik verhuur eigenlijk mijn hersenpan. Dat doe ik niet als ik hier ben in mijn atelier.
Kristel Van LENT Glaskunst
Glas inspireert me, het geeft mij de mogelijkheid om mijn gevoelens en die van anderen te uiten in een eigen beeldtaal. Mijn werken gaan over pijn, verdriet, verlangen, angst, agressie, liefde, kwetsbaarheid, kracht, geborgenheid en eenzaamheid. Het glas geeft vorm aan mijn innerlijke gevoelens en mijn leefwereld, als vrouw, echtgenoot, moeder, vriendin,… . Ik wil de tijdelijke gedachten en gevoelens van het leven vastleggen van geboorte tot dood, van droom tot werkelijkheid. Zo kan ik mijn Zijn delen met anderen.
Roos Fobelets- Schilderkunst
Na vijf jaar hogere graad schilderen en nog eens vijf jaar hogere graad tekenen aan de Hagelandse Academie voor Beeldende Kunst (afdeling Werchter) ben ik aquarelcursussen gaan volgen bij Christine Claesen, Piet Van Aken en Cao Bei-an. Later heb ik nog een workshop acryl gevolgd bij Marie-Josée Geeraerts.
Ik schilder niet wat ik zie wel wat ik voel zoekend naar vrij zijn verbonden zijn met wat echt telt
wil een gevecht aangaan op doek experimenterend met kleurencombinaties en gebruik van mixed media (zand, jute..) spontaan en speels in een sfeer die de toeschouwer kan prikkelen om dan die toeschouwer de kans te geven het werk naar eigen behoefte te interpreteren
De lente is in aantocht, de pandemie ebt weg, tentoonstellen kan nu in alle vrijheid. Dit is de perfecte timing voor de tentoonstelling van beeldende kunstenaars Mark Soen (schilderkunst), Nadia Lampens (tekenkunst, schilderkunst) en Annemie Kooyman+ (beeldhouwkunst). Met zijn drieën zijn ze ‘Lost in a different world’ maar toch verbonden door een gezamenlijke expo.
Ooit had ik op deze prachtige locatie; Het Rustpunt, de kloostergangen van de paters Karmelieten te Gent, een tentoonstelling met kunstenaar Jean De Groote. Benieuwd naar hun ongetwijfeld andere aanpak vroeg ik initiatiefnemer Mark Soen om tijdens de opstelling een kijkje te mogen nemen achter de schermen. ‘Graag’ antwoordde de kunstenaar.
Het Rustpunt tijdens de opbouw van de tentoonstelling Lost in a different world – vooraan beeldengroep van Annemie Kooyman
De gezellige drukte in de met zonverlichte gangen geeft me een thuis gevoel. Tentoonstellingsbouwers Leo Verlinden en Martine De Mulder wisselen ideeën. Tekeningen en schilderijen van Nadia Lampens verdwijnen van de ene plaats naar de andere om later toch weer in de oorspronkelijke compositie te belanden. Het is een zoeken, aftasten, proberen, experimenteren om tenslotte te beslissen: zo tonen we dit kunstwerk aan het publiek.
Martine De Mulder hangt werk van Nadia Lampens op
Hoe gaan jullie tewerk? Martine De Mulder: Nadia Lampens bezorgde ons mappen barstensvol werk in diverse technieken, stijlen en onderwerpen. Het is onze opdracht orde te scheppen in deze ‘chaos’. We maakten drie stapels: mannenportretten, vrouwenportretten en werken refererend naar de eerste wereldoorlog. Daarna groepeerden we de verschillende technieken en stijlen. Zo konden we vlotter composities samenstellen. De werken van Nadia komen door hun diversiteit het best tot hun recht in een speelse kriskras ophanging. De encrochage van kunst is van kapitaal belang. Een minder werk moet je optillen en de schoonheid van een sterk werk mag niet teloor gaan door een ‘verkeerde’ presentatie. Mark Soen werkt in reeksen. Zijn schilderijen dicteren een lineaire ophanging. Terwijl de composities met werk van Nadia vragen om dichtbij te bekijken, zorgen de schilderijen van Mark voor een rustpunt, voor afwisseling. De schilderijen van Mark Soen beschouw je van op afstand, als een geheel om later dichtbij te kunnen ontdekken, de werken van Nadia, daar ga je in op. Martine De Mulder: een expo is pas geslaagd als de aandacht voor alle kunstenaars in evenwicht lijkt.
schilderijen van Mark Soen
Martine De Mulder en Leo Verlinden zijn een hecht team en op elkaar afgestemd. De 2 tentoonstellingsbouwers vullen elkaar aan. Martine De Mulder: ik ben de denker, Leo de bron van ideeën. Hier werken we op gevoel en esthetiek, zonder vooropgesteld plan. Leo Verlinden: de kunstwerken moet je op de juiste manier in de context plaatsen. Martine De Mulder: een muur die afbladdert verstoppen we niet, het verval gebruiken we om de ‘tristesse’ in bepaalde tekeningen en schilderijen van Nadia Lampens te omkaderen.
Martine De Mulder en Leo Verlinden met beelden van Annemie Kooyman
werk van Nadia Lampens
Ondertussen zijn de ‘koppen’ van Annemie Kooyman uitgepakt. De tentoonstellingsbouwers groeperen de sculpturen aan de hand van techniek, materie, kleur en expressie. Leo Verlinden vindt de brede kloostervensterbanken ideaal om de beelden aan het publiek te tonen. Inderdaad vandaag streelt het zonlicht de koppen. De tentoonstellingsbouwers kiezen voor een vroegere opstelling van een beeldengroep; hoofden van een verschillend pluimage, letterlijk en figuurlijk. Annemie Kooyman+ was kapster, klanten fungeerden soms als model.
‘Koppen’ van Annemie Kooyman
Ik vraag Mark Soen waarom hij tentoonstelt? Natuurlijk wil hij verkopen maar dat is niet de hoofdreden. Het is een fijn gevoel als een werk een plaatsje aan een muur krijgt en zichtbaar wordt. Daar doet hij het voor. De meeste werken stelt hij nu voor de eerste maal tentoon en dateren van 2018 tot 2022. Wat is zijn ambitie? In een galerie tentoonstellen en veel kunnen overlaten aan de galerie zelf.
schilderijen van Mark Soen
Wanneer ik de kloostergangen verlaat, regelt Leo Verlinden de verlichting, want zonlicht dat is er niet altijd. Ik maak de bedenking; deze locatie mag ongetwijfeld concurreren met een galerieruimte met allure. Mark Soen kan Annemie Kooyman, mede exposant en overleden vriendin geen mooiere hommage bezorgen.
Het is een klein stadje naast het grote Brussel. Je stapt in een straatje beginnend aan de Brusselsesteenweg. Links en rechts staan “middle class” huizen. Links is een doodlopende weg die begint met een lange houten afsluiting. Het is een rustige en discrete wijk. Een beetje verder rijzen twee driegevel huizen op, trots en hoog met de garage onder het huis. Elk jaar organiseert Katrien opendeur weekends gedurende de maand november. Binnen in de garage situeert zich het atelier voor beeldhouwkunst en daar worden ook de beeldhouwwerken tentoongesteld. Om de juwelen te bekijken moet je naar de voordeur stappen. Je belt aan en een charmante stem vraagt naar boven te gaan. Het atelier is op zolder, met veel lichtinval, hoofdzakelijk vanuit het westen.
Katrien, wie ben jij ? Een juwelenontwerpster of een beeldhouwster?
“Ik ben dertig jaar geleden met juwelen begonnen. Het is echt mijn ding, ik doe dat met veel passie. Toen ik de keuze maakte, twijfelde ik tussen de twee disciplines. In die zin is het een moeilijk antwoord. Uiteraard ben ik voornamelijk een juwelenontwerpster. Voor dat ik te oud werd, wilde ik beeldhouwen proberen om te kijken of het mij ligt. Vier jaar geleden heb ik de knoop doorgehakt. Ik wilde een collectie maken, ook van beelden, met het doel ermee naar buiten te komen. Hoe dat verder zijn leven gaat leiden, weet ik niet. Als ik het doe, doe ik dat niet voor mezelf. Uiteraard haal ik er veel voldoening uit.”
Leren
Katrien volgde de afdeling juweelontwerp aan de Academie in Antwerpen. Een bewuste keuze want ontwerpen vindt ze het belangrijkste. Voor het beeldhouwen volgde ze geen academisch parcours. Een half jaar les houtbewerken in Anderlecht bracht haar het nodige bij. Het was fysisch hard werk.
Ontwerpen en opbouwen
Ontwerpen is de kern. Katrien doet dat ontzettend graag. Voor haar juwelencollectie trekt ze zich terug in een bubbel. Na één of twee dagen begint de handenarbeid, opbouwen met was. Ze wil onmiddellijk een 3D voorstelling.
Een beeldhouwwerk doorloopt een gelijkaardig proces. Zo is het ook begonnen. Ze dacht aan abstracte sculpturen. Op vakantie bedacht Katrien een sculptuur dat de basis legde voor wat ze nu doet… geen volledig maar een beschadigd lichaam.
Beschouw je de juwelen als kunst ?
“Een moeilijke vraag. Het is geen kunst met een grote K. Ik leun dicht tegen het ambacht aan. Voor mij is ontwerpen essentieel, dat is kunst, de uitvoering is toegepaste kunst.”
Maak je juwelen op maat?
“Tijdens de opendeurdagen vertrek ik meer vanuit mijn collectie. Juwelen op maat maakt minstens de helft van mijn werk uit. Dat is een meerwaarde die ik mijn klanten kan aanbieden. In overleg maak ik een ontwerp. Voorafgaand vinden verschillende gesprekken plaats, tot beide partijen akkoord zijn en de klant het echt ziet zitten waar ik naartoe wil. Dan pas volgt een definitieve fase. In de ontwerpfase is het noodzakelijk dat de opdrachtgever checkt of ik begrepen heb wat hij wil. Meestal zit het goed, ik behoed mij voor het creëren van een misverstand. Het is belangrijk elkaar te begrijpen. De klant apprecieert de tussenstappen en voelt zich dan ook geruster.”
Vind je dat leuk, het op maat werken?
“Ik vind het enorm boeiend. Je weet voor wie je werkt, over wie en wat je aan het nadenken bent. Kinderen, partner, het overlijden van familieleden kunnen aanleiding zijn tot een juweelontwerp. Het is fijn dat me gevraagd wordt iets te maken met een speciale betekenis: voor geboortes, zovele jaren samen zijn tot voor opgroeiende kinderen, dochters die volwassen worden, alles kan. Ik zie vele levensverhalen passeren, van alle generaties, zeer jong tot heel oud, dat maakt het voor mij boeiend, houdt de passie levendig. Ik ben altijd met een juweel bezig en elk verhaal dat ik verwerk is anders. Reeksen ontwerpen om te verkopen in winkels, betekent productie, want je moet leven, een inkomen hebben. Verkopen is voor mij niet het belangrijkste. Ik wil gepassioneerd bezig blijven en voeling hebben met mijn klanten.”
Tijdloze juwelen
“Mijn bedoeling is dat als klanten nu juwelen kopen, ze ook waardevol zijn voor hun kinderen, de volgende generatie. Soms kan een juweel in een tijdperk gesitueerd worden … bijvoorbeeld in het begin van deze eeuw. Ik zou met twee collecties per jaar kunnen werken en ieder jaar opnieuw mensen aantrekken voor verkoop. Zo ben ik niet. Als unieke stukken verkocht zijn … dan komen er nieuwe. Juwelen die er al 5 jaar liggen ga ik niet wegdoen. Als ik daar nog achter sta, dan bewaar ik ze. Voor mij zijn die evenveel waard als mijn nieuwe ontwerpen. Zo redeneren volgens mij ook mijn klanten. En dat is de bedoeling. Ik zoek doelbewust geen thema’s, dat wil ik niet. Ik wil passioneel ontwerpen, Ik wil geen vluchtige dingen creëren. Ik heb al stukken terug gekregen die ik in mijn beginperiode maakte. De kinderen komen er mee terug omdat ze er iets anders van willen maken. Dan smelt ik mijn eigen ontwerp, daar heb ik geen moeite mee.”
Het lijkt alsof sommige beeldhouwwerken vallen, in beweging zijn. Waarom deze benadering?
“Dat is heel onbewust. Het heeft met de sterfelijkheid te maken… beelden die niet af zijn hebben dikwijls een zekere tristesse. Soms is dat bewust hoewel ik geen droevig persoon ben. Het leven is wat het is en als je je ouders verliest, is dat een periode waar je met je voeten meer op de aarde terechtkomt. Waarom zou ik een gave figuur maken, niemand is perfect. De arm moet er niet aan maar in mijn hoofd zie ik die arm wel, voor mij hangt die daar aan. Er zijn er een aantal die vallen. Er zijn er een aantal die een sprong maken. Waar ze eindigen weet ik ook niet.”
Je hebt meer kleine dan grote beeldhouwwerken?
“Ja dat klopt. Ik ben misschien iets te laat begonnen. Moest ik nu 30 jaar jonger zijn, dan zag ik wellicht die beelden grootser. Ik ben blij dat ik dit kan doen en ik hoop dat het nog lang kan. Een pensioenleeftijd bestaat voor mij niet. Zolang ik wil en kan doe ik verder. Op welk tempo weet ik niet. Ik doe alles graag zelf. Dat sluit niet uit dat ik ooit iets groot wil maken. Ik heb wel mijn fysieke beperkingen.”
Verkopen, winkels en klanten bereiken
Katrien verkoopt niet via winkels.
“Dat is een zeer bewuste keuze. Omdat mijn stukken uniek zijn, is dat niet evident. Je wordt er snel mee geconfronteerd dat winkels geen interesse hebben in zuiver unieke exemplaren. In het begin werkte ik met galerijen in Knokke, Mechelen en Leuven maar ik haalde daar geen voldoening uit, ik wou geen duplicaten maken. Vermits ik geen ‘series’ maak maar werk met unieke stukken was het te lastig om de uitgeleende juwelen te missen wanneer ik mijn eigen klanten ontving in mijn eigen atelier.”
“Mijn man en ik zijn dan begonnen met zelf een grote mailing op te starten om bekendheid te verwerven. En dit doe ik nog steeds. Ondertussen is er de digitale weg bijgekomen, wat een heel verschil maakt om je kenbaar te maken”. Nu gebruikt Katrien Facebook en Instagram zonder (betalende) reclame te maken. “Ik krijg veel reacties. Ik heb wel mijn lijst naar wie ik een flyer of email stuur.”
Wie koopt je juwelen, wie zijn je klanten?
“Iedereen. Mensen die het ambacht appreciëren en ook mensen die het unieke naar waarde schatten. Binnen de juwelen zit je, als je wil ontwerpen, al in een kleine niche. Als je geen winkel hebt, is de niche nog kleiner. Ik heb al 30 jaar een eigen stijl. Bepaalde klanten volgen mij al vanaf dag één tot nu.”
Zijn dat andere klanten dan voor je sculpturen?
“Mijn beeldhouwwerk zit nog niet in de lift. Eind 2019 kwam ik ermee naar buiten. Dan kwam Corona. Er is nu een breuklijn, maar dat komt wel terug, we zien wel. De klanten zijn sterk geïnteresseerd maar beeldhouwwerken te koop aanbieden is totaal anders dan juwelen verkopen. Ik denk dat de aankoop van een beeldhouwwerk anders verloopt waarbij de klant er na verloop van tijd op terugkomt. Hij wil een beeld om een specifieke reden.
De was als link
“Ik doe geen object op een dag. Ik werk tegelijkertijd aan verschillende creaties. Ik moet altijd met veel dingen tegelijk bezig zijn. Van mijn juwelen moet ik af en toe afstand nemen om ze later terug te bekijken. Met beeldhouwwerken is dat net hetzelfde. Het gebeurt dat ik een beeld na één of twee jaar terug vastneem en er een heel andere houding aan geef. Ik kan constant correcties aanbrengen. En daarom werk ik graag met was en niet met klei. Met klei lukt dat niet, klei hardt uit. Op een bepaald moment moet je zeggen: “Nu blijf ik eraf.”
Edward Vandaele is op de eerste plaats met expressiviteit begaan, dat wil zeggen met de lichamelijke of vormelijke weergave van iets innerlijks, hoezeer ook de uitstraling van dat innerlijke via de welsprekendheid van de vorm en van het totaalbeeld tot stand komt en groeit. Hij realiseert blijkbaar als iets evidents de verfijning en een eigenzinnige natuurgetrouwheid waar velen hopeloos mee worstelen. Vandaele’s bronzen zijn toonbeelden van een persoonlijke harmonie tussen vorm en gedachte omwille van zijn rustig beheersen van de techniek en zijn voelbaar bezielen van de materie.
Eddy Verloes is een symbolische fotograaf. Een visuele verhalenverteller. Puur, poëtisch en mysterieus met aandacht voor het detail. Soms balancerend tussen realisme en surrealisme, af en toe gekruid met een vleugje humor (vooral in zijn straatfotografie). Spontane foto’s, niet in scène gezet. Altijd met de focus op het beslissende en/of onbewaakte moment. Het is moeilijk om hem in een hokje te steken.
Met zijn laatste project “Buiten zinnen/Losing Our Minds” uit 2021 (foto’s van Eddy Verloes, gedichten van Benno Barnard, muziek van The river curls around the town en gastheer Geert van Istendael) gaat hij vanaf december 2021 op tournee in de culturele centra.
In 2020/2021 ontving hij met een serie foto’s van uitgelaten chassidische Joden op een Belgisch strand meer dan 50 awards waaronder de Travel Photographer of the Year 2020 (People of the World) en de prestigieuze Siena Creative Photo Awards 2021 (Open theme).
Op een rustige zaterdagnamiddag had ik een ontspannende video call met een enthousiaste duivel-doet-al galeriehouder Hugo Tanghe. Onze fotograaf Eric, ter plaatse gewapend met mondmasker, zorgde voor beeld bij deze reportage in corona tijden. Vanaf het startscherm voelde ik me onmiddellijk op mijn gemak. Het interview kon beginnen.
Kunstpoort Hoe lang bestaat de galerie al? Waarom ben je Mixart gestart, wat was de aanleiding? Hugo Tanghe MixArt heeft haar 15de verjaardag gevierd. De galerie is in het leven geroepen uit onvrede met de toen, we spreken van de jaren 90, weinig geschikte locaties om tentoon te stellen. Ik ben zelf kunstenaar, wilde tentoonstellen in goede omstandigheden. De verlichting was meestal ontoereikend, een ophangsystemen ontbrak, daarbij waren de ruimtes vaak onbetaalbaar. Ik besloot het heft in eigen handen te nemen en een galerie op te starten. Zo kon ik autonoom werken, mijn zin doen, zelf openingsuren kiezen en nog zo veel meer. Ik ben een ondernemend persoon, ik was 33 jaar en besloot de sprong te wagen om volledig van de kunst te leven. Een fijne goede job zegde ik vaarwel. En kijk het is me gelukt. Stilletjes aan en vele jaren verder kan ik van de kunst leven: galerie en eigen werk. Stilletjes aan haalt de galerie de bovenhand.
Hugo Tanghe
Kunstpoort Je bent blijkbaar een creatieve duizendpoot, je bezit een galerie, je bent zelf kunstenaar, medeoprichter van het muziekcentrum Noisegate… Is het soms niet te druk? Geen last van stress? Hugo Tanghe Helemaal niet. Van de muziekwereld krijg ik trouwens veel steun. Er is een intense samenwerking, een soort kruisbestuiving tussen 2 verschillende werelden met raakvlakken. Soms geven muzikanten hier een concert. Jan Hautekiet was hier nog te gast. Muzikanten zijn vaak ook goede grafici. MixArt vertegenwoordigt bijvoorbeeld de muzikant Kloot Per W. Kloot Per W, door velen honend genoemd als de muzikant die schildert, heeft heel wat in zijn mars. Hij sloot zich aan bij de beweging van punkrocker Billy Childish, het ‘stuckisme’* en exposeerde in binnen- en buitenland. Op de site van MixArt ontdek je zijn virtuele galerie. https://www.mixart.be/?q=kloot-w/galerie-kloot-w * Het stuckisme is een internationale kunstbeweging die de figuratieve kunst bepleit als tegenreactie op de conceptuele kunst. Deze beweging werd in 1999 opgericht door Charles Thomson en Billy Childish. Gestart als groepje van 15 kunstenaars nu wereldwijd verspreid. Kloot Per W zelf noemt zijn werk graag ‘popart’, felle kleuren en simplistische lijnen. (info Wikipedia)
Kunstpoort Er is tegenwoordig een tendens naar figuratieve kunst. Ook MixArt promoot voornamelijk figuratieve kunst. Wat is de verklaring hiervoor? Hugo Tanghe Fijn dat je me hierop attent maakt. Daar was ik mij niet van bewust. Het zal wel een gevolg zijn van een persoonlijke voorkeur. Eerlijk gezegd, er is meer interesse voor figuratieve kunst, figuratieve kunst verkoopt vlotter.
Wat Voorbestemd Is, Zoekt Zijn Weg – Daniëlle Brits
Kunstpoort Naast vier expo’s per jaar waar het publiek de werken fysisch kan bekijken, toont je site ook virtuele galeries. Het virtueel portaal bevat een 1200 tal werken van ongeveer 50 kunstenaars. Is dit de toekomst volgens jou? Worden er veel werken via de digitale galeries aangekocht of dienen deze louter als kennismaking met de kunstenaar? Hugo Tanghe Vroeger organiseerde ik 9 expo’s per jaar. Dit is arbeidsintensief, onmogelijk vol te houden. Nu beperk ik me tot langlopende groepsexpo’s waarvan ik de curator ben. Ik heb een enorme vijver om in te vissen, handig om een tentoonstelling samen te stellen. De galerie is voor mij als een speeltuin: levend, actief, dynamisch. Eenmaal een werk verkocht, wordt het onmiddellijk vervangen door een ander. Wie hier regelmatig binnenwipt zal nooit dezelfde opstelling zien. De virtuele galeries op mijn site zijn een zegen in dit corona tijdperk. Nu meer dan ooit contacteren kunstliefhebbers me via MixArt portaal. Hebben ze belangstelling voor een specifiek werk dan zorg ik dat het kunstwerk in de galerie aanwezig is. Een werk koop je niet op foto, ervaar je best fysisch om voeling te krijgen met techniek, materie en sfeer. In deze bizarre periode hebben beeldende kunstenaars het voordeel dat ze ongestoord verder kunnen creëren. Ik geef ze de gelegenheid hun werk online voor te stellen. Resultaat van hun artistieke activiteit kunnen ze persoonlijk uploaden. Trouwens midden april krijgt de site een remake met onder andere een art shop. Filteren op kunstenaar, discipline, prijs en beschikbaarheid ligt in de mogelijkheid.
Kunstpoort Welke eigenschappen moet je hebben om een goede galeriehouder te zijn? Hugo Tanghe Als galerist moet je vooral aanspreekbaar zijn, toegankelijk. Ik zit niet in een ivoren toren, iedereen is welkom. Mijn galerie heeft een laag drempel gehalte.
Kunstpoort Welke band heb je met je kunstenaars? Hugo Tanghe Voor mij is de vrijheid van een kunstenaar heilig. Ik geef geen enkel advies over stijl of productie, leg geen beperkingen op. Kunst = Vrijheid. Als galeriehouder moet je je grenzeloos inleven in de wereld van een kunstenaar. Soms is er van dag 1 een klik, groeien vriendschapsbanden. Je moet op één lijn staan wat verkoop betreft, afspraken nakomen. Er is een soort partnerschap. Je geeft de kunstenaar een rode loper, je begeleidt en ondersteunt hem in de hoop dat MixArt geen tussenstap is. Eenmaal een kunstenaar mijn galerie de rug toekeert, dat is zijn recht, is het afscheid voor eeuwig. Het vertrouwen is verloren.
Kunstpoort Hoe kies je een kunstenaar die je wil vertegenwoordigen? Klop je zelf aan bij een kunstenaar of komt die naar jou? Bezoek je zelf veel expo’s om kennis te maken met kunstenaars of zoek je kunstwerken via sociale media? Hugo Tanghe Door het volgen van kunstroutes scoutte ik kunstenaars. Nu zijn die evenementen geschrapt wegens corona. Gelukkig ontvang ik gemiddeld drie mails per week van kunstenaars die zich voorstellen. Graag promoot ik goede amateurs, semi-professionelen en semi-professionelen, zoals Peetermans Michael, die de ambitie hebben ooit prof te worden. https://www.mixart.be/?q=users/peetermans-michael
Staatsprijs & Beroemdheid / acryl op hout – Michael Peetermans – copyright MixArt
Leeftijd speelt geen rol, wat hij maakt is belangrijk. De naam MixArt verklaart veel: alle disciplines zijn welkom. Ik hou van eigenzinnige talenten, pure kunstenaars. Rebels is het handelsmerk van de galerie, de spirit. Zo promoot ik Jean-Luc Borgers. Jean Luc Borgers die internationaal toch al faam heeft, komt in België moeilijk van de grond. Hij heeft een zeker panamarenko gehalte. Met de trailer, een productie in samenwerking met cameraman Geert Decancq, wil ik hem een duwtje in de rug geven. https://www.youtube.com/watch?v=Ohzl-_H1ll0&list=TLGGjz7LO45a4-swNjAzMjAyMQ&t=14s
Kunstpoort Kan je als galeriehouder nog zonder de sociale media zoals Instagram, LinkedIn, Facebook… ? Hugo Tanghe Je moet een kind van je tijd zijn. De sociale media is een tool waar je best op een goede manier gebruik van maakt. Zo heeft MixArt niet alleen een Facebookpagina maar ook een Facebookgroep die een 7tal jaar geleden in het leven geroepen is. https://www.facebook.com/tentoonstellingen https://www.facebook.com/groups/32689715585 Ik schrik niet terug betalend te adverteren op Facebook en Instagram. Verder heb ik een groot klantenbestand en wie interesse heeft kan zich abonneren op onze nieuwbrief.
Kunstpoort Je propageert toegepaste kunst van eigen werk zoals schoudertassen, muismatten, reproducties… Wat is de bedoeling? Hugo Tanghe Het zijn collector’s items, beperkte oplages. Hiermee bereik ik een groter publiek, deze seriële oplagen zijn drempelverlagend en betaalbaar. De jaren 1999-2000 startte ik dit project. De productie van toegepaste kunst maakte het comfortabel om te leven van mijn kunst. Op de webshop ART-4-U komt het complete gamma aan bod: schoudertassen, muismatten, boots, reproducties, meubelen, schoudertassen, klokken… alles gebaseerd op eigen schilderijen.https://www.art-4-u.eu/Style Copy Print met zaakvoerder Caroline Vanneste zorgt voor de digitale print.
Popart shoes- Hugo Tanghe – copyright MixArt
Kunstpoort Een bepaald publiek koopt kunst als belegging, vind je dat een goed idee? Vanuit commercieel oogpunt is dit wellicht interessant voor de kunstenaar maar daar put een kunstenaar waarschijnlijk minder voldoening uit. Hugo Tanghe Kunst mag commercieel benaderd worden, daar is niets mis mee. Een kunstenaar investeert in materiaal. Als koper steun je de kunstenaar plus geef je een gevoel van waardering. Een kunstenaar moet hard werken, return is meer dan normaal. Er is respect nodig voor een kunstenaar, als het nu een beeldend kunstenaar of muzikant is. Zelf heb ik bijvoorbeeld nooit muziek gedownload zonder betalen.
Kunstpoort Ik weet het is moeilijk kiezen in je groot aanbod, welke kunstenaars mogen we op deze blog in het daglicht stellen. Hugo Tanghe Michael Peetermans, Jean-Luc Borgers en Kloot Per W kwamen al aan bod. Graag vermeld ik nog: de Nederlander Vincent M. Bakker met een eigen stijl, de bronzen beelden van Ba Cali, het expressionistisch kubisme van John Alossery, Wim De Cauter met werken in cortenstaal, de lichtfonteinen van Jack Francken, werk van Seba P…
Space Woman 1.0 2016 en Spacegirl 1.0 – Seba P – copyright MixArt Schaakbard zwart wit / keramiek – Jack Franken – copyright MixArt
Kunstpoort Heb je toekomstplannen, initiatieven voor na corona? Hugo Tanghe De site krijgt een ander jasje. De beeldentuin, nu ondergeschikt aan de galerie, breiden we uit. Mijn droom is na covid, gedurende de maand september, een bevrijdingsfeest te organiseren. Een feest met theater, muziek, beeldende kunst dat het hele medialandschap in rep en roer zet.
Kunstpoort We hopen met hart en ziel dat dit feest van de kunst zal kunnen losbarsten.
Kunstmagazine, Stad Brugge, de Vlaamse Regering, 40 lokale handelaars en 30 kunstenaars zorgen tijdens het eindejaar en de jaarwisseling voor een hedendaagse kunstgevoel in het historische centrum van Brugge. Een trip langs 40 etalages laat de wandelaar kennis maken met beeldende kunst in diverse disciplines. Schilderkunst, tekenkunst, fotografie, installatiekunst, beeldhouwkunst, keramiek… passeren de revue. Je kunstpoortreporter, met mondmasker gewapend, trok belangstellend naar de Brugse binnenstad. Alle deelnemers becommentariëren is een onmogelijke opgave. Enkele deelnemende kunstenaars stellen we graag voor.
Tegenwoordig is er een vernieuwde belangstelling voor de tekenkunst. Sassasfras De Bruyn, illustratrice, speelt hier op in. Het werk dat ze bij Go CHIC presenteert is subtiel, poëtisch, bevreemdend en met een surrealistische toets. Aquarel en kleurpotlood hanteert ze feilloos. Een ‘supervrouw’ vliegt bijna door de vitrine en een etalage verder brengt een ‘wolkkop’ wervelende dromen.
Marc Cloet zoekt naar de ziel van het materiaal, speelt met geometrische vormen zoals de steen en drukt er zijn eigen stempel op. Hij was een jaar docent aan UTPA, University of Texas-Pan American in Edinburg Texas. Daar liet hij zijn studenten via kunst communiceren. Mark Cloet kent aan de kunst een hoge maatschappelijk waarde toe die ver staat van een versierende functie.
De titel van het schilderij in de vitrine van LUCAS optiek luidt ‘What do you see when you close your eyes’ Hier is er niet alleen een contradictie in de titel maar ook een discrepantie met de voorwerpen in de etalage. Doelbewust dat is zeker. Waarom daar hebben we het raden naar. Dit citaat van de kunstenaar is heel toepasselijk op deze canvas: ‘Mijn schilderijen bevatten soms een zeker onbehagen maar altijd laat ik de mogelijkheid van de kijker zelf een deel van het verhaal in te vullen.’ De geblinddoekte man is in blauwe tinten geschilderd. Dit versterkt de sfeer van melancholie en raadselachtigheid.
Jean De Groote stelt drie schilderijen tentoon. Vooral het werk ‘Volle maan’ soms noemt hij het schilderij ‘Holzwege’ baadt in mysterie en toont letterlijk en figuurlijk een donkere kant. De geschilderde zwarte vlakken tonen een vakmanschap van 45 jaar. De zwartgrijze tinten zijn zo geschilderd dat je automatisch op ontdekking gaat naar vorm en inhoud van het werk. Het werk is niet anekdotisch, Jean De Groote verliest zich niet in details. Daarom laat dit werk een desolate, sombere indruk na.
Ulrike Bolenze is een Duits-Belgische kunstenares die heel subtiele werken maakt vaak in witgrijze tinten. Het kunstwerk in het Zilverpand toont bij nader toezien een met verf bewerkt fotografisch silhouet. Door aan de figuur een tweede laag toe te voegen komt het lichaam los van de werkelijkheid en wordt het gevangen in een nieuw poëtisch universum.
Tot slot maak ik graag nog deze opmerking. In deze onwezenlijke periode zorgen handelaars van Brugge en kunstenaars voor een gevoel van schoonheid en reflectie tijdens deze jaarwisseling. Laat ons daar blij om zijn.
Een doodlopende straat in een kleine stad, een beetje buiten Brussel, hoge muren, een grote ijzeren deur. Eenmaal binnen staan wij voor een groot huis met een tuin een vijver, vissen, palmbomen, bananenbomen, eucalyptusbomen, appelsienbomen, citroenbomen. Dit is het verbazende decor van Fien Monsieur, beeldhouwster.
De “genese” (het ontstaan)
“Als ik begin te werken weet ik niet hoe het zal eindigen”, een boomstronk wordt een manneke, een surrealistisch wezen. Als er geen inspiratie komt, maakt Fien bloemetjes. “Als je niets voelt voor iemand of iets dan kan je daar niets van maken.” De natuur is heel belangrijk. “We moeten iets doen voor de natuur”.
“In mijn gedachten komt er vandaag iets van een vogel of mensen. Als het mij interesseert dan dan maak ik iets daaruit. “Simplement” zegt Fien. Zo simpel is het niet. Ze tekent bijna nooit, slechts een paar lijntjes op een “papierke”. “Het komt uit mijn handen” zegt ze en de voorbereiding gebeurt in haar hoofd.
Als kind bracht Fien haar tijd door met mannekes en dieren te maken, ook in beton. Beton is een moeilijk materiaal. “Later in mijn twintiger jaren heeft een vriendin mij voorgesteld om bij het Bijgaards ateljee te komen, nadat ze bij mij thuis een reliëf van honden, van een paard en zo meer in beton ontdekte”. Fien bezocht geen academie maar ze heeft wel veel workshops gevolgd.
Klei, Brons, Glazuur, Porselein
Fien beperkt zich niet tot één materiaal.
Brons is het gemakkelijkste, je maakt een vorm van klei en dan wordt het brons erin gegoten. Met klei en glazuur moet je na ieder bakproces ingrijpen, het wordt vervormd door de hitte. “Gezichten zijn delicaat. Dat doen wij in het Bijgaards ateljee”. “Na iedere bakbeurtmoet je drie dagen wachten”. De oven in het atelier is groter, dus de grote stukken worden daar gebakken.
Porselein en glazuur zijn dure materialen, een belangrijk aspect voor wie geen geld voor zijn kunstwerken vraagt.
Het engagement
Fien werkt tot nu toe als amateur. Dit betekent dat ze niets aan de kunstwerken verdient. Ze organiseert evenementen in haar stad om geld in te zamelen: een kunstenaarstentoonstelling, Engelen genoemd, in een kerk. Het geld ging naar het kinderkankerfonds. Ze schenkt ook kunstwerken aan de stad, die staan nu op een rondpunt, in de bibliotheek en in het stadhuis. De kunstwerken hebben een maatschappelijke betekenis. “Wat ga jij doen voor het virus?” Op dit moment werkt Fien aan een kunstwerk over de coronatijden. Het is een groep van artsen met een typische artsenhouding, de stethoscoop en de handen in de zakken van de kiel. Je krijgt de indruk ze echt te zien.
De tentoonstelling overal in de wereld
“U neemt de objecten mee en laat ze achter” zegt Fien.
“Nu was er een expo in Italië georganiseerd door het vzw Fondazione Costanza. Dit is een internationale organisatie, wereldwijd actief. Ze vroegen een deelname met corona thema. Intussen belandde een stuk van mij in Zuid-Korea”. Het sculptuur is via België en Italië in Seoul aangekomen.
Voor Fien is het wel een eer om geselecteerd te worden en werk overal in de wereld te hebben. De lijst is lang. “Het is een plezier”. Een borstbeeld van Pater Damiaan bijvoorbeeld staat in de Kapel van het Vaticaan .
Het is geen toeval. Het zijn kennissen of familieleden actief in de kunstwereld op internationaal niveau die haar aangeraden hebben deel te nemen. Dankzij een deelname in Spanje heeft ze de aandacht van de Fondazione Costanza gewonnen. Ze wordt regelmatig gevraagd om aan een tentoonstelling deel te nemen.
Ze heeft ook contact met Art de Normandie en Lou Smedts, een bekende keramist kunstenaar en Art curator. Met deze laatste en zijn organisatie had ze de mogelijkheid om haar kunstwerken tentoon te stellen in Japan, Singapore, Boston enz. Ze wint prijzen zoals de bronzen medaille bij eenwedstrijd voor buitenlanders in Parijs. Ze kreeg een ridderschap in Barcelona en Palermo. Kunstwerken over de hele wereld.
“Toujours remettre l’ouvrage sur le métier” (weer op stapel zetten)
Fien stopt nooit. “Ik ben nu ook bezig met de Greenman voor een wereldproject dat oproept om allen samen te werken aan de bescherming van onze planeet”.Er is ook nog het project “het feest van de Mysterieuze boom” in haar stad gepland. Alles is verschoven naar 2021 vanwege het coronavirus.
Toch iets verdienen
Fien heeft een koffiekopje ontworpen. Een heel speciale vorm. Ze wil proberen dit te verkopen, om haar kunst te bekostigen.
De ijzeren deur gaat dicht en ik vertrek met het hoofd vol van herinneringen aan standbeelden verspreid over de hele wereld. Kunst kent geen grenzen.
Voor wie de grote Van Eyck tentoonstelling in het MSK vanwege covid-19 mankeerde, biedt Gent tal van alternatieven. Het hedendaags project INSIDE:OUT is er één van. Het Kasteel Borluut in Sint-Denijs-Westrem Gent vormt vanwege zijn geschiedenis de uitgelezen locatie voor dit Van Eyck evenement. Het ‘Wit Kasteel’, voorloper van het huidige neoclassicistische kasteel, vermeldt de geschiedschrijving in de 15de eeuw als zetel van de heerlijkheid van de familie Borluut. Joos Vijd en Elizabeth Borluut, telg van het geslacht Borluut, zijn de genereuze opdrachtgevers van het altaarstuk ‘De aanbidding van Het Lam Gods’.
De drie curatoren, Free Pectoor, Brantt en Elke Desutter stelden een kunstenparcours samen met talrijke verwijzingen naar het oeuvre van Van Eyck, soms duidelijk, vaak verborgen. Aan het publiek om die links te ontdekken niet alleen INSIDE het feeërieke kasteel maar ook OUTSIDE in het prachtige park.
Graag citeer ik hier Els Wuyts die de expo opende: Van de bolle spiegel in het werk van Van Eyck, de kroonluchters in het kasteel naar de vaak nieuwe installaties en het ruimtelijk werk in deze tentoonstelling.
De bezoeker ontvangt een handig plannetje en een begeleidende tekst met interessante info.
Geniet even mee van enkele werken. Ze spreken voor zich.
Laat het niet bij deze werken blijven, de andere zullen je zonder twijfel ook betoveren en aanspreken in hun diversiteit, uiteenlopende disciplines en originaliteit.
Line Boogaerts ‘Lichtbreking’
Line Boogaerts tekent live sierlijke planten op de vensters. Ze schrikt er niet voor terug die te vermengen met decoratieve elementen van het kasteel.
Brantt ‘Geometric Reversal’
Brantt liet zich inspireren door één paneel van ‘De aanbidding van Het Lam Gods’. Brantt beheerst een architecturale vormentaal. Voor zijn constructie inspireerde de kunstenaar zich op de specifieke contour van een paneel en de vorm van het daarop geschilderde orgel.
Zeli Bauwens ‘If Van Eyck was a gardener’
Multidisciplinair kunstenaar Zeli Bauwens creëerde voor INSIDE/OUT 12 ondiepe vijvers. De contouren van de uitgelijnde waterpartijen refereren naar de panelen van Het Lam Gods. Een kijktip: het statige Borluut kasteel spiegelt zich vol verve in het ondiepe water.
Free Pectoor ‘The lamb finally Stopped Bleeding’
Het moet niet altijd bloedernstig zijn. Dit voor mij ludieke werk van Free Pectoor charmeert door zijn eenvoud en laat de kijker eventjes glimlachen. De installatie ‘The lamb finally Stopped Bleeding’ sleept je mee in de conceptuele wereld van een veelzijdig beeldend kunstenaar. Het sympathieke, eenvoudige werk kan je ook leiden tot meer ernst en vraagt om reflectie.
Thanh Long Lam ‘The elegant Lamscape’
De kunstenaar Thanh Long Lam gekend van zijn stemmige zwart/wit/grijze oeuvre verrast hier met een kleurrijk triptiek geschilderd in olieverf. De buitenpanelen in grijstinten verwijzen naar de vroegere grisailles. De kunstenaar vouwt met plezier de triptiek voor je open en laat je genieten van zijn groenen en blauwen, in harmonie met de landschapspark.
DEELNEMENDE KUNSTENAARS
Zeli Bauwens, Nel Bonte, Line Boogaerts, Alexander Bossuyt, Brantt, Eddy De Buf, Ivan De Coen, Elke Desutter, Sien Godderis, Thomas Jacques, Thanh Long Lam, Vicky Lema, Steven Messiaen, Free Pectoor, Gert Scheerlinck, Geerke Sticker, Annelies van Camp, Nele Van Canneyt, Thijs Van der Linden, Alice Vanderschoot, Jill Vandorpe, Simon Vanheukelom, Nicolas Van Parys en Jonas Vansteenkiste.
LOCATIE
Borluutpark & Kasteel Borluut
Kleine Gentstraat 46
9051 Sint-Denijs-Westrem
TENTOONSTELLING
zaterdag 25 en zondag 26 juli 2020
vrijdag 31 juli, zaterdag 1 en zondag 2 augustus 2020,
telkens van 10u.00 tot 18u.00
De COVID19-maatregelingen van de overheid worden opgevolgd. Het gedeelte van de tentoonstelling binnen Kasteel Borluut is met maximum 25 personen tegelijkertijd te bezoeken, vandaar dat wij vragen op voorhand een ticket online te reserveren via Eventbrite voor de gewenste data en tijdstip.
Mondmaskers zijn verplicht. Denk aan de social distancing en hou 1,5m. afstand in acht. Gelieve enkel de tentoonstelling te bezoeken indien u geen COVID19-symptomen vertoont.
Monique Caboor is een all-round kunstenares: ze schildert, schrijft gedichten… maar bovenal is ze beeldhouwer. “Beeldhouwen is als thuis komen” vertelt ze me. Ik ben ongelooflijk blij dat ik hier de mogelijkheid voor heb. De sculpturen, verspreid over haar fantastische tuin, nodigen uit tot een interview met de schepper van al dat moois.
Kunstpoort Hoelang beeldhouw je al? Heb je een tekenopleiding gevolgd en vanwaar de interesse voor beeldhouwkunst? Monique Caboor Eerst volgde ik schilderkunst in het KASK te Gent, later 6 jaar beeldhouwen aan de academie in Dendermonde. Nu volg ik een jaar crossover. Dit is een opleiding waarbij je een hoofddiscipline en een nevendiscipline aanduidt. Ik koos in de eerste plaats voor beeldhouwkunst en daarnaast tekenkunst. Beter leren tekenen trekt me aan. Ik heb interesse voor alle aspecten van een werk inclusief het technische. Betrokken zijn bij het begin van een proces betekent een meerwaarde voor de beleving van het materiaal. Zo las ik zelf het armatuur voor mijn beelden, span ik eigenhandig mijn canvas op en prepareer het.
Kunstpoort Een bepaald beeldhouwwerk dat ik hier in je tuin zie, valt me direct op en intrigeert. Het reminisceert aan Zadkine. Heb je bewondering voor Zadkine of kortom voor het kubisme? Monique Caboor Ik kijk op naar beeldhouwers zoals Zadkine, Archipenko, Lipchitz… Graag zou ik die richting uitgaan, evolueren naar meer abstractie met behoud van het figuratieve. Aan de creatie van dit sculptuur heb ik veel plezier beleefd.
Kunstpoort Wat is de bron van je inspiratie? Monique Caboor Het menselijk lichaam vind ik boeiend: het bestuderen van verhoudingen, boetseren van een spiermassa, het vatten van een beweging. Beeldhouwen is vooral observeren, leren kijken en zien.
Kunstpoort Maak je eerst voorstudies, tekeningen, schetsen, maquettes… voor je aan het ‘grote’ werk begint? Monique Caboor Op voorhand maak ik nooit schetsen. Dat werkt niet bij mij. Ik vind het boeiend achteraf een detail of het geheel te tekenen. Een model poseert voor me meestal 5 tot 6 maal. Model staan is bijzonder vermoeiend omdat het model dezelfde lange pose tijdens een aantal sessies moet volhouden. Beeldhouwen vergt de hoogste concentratie. Als het model zich comfortabel voelt in de gekozen houding dan zie je dat ook in mijn beeld, dan komt het goed. Tijdens het werkproces maak ik veel foto’s. Aan de hand van deze foto’s zie ik gemakkelijker wat nog te corrigeren valt.
Kunstpoort Vind je dat een sculptuur naast vorm ook inhoudelijk sterk moet zijn? Is het noodzakelijk dat een werk niet alleen schoon is maar ook betekenisvol?
Monique Caboor Ik hou van “gesloten” houdingen. Het laat je raden naar de innerlijke wereld van een figuur. Het zijn kleine details die van het sculptuur een beleving maken. Het hoofd van dit rechtopstaand beeld kijkt lichtjes naar een punt beneden, een knie wat gebogen, met voet een weinig naar binnen gedraaid…. Dit beeld “leest” op een andere manier dan een figuur die je recht aankijkt, de voeten stevig op de grond.
Bij de vraag of beelden al dan niet iets moeten betekenen denk ik aan het kleine vrouwelijke Sisyphus-beeldje dat moeizaam een zware bol op een trap naar boven duwt …
Kunstpoort Met welk materiaal werk je zoal en wat verkies je? Monique Caboor Meestal boetseer ik in klei, ik geniet van de tactiliteit van de materie. Het afgewerkte kleibeeld wordt slechts af en toe gebakken (Terracotta). Daar heb je al snel een grote oven voor nodig. Meestal wordt op de klei een mal gemaakt in gips of silicone, waarna het uiteindelijk vervaardigd wordt in kunststof (Acryl resin, polyester….) of brons. Kleine bronzen beeldjes kunnen rechtstreeks in was geboetseerd worden. Ik hou van brons, een traditioneel en duurzaam materiaal, maar de prijs loopt nogal op, zeker voor grotere sculpturen. Kunststof maakt een beeldhouwwerk betaalbaarder en is gemakkelijker te verplaatsen.
Een groot beeld in klei weegt snel 130 à 150 kilo. Bij het manipuleren van zware mallen enz. komt hulp van sterke helpers thuis of in het atelier in Dendermonde goed van pas.
Het brons gieten gebeurt vanzelfsprekend in een bronsgieterij. *
Kunstpoort Hoe bepaal je de grootte van een werk? Van welke factoren is dit afhankelijk? Monique Caboor De grootte bepaal ik niet vooraf, ik werk intuïtief. Van zodra een beeld ietsje omvangrijker is, ligt het formaat op voorhand vast want dan is een armatuur nodig.
Kunstpoort Voel je zelf aan of een sculptuur goed is, twijfel je vaak? Is het moeilijk te zeggen ‘Mijn sculptuur is af en klaar voor de buitenwereld’? Kan je op tijd stoppen? Monique Caboor Tijdens de realisatie sluipt de twijfel wel eens binnen. Er zijn zo veel inspirerende kunstenaars soms vraag ik me af: Wat heb ik eraan toe te voegen? Eenmaal het beeld voltooid ben ik overtuigd. Ik voel wanneer een werk af is, als de verhouding klopt, de spier op de juiste plaats zit. Zelf werk ik graag met een iets ruwere toets. Een glad oppervlak nijgt soms naar kitsch. Waar ligt de grens tussen kitsch en kunst?
Kunstpoort Zou je het fijn vinden je werk terug te vinden in een museumpark, openbare ruimte of op een rotonde, of hoeft dat niet voor je? Heb je ambitie? Monique Caboor Een rotonde? Waarschijnlijk komt het er nooit van, maar heel even erover fantaseren moet kunnen …
Kunstpoort Kan je gemakkelijk afstand nemen van je werk, het loslaten en verkopen? Monique Caboor Voor mij vormt dit geen probleem. Ik heb een mal, ik kan een tweede exemplaar maken indien ik dit zou willen. Een werk verkopen geeft je de mogelijkheid om nieuw materiaal aan te schaffen. Ook belangrijk: je zelfvertrouwen krijgt een duwtje.
Kunstpoort Frons je soms de wenkbrauwen bij de aanblik van je kunstwerk in een andere setting?
Denk je dan bijvoorbeeld dit werk komt niet tot zijn recht? Monique Caboor Wie een sculptuur koopt heeft vaak al een idee waar ze het willen opstellen. Soms stuurt de eigenaar me een foto van het beeld in de tuin tijdens verschillende seizoenen, vb. in de winter met een laagje sneeuw erop… leuk!
Kunstpoort Hoeveel uren per week ben je bezig met kunst? Heb je een vast ritme? Monique Caboor Dat varieert. In mijn hoofd ben ik constant actief, tast ik de mogelijkheden af. Ik bezoek veel expo’s, lees over kunst, over beeldhouwers die mijn bewondering wegdragen zoals Rodin en Camille Claudel, Anthony Gormley, Hanneke Beaumont, en vele andere. Niet onbelangrijk, hierdoor kweek je een visie.
Kunstpoort Speelt er muziek op de achtergrond als je werkt? Heb je muziek nodig om in de sfeer te komen? Of leidt dat maar af? Monique Caboor Er zijn ogenblikken van stilte om ideeën of woorden te laten rijpen maar bij het boetseren of een andere handeling werk ik graag met muziek, gaande van klassiek over jazz en rock… Ze laten de gedachten vloeien. Jazz muziek geeft me energie. Het belangrijkste is dat niemand me stoort zodat ik in opperste concentratie kan beeldhouwen.
Kunstpoort Welke toekomstplannen heb je? Monique Caboor In de toekomst zou ik graag in steen of hout kappen. Dat betekent voor mij een hele uitdaging. Kappen in hout of steen is materie wegnemen tot het de gewenste vorm heeft. Werken met klei, was e.d. betekent opbouwen, toevoegen en vergt een andere manier van denken. Kappen, misschien wel het échte beeld-houwen, is moeilijk, lastig en een werk van lange adem. Dat wil ik ook onder de knie krijgen.
KUNSTPOORT bevraagt digitaal de kunstenaars die ooit aan bod kwamen in haar reportages, naar hun leven en werk in deze surreële tijden. Elke kunstenaar krijgt eenzelfde vragenlijst voorgelegd. De respons wordt gepubliceerd in chronologische volgorde. Kunstenares Karolien Soete bleef niet bij de pakken zitten en lanceerde toen de lockdown light net was ingegaan het Gentse buurtproject “Kunst achter glas”.
KUNSTPOORT Welke creatie staat er voor het ogenblik op stapel? Titel? Media? KAROLIEN SOETE Ik lanceerde het buurtproject “Kunst achter glas” toen de lockdown light net was ingegaan. Ik woon in een multiculturele wijk in het Gentse, iedereen leeft er dicht op elkaar, vele huizen hebben geen koertje of tuin. Enkel op straat kunnen we een ‘frisse’ neus halen. Tijdens mijn dagelijkse wandeling merkte ik de talloze beren achter de ramen op, een fijn project voor de kinderen in de buurt. Omdat hier veel kunstenaars en creatievelingen wonen dacht ik: waarom niet één grote straattentoonstelling opzetten van, voor en in de buurt, iets om naar uit te kijken? Zo geven we de kunstenaars die nu donkere tijden meemaken een platform alsook de creatievelingen die zo ongegeneerd aan de buurtbewoners hun werk kunnen tonen. Het project staat open voor iedereen die wat wil tonen: jong en oud, kunstenaar of net niet… Bij de vieze gasten, die achter de hoek hun werking hebben, stelden voor om samen het project te dragen. Aan het project is een instagram account gekoppeld zodat mensen die nu in quarantaine vertoeven of in een risicogroep het veilig binnenskamers kunnen volgen. https://www.instagram.com/kunstachterglas/
Deze werken staan nu voor mijn raam:
“Touch Me Please” zeep/houtskool
Een tekening uit de reeks “Holding on – Letting go” Houtskool
KUNSTPOORT Is je nieuw werk gerelateerd aan de Corona crisis? Is het maken van kunst een noodzaak, een manier om deze periode te verwerken? KAROLIEN SOETE Zonder de crisis was dit project wellicht nooit tot stand gekomen. Intussen zijn er vele gelijkaardige projecten lopende. zoals dat van Jonas Vansteenkiste met zijn “Beyond the glass”, door radio 1 opgepikt en voorzien van een nieuwe naam “straatmuseum”. Ik vind het fantastisch dat deze en andere projecten lopen.
KUNSTPOORT Ben je intensiever met kunst bezig dan voor covid-19? KAROLIEN SOETE Integendeel naast het @kunstachterglas project moet ik toegeven wat verlamd te zijn wat met mijn persoonlijk werk betreft. De toekomst baart me zorgen, voor mij niet alleen maar ook voor de complete culturele sector. De nu uitgestelde of afgelaste tentoonstellingen zorgden voor een deadline, die valt nu weg. Het is nog wat zoeken hoe en wat ik verder zal doen. Ongetwijfeld zal deze Corona crisis later voor heel wat inspiratie zorgen; niet alleen voor het scheppen van nieuwe werken maar ook in het vinden van een creatieve manier om te overleven. Ik ben echter geen doemdenker. Ik zie ook mooie dingen rond mij ontstaan. Deze crisis brengt mensen dichter bij elkaar. Zo zingen we iedere avond in onze straat gezamenlijk een liedje. Zo ontving ik van de straat whatsapp groep onverwacht lekkernijen langs de brievenbus. Ik kan de kipjes eten geven in de tuin van de Koer (een artistieke werking in de buurt) en er even tot rust komen plus genieten van de lente. Het is nu even op de pauzeknop duwen wat mijn persoonlijke kunstprojecten betreft. Het betekent ook een periode om nieuwe dingen te ontdekken en herontdekken.
KUNSTPOORT Is het maken van kunst een noodzaak, een manier om deze periode te verwerken? KAROLIEN SOETE Ja, kunst maken is sowieso een noodzaak, het is mijn taal. Na deze periode zullen ongetwijfeld een reeks werken ontstaan die hier op inspelen. De inspiratie ontbreekt voor het ogenblik. Het hoeft niet, ik laat alles liever wat bezinken.
KUNSTPOORT Heb je toekomstplannen of staan die nu on hold? KAROLIEN SOETE Dat zal de toekomst uitwijzen… betere en nieuwe dingen op komst hoop ik dan maar.
