Theater de WAANzin en TRAC vallen in de prijzen

De WAANzin en TRAC winnen
“THE FOUNDERS’ TROPHY”
voor beste productie op FEATS 2019

Een bijzondere samenwerking van 2 Gentse amateur theatergezelschappen veroverde een internationale prijs.  Het weekend van 1 en 2 juni namen de twee toneelgezelschappen de WAANzin en TRAC deel aan het 43e Festival of European Anglophone Theatrical Societies 2019 (FEATS) in het Duitse Ottobrunn (München) met een Engelstalige versie van “Dekalog 10”, een fragment uit hun productie 10 Geboden. De voorstelling werd verkozen tot Beste Productie van wat de jury omschreef als een sterk festival. Acteur Marnix Van Hamme kreeg een nominatie als beste acteur voor zijn rol van Jerzy.

Wat voorafging

In april 2017 presenteerden TRAC en Theater de WAANzin de marathon-voorstelling 10 Geboden. De voorstelling was gebaseerd op de tiendelige Poolse televisiereeks Dekalog van Krzysztof Kieslowski uit 1989, herwerkt tot tien taferelen, één per gebod. Samen goed voor vijf uur beklijvend theater. Een deel van deze voorstelling (Dekalog 10) werd geselecteerd voor het Festival of European Anglophone Theatrical Societies (FEATS) in het Duitse Ottobrunn (nabij München). FEATS is een jaarlijks festival voor amateurtheatergroepen op het Europese vasteland, die een Engelstalige voorstelling brengen. Groepen uit Luxemburg, Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland, België en Frankrijk stonden op de affiche.

Dekalog 10

Tekst
GEBOD 10: Gij zult niets begeren dat van uw naaste is
In het engels wordt dat DEKALOG 10: Thou shalt not covet thy neighbor’s goods
een tekst van Krzysztof Kieslowsky en Krzysztof Piesiewicz
bewerking filmscenario en vertaling: Dirk Crommelinck
Regie
Dirk Crommelinck
Acteurs
Bart Ideler
Isabel Vandersteene
Katrien Wemel
Wim De Witte
Alix D’haene
Ellen Carrette
Jeroen Verpoest
Marnix Vanhamme
Sofie De Mol
Locatie
Wolf-Ferrari-Haus
Rathausplatz 2
85521 Ottobrunn – Duitsland

Samenwerking loont

Regisseur en bezieler van het project Dirk Crommelinck: “De prijs is een bijzonder mooie bekroning voor een gewaagd, maar fantastisch project dat de WAANzin en TRAC meer dan drie jaar geleden samen hebben opgestart. Dat de jury zoveel lof had voor het ensemble, doet ons alleen nog maar meer uitkijken naar verdere en nauwere samenwerkingen.”

KUNSTPOORT wenst Theater de WAANzin en TRAC nog veel lucratieve samenwerkingen toe.

Info

http://www.dewaanzin.be/
https://theatertrac.wordpress.com/

Info tekst en beeldmateriaal de WAANzin

 

 

Eenzaamheid sluimert in het canvas van kunstenaar Jean De Groote

Eenzaamheid sluimert in het canvas.
Geen realisme om het realisme.

Het atelier

Het atelier van Jean De Groote is een eenzame plek waar hij graag en dagelijks vertoeft, rustig kan nadenken en schilderen. Buitenhuis liggen de uitgestrekte eenzame Vlaamse velden, binnenhuis tref je de loneliness van de schilder. Toch is Jean De Groote geen eenzaat. Hij geniet van een gesprek en een gedachtewissel. Zijn werk is niet alleen het resultaat van een bewust gezochte eenzaamheid maar ook van communicatie met de buiten wereld.

Een manier van leven

Jean DGR heeft een grenzeloos verlangen om te schilderen, elke dag opnieuw. Het is zijn manier van leven: schilderen als ritueel, een mogelijkheid om na te denken. Wellicht leidt dit proces ooit tot het ultieme werk dat alles bevat wat de kunstenaar wil uiten.
De werken stapelen zich op, dag na dag. Tot zijn wanhoop en frustratie wordt deze plek weldra te klein. Misschien kunnen musea, Vlaamse overheid, verzamelaars… zich een schilderij van Jean DGR aanschaffen?

Authenticiteit  

Het werk van Jean DGR kan je bij geen -isme onderbrengen. Hij zoekt geen trends op, is authentiek. Precies die authenticiteit ligt moeilijk in de huidige kunstwereld.
Het gaat bij Jean DGR niet om esthetiek, realistische verbeelding en/of aandacht trekken. Inhoud en gedachte primeren. De kunstenaar is filosoof of andersom? Het is aan de kijker te peilen naar het donkere onbekende. De beoordeling van Karl Ove Knausgård over het werk van Munch  deed me aan de werkwijze van Jean DGR denken, ik citeer: ‘En Munchs grote talent bestond precies daarin dat hij niet alleen wist te schilderen wat zijn blik zag, maar ook datgene waarmee zijn blik geladen was.’‘Wat hij wilde was niet het levende schilderen, maar het geschilderde tot leven wekken.’
Jean DGR schildert stille werken, zonder franjes. Op de canvas ontwaar je geen afbeelding van mensen enkel geïsoleerde niet geladen objecten uit zijn leefwereld. Jean DGR gaat aan de slag met die voorwerpen, wekt ze tot een ‘stil’ sacraal leven. Zijn creaties stralen eenvoud uit, het resultaat van eenzame dagen afzondering in zijn atelier. John Constable schilderde zijn boom in een landschap ‘Trees in the landscape’ als ‘study’, bomen waren een populair onderwerp in die tijd. Jean DGR schildert geen boom maar een stam, een geïsoleerde boomstam, eenzaam, zonder bos. ‘Existe’ De titel verraadt dat het hier niet alleen om een realistische afbeelding gaat en evenmin een studie is. Hier spreekt de filosoof.

Grijswitte tinten voeren meestal de hoofdtoon alsof de schilder bang is van explosief kleurgebruik. Niets is minder waar. Wanneer Jean DGR kleur gebruikt dan is het adequaat en wel doordacht.
‘Brain of a female philosopher’. Waarom gebruikt de schilder dit Delfts blauw, een ongewone kleur voor brains? Wellicht is deze ‘female philosopher’ uniek of heel apart? Of verwijst het blauw naar plaats van afkomst van de filosofe? Wij hebben er het raden naar.

De schilderijen van Jean De Groote zijn niet impulsief, niet extatisch en toch intrigerend. En zo blijft hij verder schilderen, eenzaam in zijn werkplaats, eenzaam in zijn authenticiteit, eenzaam in zijn sobere stijl, verrassend consequent. Het loont. Een ziel komt tot rust. Laat je als toeschouwer glijden in het duistere onbekende.

Info

www.jeandegroote.com
instagram @sebastiandmorra

tentoonstelling van 8 september tot 19 oktober 2019
Une histoire de solitude
Galerie S&H DE BUCK
Zuidstationsstraat 25
9000 Gent
http://galeriedebuck.be/
later meer info over deze tentoonstelling op KUNSTPOORT

Meer over Jean De Groote lees je in een reportage van Koen Van Damme in het tijdschrift
The Art Couch #2
Het magazine met een passie voor hedendaagse kunst in België
https://www.theartcouch.be/
https://www.theartcouch.be/belgische-kunstenaars/op-zoek-naar-de-essentie-met-jean-de-groote/

tekst Kathleen Ramboer
foto’s Jean De Groote

Beiron Brouwers The making of van een tentoonstelling

Kunstenaar Beiron Brouwers leeft naar zijn tentoonstelling toe. Deze is in juni gepland. Op de monumentale trap naar zijn atelier te Antwerpen waarschuwt hij me voorzichtig: “Er is nog niet veel te zien.” Onmiddellijk begint hij gedreven over de komende tentoonstelling te praten. Beiron Brouwers is duidelijk intens bezig met de tentoonstelling en het thema: The Spirit of a child.

Foto’s en schilderijen aan de muur van zijn atelier illustreren zijn werkwijze. Het gesprek komt snel en vlot op gang.

KUNSTPOORT Hoe ga je te werk?
Beiron Brouwers
De basis waaruit ik vertrek zijn honderden door mij gefotografeerde foto’s. Een voorbeeld: deze foto van mijn dochter in een boom vertaal ik naar een schilderij op klein formaat. Vooral het lijnenspel in de foto intrigeert me. Ben ik over het klein formaat tevreden dan creëer ik een groot schilderij. Dit schilderij is nog niet af, het vraagt meer kleur. Een subtiel silhouet van mijn dochter ontbreekt nog. Schetsen en voorstudies maakte ik al, de uitwerking zit in mijn hoofd.

KUNSTPOORT Gebruik je trucjes om je schilderij uit te vergroten, maak je gebruik van een projector, een digitale tool? Is het niet moeilijk dezelfde dynamiek te houden?
Beiron Brouwers Ik doe het gewoon door veel en goed te kijken.

KUNSTPOORT Waarom speelt – The Spirit of a child – een rol in je werk?
Beiron Brouwers Kinderen willen klimmen naar het hemelse, aanraken wat niet tastbaar is. In een boom zijn ze wie ze zijn, puur, zonder frustratie. Waarom klimmen volwassenen niet in de bomen? Ik nodig het publiek uit binnen te treden in mijn schilderijen, in een geheime wereld vol grenzeloze dromen. Wellicht kan de kijker zijn eigen jeugd even vasthouden, opnieuw beleven? Dit is de opzet van deze Child Spirit. Als volwassene verlies je de spontaniteit. Het begint al in de kleutertijd want als kind leer je tussen de lijntjes kleuren. Deze bagage, ballast wil ik over boord gooien, van nul beginnen, onbevangen schilderen. Dit onvoltooide schilderij nam ik mee naar huis. Mijn dochter reageerde enthousiast, los van enige culturele bagage: wauw ik vind het knap. Toen wist ik dit schilderij komt goed.

KUNSTPOORT Je schildert met een rijk kleurenpalet, dit was vroeger anders.
Beiron Brouwers Mijn vorige werken waren donker. Dat had zo zijn reden. Mijn vader was gestorven en ik schilderde snel, in een waas, kunst als vluchtweg. Nu ben ik doorheen die rouwperiode. Ik werk doordachter en bouw mijn werken op. De techniek van toen blijft wel dezelfde. Met konijnenlijm bevestig ik Japans papier op het canvas. De levendige structuur van het papier geeft diepgang aan het geheel.

KUNSTPOORT Sta je open voor het onverwachte, ga je soms een andere weg op bij het schilderen?
Beiron Brouwers Ja dat gebeurt maar de basis en grondgedachte blijft altijd behouden.

KUNSTPOORT Is de verf als materie voor je belangrijk of is het alleen maar een middel tot verbeelding?
Beiron Brouwers De ondergrond is voor mij van groot belang. Ik heb een goede leerschool gehad, alles uitgeprobeerd. Nu wil ik terug naar de bron, tabula rasa maken. Die voorkennis is wel nodig, je moet je verf beheersen.

KUNSTPOORT Ik zie hier tal van snippers, gescheurd papier op de grond liggen. Hebben die een functie?
Beiron Brouwers Vellen papier geprint met een inkjetprinter week ik in water. De inkt lost op. Die gebruik ik af en toe om te schilderen.

KUNSTPOORT Wanneer is een schilderij voor je af? Is het moeilijk halt te roepen?
Beiron Brouwers Ik weet perfect als mijn schilderij voltooid is.

KUNSTPOORT Heb je een vast ritueel? Heb je structuur nodig? Ga je op vaste tijden naar je atelier?
Beiron Brouwers Schilderen doe ik als ik in de mood ben. Dit kan op elk tijdstip zijn, overdag, ’s avonds, ’s nachts. Weet je als het donker is en geen daglicht aanwezig, je vaak verrassend andere schilderijen maakt? Soms kan ik uren zitten kijken. Een schilderij creëer ik in mijn hoofd. Als het daar voltooid is, begin ik te schilderen. Schilderen is een eenzaam beroep, dat weegt vaak. Dan komt de gedachte bij me op: moet ik een andere weg inslaan? Ik vermoed dat Picasso om diezelfde reden begon te beeldhouwen.

KUNSTPOORT Je werken zijn voor interpretatie vatbaar. Vindt je dat positief, moet de kijker diepgang in je werk zoeken, je boodschap ontdekken?
Beiron Brouwers Mijn werk moet krachtig genoeg zijn zodat de toeschouwer het zonder een zekere filosofie kan appreciëren. Leuk is het als de kijker er een eigen wending aangeeft. De toeschouwer mag het schilderij ook zomaar mooi vinden.

KUNSTPOORT Ben je tevreden met je carrière? Sommige kunstenaars maken een blitzcarrière andere werken liever in stilte en ‘rijpen liever als een goede wijn’ dixit Lucas Devriendt.
Beiron Brouwers Ik bouw niet bewust aan mijn carrière. Ik groei in mijn werk. Als er evolutie is dan ben ik tevreden. Ik ben ook niet gebonden aan een galerie, geef niet toe aan trends, wil niet perse behagen aan het grote publiek. Mijn werk verkoopt gelukkig goed, vooral aan kunstverzamelaars. Ik heb het gevoel dat het gemakkelijker is als kunstenaar zijn weg te vinden in het buitenland zoals in Duitsland dan in eigen land. Tegenwoordig heeft een jonge kunstenaar het wel moeilijk. De lat ligt hoog, je moet opboksen tegen tal van goede kunstenaars die constant posten op Instagram en andere sociale media. Dat maakt het voor een kunstenaar niet gemakkelijker. Galerieën maken een eerste selectie via de sociale media. Zelf post ik minimaal op Instagram, ik heb geen behoefte aan likes, aan bevestiging op sociale media, laat mij mijn gang maar gaan. Een andere vereiste, een kunstenaar moet veelzijdig zijn: een goede prater, zakenmaan, sociaal vaardig…

KUNSTPOORT Je hebt contact met art dealers van Hongkong. Hoe kwam dit tot stand?
Beiron Brouwers In Hongkong heb ik vrienden wonen die me introduceerden. De eerste contacten dateren van een vijftal jaar geleden. De onderhandelingen zijn 2 jaar aan de gang. De expo in juni is in samenwerking met Hongkong. Ze zal gedeeltelijk ook ginder te zien zijn. Het is een uitwisselingsproject. Kunstenaars van Hongkong komen ook naar hier.

KUNSTPOORT Tot slot wat is je ultieme droom?
Beiron Brouwers Mijn droom is een perfect schilderij maken of toch voor 80%. Ik ben constant uiterst gedreven, dan pas zal ik rust vinden.

KUNSTPOORT Betekent dat eenmaal het perfecte schilderij gemaakt je het penseel naast je legt?
Beiron Brouwers Helemaal niet.

Info

tentoonstelling van 13 juni tot 26 juni
Mechelsesteenweg 148
2018 Antwerpen
www.beironbrouwers.com

 

fotografie en tekst Kathleen Ramboer

Marc Geyens een warme vlaamse schrijver/uitgever

Marc Geyens is niet alleen schrijver/uitgever maar ook een causeur. Hij praat graag honderduit over het schrijverschap, handig voor mij als interviewer. Het gesprek vond plaats in een trendy café te Leuven. Een pittig detail: die middag was ook Jeroen Meus daar onopvallend aanwezig.

Kunstpoort Op het internet ontdekte ik dat je niet alleen schrijver maar ook uitgever bent, medeoprichter van Het Punt.
Marc Geyens Inderdaad, we zijn met zijn tweetjes. Mijn collega Gunther Leroy, eigenaar van een drukkerij, drukt de boeken en verzorgt de vormgeving. We zijn gestart in 2013. Per jaar geven we 60 tot 70 publicaties uit. Vanaf ons ontstaan gaat de kwaliteit de hoogte in. Nu kunnen we een strengere selectie doorvoeren en hogere eisen stellen aan een manuscript. Beginnende en gerenommeerde auteurs en ‘amateur’ schrijvers krijgen bij ons eenzelfde behandeling. Het Punt houdt ervan zijn schrijvers uit te dagen. We stimuleren en motiveren auteurs. Waarom niet eens een ander genre aanpakken? De lat hoger leggen? Jaarlijks promoten we onze auteurs op de Boekenbeurs te Antwerpen.

Kunstpoort “De warmste uitgeverij van Vlaanderen” is jullie huidige slogan, voordien was dat “Vlaams en eigenwijs”. Met Vlaams bedoel je dan de onderwerpen, de sfeer, de taal? Aanvaard je alleen manuscripten van Vlaamse auteurs?
Marc Geyens We brengen auteurs van eigen bodem. Auteurs die in Vlaanderen wonen of geboren zijn. Onze voorkeur voor de Vlaamse taal heeft niets met politiek te maken. Het Vlaams is een mooie zachte taal, totaal anders dan het hardere Nederlands van onze noorderburen. Zelf mijd ik Engelse woorden ook al gebruikt men die frequent in het Nederlands. Paul Geerts, de tweede vader van Suske en Wiske, feliciteerde me met mijn mooie Vlaamse woorden. Jongere auteurs gebruiken die minder. We zien de Vlaamse en Nederlandse taal opnieuw uit elkaar gaan, de wegen scheiden zich. Het zachte karakter van onze taal heeft te maken met het verleden. De zuidelijke Nederlanden zijn vaak veroverd, we leefden onder een vreemde heerschappij. Ook geografisch liggen we wat middenin tussen Noord- en Zuid-Europa. Zelf probeer ik als schrijver het Vlaams gevoel te evoceren. Zelfs jongeren ervaren dit als positief. Voor hen was het vroeger niet beter, maar anders. Ook in Nederland leest de literatuurliefhebber onze boeken, al begrijpt bijvoorbeeld een lezer van Groningen waarschijnlijk 10% van de woorden niet.

Onder onze auteurs hebben we bijvoorbeeld ook een Syrische schrijver, 25 jaar woonachtig in België. Hij is een taalvirtuoos, schrijft op zijn Oosters. Hij houdt van onze taal en doet zijn best om ze foutloos te bezigen.

Kunstpoort Wat is je verhaal als schrijver?
Marc Geyens Mijn grootoom was de eerste hoofdredacteur van de krant De Standaard. Ik wilde van jongsaf ook schrijver worden! Schrijven heb ik altijd gedaan. Als jongeling was ik al bezig met taal en schreef ik kortverhalen. In de loop van de jaren volgden er heel veel versjes over de dingen van alledag die ik op aanraden van familie en vrienden bundelde tot boeken: G.L.A.S., Glimlachen naar de wolken, Tussend’oortjes, Het seizoen van de engelen, … Daarna volgden kinderboeken en jeugdverhalen en nu ook romans. In 2009 werd ik ernstig ziek waardoor de invulling van mijn leven noodgedwongen veranderde. Toen ik de draad weer oppikte, ontmoette ik Gunther en startte onze samenwerking. Ik ben me vanaf dan ook meer gaan bezighouden met schrijven. Ik schrijf en ben uitgever maar het voelt niet echt aan als werken. Mijn eerste roman ‘DE TAAL VAN DE WIND’ is en blijft mijn lieveling. Het is een spirituele, eerder filosofische roman.
backcover: ‘De taal van de wind’ is een verhaal over een mensenkind en een merel dat zich afspeelt in de omgeving van Bergerven en de Oudsberg, natuurparels in het mooie Limburg. Het kind wordt volwassen en merels komen en gaan. Ze ervaren de dingen elk op hun eigen wijze maar worden bij momenten één in hun beleving.

Kunstpoort Wat denk je: “Schrijf je literatuur of lectuur?”
Marc Geyens Een combinatie van beide. Zelf schreef ik o.a. ‘Toonaardjes’. Korte gevatte stukjes uit het leven van elke dag. De zoon van Toon Hermans vergeleek het boek met teksten van zijn pa. Toen dacht ik, ok ik stop daarmee, want het laatste dat ik wil is dat ik de grote Toon ga “na-apen”.

Kunstpoort Waar komen de ideeën voor je boeken vandaan? Hoe verzin je de personages?
Wacht je tot de inspiratie en creativiteit komt of dwing je die af?
Marc Geyens Ideeën zoek ik niet. Ik droom mijn boeken met de personages erbij. Als de dromen wegblijven wacht ik geduldig tot de personages terug mijn dromen binnenwandelen. Ik sta ’s nachts op om mijn dromen neer te pennen. Soms logeer ik in een hotel om te kunnen schrijven. Dat zijn heel intense ogenblikken en als zulke dagen voorbij zijn, dan voel ik me “verlicht”. Dan heb ik datgene kunnen neerschrijven dat ik vaak al een tijdje meedroeg. Zeker aan te bevelen voor auteurs.

Kunstpoort Wie leest als eerste je boek?
Marc Geyens Nathalie, mijn vrouw leest als eerste mijn boeken. Ze is een strenge, kritische en onbevooroordeelde lezer en weet perfect hoeveel ballast er overboord moet. Zo schrapte ze tot mijn grote verbazing een 100-tal pagina’s in het manuscript van “De memoires van een notaris”. Die bleken overbodig. Uiteindelijk gaf ik haar gelijk.

Kunstpoort Hoe ga jij om met kritiek van familie, bekenden, onbekenden?
Marc Geyens Ik hou van opbouwende kritiek. Schrijven is een kunst, dat doe je met passie, het is (H)ART. Die boeken zijn mijn geesteskinderen. Ik hou ervan mooie reacties te krijgen op mijn schrijfkunst.

Kunstpoort Heb je een favoriete schrijver en waarom?
Marc Geyens Die vraag had ik verwacht. Een favoriete schrijver heb ik niet. De reden? Per jaar lees ik als uitgever 100 tot 150 ingezonden manuscripten. Zo heb ik zelden de tijd om boeken van auteurs te lezen die niet tot Het Punt behoren. Maar geloof me, in onze uitgeverij zit heel veel talent verborgen en wij doen, samen met onze auteurs, onze uiterste best om dat talent boven water te laten komen.

Kunstpoort Wat is je laatste roman?
Marc GeyensHet geheim van De Boetemonnik’ en ‘De memoires van een notaris’ vormen samen een soort duo-boek. Om het gehele verhaal te kennen, moet je ze beiden lezen.

De synopsis van ‘Het geheim van de boetemonnik’: Genk 1870: niets lijkt de toekomst van de mooie Ilde en haar geliefde Hendrik in de weg te staan. Maar dat is zonder een Hasseltse notaris en zijn beide zonen gerekend. Kan de idylle standhouden of halen enkele complotten de bovenhand?
Opglabbeek 2016: er duikt plots een manuscript op waarin een jarenlang mysterie grotendeels wordt ontrafeld. Enkele puzzelstukjes ontbreken nog. Wordt de hele waarheid naar boven gehaald en welke rol speelt de abdij van Clervaux hierin?
Je kan het lezen in “Het geheim van de boetemonnik”, een verhaal vol liefde, hebzucht en drama.

Prof. Em. en oud premier Mark Eyskens stak zijn mening over dit boek niet onder stoelen of banken:
‘Je boek is niet alleen een misdaadroman, een thriller, een familiale tragedie, een liefdesdrama. Het is ook een pakkende schets van de “oude goede tijd”, toen er nog strikte klassenverschillen bestonden tussen de burgers. U hebt alles zeer methodisch op een bijna onderkoelde toon neergeschreven in een sobere stijl die contrasteert met de tragiek van de inhoud en waardoor juist deze tragische kant beter tot uiting komt.’

De synopsis van ‘De memoires van een notaris’ leest als volgt: Het dak van mijn leven is gevuld met de pijn van bijtende eenzaamheid en ik kan alleen maar hopen dat de dood verlossing brengt.’ Wat zette notaris de Schaever ertoe aan om zulke zwaarmoedige woorden neer te schrijven? Lees het in “De memoires van een notaris”, een boek dat verhaalt hoe een ogenschijnlijk normale en gezonde jongen evolueert naar een nietsontziende machtswellusteling die naar hartenlust bedriegt en manipuleert. Zal op latere leeftijd zijn geweten spreken, of is iedere kern van goedheid uit zijn geest en lichaam verdwenen?

Kunstpoort Werk je voor het ogenblik aan een roman, staat er iets op stapel?
Marc Geyens Ik schrijf altijd verschillende boeken op hetzelfde tijdstip. Mijn laatste roman (voorlopige titel is ‘Het kruis’) ligt op de tafel van de corrector. Het is een oorlogsroman die start in Leuven en eindigt in Oudsbergen. Ik verwacht dat het boek binnen enkele maanden kan worden voorgesteld. Verder ben ik ook nog bezig met een kinderboek en een roman die zich afspeelt in een rusthuis.

Kunstpoort Welke ambitie heb je nog?
Marc Geyens Een schrijver verkoopt in België gemiddeld 198 ex per titel. Ik zal mezelf pas “schrijver” noemen als ik 1000 ex van een boek verkocht heb. Maar dat is natuurlijk een heel persoonlijke ambitie. Verder wil ik me blijven ontdekken in het schrijven.

Kunstpoort Fijn als je dit nog dromen kan. Wie weet wat de toekomst brengt? Nog veel succes en vooral veel plezier met het schrijven van verhalen, romans, kinderboeken….

NOTA van Marc Geyens

Manuscripten van andere auteurs zijn altijd welkom bij Uitgeverij Het Punt. Alle inzendingen lees ik zonder uitzondering grondig na. Als uitgever beloven we niets wat we niet kunnen nakomen.

Mailen kan je naar marc@hetpunt.be

 

INFO

www.marcgeyens.be
www.uitgeverijhetpunt.be
https://uitgeverijhetpunt.be/book-author/marc-geyens/

Tekst en fotografie Kathleen Ramboer

 

5 jaar Galerie Wivina Ockier

Met de regelmaat van een klok duiken kunstgaleries op om later te verdwijnen, niet Galerie Wivina Ockier. Deze galerie in Deinze is een blijver en wordt stilaan een vaste waarde. 5 jaar geleden besloot Wivina Ockier een galerie te starten. Ze wou haar eigen schilderijen in perfecte omstandigheden en sfeer tentoonstellen. 5 jaar dat moet gevierd worden hoe kan het ook anders met een tentoonstelling; schilderijen van Wivina Ockier, sculpturen van gastkunstenaar Joost Gevaert
Dit was dé gelegenheid om Wivina Ockier in haar galerie te ontmoeten.

Kunstpoort Het thema van je tentoonstelling luidt People are strange. Vanwaar komt deze naam?
Wivina Ockier Het onderwerp is het resultaat van een maatschappelijke waarneming. Ik observeer de wereld en kom telkens tot de vaststelling People are strange.

Kunstpoort Hoe ontstaat een schilderij,
werk je met foto’s, stills…?
Wivina Ockier Ik zoek gericht foto’s op het net. Met die verzamelde beelden creëer ik een collage. Dan begin het schilderen. Soms sla ik een totaal andere weg in dan die ik voor ogen had. Een figuur in een landschap? Die kan verdwijnen door ze weg te schilderen.

Kunstpoort Laat dit sporen na op het schilderij?
Wivina Ockier Soms wel maar dat is helemaal niet erg. Een schilderij heeft een geschiedenis en die mag je voelen. Ik hou van de imperfectie van een schilderij, van de gelaagdheid.

Kunstpoort Op een ander schilderij valt te lezen
‘niet te dicht’.
Wivina Ockier Mensen mogen niet te close komen, ik hou graag wat afstand. De roze wolk verhindert contact en verzacht.

Kunstpoort Was het voor jou evident een galerie te starten? Kom je uit een kunstminnende familie?
Wivina Ockier Een familielid van me runt Galerie Gevaert vandaar misschien het idee om een galerie te starten. http://www.galeriegevaert.be/

Kunstpoort Sluit dit de deur van andere galeries of stel je toch nog in andere galeries tentoon? Vind je dat niet erg?
Wivina Ockier De sociale media vermindert het belang van een galerijhouder als tussenpersoon. Kunstenaars zitten op eenzelfde markt, de sociale media. Ik zoek niet om in galeries tentoon te stellen en richt me meer op kunstroutes, events, kunstbeurzen, allerhande projecten rondom kunst, artistieke interventies… onafhankelijke initiatieven… In de toekomst organiseren Els Wuyts en Yves Velter voor me een toonmoment in hun Salon Blanc te Oostende. Een deel van hun woonhuis veranderen ze voor één namiddag in een kleinschalige tentoonstellingsruimte. Salon Blanc is een knipoog naar de vroegere saloncultuur. De salons waren een mogelijkheid om ideeën uit te wisselen, kunst te tonen, te discussiëren en te kijken.

Kunstpoort Valt het moeilijk je eigen werk te promoten of net niet?
Wivina Ockier Het is lastig. Jaarlijks organiseer ik een tentoonstelling in mijn galerie met een vernissage en receptie. Ik werk het ganse jaar door aan een thema, dit jaar, People are strange. Dat motiveert.  Ik mis wel een duwtje van buitenaf. In feite moet je als galeriehouder een goed marketeer zijn. Sommige kunstenaars zijn marketingspecialisten andere missen dat talent.

Kunstpoort Je was ook vertegenwoordigd op de BAD beurs te Gent. Voelt dit als een positieve ervaring?
Wivina Ockier Belgian Art & Design heeft zijn waarde bewezen bij zowel het netwerken als het bereiken van een ruim publiek, een publiek dat de weg vindt naar mijn galerie. Veel deelnemers proppen hun stand overvol, gebruiken de muren als cataloog. Het is aan te raden niet alles te tonen wat je in huis hebt, less is more. Kitsch, emoties, felle kleuren verkopen goed. Zelf breng ik emoties niet expliciet in beeld. Mijn figuren zijn neutraal. Ik schilder geen emoties maar suggereer gevoelens. Met een gedempt palet roep ik een kwetsbare bevreemdende wereld op in een sfeer van stilte en weemoed. Donkere, zwaarmoedige werken verkopen moeilijk want niet iedereen wil een droefgeestig werk in een leefruimte aan zijn muur.

Kunstpoort Vind je Deinze geschikt als locatie voor een galerie en waarom?
Wivina Ockier Deinze is niet de ideale locatie voor een galerie. Hoewel de Gentstraat in het koopcentrum gelegen is, krijg ik weinig toevallige passanten over de vloer. De Deinzenaar heeft drempelvrees. In Gent centrum kent een shopper, voorbijganger minder schroom.

Kunstpoort Wat is de aanleiding voor een galeriebezoek? Wie is je publiek? Publiek van alle leeftijden?
Wivina Ockier Een galerie heeft nood aan een netwerk. Belangrijk zijn curatoren, kunstrecensenten die over je werk schrijven en zo zorgen voor promotie. Een ‘kunstpaus’ die in je gelooft, triggert het kunstpubliek en lokt ze naar je galerie. Mijn schilderijen interesseren vooral een mannelijk publiek.

Kunstpoort Kan je dit verklaren?
Wivina Ockier Door getemperde kleuren vallen mijn schilderijen niet direct op. Ze zijn niet schreeuwerig en scheppen een zekere intimiteit. Het zijn verstilde werken. Dat spreekt wellicht een mannelijk iets ouder niet piepjong publiek aan. Vroeger schilderde ik kinderen. Ook dat verkocht goed maar de drang is er niet meer om kinderen af te beelden. Als de bezieling weg is, het schilderen niet recht uit het hart komt, stop je best met het onderwerp.

Kunstpoort Je viel reeds enkele malen in de prijzen, je sleepte tal van nominaties voor prestigieuze prijzen in de wacht, helpt dit om belangstelling voor je werk en galerie op te wekken? Noot van de redactie Wivina won onder andere de kunstwedstrijd De Curieuze Collectie 2013
Wivina Ockier Helemaal niet, het bezoekersaantal is hierdoor niet gestegen.

Kunstpoort Hoe kies je de gastkunstenaars, volgens discipline, stijl, moeten ze bij de sfeer van jouw werk aansluiten?
Wivina Ockier Ik ga niet op zoek naar gevestigde namen en/of commercieel werk maar naar sculpturen die dezelfde uitstraling hebben als mijn schilderijen. Ik bezoek eindejaar expo’s van kunstscholen of ontdek beeldende kunst in de webgalerie van KUNSTWERKT, op Facebook… Met plezier toon ik werk van gastkunstenaars maar treed niet op als verkoper.

Kunstpoort Waar haal je het meest voldoening uit? Appreciatie? Verkoop? Een prijs? Of gewoon het feit dat je kan schilderen wat je wil zonder management achter je?
Wivina Ockier Het is belangrijk voor me dat ik op mijn eigen tempo kan schilderen. Ik heb een vrijheid in wat en wanneer ik schilder. Dat is pas luxe. Een toevallig gesprek met een galeriebezoeker daar geniet ik nog het meeste van. Verkopen is natuurlijk ook leuk en is een must om de galerie draaiende te houden. Een koper knoopt niet altijd een gesprek aan, dat vind ik vreemd. Een schilderij is soms liefde op het eerst gezicht en verder over praten is dan blijkbaar geen must voor de gegadigde. Ik geef ook tekenworkshops, dat doe ik enorm graag vooral wanneer een cursist vooruitgang boekt en een goed resultaat neerzet.

Kunstpoort Zijn er galeries waar je zelf een zwak voor hebt? Of waar je graag zou tentoonstellen? Van wat durf je nog te dromen?
Wivina Ockier Ik hoop één of andere dag tentoon te stellen op het Kunstenfestival Watou.

Kunstpoort Eerlijk, je werk ligt ongetwijfeld in de lijn van het Kunstenfestival Watou. We gunnen het je van harte!

Info
Tentoonstelling People are strange
Schilderijen Wivina Ockier
Beelden Joris Gevaert

Galerie Wivina Ockier
Gentstraat 39
9800 Deinze

Opening vrijdag 26 april 2019 om 19u
Open
zaterdag 27 april van 14u tot 17u
zondag 28 april van 10u tot 12u30

Elke zaterdag van 14u tot 17u tot 25 mei 2019

www.wivinaockier.be
https://kunstpoort.com/tentoonstellingen/

tekst Kathleen Ramboer
fotografie Kathleen Ramboer – Wivina Ockier

 

 

ACROSS THE BORDERS

Het gebeurt niet alle dagen dat een Gentse of zelfs Belgische Galerie een samenwerking aangaat met een Gallery uit New York.
Galerie S&H De Buck opteert voor een uitwisselingsproject met de
Envoy-Enterprises Gallery New York. KUNSTPOORT brengt dit unicum graag onder de aandacht van haar lezers.

 

ACROSS THE BORDERS te Gent

De eerste tentoonstelling gaat door van 26 april tot 26 mei 2019 in Galerie De Buck Gent. ACROSS THE BORDERS toont werk van vier Amerikaanse kunstenaars David Alexander Flinn, Erica KEck, Gerald Collins en HRH PR.

David Alexander Flinn

David Alexander Flinn (1987, New York, NY) leeft en werkt in New York, stelt tentoon in groep en solo in de Verenigde Staten en Europa.

Erica KEck

Erika Keck (1976, Albuquerque, NM) leeft en werkt in Brooklyn, New York. Haar werk is wereldwijd in verzamelingen vertegenwoordigd. Ze stelt tentoon in de Verenigde Staten en Europa.

Gerald Collins

Gerald Collings is geboren in 1974 in Tampa, Florida. Hij leeft en werkt in New York. Zijn werk was te zien in het HISK Gent, in  the Contemporary Art Museum Tampa, Florida en in galeries te New York, België, Mexico en Parijs.

HRH P.R

HRH P.R. geboren in 1981 in Dillon, S.C., leeft en werkt in Saginaw, Michigan. Het is zijn eerste tentoonstelling in België.

ACROSS THE BORDERS New York

Van 27 september tot 23 november 2019 stellen de kunstenaars Johan Clarysse, Robine Clignett, Christina Mignolet, Sven Verhaeghe op hun beurt tentoon in New York. Het werk van deze kunstenaars was reeds enkele malen te zien in Galerie S&H De Buck Gent.

INFO

opening
door ERE Ambassadeur Luk Darras
vrijdag 26 april 19 u.

van 26 april tot 26 mei 2019
wo.do.vr.za. 15 u tot 18 u en op afspraak.
Gesloten op zon- en feestdagen

locatie
Galerie S&H De Buck
Zuidstationstraat 25
9000 Gent (B)

www.galeriedebuck.be

www.siegfrieddebuck.be

Zingen op zondag

Las Aceitunas

Las Aceitunas, de olijfjes, is een koor dat resoluut kiest voor het Spaanse lied. Zo treden ze in de voetsporen van de tuna’s. Tuna’s zagen het daglicht eeuwen geleden toen de eerste Spaanse universiteiten het daglicht zagen. Groepjes studenten zongen zichzelf begeleidend op gitaar en tamboerijn in herbergen en op pleinen. Zo voorzagen ze in hun levensonderhoud. Niet in het minst probeerden ze met hun muzikaal talent in de gunst te komen van plaatselijke schoonheden.
Las Aceitunas ontstond in de schoot van het volwassenenonderwijs. De Tuna’s inspireerden een groepje Vlaamse studenten Spaanse taal, studenten die toevallig ook een passie hadden voor het Spaanse lied.

De zanggroep met als dirigent Stefaan De Lange telt 27 leden, mannen en vrouwen. Het koor komt driewekelijks samen op zondagmorgen in Destelbergen. Ik woonde een repetitie bij, snoof de amicale sfeer op en voelde me onmiddellijk welkom. Zondag 2 juni 2019 zingen Las Aceitunas 12 liederen op een koorfestival in Middelburg.  www.middelburgvolkoren.nl
​Deze zondagmorgen stond in teken van het festival.
De liederen zingt het koor vandaag in.
Ritmische handbewegingen met de Ábanico geven het lied een zuiderse, levendige toets. Gitaristen begeleiden het koor.

Luc bespeelt de Bandurria, een mandoline-achtig snaarinstrument afkomstig uit Spanje. Het is wat wennen want voor Luc is de Bandurria nieuw.
Het tweede lied ‘Fonseca Triste et Sola’ dat het koor instudeert klinkt weemoedig in de oren. De dirigent geeft de zangers een hint: Laat het klinken als een herinnering, een beetje zuchtend.
Na een uurtje zingen kunnen de stemmen wat rusten en is er pauze. Tijd om een gesprekje aan te knopen met wat koorleden.

Luc met de Bandurria

Monique Verstraeten

In gesprek met enkele koorleden

Lut Dresselaers

KUNSTPOORT Hoe ben je bij Las Aceitunas terechtgekomen? Heb je voeling met de Spaanse cultuur?
Lut Dresselaers Ik ben er toevallig ingerold. Ik ken helemaal geen Spaans. Op vraag van de dirigent Stefaan De Lange zing ik bij het koor.
KUNSTPOORT Ben je een sopraan, een alt?
Lut Dresselaers Ik volg zangles en heb een breed spectrum zowel alt als sopraan. Stefaan De Lange verkiest mij als een sopraan.
KUNSTPOORT Heb je een muzikale opleiding genoten?
Lut Dresselaers Inderdaad een klassieke muziekopleiding. Muziek zit mij in de genen en is met de paplepel meegegeven. Thuis waren we met 11 kinderen en vormden samen een kamerorkest. Mijn kinderen zijn trouwens ook uiterst muzikaal. Het is fijn als je als gezin dezelfde passie hebt. Muziek verbindt mensen ook dit koor.

Willy Genbrugge dichter Thomas Rubico
info http://www.mens-en-natuur.com/activities/gedichtendag-girn.php

KUNSTPOORT Heb je interesse voor de Spaanse cultuur?
Willy Genbrugge Ongetwijfeld. Ik spreek na 14 jaar Spaanse les vloeiend spaans. Als Santiago Pelgrim ben ik vertrouwd met de Spaanse cultuur en leefwereld. Het begon met de liefde voor America Latina. Mijn zoon nam deel aan een uitwisselingsproject in Columbia en mijn schoondochter is een Costa Ricaanse. Vandaar dat ik Spaans wilde leren. Mijn lerares spaans Francine Baetens ligt samen met de dirigent aan de basis van het koor. Ook de Spaanse literatuur boeit me enorm.
KUNSTPOORT Heb je een muzikale opleiding genoten?
Willy Genbrugge Helemaal niet. Ik zong vroeger in een kerkkoor en zing nu in diverse koren. Ik heb een hoog en laag stembereik.
KUNSTPOORT De mannen zijn hier blijkbaar in de minderheid.
Willy Genbrugge Inderdaad we zijn op zoek naar goede mannenstemmen misschien kan je een oproep doen op KUNSTPOORT?

Claudine De Wilde

KUNSTPOORT Hoe leerde je Las Aceitunas kennen?
Claudine De Wilde Ik woonde enkele optredens bij en vond het tof. Ik ben nu een 2tal jaren bij het koor.
KUNSTPOORT Heb je een boontje voor de Spaanse cultuur?
Claudine De Wilde Om Zuid-Amerika te bereizen leerde ik Spaans later volgde mijn interesse voor Spanje. Ik wandelde een 6tal camino’s en hoop dit jaar de Camino de la lana te stappen. Het Spaanse binnenland trekt mij aan, niet de Costa’s.
KUNSTPOORT Genoot je een muzikale opleiding?
Claudine De Wilde Ik volgde geen notenleer en zing op het gevoel en gehoor. Ingezongen stukken stuurt Stefaan De lange via de computer naar mij. Door veel te luisteren en te oefenen lukt het aardig. Veel liedjes waren mij bekend door mijn Santiago tochten.

Yves Druyve, materiaal meester en manusje van alles

Een koor heeft niet alleen zangers nodig maar ook logistieke hulp en kennis.
Yves Druyve neemt deze taak voor zijn rekening
KUNSTPOORT Wat doe je zoal voor Las Aceitunas?
Yves Druyve Naast materiaal meester, klusjesman ben ik koffieman, de persoon die zorgt voor de catering.  Ik ben een duiker in Spanje vandaar mijn kennis van de Spaanse taal. Deze kennis kan ik gebruiken in het vertalen van de Spaanse teksten. Samen met de dirigent volgde ik Spaanse les. Zo ben ik hier bij het koor terecht gekomen. Mijn vrouw begeleidt het koor op de gitaar. Als ik vandaag het koor vergelijk met de beginperiode dan zie ik de kwaliteit stijgen.

Yves Druyve bezorgde me de tekst van het melancholische lied dat ik zo mooi vind:
Fonseca Triste et Sola

Ik heb het gevoel dat dit koor op de eerste plaats zingt voor het plezier. De koorleden heb ik leren kennen als een groepje vrienden die houden van de Spaanse cultuur, -taal en -lied. Muziek verbindt.

Info

http://las-aceitunas.weebly.com/

 

Tekst Kathleen Ramboer
Fotografie kleur Kathleen Ramboer
Fotografie zwart/wit
Bernadette Van de Velde