SUBTIEL TEXTIEL andere insteek

25 oktober 202625 oktober 2026 kramboer Geen categorie /beeldende kunst, /installaties, /textielkunst

een avontuur voor kunstenaar, curator en bezoeker

Tekst en foto Kathleen Ramboer

deWeverij bezoeken is telkens opnieuw een avontuur. De expo –SUBTIEL TEXTIEL andere insteek– laat de kijker diverse materialen, technieken en kunstenaars ontdekken, kunstenaars die vaak in de schaduw werken en waarvan hun werk nu het daglicht of de spotlights ziet. Dat is de verdienste van Marc Mestdagh, organisator van de expo en Lieve Vanmaele, textielkunstenaar/curator.

HET CONCEPT

SUBTIEL TEXTIEL is al aan haar derde editie toe. Ik vraag Lieve ‘Wat bedoel je met die andere insteek’? Ik memoriseer vooral het volgende:
Lieve: De opstelling nodigt uit tot een uitgestelde kijkervaring. Niet alles is wat het op het eerste zicht lijkt. De werken gaan met elkaar in dialoog om dat verrassingseffect te versterken.
Wat ik hierin wil voorop stellen is een ‘uitgestelde kijkervaring’.
Welke betekenis geven kunstenaars aan materie, subtiliteit, desoriëntatie, stabiliteit, verhulling, verwarring?
Enkele vragen uit de concept- en inspiratienota van Lieve geven me en hopelijk ook de lezer meer duiding. Of kijk je liever zonder wat duiding? Ongeremd? Aan het publiek de keuze.
Kunnen we onszelf binnenste buiten keren om te zien wat er zich elders aanbiedt?
Kunnen we kunst binnenste buiten keren? Kunnen we de expo-ruimte binnenste buiten keren?
Is er een kern? Binnenkant?…
Kunnen we een weg vinden die ons leidt en misleidt naar de kern en weer weg van de kern?…

De kunstenaars hadden als opdracht het abstract concept om te zetten in een eigen boeiende authentieke beeldtaal. De zes lieten voor deze expo hun creativiteit de vrije loop met uiteenlopende materialen zoals vezels, textiel, plastiek, oogstfolie, stof, draad, metaaldraad, papier…. Door een aandachtig bestudeerde opstelling zorgt curator Lieve Vanmaele voor de verbinding, dialoog en interactie tussen de beeldende elementen, met als eindresultaat een uitgestelde kijkervaring.
SUBTIEL TEXTIEL vraagt de bezoeker om op een bepaalde manier te kijken: doorheen, achterop, bovenop of onderop … kortom om te bewegen, stil te staan, weer door te gaan en te ontdekken. Voelen en ruiken mag. En wie weet fluisteren de werken een melodie in je oor passend bij de diverse beeldtalen? Want is textiele kunst van alle kunst disciplines niet de meest zintuiglijke? Heel eventjes denk ik: deze setting en expo vraagt om een live performance en achtergrondgeluiden want textielkunst maken en ervaren is een zalige lichamelijke belevenis, pure vreugde. De bij aanvang gedesoriënteerde waarneming leidt in deWeverij naar een meer doorleefde, bewuste kijkervaring.

INTERVIEW met Lieve Vanmaele

Kunstpoort Het valt me op dat alle deelnemende kunstenaars vrouwen zijn. Textiel beladen met gendervooroordelen is niets nieuws. ‘Textielkunst is enkel voor vrouwen’ is er eentje van. Wellicht is dit geschiedkundig gegroeid omdat de vrouwen lang geen toegang hadden tot de academies en er slechts een weefrichting mochten volgen. Is textielkunst nog altijd grotendeels vrouwelijk?
Lieve Vanmaele Bij kunstenaarskoppels zoals Josef (1888–1976) en Anni Albers (1899–1994), aanhangers van het Bauhaus, was de man meestal schilder en de vrouw op textielkunst gericht. Anni Albers ontketende een revolutie in de textielkunst. Weefkunst evolueerde tijdens het Bauhaus tijdperk van ambacht naar moderne kunst. Recent vervaagt de grens tussen ambacht en beeldende kunst door, zowel bij vrouwelijke als mannelijke textielkunstenaars, divers materiaalgebruik en een conceptuele visie op textielkunst.

Kunstpoort Iedereen heeft met textiel te maken. We voelen textiel op onze huid, onder onze voeten, dempen het licht via textiel…. Hoe komt het dan dat textielkunst niet de aandacht krijgt die ze verdient?
Lieve Vanmaele Een schilder werkt met penseel en verf, een textielkunstenaar met vezels en materie. Daarom worden textiel en ambacht in één adem vernoemt en denk je niet onmiddellijk aan kunst.

Kunstpoort Je hebt schone kunsten en toegepaste, wat is textielkunst?
Lieve Vanmaele Ja wat? Want er is ook nog design. Ik streef naar een pure artistieke beeldtaal. In de textielkunst heb je niet alleen vorm en techniek maar ook experiment en concept. Het conceptueel werk bijvoorbeeld van deelnemend kunstenaar Wilma Dijkman ligt mijlen ver af van de toegepaste kunst. Ze gebruikt niet alleen textiel maar ook andere materialen die het geheel van een uitgestelde kijkervaring aanscherpen. Als curator heb je de plicht een kunstenaar die vrijheid gunnen. Wat is textiel? Textiel is een vezel. Plastic, een maïsblad… is voor mij ook een vezel, in papier zijn vezels verwerkt… stof tot discussie. Mieke Smet speelt met papier en metaalgaas. Het gaas is los van en voor het papier gepresenteerd. Uitleg van Mieke Smet over het gebruik van het metaalgaas.
Een foto krijgt concreet vorm op bronzen gaas, waarbij het beeld door de kleine gaatjes half verdwijnt en de herkenbaarheid afneemt. Mieke brengt vouwen aan in het bronzen gaas waardoor opnieuw delen van het beeld aan het oog worden onttrokken. Pas wanneer het werk tijdens de expo weer een ‘kader ’ krijgt, ziet de kijker wat erop staat. Mieke Smet
Ook dit hoort thuis in een uitgestelde kijkervaring.

Kunstpoort Het is wennen aan de ongewone combinatie, gebruik en voorkomen van deze materialen. De kunstenaar stelt het observatievermogen van de kijker op de proef, eist een aandachtige kijker. Mieke Smet creëert geen comfort art!
Lieve Vanmaele Deze expo, is een tentoonstelling van beeldende kunst in divers, ongewoon materiaal. Mieke Tambuyzer is een kei in het gebruik van een 3Dpen. Is dat textiele kunst? In twee kleinere werken verwijst ze, door naald, draad en een gaatjesknoop te verbeelden, uitdrukkelijk naar de wereld van het naaiatelier.

achteraan werk van Mieke Tambuyzer, vooraan van Marijs Kempynck

Kunstpoort Bij Mieke Tambuyzer gaan textielkunst en tekenkunst hand in hand. Ze tekent en weeft gracieus in één en dezelfde handeling. De schriftuur is sierlijk en vloeiend. Om het even wat het onderwerp is, schoonheid en poëzie primeren. Haar kunst is aangenaam om naar te kijken en dit mag in een mediacultuur vol heftige, opdringerige, vaak ruwe kunst en beelden.
Lieve Vanmaele Het is gelaagd repetitief werk en past zo in de uitgestelde kijkervaring. Ik maak geen onderscheid tussen een traditionele vezel en een ‘nieuwe’ niet natuurlijke vezel. De oogstfolie is ook geen natuurlijke vezel. De oogstfolie, daar hadden de artiesten een probleem mee. De folie kan je niet alleen zien als een materie om mee te werken maar ook als element om de diverse werken met elkaar te verbinden.

Kunstpoort Gaat het je vooral om de mogelijkheden die het materiaal biedt, om het product of over de verhalen die textiel met zich meedraagt? Kunstenaars laten een mooi product zoals bijvoorbeeld katoen, vlas…. tot leven komen. En er is niet alleen het verhaal van het proces van plant tot kunstwerk maar ook het persoonlijk verhaal dat de kunstenaar wil vertellen. Wellicht is er ook biografisch werk te ontdekken? Welk effect streef je na bij het publiek?
Lieve Vanmaele Mocht het publiek op een andere manier naar buiten gaan dan als ze binnenkomt, dan is mijn missie geslaagd. Ik wens ze een beeldende ervaring van wat textiele kunst kan zijn vanuit die andere insteek. De inhoud is belangrijk: hoe de kunstenaars in een persoonlijke beeldtaal met specifieke materialen, een antwoord brengen op het concept van de uitgestelde kijkervaring. Ook voor mij bracht deze expo een uitgestelde kijkervaring met zich mee. Ik stel een concept voorop maar ken vooraf niet de reactie van de kunstenaars. Zo doorloop ik samen met hen het totale productieproces. Graag had ik in de expo oogstfolie centraal gesteld. Marijs Kempynck greep dit voorstel aan, anderen zagen dit niet echt voor ogen. Tot op het einde bleef het project ook voor mij een uitdaging. Het is een mooie gedachte dat we allen, kunstenaars en curator, rond een zelfde concept werkten. Het groeiproces van februari tot nu was en is een boeiend traject voor iedereen.

Kunstpoort Hebben de genaaide teksten van Marijs Kempynck betrekking op de oogstfolie, vertolken ze een bepaald thema? Hoe zijn die gekozen?
Lieve Vanmaele De teksten hebben niet noodzakelijk iets met elkaar te maken. Het zijn flarden songteksten, poëzieregels, teksten die ze hier en daar oppikt… Artistiek materiaal vindt Marijs Kempynck overal op haar pad.
Tekst bij het werk: ‘Il y a des mains sur nos yeux quand on veut plaire à tout ce qui bouge. (Sains et saufs, ZAZ) ‘ Uit films, krantenartikelen, boeken, toevallig opgevangen treingesprekken, radiosongs knip ik een paar woorden, een zin, een stuk tekst. Woorden waar anderen al op gewroet hebben.
Woorden die blijven resoneren. Woorden die herinneringen oproepen of die me aan het nadenken zetten. Marijs Kempynck Hier komt terug de uitgestelde kijkervaring om de hoek kijken.

Kunstpoort De gestikte portretten van Lin Vermeulen zijn enorm aantrekkelijk en kleurrijk. Ze ogen naïef maar dat zijn ze helemaal niet. Volgens mij is haar kunst niet vrijblijvend. Heeft het werk van Lin Vermeulen een biografische ondertoon?
Lieve Vanmaele Het werk is niet biografisch. Telkens opnieuw verbeeldt de kunstenaar in een uniform klein formaat eenzelfde prototype vrouw. Daartussen hangen twee grotere heren portretten. Hier symboliseert ze, misschien onbewust, de dominantie van een man ten op zichtte van de vrouw.
Ze kreeg te maken met heel wat kritiek en tegenstand tegenover haar werk, vooral wat de portretten betreft. Zelf schrijft Lin Vermeulen over haar portretten:
… Ik ben er dan ook mee doorgegaan, omdat een portret voor mij uiteindelijk een afspiegeling is van mezelf. Als ik mezelf vergelijk met mijn werk, ben ik eerder teruggetrokken en bescheiden. Mijn schilderijen en textiel zijn dat veel minder. Die zijn opvallend, trekken de aandacht en zijn misschien soms ook wel een tikkeltje brutaal. Ze lijken te zeggen: ik mag er zijn. Lin Vermeulen

Kunstpoort Galeries krijgen stilletjes aan meer aandacht voor textiele kunst. Vaak is textiele kunst sculpturaal en architectonisch. Schrikt dat de galeries af? Vormt dat een probleem?
Lieve Vanmaele Dat kan een rol spelen alhoewel textielkunst is niet altijd gigantisch van formaat. Als galerie benut je optimaal de ruimte die je hebt. Bij het binnenkomen moet je de vreugde van een expo voelen. Dat is wat er hier in deWeverij gebeurt. Gerda Schout durfde het aan een lap van 7 meter te integreren in de opstelling. Kilometers draad gingen door haar vingers en naaimachine. Technisch betekende haar werk een immense uitdaging, een huzarenstuk waaraan ze enorm veel plezier beleefde. Met de restjes draad creëerde ze kleine verfijnde ruimtelijke vormen, die het geheel af maken.

links werk van Gerda Schout, rechts Wilma Dijkman

Kunstpoort Deze vormen vinden op hun beurt aansluiting bij een onderdeel van het poëtische concept van Wilma Dijkman, haar subtiele schaalachtige halve ‘eiervormen’ staan voor mij symbool voor het breekbare zoals de kwetsbaarheid van de natuur, van de bergen. Gletsjers verdwijnen, door de klimaatverandering, in een ongelooflijk snel tempo. Zelf schrijft Wilma Dijkman over ‘The deep Mountains’:
De oriëntatie van het kijken bevragen is onderdeel van de opzet van deze expo. Dit inspireerde mij tot het maken van ‘The deep Mountains’. Schaalachtige vormen nodigen uit om de blik naar beneden te richten. Terwijl onder in de kommen beelden van bergen (foto’s uit de reeks ‘All my Mountains’) zijn afgebeeld. Beelden die ons doorgaans in de verte doen kijken, leiden ons nu de diepte in. Wilma Dijkman

Kunstpoort Wat is het verhaal achter de tijdlijn van Gerda Schout?
Lieve Vanmaele Exact 40 hand gerolde fragmenten van transparante organza zijn evenredig over een oppervlak verdeeld. Interessant om weten, daarom ben ik blij dit werk tentoon te stellen, de organza is organisch, met natuurlijke materialen geverfd: Allium cepa (ui), Rubia tinctorum (meekrap), Matricaria chamomilla (kamille), Castanea sativa (kastanje) en Reseda Luteola (wouw). De rolletjes organza fungeren als gecomprimeerde archieven van de tijd. Kleur en ritme nodigen uit om ‘de blik te vertragen en stap voor stap te ontdekken wat er in de plooien van de tijd bewaard is gebleven’. Gerda Schout
De tentoonstelling is een spiegel waarin je de deelnemers aan de expo als mens en als kunstenaar herkent. De kijkervaring, het zien is belangrijk.
Kunstpoort Inderdaad want een werk is slechts af als het gezien wordt.

Kunstpoort Textielkunst beschouwt de burger vaak als cultureel erfgoed. Wat met de hedendaagse textielkunst, spreekt men hier ook van cultureel erfgoed?
Lieve Vanmaele Het is een beeldende taal van nu met als toevallig materiaal materie. Een wandtapijt was vroeger functioneel, om kleinere ruimtes te creëren, te verwarmen. Vergeet het functionele aspect van textiel. Textiel is het cultureel erfgoed ontgroeid. Ik wil verder gaan dan het puur esthetische en wat mooi is koppelen aan inhoud. Zo komen we dichter bij kunst. Werken met een conceptnota is voor dit streefpunt belangrijk.

Kunstpoort Nu nog een vraag die ik normaal in het begin van een gesprek stel: ‘Hoe is je interesse voor de textiel kunst ontstaan en gegroeid’?
Lieve Vanmaele Van nature ben ik een ruimtelijk denker. Mij interesseerde vooral de glaskunst en meer specifiek de transparantie van glas, het ruimtelijk denken met glas. De kunstscholen die ik contacteerde programmeerden enkel een ‘glas in lood’ vak. De richting monumentale kunsten, Sint-Lucas Gent doceerde textiel, daar kon ik ook ruimtelijk denken. Mijn keuze was gemaakt. Die interesse voor transparantie is er nog altijd en vind ik nu terug in plastiekfolie. Graag zet ik het curatorschap even on hold om terug mijn persoonlijk textiele pad te bewandelen en de materie plastiek te onderzoeken.

Kunstpoort Als curator ben je terug te vinden in ieder werk. Zonder jou zou de expo SUBTIEL TEXTIEL een andere vlucht genomen hebben. Geeft dat geen voldoening?
Lieve Vanmaele Zelf creëren brengt me nog meer vreugde.

Een groot percentage van het kunstpubliek heeft behoefte aan kunst die mooi staat te wezen in het interieur, naast de kast, boven de zetel, aan behaaglijke kunst passend in het dagelijkse leven. De meeste kunst op de expo SUBTIEL TEXTIEL is helemaal geen hapklare kunst. deWeverij en curator Lieve Vanmaele halen de bezoeker uit zijn comfortzone, dagen de toeschouwer uit op avontuur te trekken doorheen het golvende textiele landschap. SUBTIEL TEXTIEL weeft voor het publiek een nieuwe ongekende wereld, vult de ruimte met het onverwachte, met werk dat wringt, schuurt, roept. SUBTIEL TEXTIEL andere insteek leert ons dat alle materiaal in de juiste handen kunst kan worden.

Tekst en foto Kathleen Ramboer

INFO

achteraan werk van Lin Vermeulen
vooraan Gerda Schout

SUBTIEL TEXTIEL andere insteek
deWeverij mensenruimte
Dellaertsdreef 9
9940 Evergem (Sleidinge)
zondagen 4 oktober, 1 november en 6 december
van 10u tot 18u
de kunstenaars zijn aanwezig
www.deweverij.be/subtieltextiel

“Op zondag 1 november stelt de expo Subtiel Textiel het tweede deel voor vanuit “andere insteek”.
Het curatoriële aspect van deze expo draagt eveneens de betekenis van een “uitgesteld kijken”. Wat ging vooraf? Wat is er in het NU-moment. Wat herhaalt dat nu-moment en waar gaan we naartoe?
Zondag 4 oktober kon u de expo zien vanuit een waardig statisch vertrekpunt, oogpunt. Dát punt verlegt zich op zondag 1 november naar een ‘acte de presence’ waardoor het kijken, het denken, het beleven van ‘textiel’ in vraag wordt gesteld. Daar kunt u als bezoeker een fijne en verfijnde bijdrage toe leveren.” (Lieve Vanmaele)

KUNSTENAARS

Wilma Dijkman
https://www.wilmadijkman.be/selected-works/

Marijs Kempynck
https://marijskempynck.com/textiele-kunst/

Gerda Schout
https://sites.google.com/view/gerda-schout?pli=1&authuser=0

Mieke Smet
https://studio-orimi.com/

Mieke Tambuyzer
https://mieketambuyzer.be/

Lin Vermeulen
https://www.kunstwerkt.be/nl/werken/lin-vermeulen/vrouw-met-litteken-op-haar-gezicht

Afscheid van Bert

22 september 2026 kramboer Geen categorie

Bert Vannoten °27/10/1949 ⁺12/7/2026

Bert, onze videoreporter, is van ons heengegaan. 11 jaar lang ontmoette hij tal van kunstenaars, bezocht hij evenementen, tentoonstellingen, muziekoptredens, danspodia, theatervoorstellingen… Al wat maar iets met kunst te maken had, boeide hem en legde hij met zijn camera voor kunstpoort vast. Hij bezat een aparte persoonlijke beeldtaal die perfect aansloot bij de visie van kunstpoort. Bert filmde met een objectieve, informatieve blik.met heel veel empathie.
Bert was erbij vanaf het eerste uur, mei 2015. Daar zijn we hem dankbaar voor.
Bert, we vergeten je niet. Je stond aan de wieg van Kunstpoort, je blijft in ons kunsthart, voor altijd.
Kathleen en Eric, Magda, Bip, Diana, Rik
collega’s kunstpoort

Blijvende herinneringen aan een veelzijdig reporter, een warme collega en boeiend persoon.
Mijn innige deelneming aan de familie van Bert.
Magdalena

Met grote verslagenheid verneem ik het nieuws over het overlijden van Bert. Het is een enorme schok, vooral omdat ik niet wist dat hij ziek was. Onlangs maakte ik me nog de bedenking dat het al een tijdje geleden was dat ik een filmpje van zijn hand op Kunstpoort had gezien. Ik dacht dat hij het, gezien zijn leeftijd, misschien wat rustiger aan wilde doen.

Hoewel onze fysieke ontmoetingen schaars waren, bleven we nauw verbonden via mail. Wanneer iemand van ons een nieuw stuk of een nieuwe reportage publiceerde, werden we daarvan op de hoogte gesteld via mail. Bert stond erom bekend dan steevast een welgemeend pluimpje of waardevolle, positieve kritiek te geven.

Bert was een prachtige man, zowel letterlijk als figuurlijk. Hij was een uitstekende filmer en reporter die volledig opging in zijn werk. Hij stak ontzettend veel tijd en energie in zijn reportages en kon er met een aanstekelijk enthousiasme over vertellen. Dat deed hij, net als wij allemaal bij Kunstpoort, volledig vrijwillig en puur uit passie voor de kunst en de medemens.

We herinneren ons Bert als een uiterst boeiend persoon. Hij was oprecht geïnteresseerd in de mensen om hem heen en toonde zich altijd ondernemend. Hij was iemand die intens van het leven genoot en daardoor ook ontzettend graag gezien werd door iedereen die hem kende.

Zijn warme persoonlijkheid en zijn prachtige bijdragen zullen enorm gemist worden binnen ons team. Ik wens zijn echtgenote en familie ontzettend veel sterkte en troost toe in deze moeilijke periode.

Met oprechte deelneming,
Bip
Bernadette

Droevig nieuws inderdaad. Ik heb Bert niet persoonlijk gekend, wel zijn videoreportages met interesse bekeken. Met veel zorg gemaakt, zonder franje, to-the-point, altijd af. Wat jammer dat hij er niet meer is. Sterkte en innig medeleven.
Rik

Het komt hard bij mij aan. Annus horribilis.
Ik kan niet veel meer toevoegen. Ik vind het triest, hij was altijd ondernemend.
Eric

Link naar de laatste reportage die Bert maakte.
https://kunstpoort.com/2026/02/08/de-sluiter-van-de-camera

Link naar de kunstpoortpagina waarop Bert enkele van zijn videoreportages bundelde.
https://kunstpoort.com/videoreportages/

Kathleen, Eric, Magda, Bip, Diana, Rik

PLAYGROUNDS expo, een broedplaats voor creativiteit

17 september 202617 september 2026 kramboer Geen categorie /assemblages, /beeldende kunst, /beeldhouwkunst, /fotografie, /installaties, /schilderkunst, /tekenkunst, /tentoonstelling

Tekst en foto Kathleen Ramboer

Er zijn zo van die gesprekken die je pakken energie bezorgen en je prikkelen om instant alles neer te pennen. Mijn gedachtewisseling met curator van Playgrounds, Sam Timmerman en co-curator Janne Gistelinck, was er zo eentje. Het kriebelde om onmiddellijk aan de slag te gaan.
Playgrounds, een expo met tekenkunst als rode draad, in 2025 in het leven geroepen door Sam Timmerman, kent nu zijn vierde editie. Beide curatoren zijn bezige bijen: Sam is kunstenaar/tekenaar en Janne is textielkunstenares, ook bedrijvig in organisaties als Not Your Muse en House Of Bones Art Collective. Persoonlijkheden die je een boost bezorgen.

Wat oorspronkelijk kleinschalig begon is nu uitgegroeid tot een expo met 114 kunstenaars en evenveel werken. De technieken zijn enorm divers en stilletjes aan kijken Sam en Janne verder dan de tekenkunst. Ze spelen met de grenzen tussen tekenkunst en andere disciplines zoals film, sculpturen, collages, strips… Ook met textiel kan je tekenen en schilderen, dat bewijst de huidige biënnale van de Schilderkunst. De werken hangen vrolijk te wezen, vertonen een heerlijke levenslust, zijn soms humoristisch maar ogen ook af en toe ernstig. Enkele bevatten een reflectie op het leven.

links Janne Gistelinck bij werk van Maarten Ingels, Hanna Rvsnborg, Alina Cristea
rechts Sam Timmerman bij werk van Maarten Inghels, Ellen Dhondt, Alina Cristea

De opbouw is volop bezig. Ik zie Sam Timmerman en Janne Gistelinck wikken en wegen, kunstwerken combineren met een oog voor detail, ritme, beweging, kleur, formaat, de ruimte… Ik noem het een beetje oneerbiedig ‘puzzelen’. Sam stelt zich terecht de vraag: Wat heeft een cartoonist optisch, niet inhoudelijk, gemeen met een fotograaf, een filmmaker met een beeldhouwer? Ontstaat er synergie als je die samenbrengt in een ruimte? De naam Playgrounds verklaart veel, vindt Janne. Volgens haar spelen ze een visueel spel. Illustratie blijft een opvallend element maar het narratieve maakt nu soms plaats voor abstractie. De kunstwerken gaan in dialoog, versterken elkaar. Disciplines blijken niet altijd sterk afgebakend. Toen de curator 20 was, benaderde hij de zeefdrukken van Andy Warhol als schilderijen.

van links naar rechts werk van
Céline Hudreaux, Janne Gistelinck + Victor Verhelst,
Eleni Papadopoulou + Ellen Pil

Het beetje van de opbouw die ik meemaak laat vermoeden dat hier een fantastische expo groeit, eentje die ik niet mag missen. Playgrounds blijkt een staalkaart te bieden van wat vandaag de dag mogelijk is, ook buiten het hokje. De curatoren tonen zowel toegankelijke als meer hermetische kunst. Natuurlijk heeft de kunstscene interesse, toch mikken ze op een breed publiek. En wie weet lokt de vernissage heel wat kunstenaars, kunstenaars die elkaar ontmoeten en die hier de basis leggen voor een fijne samenwerking. De ene is een filmmaker, de ander een beeldhouwer, illustrator… waarom zouden ze niet samen een project opstarten?

links werk van Gilles Dusong
rechts werk van Maria Farré

Hoe werkt zo een co-curatorschap, wie selecteert de kunstenaars?
Sam legt de contacten, zorgt voor een mailing. Janne volgt alles op. De keuze van de werken ligt in handen van de kunstenaars. De curatoren doen aan prospectie en bezoeken expo’s van laatstejaars. In de toekomst willen ze de kunstenaars opzoeken in hun atelier, mee gaan in hun creatie proces. ‘Niet op een dwingende manier, samen exploreren wat de mogelijkheden zijn.’ beweert Janne.
De ‘nieuwe lichting’ geven ze de kans relaxed tentoon te stellen, zonder stress, in een veilige omgeving. Voor anderen kan Playgrounds een try-out betekenen om een nieuwe, voor hen ongewone creatie op het publiek los te laten.
Onder de 114 namen merk ik voor mij enkele bekende zoals Carll Cneut, Charel Pycke, Erika Cotteleer, Hans Vandekerckhove, Ines Raspoet, Penelope Deltour, Joke Raes, Ritsart Gobyn, Sarah Yu Zeebroek, Tine Guns, Sven Boel…
Waren die onmiddellijk enthousiast om mee te werken, vraag ik me af. Sam repliceert. De grotere namen vinden het positief om met jonge creatieve mensen tentoon te stellen. Ze vinden het fijn dat een divers en ook jong publiek belangstelling toont voor Playgrounds. Carll Cneut bijvoorbeeld werkt voor de derde maal mee, dat betekent toch iets?

Om financiële redenen nemen enkel Belgische kunstenaars of buitenlandse kunstenaars wonend in België deel. Het kostenplaatje van de verzendkosten blijkt de grote spelbreker te zijn.
Toch blijven Sam en Janne nadenken over diversiteit, andere culturen, mensen met een migratie achtergrond. Ze geloven in wat een groep mensen samen kan bereiken. Daar heeft onze maatschappij nood aan, beweert Janne. De tijd is rijp.
Een stap in die richting is alvast de samenwerking met Kunst in huis en kunstwerkplaats De Zandberg – Harelbeke. De Zandberg biedt atelierruimte en ondersteuning op maat aan kunstenaars met een mentale beperking. Playgrounds presenteert enkele illustraties van kunstenaars residerend in De Zandberg.
Een volgende stap is een samenwerking van House of bones collectief, Not Your Muse en Playgrounds onder een VZW.
Graag vermelden we ook dat de expo Playgrounds kon rekenen op de financiële steun van CultuurGent.

Nog een woordje over de uitnodiging in een stijl refererend naar de vorige edities. Door de tijdrovende organisatie van Playgrounds staat de persoonlijke artistieke activiteit bij Sam op een laag pitje. Gelukkig vond hij de tijd voor de creatie van het campagnebeeld. Manueel getekend en digitaal ingekleurd laat de tekening subtiel de structuur van de achtergrond doorschemeren. Dit alles maakt van het ontwerp de perfecte eyecatcher voor de tentoonstelling.

Playgrounds nodigt je uit te genieten van de ongebreidelde fantasie van tekenaars, kunstenaars die met pen, potlood, borstel, schaar, camera, naald, draad… in hun bagage je meeslepen in een overdonderende rollercoaster. Zeg als kunstliefhebber ja tegen deze boeiende trip langs hedendaagse illustraties, tekeningen, sculpturen of wat dan ook. En… droom alvast van een volgende editie. Die komt er zeker!

Tekst en foto Kathleen Ramboer

INFO

PLAYGROUNDS
Zebrastraat
9000 Gent
Curatoren: Sam Timmerman & Janne Gistelinck
In samenwerking met: Kunst in Huis & Kunstwerkplaats De Zandberg

open van 17 september tot 4 oktober
Opening: Donderdag 17 september 2026 van 18:00 tot 22:00
Openingsuren: telkens van woensdag tot zondag 14:00 – 18:00

deelnemers
w/Aaron Victor Peeters, Adelheid De Witte, Alina, Cristea, Anneka Robeyns, Arnaud Rogard, Aurélie Bayat, Babette Van Rafelghem, Benjamin De Backer, Beppe Geerts, Carll Cneut, Casimir Desmet, Céline Hudréaux, Celine Aernoudt, Charel Pycke, Chiara Lammens, Coralie Laudelout, Dolores Bouckaert,Eleni Papadopoulou, Elisa, Maenhout, Elise Willems, Eliza Pepermans, Elke Van Kerckvoorde, Ellen Dhondt, Ellen Pil, Erika Cotteleer, Eva Vermeiren, Fia Cielen, Flore Tanghe, Gabri Molist, Gilles Dusong, Hanna Hollevoet, Hanna Van Dun, Hans Vandekerckhove, Hazel Ver Moesen, Ilke Heuts, Indre Svirplyte, Iris Devriendt, Isabelle Lecluyse, Isabelle Vandenabeele, Jade Kerremans, Jana Van Ongevalle, Jan Van Der Veken, Janne Gistelinck, Joeri lsta, Joke Raes, Jolijn Baeckelandt, Juliette Van Dessel, Kaat Michielsen, Kato Bouckaert, Kenny Callens, Klaas Vanhee, Klaus Compagnie, Korneel Detailleur, Lenja Van Laeken, Lidia Sciarrotta, Liesbeth Van Heuverswijn, Lieselotte Vloeberghs, Lien Buysens, Lisa Ottenburgh, Lore Smolders, Louie Mauws, Louisa Roels, Louise Cremers, Louise Daneels, Louis Dewitte, Loulou João, Lukas Verstraete, Lysandre Begijn, Maó Van Dongen, Maarten Inghels, Maria Farré, Martha Verschaffel, Maurits Verstraete, Maxim Ryckaerts, Merel Van de Casteele, Morgane Trebus, Nel Maertens, Niels-Jan Tavernier, Nina Gross, Nina Van denbempt, Penelope Deltour, Peter Van Den Ende, Phebe Hermans, Pom Koo, Randoald Sabbe, Ritsart Gobyn, Robbert & Frank, Sam Ballet, Sam Scarpulla, Sara Bomans, Sara Boumkwo, Sarah Vandeursen, Sarah Yu Zeebroek, Sare Hoste, Sebastiaan Van Doninck, Sofie Vandevoorde, Spencer Bogaert, Stefan Clappaert, Steven Antonio Manes, Surya Evens, Sven Boel, Tamara Van San, Telma Lannoo, Tine Guns, Tom Borremans, Tom Schamp, Veronika Bezdenejnykh, Victor Verhelst, Warre Mulder, William Ludwig Lutgens, Yasmine Willems, Yingda Dong

https://www.instagram.com/timmerman_sam/
https://www.instagram.com/playgrounds.official
https://www.jannegistelinck.com/nl

https://www.zebrastraat.be/nl/culture/670/playgrounds
https://www.kunstwerkplaatsdezandberg.be/
https://www.kunstinhuis.be/

https://www.instagram.com/notyourmuse_space/
https://www.instagram.com/houseofbones_collective/

Over een expo die niet is wat hij lijkt te zijn…

14 september 2026 kramboer Geen categorie /beeldende kunst, /schilderkunst, /sculpturen, /tekenkunst

tekst en foto Kathleen Ramboer

Galerie Drie ‘All the flowers that you planted, mama…’
kunstenaars Jean De Groote – Petrus De Man
Samenstelling Jeroen Laureyns

De deur van Galerie Drie staat uitnodigend open. Eenmaal over de drempel krijg ik onmiddellijk de voor de expo geselecteerde werken in het vizier. Ze staan klaar om ze op de gewenste plaats op te hangen. Twee merkwaardige getormenteerde zelfportretten van de kunstenaars Jean De Groote en Petrus De Man overschouwen het geheel. Het zelfportret van Jean De Groote doet me onmiddellijk denken aan de kunstenaar Oscar Kokoschka die in zijn portretten verder kijkt dan het uiterlijke en de innerlijke ziel blootlegt. Petrus De Man beeldt zich af met sprekende, doordringende en onderzoekende ogen die diep in de ziel kijken. De beeldtaal van de twee schilderijen loopt sterk uiteen. En toch later blijkt uit het gesprek met kunstrecensent Jeroen Laureyns dat de kunstenaars veel raakpunten hebben. De twee kunstenaars zijn opgeleid als grafici, wat aanwezig is in hun werk. Beide zijn tweelingen. En er is meer.

Het zaadje voor de expo ‘All the flowers that you planted, mama…’ werd geplant op een december maandag in het jaar 2025. Jean De Groote en Petrus De Man waren te gast op het seminarie Minima Docta in Gent. De aanloop naar dit gesprek was de uitgave van twee monografieën bij uitgeverij MER, één over Jean De Groote, de andere over Petrus De Man. Beide kunstenaars getuigden in het boek en tijdens het gesprek, over het misbruik in de kerk, Jean als klokkenluider, Petrus als slachtoffer. Galeriehouder Guy De Dapper volgde de lezing, was aangegrepen door de getuigenis, de moed van de kunstenaars en vroeg of ze interesse hadden in een vervolg onder de vorm van een expo. Met Galerie Drie vonden ze de ruimte om hun verhaal te brengen, de tijd is er rijp voor.

Bij een eerste kennismaking met het werk van beide kunstenaars en een blik op de expo meen je als kunstliefhebber niet geëngageerde kunst te aanschouwen, kunst die enkel hangt mooi te wezen. Petrus De man schildert zich een persoonlijk universum: een grappig ‘Art brut’ figuurtje, een manneke ‘De Man’, dwaalt rond in een gestructureerde chaos van vlakken en lijnen tussen kleurrijke organische florale vormen, bladeren, bloemen en takken. Een mediterrane explosie van kleur stemt de kijker vrolijk.
Jean De Groote toont hier slechts een glimp van zijn onmetelijk oeuvre dat hij passioneel dag na dag bijeen schildert in zijn atelier op een eerste verdieping uitkijkend op een stil Vlaams landschap. Ik leerde zijn werk en persoon kennen via een schilderij, op LinkedIn gepubliceerd. Tussen de beeldenstroom trok een geel banaal memovelletje, subliem geschilderd, mijn aandacht. Het schilderij intrigeerde me mateloos. Ik vond het museumwaardig. Later ontdekte ik meerdere verstilde contemplatieve filosofisch getinte werken waarin hij het ding ‘an sich’ weergeeft, een onbeduidend voorwerp sacraliseert. In Galerie Drie presenteert hij bloemen en bomen, meestal geïsoleerd, zonder referentiepunten, rechttoe rechtaan, ontdaan van het anekdotische. De werken zijn, op het eerste zicht, van een charmante sublieme eenvoud. Schijn bedriegt.
De canvassen en tekeningen van beide lijken ontzettend toegankelijk en toch stel ik me de vraag: Valt hun kunst wel helemaal te vatten? Wat ventileren ze?

links werk van Petrus De Man rechts bloemen van Jean De Groote

links schilderij van Jean De Groote – rechts tekening van Petrus De Man

Bij Petrus De Man schuilt in elke getekende lijn de herinnering aan het trauma dat zijn jeugd ontsierde.
Ik citeer graag in deze context de volgende uitspraken:
‘Een geest die gealarmeerd is kan rust vinden in handenarbeid, in zintuigelijke handelingen. Ook het lichaam is op zoek naar herstel.’ Jeroen Laureyns
‘De tekening links met een figuurtje liggend op een tafel verbeeldt een kind dat geslachtofferd werd. De 2 figuren op het stapelbed zijn niet alleen een verwijzing naar het feit dat hij een tweeling is maar ook naar de splitsing die in je bewustzijn plaats vindt als je slachtoffer bent van seksueel misbruik, een verwijzing naar de dissociatie die hierdoor ontstaat.’ Jeroen Laureyns
‘Vaak weet mijn hand het beter dan ikzelf.’ Petrus De Man

tekeningen van Petrus De Man

Bij Jean De Groote verbergen de bloemblaadjes zware thema’s als misbruik in de kerk, het verhaal van een donkere periode na zijn getuigenis. De opduikende rode bloemen laten vermoeden dat hij stilaan het diepe dal verlaat. Kunst kan helend zijn.
De canvassen en tekeningen van beide ontstaan vanuit het innerlijke en nodigen de toeschouwer uit in dialoog te gaan met het doek, om via een persoonlijke levenservaring het canvas te exploreren, onder de huid van de verf te kruipen. Met hun kunst trachten beide kunstenaars het onbegrijpelijke te vatten.

links werk van Petrus De Man rechts van Jean De Groote

De geselecteerde werken voor de expo verbeelden niet expliciet het zware thema, onderliggend hebben ze wel verbinding met het onderwerp. Jeroen Laureyns geeft me wat meer duiding.

‘We wilden geen expo organiseren met de nadruk op het seksueel misbruik. Bloemen, de tuin, kleur staan hier centraal. De florale elementen zie ik als een metafoor voor herstel, een terugkeer naar de vreugde in het leven.’ Jeroen Laureyns

Vanwaar deze titel ‘All the flowers that you planted, mama… ?’ vraag ik de curator.
‘De titel komt uit het lied van Sinéad O’Connor ‘Nothing compares 2 U.’
All the flowers that you planted, mama, in the back yard
All died when you went away
‘Het lied verwijst naar de verhouding die ze had met haar moeder. Haar moeder, verbleef tijdens haar jeugd in een katholiek internaat in Ierland en vereerde op een ziekelijke manier de paus. Ze mishandelde haar dochter Sinead O’Connor zowel mentaal als fysiek. De titel van de expo refereert naar die donkere periode. Reactie bleef niet uit. Sinéad O’Connor rebelleerde, gedroeg zich opstandig. Tijdens haar zangcarrière verscheurde ze in 1992 live op de Amerikaanse televisie een foto van de paus. Dat betekende het einde van haar carrière in Amerika, ook platenmaatschappijen lieten haar vallen. Dat las ik allemaal in het boek ‘Wat ik me herinner’ van Sinéad O’Connor. In de documentaire uit 2022 ‘Nothing Compares’ uit de zangeres dat haar moeder zelf slachtoffer was van de bijzonder vrouwonvriendelijke katholieke Ierse machtscultuur.
Toevallig, bij een bezoek aan het atelier van Petrus De Man, zagen we werk dat hij schilderde na de dood van zijn moeder. Kleurrijke florale en organische vormen op een donkere achtergrond…’ Jeroen Laureyns
Een betere titel kon de curator niet bedenken.

Zowel Jean De Groote als Petrus De Man werken in de luwte. Ze timmeren al jaren aan hun kunstenaarschap en verlangen ongetwijfeld meer erkenning. Naar mijn mening horen ze thuis in het rijtje van bekende sterke hedendaagse kunstenaars. Wie weet is deze expo in galerie drie ‘All the flowers that you planted, mama…’ een stap, hoe groot of klein die ook is, een stap in die richting.

Tekst en foto Kathleen Ramboer

INFO

ALL THE FLOWERS THAT YOU PLANTED, MAMA
Jean De Groote – Petrus De Man
samenstelling Jeroen Laureyns

opening vrijdag 18 september 2026
19u – 22u
expo van 19 september tot 4 oktober

openingsuren
vrijdag 9u – 18u
zaterdag 9u – 18u
zondag 9u – 14u

Galerie Drie
Sint-Amelbergastraat 3A
Gent

https://www.jeandegroote.com
https://www.instagram.com/jean_de_groote/
https://www.petrusdeman.be/
https://www.instagram.com/galeriedrie/

Talking Threads

11 september 2026 kramboer Geen categorie /beeldende kunst, /tentoonstelling, /textielkunst

Tentoonstelling textielkunst I Tale Art Gallery

Deze tentoonstelling vertrekt vanuit het textiele verleden van de galerie. In de voormalige naaifabriek krijgt textiel opnieuw een centrale plaats, ditmaal als artistiek medium. De tentoonstelling toont een grote diversiteit aan technieken, waarin traditioneel handwerk samengaat met hedendaagse experimenten. Talking Threads brengt een aantal hedendaagse kunstenaars en ontwerpers samen die textiel inzetten als een medium van communicatie binnen hun actuele artistieke context.

Grote, ruimtelijke beelden gaan in dialoog met kleine, bijna minutieuze werken die vragen om een aandachtige blik. Sommige kunstwerken ontstaan uit trage en repetitieve handelingen, waarin het maken zelf een vorm van denken wordt. Uren van concentratie en aandacht worden als het ware in het materiaal opgeslagen. Andere kunstenaars maken gebruik van industriële processen en technieken. Handwerk en industrie staan hier niet tegenover elkaar, maar ontmoeten en versterken elkaar. Zo beweegt textiel zich voortdurend tussen het persoonlijke en het collectieve. Elk werk ontwikkelt een eigen taal, opgebouwd uit ritme en textuur.

Zoals afzonderlijke draden samen een structuur vormen, ontstaan ook in deze tentoonstelling verhalen en verbindingen met werken van verschillende kunstenaars in relatie tot elkaar, soms zichtbaar aan de oppervlakte, soms verborgen in de vezels.
tekst curator Han De Corte

Deelnemende kunstenaars

Sébastien Alouf is een multimediakunstenaar en beeldend ambachtsman wiens werk wordt gedreven door een voortdurende nieuwsgierigheid naar materialen, oppervlakken en reproductietechnieken. Na zich te hebben verdiept in collage, tekenen, schilderen, gedrukte beelden en video, richt hij zich nu ook op textiel als nieuw experimenteel terrein.

Sébastien Alouf gebruikt tufting niet om tapijten te maken, maar om werken te creëren die eerder wandtapijten ‘tapestry’ zijn. Hij kiest er systematisch voor om de achterkant van zijn werken te tonen, waarbij hij wol in jute weeft. Dit geeft het werk een ruwere uitstraling en brengt de beeldtaal dichter bij het gevoel van ontheemding dat kenmerkend is voor zijn tekeningen en schilderijen.

Wat hem vooral interesseert aan deze techniek, is de beperking die het materiaal zelf oplegt. Omdat wol minder kneedbaar is, dwingt het hem tot radicalere keuzes, die hij vervolgens weer kan meenemen in zijn schilderpraktijk. Voor Sebastien Alouf wordt elke techniek een manier om van de andere te leren: de beperkingen, gebaren en mogelijkheden die inherent zijn aan elk medium, voeden zijn praktijk als geheel. In zijn werk leert de ene techniek de andere altijd iets bij.
Tekst Sebastien Alouf

Sam Druant is gevestigd tussen Antwerpen en Göteborg en werkt met verschillende media, variërend van textiel, aquareltekeningen, tekst en olieverfschilderijen. Ze behaalde een BA en MA in textielontwerp aan de LUCA School of Arts in Gent (BE) en een MFA in Beeldende Kunst aan HDK-Valand, Universiteit van Göteborg (SE). Het werk van Sam Druant is gebaseerd op onderzoek en een methodologie van het verzamelen. Tijdens dit proces gaat ze in op een constellatie van bronnen in haar omgeving, waaronder beelden, teksten, theorieën en gesprekken, terwijl ze deze materialen in haar praktijk verwerkt, interpreteert en hervormt.

Voortbouwend op alternatieve vrouwelijke mythologieën en feministisch denken, onderzoekt Druant in haar werk verlangen, monsterlijke lichamen, zorg voor het (vrouwelijke) lichaam en de complexiteit van het menselijk bestaan. Door middel van een speelse en ironische beeldtaal doorbreekt ze dominante westerse standpunten door tegenverhalen en maatschappijkritiek te introduceren. Haar praktijk omvat vaak het activeren van installaties door middel van bijeenkomsten, waarbij een gemeenschappelijke ruimte wordt gecreëerd om ervaringen uit te wisselen, verbindingen te bevorderen en alternatieve toekomsten te verbeelden.’
Vrije vertaling via deepl.com – originele tekst in Engels van Isa Van den Wouwer – tekst overgenomen van https://www.instagram.com/taleartgallery.be/

Marie Mees (°1956, woont en werkt in Gent) maakt textiel waar pure eenvoud en aandacht voor detail elkaar vinden. In haar creaties vloeien kunst en design naadloos in elkaar over. Een liefde voor traditionele vaardigheden van het handmatig spinnen en weven van textiel vormt haar vertrekpunt. Ze werkt samen met lokale ambachtslieden in Nepal die met Tibetaanse hooglandwol kwalitatief en duurzaam handwerk maken. Op haar uitnodiging kleuren ze de wol vegetaal in secuur uitgekozen egale tinten, weven ze tot specifieke formaten met uitgebalanceerde kleurverhoudingen. Een professionele ethiek die respectvol omgaat met de lokale praktijk staat hierbij centraal. Marie Mees componeert de materialen vervolgens gevoelsmatig tot een zintuiglijke ervaring door ze te verweven, te verknippen en/of te bewerken met subtiele accenten. Zodoende ontstaan kleine, intieme textiele collages naast minimalistische lopers – ook wel ‘textielpanden’ genoemd. Hangend of liggend verkennen ze de grenzen tussen kunst, architectuur en materie. Ze verbinden tijd en ruimte, en maken een stille sereniteit invoelbaar.

Marie Mees had daarnaast een ontwerpbureau Maison Mees – Biasino. Ze dachten er ideeën uit voor o.a. architecten als Marie-José Van Hee en Robbrecht & Daem, Galerie Maniera en design label Valerie_Objects.
Marie was ook master mentor op Luca School of Arts.
Tekst Sofie Crabbé, 2024

Lisette de Greeuw (°1990) is een Nederlandse kunstenares die in België woont en werkt. Ze studeerde af aan de LUCA School of Arts in Gent met diploma’s in beeldende kunst (2012) en textiel (2014). Ze voltooide de postdoctorale opleiding aan het HISK (Hoger Instituut voor Beeldende Kunsten) in Gent (2018–2019).

De Greeuw was resident aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam (2021-2023) en heeft onder meer residenties voltooid aan de Cité internationale des Arts in Parijs (2024) en bij Kouraku Kiln in Arita, Japan (2026). Ze ontving beurzen van het Mondriaan Fonds, waaronder de Artist Basis-beurs (2025-2029) en diverse beurzen van Flanders State of the Arts.

Haar werk is te zien geweest in solo- en groepstentoonstellingen bij instellingen en galeries, waaronder FRAC Grand Large in Duinkerke, M HKA in Antwerpen, S.M.A.K. in Gent, Josilda da Conceição Gallery en galerie dudokdegroot.

De Greeuws praktijk combineert tekenen, textiel, borduurwerk en installaties. Haar werk onderzoekt transformatie, materialiteit, taal en systemen, vaak door middel van processen van herhaling, vertaling en verandering. Haar werk is opgenomen in collecties zoals die van het LAM Museum, de collectie van de Rijksakademie, Stichting Strand Links, Meijers Verzekeringen, de AH-collectie, Mertens Frames en diverse particuliere collecties in Nederland, België en het buitenland.
Tekst overgenomen van https://www.instagram.com/taleartgallery.be/

In haar werk onderzoekt Emma Van Roey de kwetsbaarheid van het menselijk bestaan, de vergankelijkheid van materialen en onze verhouding tot tijd. Materiaal en handeling vormen daarbij het vertrekpunt. Van Roey werkt onder meer met zand, draad, hout en textiel. Deze materialen dragen een fysieke kwetsbaarheid in zich. Zand laat zich niet vastgrijpen, draad is dun en breekbaar, hout biedt houvast maar is te gelijk onderhevig aan tijd. Door deze materialen samen te brengen probeert ze iets te omhullen en vast te houden wat in wezen niet vast te houden is. Door het tijdelijke karakter van haar installaties zichtbaar te maken, confronteert Emma de toeschouwer met de eigen kwetsbaarheid en eindigheid. Haar werken nodigen uit om stil te staan bij wat er is, wat verloren gaat en wat we proberen vast te houden.
Tekst overgenomen van https://www.instagram.com/taleartgallery.be/

Binnen de praktijk van Amandine David, die zich beweegt tussen traditionele ambachten en digitale productie, verschijnen artefacten als materiële sporen van een voortdurend proces van leren, delen en samenwerken. Door samen te werken met ambachtslieden, programmeurs en architecten, en door datgene wat doorgaans als context wordt beschouwd zoals technische kennis, disciplinaire tradities en sociale culturen op de voorgrond te plaatsen, creëert Amandine ruimte voor multidisciplinaire dialogen. Vanuit de samenwerkende oorsprong en het open karakter van haar werk is Amandines praktijk zich steeds bewust verbonden met de sociale structuren van het delen die elke ontwerppraktijk omringen.

Weven staat centraal in Amandines praktijk: als instrument voor een kritische reflectie op technologie, als medium om ambachtelijke kennis te archiveren en als ruimte voor dialoog. Ze beschouwt weven als een ‘transparante’ technologie, waarvan de structuur de handelingen, de tijd en de materialen die bij het maakproces betrokken zijn zichtbaar maakt. Door weven en programmeren met elkaar te verbinden, vervaagt Amandine de grenzen tussen ambachtelijke en digitale technieken en brengt ze hun overeenkomsten en gedeelde geschiedenis aan het licht.
Tekst overgenomen van https://www.instagram.com/taleartgallery.be/

Victor Verhelst is een Belgisch beeldend kunstenaar die zich bevindt op het snijvlak van digitale media, ruimtelijk ontwerp en materiële innovatie. Geworteld in het doorlopende digitale universum van ‘TRIPPY VEGAS’, een zelfuitbreidende virtuele metropool, vertaalt zijn autonome praktijk digitale doeken naar tastbare, fysieke media. De esthetiek van Verhelst wordt gedefinieerd door de vervorming en juxtapositie van 2D- en 3D-beeldvlakken, wat resulteert in een uitgesproken dialoog tussen kant-en-klaar digitaal beeldmateriaal en traditionele tactiliteit, variërend van risografie en grootschalig textiel tot interactieve gametechnologieën.

Eind juni 2020 verliet hij het collectief ‘Les Monseigneurs’, waarvan hij medeoprichter was, om zijn eigen koers te varen. Sindsdien heeft Verhelst gewerkt aan meerdere belangrijke kunstprojecten.

Verhelst is nauw betrokken bij de lokale industrie en ambacht, en werkt regelmatig samen met regionale producenten, zoals blijkt uit zijn textielinstallatie ontwikkeld in samenwerking met Fedustria voor het WONDER Creativity Festival. Zijn multidisciplinaire aanpak overbrugt de kloof tussen hedendaagse kunst, commerciële innovatie en de openbare ruimte, met gerealiseerde projecten voor vooraanstaande culturele instellingen naast opdrachten voor zakelijke partners zoals Volvo en ruimtelijke integratieprojecten voor de Rijksbouwmeester in Nederland. Het werk van Verhelst geniet aanzienlijke nationale en internationale erkenning. Hij ontving de publieksprijs voor ‘Young Belgian Talent’ tijdens de Sabato Design Awards en behaalde brons bij de Henry van de Velde Awards 2026 voor zijn debuutpublicatie, die tevens meerdere internationale erkenningen ontving in grafische vormgevingswedstrijden. Om zijn stempel op de openbare ruimte verder te versterken, onthult Verhelst in het najaar van 2026 een permanent, locatiespecifiek kunstwerk voor de heropening van Design Museum Gent.
Tekst overgenomen van https://www.instagram.com/taleartgallery.be/

Vanaf het begin voelde Maren Dubnick aan dat haar werk zich zou bewegen tussen het intieme en het publieke, tussen het kleine en het monumentale. Het begon met de Epaississements, de ‘Verdikkingen’: objecten die zo met draad zijn omwikkeld en opgerold dat de verticale as geleidelijk overgaat in een spindelvorm, verdikt in het midden en taps toelopend aan de uiteinden. Twee primaire objecten zouden de basis vormen voor de weg die voor haar lag: de veiligheidsspeld en de zuil (in een ruimte).

De speld doet denken aan de eerdere opleiding van de kunstenares in de couture. Hij roept ook de familiale sfeer op. De kunstenares heeft aan veel van dit soort objecten gewerkt. Sommige doen denken aan de wereld van textiel, naalden, haakwerk. Deze voorwerpen zijn beladen met betekenis, geassocieerd met ‘vrouwenwerk’ en maken deel uit van het verweven verhaal van vrouwen en het huiselijke leven. Door deze specifieke voorwerpen op een bijna obsessieve manier te binden/verstrengelen, getuigt Maren Dubnick van een vorm van introversie, van eenzaamheid in het werk, van zelftroost/verlichting door het proces heen.
Vertaald via DeepL.com uit originele Engelse tekst van Virginie Mamet, 2024

Emma Desirée Comer
werkt op het snijvlak van weven en sculptuur. Met afgedankte visserstouwen als haar voornaamste materiaal onderzoekt ze spanning van zowel een fysieke als conceptuele kracht, aan de hand van weef- en knooptechnieken.

In haar geweven werken vertaalt ze de structurele eigenschappen, weerstand en tactiele kwaliteiten van touw naar wandtapijten, terwijl ze binnen haar sculpturale praktijk het materiaal herinterpreteert door middel van transformatieprocessen en traditionele ambachtelijke technieken.

Tekst overgenomen van https://www.instagram.com/taleartgallery.be/

Curatoren

Han Decorte (°1986) is curator en scenograaf, actief op het snijvlak van hedendaagse kunst, design en erfgoed. In haar tentoonstellingen verbindt ze inhoud, ruimte en beleving. Recent realiseerde ze Echoes of a Lost Garden, een tentoonstelling met hedendaagse kunst in Villa Les Zéphyrs in Westende.
Haar praktijk wordt gekenmerkt door een bijzondere aandacht voor de dialoog tussen historische collecties en hedendaagse artistieke praktijken. Zo cureerde ze History of the Future, een tentoonstelling geïnspireerd op de erfgoedcollectie van het Sint-Janshospitaal in Damme en Vrouwen van Papier in de Erfgoedbibliotheek Brugge, waarin de brieven van tweehonderd vrouwen aan Guido Gezelle centraal stonden. Vanuit dit historische materiaal ontstond een dialoog met werk van hedendaagse kunstenaars, dichters en schrijvers die zich door deze correspondentie lieten inspireren.
Naast haar curatoriële praktijk is Han Decorte teamcoördinator van Graphic Arts aan LUCA School of Arts Gent. Ze doceert er textielontwerp en geeft daarnaast les in productdesign aan LUCA Campus Genk. In haar onderwijs stimuleert ze studenten om abstract en conceptueel te denken, hun werk kritisch te bevragen en hun positie binnen de maatschappij bewust te onderzoeken.

Sophie De Somere studeerde af als licentiaat Kunstwetenschappen en maakte vervolgens meer dan tien jaar deel uit van het kernteam van internationaal gerenommeerd theatergezelschap Ontroerend Goed. Daarnaast was ze zeven edities lang programmator van het jongwerkprogramma van Theater Aan Zee.
Vandaag is ze de drijvende kracht achter haar eigen bedrijf ONBETAALBAAR. Gedreven door vakmanschap en verbeelding realiseert ONBETAALBAAR circulaire interieurs op maat. Van grootschalige ruimtelijke projecten tot unieke meubelstukken: elk ontwerp ontstaat vanuit aandacht voor materiaal, mens en vorm.
Naast haar ontwerppraktijk heeft Sophie een bijzondere passie voor kunst. Zo cureerde ze eerder VONK en RUIS in Gent. Momenteel ondersteunt ze Han Decorte bij het curatorschap van de groepstentoonstelling over textielkunst ‘Talking Threads’ bij TALE ART GALLERY
Doorheen haar parcours verbindt Sophie kunst, ontwerp en vakmanschap met een uitgesproken aandacht voor circulariteit en de waarde van materialen.
Tekst Tale Art Gallery

INFO

expo Talking Threads

Tale Art Gallery
Vlierzeledorp 12A
Vlierzele
20/09/2026 – 18/10/2026
Vrijdag – Zaterdag 14:00–18:00
Zondag 11:00–17:00

Opening zondag 20/09/2026
11u tot 18u
15u voorstelling van de kunstenaars door de curatoren

Finissage zondag 18/10/2026
De kunstenaars zijn aanwezig vanaf 14u

De vrijheid van deMagazijniers

3 september 20263 september 2026 kramboer Geen categorie /beeldende kunst, /beeldhouwkunst, /curator, /fotografie, /mixedmedia, /schilderkunst, /tekenkunst, /tentoonstelling, /textielkunst

Beschouwingen op de vooravond van de opstelling expo ‘deMagazijniers’

Tekst Kathleen Ramboer

Marc Mestdagh, bezieler van deWeverij, stapt graag in het ongewisse, wandelt vaak buiten de vaste paden. Eerst lanceerde hij de open call RIZOOM waarmee hij op zoek ging naar kunstenaars van 50 tot 67 jaar, ongeacht hun discipline of expo ervaring. Hij bood hen een springplank en gaf een steuntje in de rug tot verdere ontplooiing van hun kunst en tentoonstellingservaring. De bedoeling was ook om kunstenaars met elkaar en met hun publiek te verbinden en zo een netwerk op te bouwen..
Dit maal laat hij zich graag verrassen door deMagazijniers. Wie zijn ze deze dertien individuen? Hun kunst kent hij, wellicht niet voor 100 percent, maar hij volgt en apprecieert ze. De dertien kunstenaars namen in het verleden deel aan een expo in deWeverij. Tegenwoordig presenteren ze elk één werk in een kleinere ruimte van deWeverij: ‘het Magazijn’.

Marc Mestdagh geeft het groepje van 13 de kans nieuw werk of lang gekoesterd werk te exposeren. Enkele kunstenaars maakten werk in functie van de ruimte. Mini formaten of reuzegroot, kleurrijk of zwartwit, conceptueel of rechttoe rechtaan, vrolijk, poëtisch, melancholisch, figuratief of abstract…. sculpturen, textielkunst, fotografie, schilderkunst, tekenkunst, mixed media… kortom alles kan en alles mag.

Marc Mestdagh legt geen thema op, er zijn geen beperkingen, het curatorschap laat hij links liggen. Als organisator van de expo geeft hij de dertien kunstenaars de volle vrijheid en alle vertrouwen die ze nodig hebben om hun persoonlijke kunst te vieren. Deze tentoonstelling is een ode aan de vrijheid die elke kunstenaar nodig heeft en niet altijd krijgt. Met dit initiatief bewijst Marc Mestdagh dat deWeverij een ruimte is waar vragen gesteld worden, diverse stemmen gehoord, kritische, delicate of niet alledaagse meningen geopperd. deMagazijniers mogen hem en de toeschouwer verrassen met een onverwachte creativiteit. In deWeverij mag kunst schuren of behagen.

Als kunstenaar je eigen curator zijn voor een groepsexpo is niet eenvoudig. Het is balanceren tussen een persoonlijk trots gevoel over je eigen kunst en een objectieve selectie. Als organisator kan je deze vragen stellen: ‘Staan de dertien kunstenaars kritisch genoeg ten opzichte van hun kunst?’ ‘Ontbreekt het de makers niet aan een frisse, onbevooroordeelde blik?’ De dertien leggen ongetwijfeld hun ziel bloot en tonen een persoonlijke visie.

links: gefotografeerd voor de opstelling – midden en rechts: gefotografeerd na het invullen van de ruimte

Initiatiefnemer Marc Mestdagh rest de moeilijke taak een overzichtelijke aantrekkelijke opstelling uit te dokteren die boeit, geen verwarring zaait en elk werk maximaal laat spreken. De rechthoekige, open museale ruimte waar het daglicht zich niet opdringt en toch voldoende aanwezig is, maakt het mogelijk om in deWeverij een tentoonstelling op te stellen op maat van het verlangen van de kunstenaar en het publiek. Deze groepsexpo opzetten met werk van 13 kunstenaars, heel divers in stijl, visie en techniek, is opnieuw een uitdaging voor Marc Mestdagh, een uitdaging die stilaan een gewoonte wordt.

Kunst is als een nalatenschap, een blauwdruk van de geschiedenis van de mens. …
Want zonder kunst is er geen vrijheid en helaas zonder vrijheid geen kunst.
Er valt nog veel te leren over kunst, daarom is het nodig om werken uit het verleden te beleven en werken die vandaag de dag gemaakt worden de ruimte te geven.
Citaat Akbar Ali-Akram, Voorzitter LVSV Brussel 2022-2023
En die ruimte geeft Marc Mestdagh aan de kunstenaars, letterlijk en figuurlijk.

We zijn benieuwd naar het resultaat, hoe de werken botsen of net niet en vooral naar de reactie van het publiek.

Tekst Kathleen Ramboer

INFO

Expo deMagazijniers
deWeverij
Dellaertsdreef 9
9940 Evergem (Sleidinge)
zondag 6 en zondag 13 september 2026
van 10u tot 18u
gratis toegang – de kunstenaars zijn aanwezig
https://deweverij.be/dm/

DE KUNSTENAARS

Anne-Marie Dhaluin, Mieke Van Den Ouweland, Bert Verhoest, Stefaan Vanhoutte, Kathleen Ramboer, Filip Dieusaert, Werner Van Lierde, Lieve Vanmaele, Els Baekelandt, Hilde Windels, Dick Schelpe, Mileen Malbrain en Katleen Van der Gucht

Deze kunstenaars presenteren ook elk één werk in het Magazijn, een kleinere ruimte van deWeverij. zie https://deweverij.be/magazijn/

In het Magazijn is ook een permanente selectie, met wisselend werk, van Marc Mestdagh te bekijken.

Op de valreep vernamen we nog dit:
Magazijnier/deelnemend kunstenaar Mieke Van Den Ouweland mocht deze week de Prijs van Cultuur, uitgereikt door Minister van Cultuur Caroline Gennez, in ontvangst nemen n.a.v. haar deelname aan de Biënnale Cultuurvuur in de plantentuin van Meise. Een deel van het werk zal ook te zien zijn in deWeverij!

Geen saaie ansichtkaarten maar muzikale berglandschappen als vertolker van emotie.

30 augustus 2026 kramboer Geen categorie /beeldende kunst, /enpleinair, /schilderkunst, /tekenkunst

Tekst naar aanleiding van de expo ALPINEN
kunstenaar Ann Bonne, klankschappen in gemengde techniek

Tekst Kathleen Ramboer
Fotografie klankschappen Ann Bonne

Eeuwenlang bleef het landschap in de westerse schilderkunst ondergeschikt aan religieuze, mythologische of historische voorstellingen. Het landschap bleek helemaal niet het onderwerp. Met de opkomst van de romantiek wint het landschap aan betekenis als vertolker van diepe emoties, gevoelens, als metafoor voor het sublieme.

Ann Bonne voelt zich aangetrokken tot landschappen die ongrijpbaar zijn, een gevoel van vrijheid, schoonheid en spanning oproepen. Ze houdt van bergen, valleien… landschappen tussen herkenning en illusie, tussen droom en werkelijkheid, het romantische landschap. De bergen zijn haar atelier, brengen haar in een diepe concentratie, in een gemoedstoestand die haar bewogen ziel aanzet tot creëren. Ann is een romanticus, haar getekende landschappen zijn niet enkel een decor, een waarneming maar vooral één brok emotie. Ze zijn HET onderwerp.

Hoe kan je als kunstenaar omringd door monumentale bergen een gemoedstoestand verbeelden?
Als je van klassieke muziek houdt zoals Ann kan je je tekeningen en/of schilderijen toevertrouwen aan partituren, de schoonheid van de bergen projecteren op muziekpartituren die dienst doen als drager. Die partituren spelen letterlijk en figuurlijk met het getekende landschap of is het omgekeerd? Ann zorgt voor een geslaagde en gelaagde dialoog tussen muziek en beeldende kunst. Haar bergen stralen dynamiek uit, het zijn bergen waar muziek in zit, waar de wind haar weg zoekt tussen de vele notenbalken en muzieknoten.

Met Ann stappen we in een visueel avontuur doorheen een voor ons onbekend landschap dat we hopen ooit in een reële droom te ontdekken.
Ze speelt met penseelstiften, met zwarte lijnen van wax potloden, die zich een weg banen tussen muzieknoten en notenbalken, lijnen die bergen bouwen op partituren, partituren die elk kleur negeren en het witte gouache dal een kans geven. In dat dal schuilt stilte, een kleurloze eenzame stilte. Haar bergen zijn picturale tekeningen die schilderachtig zijn ook al komt er geen kleur aan te pas.

Ann Bonne *An die ferne Geliebte L. van Beethoven*
*Plan Cernet Erde Valais* 2025
aquawax potlood op partituur 30,2 x 46,5 cm

De partituren waar ze op werkt, kiest ze bewust, heel zorgvuldig, de waargenomen natuur bepaalt haar keuze. Het zijn partituren van 19^de-eeuwse romantici: Schubert, Schumann en Mendelssohn. Inhoudelijk staan ze volgens Ann het dichtst bij haar houding t.o.v. het landschap, het landschap als subliem gegeven, het sublieme -onmetelijke- van Immanuel Kant. Die hunker naar het sublieme, een bijna religieus, mystiek gevoel verbeeldt Ann in deze getekende en/of geschilderde Alpen (voor haar zijn het Alpinen) zoals de Berner Alpen en de machtige Zwitserse Alpen langs de Rhône vallei. Deze tekeningen/schilderijen benoemt ze tot klankschappen. De partituren waarop ze tekent zijn de dragers waar vorm en inhoud, maat, ritme, kleur en ruimte samenkomen.

Ann Bonne *Ungeduld Der Schöne Müllerin*
*F. Schubert D 795*
*Staubbach Lauterbrunnen Suisse* 2021
Pentelpenseel, gouache op partituur 30,3 x 46,8 cm

Ann treedt in de voetsporen van Mendelsohn. Ze trekt de bergen in en wandelt een stukje van de Mendelssohnweg in Wengen, boven Lauterbrünnen. Hier is ze sprakeloos, houdt de adem in bij het aanschouwen van de schoonheid van het indrukwekkende Jungfrau-massief. Vooral van de hieruit getekende klankschappen, daar houdt ze van. De jachtige expressieve schriftuur klimt naar de top, gaat een gevecht aan met de witte gouache tot een vleugje abstractie zich plotseling manifesteert. De kunstenaar is verslaafd aan bergen in beeld brengen. Haar carrière startte als portrettekenaar en evolueerde naar het evoceren van water en bergen. Berglandschappen verbeelden brengt haar een ongekende vrijheid om te balanceren tussen realisme en abstractie, om zich technieken toe te eigenen. Gelijkenis speelt minder een rol, structuren en sfeer dus te meer.

Oud bladmuziek heeft ook een fysiek verhaal. De aantekeningen van een muzikant, het verkleuren van oude partituren, vlekken… zijn voor een kunstenaar als Ann een welkom expressiemiddel. De vergeelde partituren verraden haar fascinatie voor tijd en vergankelijkheid. Voor mij betekenen deze klankschappen een wake-up call. Op 16jarige leeftijd leerde Ann de Zwitserse Alpen kennen. Deze bergen ondergaan door de klimaatopwarming een ongelooflijke gedaantewisseling. Gletsjers smelten en binnen een onbepaalde tijd vertonen ‘haar’ bergen zich naakt, bekennen ze kleur. Melancholie overvalt me en stemt me somber. Wie weet wat brengt de tijd. Misschien kan Ann Bonne nu eindelijk zoals de bergen kleur bekennen en een link met haar waterschappen leggen door te schilderen met olieverf?

Ik vraag Ann of ze ook naar foto’s schildert? Nee want dan komt een veduta om het hoekje kijken. En plein air schilderen blijkt voor de kunstenaar in Ann een unieke beleving. Het licht verandert snel, de wind beroert het blad, geluiden dringen door in de zwarte lijnen en schaduwen schuiven over de muisgrijze, witte vlakken. Werken in situ bezorgt de tekening een levendige waarachtige sfeer. Ann voelt haar werk leven, vibreren zoals geluiden in haar hoofd. Ze hoort de muziek aanzwellen, hoewel ze deze niet afspeelt want ze kent de partituren. De stilte heeft ze lief. De concentratie stijgt ten top.

De partituurtekeningen, door de fysieke struggle van het plein air schilderen, zijn klein van formaat en vertonen toch een ongekende monumentaliteit. De bergketens treden buiten de randen van het blad, leven verder buiten het beeld. De compositie, het niet centreren van het landschap, dragen bij tot een magistraal gevoel, laten het landschap spreken en zingen.

Ann Bonne *Das Zügenglöcklein Schubert D 871*
*Wengen ‘Mendelssohnweg’ Staubbach Bändli* 2021
gouache, mixed media op partituur 30,4 x 46,8 cm

Ann is een romanticus in hart en nieren maar niet in de sentimentele zin van het woord. Ze houdt van de stijl van Delacroix, de teksten van Goethe op muziek gezet door de Oostenrijkse componist Franz Schubert, de monumentale Alpen schilderijen en ritmische symmetrie van de Zwitserse kunstenaar Hodler, en ja hoe kan het ook anders van Caspar David Friedrich, vermoedelijk de beroemdste schilder van de Duitse romantiek, de romantische kunstenaar steeds op zoek naar de overweldigende, oneindige en ontzagwekkende kracht van de natuur

Zoals bij de schilders van de romantiek zijn water en bergen haar geliefkoosde thema’s. Ze illustreren de queeste naar het sublieme, haar diep respect voor de natuur die onuitputtelijk is. Misschien ziet ze de bergen als metafoor voor het onvoltooide, de tocht van het leven, het uitzicht op het onbekende? Haar tekeningen zijn innerlijke en deels fictieve landschappen. Ze zijn een expressie van een allerindividueelste emotie.

Ann noemt zichzelf een tekenaar die schildert. Ze voelt verwantschap met Van Gogh die tekende met verf. Als tekenaar heeft ze aandacht voor structuur en voor het licht daarom schildert en tekent ze haar berglandschappen in zwart, wit en grijstinten.
Klimaatverandering zorgt ervoor dat bergen en gletsjers van kleur veranderen. Gletsjers smelten weg en laten donkere rotsen zien. Soms worden alpenweiden groener door hogere temperaturen, of kleuren ze rood door algen. Nu gaat Ann op zoek naar nieuwe avonturen, ze verlangt stilaan naar kleur, naar kleur op doek of op geprepareerd papier. De olieverf lonkt.
Cézanne voelde zich diep verbonden met de Montagne Sainte-Victoire en schilderde en tekende deze kalkstenenberg, zijn favoriete motief, wel 80 maal. Ook de fascinatie van Ann voor de bergen, de Alpen, kent geen grenzen, haar verhaal is nog niet af. Daarom zijn de bergen voor haar een metafoor voor ‘das Unvollendete’.

Tekst Kathleen Ramboer
Fotografie klankschappen Ann Bonne

INFO

Expo ALPINEN

Sint-Anna kasteel
Westeindestraat 1
9990 Maldegem

vernissage vrijdagavond 9 oktober 19 u

Openingsuren
vr 9, zat 10, zon 11 oktober 2026
vr 16, zat 17, zon 18 oktober 2026

open vrijdagen en zaterdagen van 13u30 tot 18 u
zondagen van 11 u tot 18 u

https://annbonne.wixsite.com/arts

Protest voor Muziekmozaïek

25 augustus 202626 augustus 2026 ericrottee Geen categorie /folk, /jazz, /muziek

Tekst en foto Eric Rottée

Bij Kunstpoort doen wij niet aan politiek, behalve door ons engagement voor de amateurkunsten. Vaak maken wij reportages over evenementen die op touw gezet worden door amateurkunstenorganisaties in Vlaanderen. Die zijn altijd goed georganiseerd en boeiend. Dat de Vlaamse Regering en minister van Cultuur Caroline Gennez de subsidies voor cultuur wil verminderen is te begrijpen maar het wegvallen van alle structurele werkingssubsidies voor één van de organisaties is niet te vatten. Dit overkomt nu Muziekmozaïek. Vorige zondag werd een protest georganiseerd. Ik heb een symbolische foto gemaakt die weergeeft waar de organisatie onder andere voor staat: de jeugd.

Wij volgen op de voet wat de komende weken gaat gebeuren. Wij vermoeden dat de discussies over de subsidies nog lopen, of op zijn minst dat gesprekken zijn gepland.

Meer informatie via deze link:
Honderden muzikanten protesteren in Gooik tegen wegvallen subsidie Muziekmozaïek | Ring

https://www.instagram.com/muziekmozaiek.folk.jazz

Tekst en foto Eric Rottée

De Lichtzoekers van beeldhouwer Senne Dehandschutter

17 augustus 202617 augustus 2026 kramboer Geen categorie /beeldende kunst, /beeldhouwkunst

een kunstproject op hoog niveau

Tekst Kathleen Ramboer Foto Eric Rottée
interview 8 augustus 2026

Te Brussel, in de Papenvest, achter een anonieme onopvallende garagepoort rechtover de pittoreske Ooievaarstraat komen de Lichtzoekers, levensgrote sculpturen van Senne Dehandschutter, tot leven. Ze worden hier geboren om later de gevels van Brussel te beklimmen op zoek naar licht, de wolken tegemoet. Senne werkt in zijn atelier met open deuren, zo kan elke voorbijganger een blik werpen op zijn intrigerend universum en eventueel een babbeltje slaan. Fijn voor Senne om kennis te maken met de buurt en zijn bewoners.

Als reporter van Kunstpoort ben ik onmiddellijk gecharmeerd door de mix aan materialen die de grijze ruimte vullen en ‘kleur’ geven. Onafgewerkte beelden -half uit metaal, half uit polyester- mallen, een hand doorboord met een stevige nagel, een arm… verraden de intense arbeid en de nooit ophoudende zoektocht van de beeldhouwer. Een kleine ruimte achterop herbergt nog beelden, work in progress. Een achteloos neergelegd sculptuur, Lize Spit, verlangt ongetwijfeld om de garagebox vaarwel te zeggen voor een Brusselse gevel. Kortom we hebben de indruk dat hier een kunstenaar aan het werk is met heel veel goesting, een kunstenaar die geniet van zijn creërende vrijheid.
Na een boeiende rondleiding zijn we klaar voor het interview.

Kunstpoort Als ik je beelden bekijk dan vermoed ik dat je een dromer bent. Ben je vaak met je hoofd in de wolken?
Senne Dehandschutter In mij en in het project schuilen twee tegenpolen: het dromen over iets ongrijpbaars en het nadenken over het materiële, over het zakelijke, het tastbare van het totale project. Ik hunker en klim naar iets wat niet echt te vatten is, misschien tuimel ik naar beneden of krijg ik financieel het plaatje niet rond. Er is een zekere dualiteit.

Kunstpoort Je vernoemt het ongrijpbare. Ik denk hierbij onmiddellijk aan het beeld van Jan Fabre: ‘de man die de wolken meet’ symbool voor de kunstenaar die het ongrijpbare najaagt, zoekt en niet vindt. Heb je hetzelfde gevoel als kunstenaar?
Senne Dehandschutter Hoe moet ik het zeggen? Daar gaat het niet over. Ik creëer niet het perfecte gladde beeld met de ideale maten. Mijn sculpturen zijn niet alleen licht maar ook zwaar (figuurlijk) en donker. Foutjes, bubbels, wat oneffen is, vind ik interessant. Ook het leven kent pieken en dalen, onverwachte kuilen waar je in struikelt.. De Lichtzoekers zijn roest en rauw, echte doorleefde lichamen waar de zwaartekracht een leven lang aan getrokken heeft. Ondanks dit alles zijn ze oh zo rijk, dromerig, zwevend niet wetende waar ze naar reiken. Ze weerspiegelen niet alleen de magie van het leven maar ook het materiele. Die dualiteit dat is interessant om mee te werken.

Kunstpoort Hoe krijg je het financiële plaatje rond? Ontvang je subsidies, sponseren de eigenaars van de gevel?
Senne Dehandschutter Nee maar bekijk het project als onderdeel van een midlife crisis. Ik kocht me geen moto, wel het geld van die moto gaat naar de beelden. De eigenaar bezorgt ons gratis een plaats om het beeld te hangen. Alle beelden (15 in het totaal, een groot aantal zijn in wording) hangen nu in het centrum van Brussel, ze klampen zich vast aan de gevels, zitten op daken of reiken naar de hemel. Ze zijn mijn visitekaartje van de start van het project. Bazaartrottoir* organiseert rondleidingen, gegidste tours langs de gevels en daken met de verhalen achter de beelden. De Lichtzoekers hangen nu dicht bij elkaar in één bepaalde buurt, ideaal om een wandeling te organiseren en er een totaalbeleving van te maken. Verspreid hebben ze minder impact.
* https://www.lichtzoekers.info/
www.bazaartrottoir.be/agenda-brussel

Kunstpoort Voorbijgangers merken de Lichtzoekers niet altijd op, niet elke voetganger kijkt verlangend naar de wolken. Vind je dat vervelend omdat je tenslotte ontelbare uren aan de Lichtzoekers spendeert?
Senne Dehandschutter Ik hoop dat ze opgemerkt worden maar vind het ook niet erg dat het weinig Trumpiaans is.

Kunstpoort De beelden staan niet met hun voetjes op de grond, letterlijk en figuurlijk. Ze turen omhoog alsof ze verwachten daar iets te ontdekken, alsof er magie in de lucht zit. Ze reiken naar de hemel, de wolken of naar wat onzichtbaar is. Vind je het fijn als de voorbijganger zelf zijn verbeelding laat werken? Of hoor je soms verhalen die je raken?
Senne Dehandschutter Er was een oudere dame, haar man was gestorven enkele jaren geleden. Op zijn sterfdag deden ze met de familie een wandeling door Brussel. Ze stapten de lichtzoekers af. Persoonlijk had ik zoiets niet kunnen bedenken. Dat vond ik wel heel fijn. Ik kom vanuit de wereld van de film. (Senne werkte als filmregisseur) Aan het RITCS, de filmschool, was Stijn Coninckx mijn lesgever. Hij drukte ons op het hart: vóór een film in de bioscoop begint te draaien is er niet de gelegenheid om haarfijn uitleggen wat je film betekent. Je mag ruimte laten om de kijker zelf te laten voelen en verbinden, een eigen verhaal te vertellen. Mijn Lichtzoekers installeer ik op een plaats waar geen mens ze verwacht, niet op een balkon, dat is te vanzelfsprekend. Ik zie een werkman op een dak en denk wauw wat een magische plaats voor een Lichtzoeker, dat inspireert me. Nu betrap ik me erop dat ik mijn beelden wel een inhoud meegeef, een verklaring zoek. De nagedachte is voor mij achteraf filosofie.

Kunstpoort Lichtzoekers, vanwaar het idee?
Senne Dehandschutter Er is niet één bepaald feit. Ik verklap er toch eentje van een 15tal jaar geleden. Over de brug van Vilvoorde heb je hoge lantaarnpalen. Het regende heftig, een ellenlange file vormde zich met driftig toeterende geagiteerde autobestuurders, zenuwslopend !!! … toen dacht ik: zou het niet zalig zijn daarboven op die lantaarn te zitten, ver weg van alle chaos? (zie de lichtzoeker van Marc Didden). Een beeld installeren op een lantaarnpaal, een vluchten naar, het hoger gaan zoeken… wat een idee is dit! Onmiddellijk besefte ik: nee, dat lijkt me super gevaarlijk en kan alleen maar de automobilist afleiden.

Kunstpoort Wanneer ben je het project gestart?
Senne Dehandschutter Een drietal jaar geleden.

Kunstpoort En regisseren heb je dat vaarwel gezegd?
Senne Dehandschutter Regisseren heb ik niet definitief opgegeven. Misschien regisseer ik nog wel eens. Nu ben ik full time beeldhouwer. In feite heb ik een klein bedrijf met een paar mensen in dienst.

Kunstpoort Regisseren komt er niet meer aan te pas? Is beeldhouwen een droom die je altijd al wilde realiseren?
Senne Dehandschutter Het medium bevalt me. Beeldhouwen is duur maar heel wat minder prijzig dan filmen. Nu werk ik met vier mensen, filmen betekent veertig mensen in dienst hebben. Ik geniet van een vrijheid die ik nog nooit eerder ervaarde. Wat fantastisch is, een idee kan ik onmiddellijk overwegen, aanvangen en uitvoeren. Filmen betekent een dossier maken, centen zoeken en meestal afgewezen worden.

Kunstpoort Administratief gezien vraagt je project toch ook wat papierwerk? Van wie heb je toelating nodig om je Lichtzoekers te installeren, van de eigenaars en/of van de stad Brussel?
Senne Dehandschutter Van de eigenaars heb je zeker en vast toestemming nodig. Het is complex. Tijdelijke beelden vragen geen bouwvergunning, voor langer dan tijdelijk is er wel één nodig. Beschermde gevels vormen een probleem. Met de stad Brussel zijn we aan het kijken om zo veel mogelijk beelden te regulariseren. Ik doe mijn best om een brave burger te zijn.

Kunstpoort Is er interesse vanuit de kunstwereld? Zou een galerie je sculpturen mogen tentoonstellen of past dat niet binnen het project?
Senne Dehandschutter Ik sta daar voor open maar op dat punt ben ik nog niet. Ik ben geswitcht van audiovisuele kunst naar visuele kunst, van film naar beeldhouwkunst en wil van bij de start in alle vrijheid kunnen creëren. Lichtzoekers kan je beschouwen als een expo in de galerie die Brussel is. Ik hang niet af van een galerij die zegt: ik geloof in je. Mocht er nu interesse komen van een galerij dan sluit ik een samenwerking niet uit.

Kunstpoort Ga je zelf op zoek naar de gevels of hoe vind je die?
Senne Dehandschutter Het is een mix. Er was een oproep op BRUZZ* waarop honderden reacties kwamen. BRUZZ besteed veel aandacht aan Lichtzoekers en dat helpt. Onze poort staat altijd open, ook zo krijgen we voorstellen. Eén enkele keer ga ik zelf aankloppen zoals hier bij de fietsenwinkel ‘Cyclo’ waar je het beeld van Marc Didden kan ontdekken. Daarbinnen is een oude cinema dus dé gepaste locatie voor een filmmaker als Marc Didden.

* https://www.bruzz.be/cultuur

Kunstpoort Vinden de modellen dat wel fijn om bijna naakt in hun ondergoed in het openbaar te hangen? Vormt dat een probleem voor hen?
Senne Dehandschutter Vooraf bespreken we dat grondig. Velen denken er diep over na. Volgens de modellen is het voor hen niet alleen confronterend maar ook bevrijdend. Ze nemen vrede met hun lichaam. Nu gaan we Caroline Pauwels, de ex rector van de VUB die overleden is, beeldhouwen. Dat doen we niet in ondergoed, we konden het haar niet meer vragen.

Kunstpoort Waarom kies je voor naakt?
Senne Dehandschutter Ze zijn zo goed als naakt en ook kaal. Dat resulteert in een kwetsbaarheid, die ik zo mooi vind. Het productieproces vraagt ook gedeeltelijk naakt. We gebruiken gips op de huid. Ook de gesloten ogen zijn een gevolg van het werken met gips anders hebben we de mogelijkheid niet het gezicht in te gipsen. Op zich vind ik dat heel mooi, ze zijn aan het zoeken naar licht.

Kunstpoort Kinderen worden geen Lichtzoekers veronderstel ik?
Senne Dehandschutter Neen zeker niet, aan het lichaam van de Lichtzoekers merk je dat ze een strijd geleverd hebben, kinderen zijn anders: puur, zuiver, onbevangen. Een beeldenpark deed ons het voorstel om een kind klimmend in een boom te realiseren. Dat voelt juist. Een speels kind klauterend in een boom, de hoogte in, omringd door de natuur en niet in een drukbevolkte lawaaierige grauwe stad, dat kan. Trouwens klauteren en hangen in bomen vond ik als kind ook heel fijn.

Kunstpoort Komen andere steden in aanmerking voor het project?
Senne Dehandschutter Het kunstproject lijkt op het lijf van de stad Brussel geschreven, in Brugge zou dat een heel ander verhaal zijn. Brussel is mooi door zijn lelijkheid en vormt de ideale background voor dit concept. We zijn nu in dialoog met andere steden.

Kunstpoort Ben je een autodidact, hoe leerde je het vak van beeldhouwer?
Senne Dehandschutter Eerst dacht ik aan les volgen maar dat is zo tijdrovend. Mijn twee rechterhanden komen van pas en ik heb rap iets in de vingers. Ook via youtube kan je veel leren. Door onwetendheid ontdek je veel. Na een jaar testen kreeg ik hulp van iemand met ervaring. De mensen die me helpen kennen het vak, hebben inzicht, weten hoe het eigenlijk zou moeten. Er is een leuke wisselwerking onder elkaar.

Kunstpoort Maak je op voorhand schetsen?
Senne Dehandschutter Ik ben geen tekenaar. Gedetailleerde ontwerpen teken ik niet, enkel ruwe schetsen van een mogelijke houding. En toch een pose is moeilijk op voorhand te bepalen. Een lichaam zoekt zelf zijn houding, een perfecte stand voor de ene persoon is het niet voor de andere. Bij het ingipsen pakken we nu de tijd om te zoeken naar de beste pose voor die specifieke persoon. Vaak wordt het iets compleet anders dan we in gedachten hadden.

Kunstpoort Welk beeld is je favoriet?
Senne Dehandschutter Een paar vind ik heel fijn. De sterkte van een beeld merk je pas als het aan de gevel bevestigd is, als het op zijn locatie hangt. Eén van de leukste vind ik die van Au Bassin. Het is zo een simpel sculptuur. Het leuke zit hem in de kleine dingen zoals hier het been. De Lichtzoekers zijn geen heroïsche beelden, ze zijn puur, zo menselijk. Ze illustreren de knulligheid van een mens.

Kunstpoort Mocht een bewoner van het koninklijk paleis voorstellen hem te beeldhouwen als Lichtzoeker voor de gevel van het paleis van Laken, zou je akkoord gaan?
Senne Dehandschutter Ja ik zou het zeer zeer graag doen. Misschien heb je connecties? Weet je het is binnenkort 200 jaar België, misschien kan ik een specifieke Lichtzoeker installeren voor de duur van het feestjaar? Ik kan het voorstellen. Ik heb wel een idee. Tijdens de september dagen van 1830 speelde de kanonnier met één been Jean-Joseph Charlier (Jambe-de-Bois) een iconische rol op de barricades van Brussel. Die zou ik graag beeldhouwen voor een gevel, een Lichtzoeker met één been, dat lijkt me wat.

Kunstpoort Hang je de Lichtzoekers zelf op?
Senne Delandschutter Jazeker. Ik laat de beelden niet graag installeren door mijn medewerkers. Het is toch wel gevaarlijk.
Kunstpoort En die helemaal boven op het dak?
Senne Delandschutter Dat kon via de binnenkant van het dak. Nu kreeg ik een voorstel van een hoogtewerker om aan 50% van de prijs met zijn materiaal te werken.

Kunstpoort Waarom werk je aan dergelijk concept? Heb je een doel, wat wil je nog bereiken?
Senne Dehandschutter Ik weet echt niet waar ik heenga of heen wil. Ik hoop alleen maar dat het van de grond komt. Het is zoals verliefd zijn op een magische horizon wetende dat die plek misschien niet bestaat. Elke stap in zijn richting is vaak een stap er van weg.
Een concreet doel is met het kunstproject in mijn levensonderhoud kunnen voorzien. Erkenning is leuk maar ik verlang toch meer dan dat.
Sommige beelden zijn aan het vechten om er te geraken, ze willen hogerop maar kunnen ook vallen, andere staan en blijken aangekomen. Ze inspireren me, strelen mijn ego en ook weer niet.

Kunstpoort Misschien moet je er meer ruchtbaarheid aan geven?
Senne Dehandschutter Promo maken, sociale media zijn niet mijn ding. Een persoon is voor ons contacten aan het leggen in het buitenland. We gaan ook samenwerken met contentmakers.

Kunstpoort Had je als regisseur niet meer stress dan nu?
Senne Dehandschutter Het was andere stress, nu is er de financiële stress. Ook organisatorisch is het een hele klus die moet geklaard worden. Het zijn niet allemaal roze wolkjes aan de hemel.
Bij het regisseren heb je heel veel parameters, audiovisuele zoals geluid, muziek… acteurs, parameters die kunnen leiden tot magische wonderlijke onwereldse realisaties. Hier heb ik minder parameters, minder instanties om rekening mee te houden, minder tijdrovende dossiers met doel subsidies los te weken. In de filmwereld gaat heel veel passie en talent verloren aan nutteloze administratie, aan een vergeefse zoektocht naar financiering. Ik geniet nu ongelooflijk van een voor mij nog ongekende zalige vrijheid. Ik heb een idee en -lets go for it-. Ik wil geen gedoe met subsidies en doe nu beroep op mijn spaarcenten. Ga ik op mijn bek, dan is het maar zo, ik probeerde, ik volgde mijn hart.

Kunstpoort Senne we hopen dat je samen met je Lichtzoekers het licht vindt niet alleen in Brussel maar ook daarbuiten en wie weet over de grenzen heen. Maar vooral wensen we dat je verder met passie kan creëren, je vleugels uitslaan in alle vrijheid, vliegen hoog boven de wolken, zonder vrees om te vallen.

Tekst Kathleen Ramboer
Fotografie Eric Rottée

INFO

https://www.sennedehandschutter.com/

https://www.lichtzoekers.info

https://www.instagram.com/sennedehandschutter/

ONTDEK DE LICHTZOEKERS, GEGIDSTE TOURS DOOR BRUSSEL

www.bazaartrottoir.be/agenda-brussel

Expo [bos-] een ode aan het leven, een herinnering aan wat voorbij ging

11 augustus 2026 kramboer Geen categorie /beeldende kunst, /collages, /schilderkunst

Tekst en foto Kathleen Ramboer

Pascale Bentein heeft iets met bossen. BOS is niet alleen de naam van haar expo maar ook de rode draad in haar kunst. Een rode draad die de gevoelige snaar raakt en het oog streelt. Haar schilderijen en collages vertellen een persoonlijk verhaal. Voor Pascale Bentein werkt kunst therapeutisch, voor de kijker zijn ze een lust voor het oog. Kleur, sfeer, compositie, typografie, tekst, taal… zijn de tools waarmee ze zwierig speelt, die haar werken, zowel schilderijen als collages, zo persoonlijk maken. Haar thema’s natuur, bomen, wolken… zijn universeel. Met een beetje moeite kan elke beschouwer zichzelf vinden in haar werk.

Het verhaal van BOS ving onbewust, intuïtief aan, een 2tal jaar geleden toen ze haar vader vaarwel zei. Jarenlang genoot ze met familie van een zalige vakantie in een huisje in Morvan, Frankrijk. Het huis, idyllisch gelegen aan een bosrand bracht hen zuurstof en rust. De expo BOS is een innig en gevoelig vaarwel aan het vakantiehuis in Morvan dat verkocht wordt, aan pa die er niet meer is, aan ma, bij haar overlijden, juli 2018, zakte ze weg in het woud van Morvan. Toch is BOS ook een ode aan het leven, aan de rijkdom die de natuur ons geeft, een ode aan de rust van bomen wolken, water, lucht…

Pascale aanbidt het avondlicht, vooral l’heure bleu vlak na zonsondergang. Oh wat heeft ze het lief dat diepblauwe magische melancholische licht dat rust over het land strooit, poëten woorden in de mond legt en schilders naar de verf doen grijpen. Pascale legde het poëtische blauwe uur vast in een aantal schilderijen. Stilletjes aanschouw ik het blauwe licht van de canvassen, heb de neiging het schilderij binnen te stappen, wil turen naar de diepblauwe lucht niet wetende wat de nacht me brengen zal, welke dromen mijn slaap gaan vergezellen. Die werken schildert ze aan de hand van door haar gefotografeerde beelden, eigen foto’s volgens mij de enige mogelijkheid om de juiste sfeer, de betovering vast te leggen en te evoceren.

Pascale schildert arbeidsintensieve, realistische, geraffineerde doeken waarvan de blaadjes aan de bomen me heel even doen denken aan Le Douanier Rousseau. Noem het geen naïeve spontane schilderkunst, Pascale Bentein kent haar vak door en door, ze heeft naast meesterschap ook een persoonlijke stijl en verbeeldt een persoonlijk verhaal. Pauwen wandelen over het canvas. Ook dit tafereel is een herinnering aan een tussenstop op weg naar Morvan.

De kunstenaar schuwt ook het experiment niet en gaat op zoek naar andere uitdrukkingsmiddelen. Haar subtiele landschappen herschildert ze tot abstracte miniaturen waarin kleur en compositie de hoofdrol spelen. Wie de abstracte werkjes aandachtig bekijkt vermoedt niet dat landschapsschilderijen aan de basis liggen.

De graficus in Pascale Bentein kan je ontdekken via een 70tal collages, gecreëerd tijdens gestolen momenten. Haar tekst spreekt voor zich, illustreert haar grafisch oog

[bos-]

een ode aan:
licht
donker
glinsters
kleur
pantone
dymo
taal
typografie
compositie
ritme
scherp
onscherp
geplooid
gerafeld
gescheurd
geknipt
geplakt
geassembleerd
natuur
kracht
sterk
hem/haar

Een bos zwijgt. Daarom spreekt het.

Als je naar haar kunst wil luisteren, dan leer je een kunstenaar kennen op zoek naar zuurstof, zuurstof om te kunnen leven. Haar kunst is voor Pascale Bentein een noodzaak. We zijn blij met die kunst kennis te maken.

Tekst en foto Kathleen Ramboer

INFO

https://www.instagram.com/pascalebentein

https://www.facebook.com/profile.php?id=100012544097063

[bos-] solo expo Pascale Bentein
Show Show DIY- gallery
Beverhoutplein 6 – Gent

woensdag 12/8: 14u-17u
donderdag 13/8: 14u-17u
vrijdag 14/8: 11u – vernissage vanaf 19u
zaterdag 15/8: 11u-17u
zondag 16/8: van 11u-15u

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen: