Galerie Drie ‘All the flowers that you planted, mama…’ kunstenaars Jean De Groote – Petrus De Man Samenstelling Jeroen Laureyns
De deur van Galerie Drie staat uitnodigend open. Eenmaal over de drempel krijg ik onmiddellijk de voor de expo geselecteerde werken in het vizier. Ze staan klaar om ze op de gewenste plaats op te hangen. Twee merkwaardige getormenteerde zelfportretten van de kunstenaars Jean De Groote en Petrus De Man overschouwen het geheel. Het zelfportret van Jean De Groote doet me onmiddellijk denken aan de kunstenaar Oscar Kokoschka die in zijn portretten verder kijkt dan het uiterlijke en de innerlijke ziel blootlegt. Petrus De Man beeldt zich af met sprekende, doordringende en onderzoekende ogen die diep in de ziel kijken. De beeldtaal van de twee schilderijen loopt sterk uiteen. En toch later blijkt uit het gesprek met kunstrecensent Jeroen Laureyns dat de kunstenaars veel raakpunten hebben. De twee kunstenaars zijn opgeleid als grafici, wat aanwezig is in hun werk. Beide zijn tweelingen. En er is meer.
zelfportret Jean De Groote
zelfportret Petrus De Man
Het zaadje voor de expo ‘All the flowers that you planted, mama…’ werd geplant op een december maandag in het jaar 2025. Jean De Groote en Petrus De Man waren te gast op het seminarie Minima Docta in Gent. De aanloop naar dit gesprek was de uitgave van twee monografieën bij uitgeverij MER, één over Jean De Groote, de andere over Petrus De Man. Beide kunstenaars getuigden in het boek en tijdens het gesprek, over het misbruik in de kerk, Jean als klokkenluider, Petrus als slachtoffer. Galeriehouder Guy De Dapper volgde de lezing, was aangegrepen door de getuigenis, de moed van de kunstenaars en vroeg of ze interesse hadden in een vervolg onder de vorm van een expo. Met Galerie Drie vonden ze de ruimte om hun verhaal te brengen, de tijd is er rijp voor.
Bij een eerste kennismaking met het werk van beide kunstenaars en een blik op de expo meen je als kunstliefhebber niet geëngageerde kunst te aanschouwen, kunst die enkel hangt mooi te wezen. Petrus De man schildert zich een persoonlijk universum: een grappig ‘Art brut’ figuurtje, een manneke ‘De Man’, dwaalt rond in een gestructureerde chaos van vlakken en lijnen tussen kleurrijke organische florale vormen, bladeren, bloemen en takken. Een mediterrane explosie van kleur stemt de kijker vrolijk. Jean De Groote toont hier slechts een glimp van zijn onmetelijk oeuvre dat hij passioneel dag na dag bijeen schildert in zijn atelier op een eerste verdieping uitkijkend op een stil Vlaams landschap. Ik leerde zijn werk en persoon kennen via een schilderij, op LinkedIn gepubliceerd. Tussen de beeldenstroom trok een geel banaal memovelletje, subliem geschilderd, mijn aandacht. Het schilderij intrigeerde me mateloos. Ik vond het museumwaardig. Later ontdekte ik meerdere verstilde contemplatieve filosofisch getinte werken waarin hij het ding ‘an sich’ weergeeft, een onbeduidend voorwerp sacraliseert. In Galerie Drie presenteert hij bloemen en bomen, meestal geïsoleerd, zonder referentiepunten, rechttoe rechtaan, ontdaan van het anekdotische. De werken zijn, op het eerste zicht, van een charmante sublieme eenvoud. Schijn bedriegt. De canvassen en tekeningen van beide lijken ontzettend toegankelijk en toch stel ik me de vraag: Valt hun kunst wel helemaal te vatten? Wat ventileren ze?
links werk van Petrus De Man rechts bloemen van Jean De Groote
links schilderij van Jean De Groote – rechts tekening van Petrus De Man
Bij Petrus De Man schuilt in elke getekende lijn de herinnering aan het trauma dat zijn jeugd ontsierde. Ik citeer graag in deze context de volgende uitspraken: ‘Een geest die gealarmeerd is kan rust vinden in handenarbeid, in zintuigelijke handelingen. Ook het lichaam is op zoek naar herstel.’ Jeroen Laureyns ‘De tekening links met een figuurtje liggend op een tafel verbeeldt een kind dat geslachtofferd werd. De 2 figuren op het stapelbed zijn niet alleen een verwijzing naar het feit dat hij een tweeling is maar ook naar de splitsing die in je bewustzijn plaats vindt als je slachtoffer bent van seksueel misbruik, een verwijzing naar de dissociatie die hierdoor ontstaat.’ Jeroen Laureyns ‘Vaak weet mijn hand het beter dan ikzelf.’ Petrus De Man
tekeningen van Petrus De Man
Bij Jean De Groote verbergen de bloemblaadjes zware thema’s als misbruik in de kerk, het verhaal van een donkere periode na zijn getuigenis. De opduikende rode bloemen laten vermoeden dat hij stilaan het diepe dal verlaat. Kunst kan helend zijn. De canvassen en tekeningen van beide ontstaan vanuit het innerlijke en nodigen de toeschouwer uit in dialoog te gaan met het doek, om via een persoonlijke levenservaring het canvas te exploreren, onder de huid van de verf te kruipen. Met hun kunst trachten beide kunstenaars het onbegrijpelijke te vatten.
links werk van Petrus De Man rechts van Jean De Groote
De geselecteerde werken voor de expo verbeelden niet expliciet het zware thema, onderliggend hebben ze wel verbinding met het onderwerp. Jeroen Laureyns geeft me wat meer duiding.
‘We wilden geen expo organiseren met de nadruk op het seksueel misbruik. Bloemen, de tuin, kleur staan hier centraal. De florale elementen zie ik als een metafoor voor herstel, een terugkeer naar de vreugde in het leven.’ Jeroen Laureyns
Vanwaar deze titel ‘All the flowers that you planted, mama… ?’ vraag ik de curator. ‘De titel komt uit het lied van Sinéad O’Connor ‘Nothing compares 2 U.’ All the flowers that you planted, mama, in the back yard All died when you went away ‘Het lied verwijst naar de verhouding die ze had met haar moeder. Haar moeder, verbleef tijdens haar jeugd in een katholiek internaat in Ierland en vereerde op een ziekelijke manier de paus. Ze mishandelde haar dochter Sinead O’Connor zowel mentaal als fysiek. De titel van de expo refereert naar die donkere periode. Reactie bleef niet uit. Sinéad O’Connor rebelleerde, gedroeg zich opstandig. Tijdens haar zangcarrière verscheurde ze in 1992 live op de Amerikaanse televisie een foto van de paus. Dat betekende het einde van haar carrière in Amerika, ook platenmaatschappijen lieten haar vallen. Dat las ik allemaal in het boek ‘Wat ik me herinner’ van Sinéad O’Connor. In de documentaire uit 2022 ‘Nothing Compares’ uit de zangeres dat haar moeder zelf slachtoffer was van de bijzonder vrouwonvriendelijke katholieke Ierse machtscultuur. Toevallig, bij een bezoek aan het atelier van Petrus De Man, zagen we werk dat hij schilderde na de dood van zijn moeder. Kleurrijke florale en organische vormen op een donkere achtergrond…’ Jeroen Laureyns Een betere titel kon de curator niet bedenken.
schilderijen Petrus De Man
Zowel Jean De Groote als Petrus De Man werken in de luwte. Ze timmeren al jaren aan hun kunstenaarschap en verlangen ongetwijfeld meer erkenning. Naar mijn mening horen ze thuis in het rijtje van bekende sterke hedendaagse kunstenaars. Wie weet is deze expo in galerie drie ‘All the flowers that you planted, mama…’ een stap, hoe groot of klein die ook is, een stap in die richting.
Tekst en foto Kathleen Ramboer
INFO
ALL THE FLOWERS THAT YOU PLANTED, MAMA Jean De Groote – Petrus De Man samenstelling Jeroen Laureyns
opening vrijdag 18 september 2026 19u – 22u expo van 19 september tot 4 oktober
Deze tentoonstelling vertrekt vanuit het textiele verleden van de galerie. In de voormalige naaifabriek krijgt textiel opnieuw een centrale plaats, ditmaal als artistiek medium. De tentoonstelling toont een grote diversiteit aan technieken, waarin traditioneel handwerk samengaat met hedendaagse experimenten. Talking Threads brengt een aantal hedendaagse kunstenaars en ontwerpers samen die textiel inzetten als een medium van communicatie binnen hun actuele artistieke context.
Grote, ruimtelijke beelden gaan in dialoog met kleine, bijna minutieuze werken die vragen om een aandachtige blik. Sommige kunstwerken ontstaan uit trage en repetitieve handelingen, waarin het maken zelf een vorm van denken wordt. Uren van concentratie en aandacht worden als het ware in het materiaal opgeslagen. Andere kunstenaars maken gebruik van industriële processen en technieken. Handwerk en industrie staan hier niet tegenover elkaar, maar ontmoeten en versterken elkaar. Zo beweegt textiel zich voortdurend tussen het persoonlijke en het collectieve. Elk werk ontwikkelt een eigen taal, opgebouwd uit ritme en textuur.
Zoals afzonderlijke draden samen een structuur vormen, ontstaan ook in deze tentoonstelling verhalen en verbindingen met werken van verschillende kunstenaars in relatie tot elkaar, soms zichtbaar aan de oppervlakte, soms verborgen in de vezels. tekst curator Han De Corte
Deelnemende kunstenaars
Sébastien Aloufis een multimediakunstenaar en beeldend ambachtsman wiens werk wordt gedreven door een voortdurende nieuwsgierigheid naar materialen, oppervlakken en reproductietechnieken. Na zich te hebben verdiept in collage, tekenen, schilderen, gedrukte beelden en video, richt hij zich nu ook op textiel als nieuw experimenteel terrein.
Sébastien Alouf gebruikt tufting niet om tapijten te maken, maar om werken te creëren die eerder wandtapijten ‘tapestry’ zijn. Hij kiest er systematisch voor om de achterkant van zijn werken te tonen, waarbij hij wol in jute weeft. Dit geeft het werk een ruwere uitstraling en brengt de beeldtaal dichter bij het gevoel van ontheemding dat kenmerkend is voor zijn tekeningen en schilderijen.
Wat hem vooral interesseert aan deze techniek, is de beperking die het materiaal zelf oplegt. Omdat wol minder kneedbaar is, dwingt het hem tot radicalere keuzes, die hij vervolgens weer kan meenemen in zijn schilderpraktijk. Voor Sebastien Alouf wordt elke techniek een manier om van de andere te leren: de beperkingen, gebaren en mogelijkheden die inherent zijn aan elk medium, voeden zijn praktijk als geheel. In zijn werk leert de ene techniek de andere altijd iets bij. Tekst Sebastien Alouf
Sam Druant is gevestigd tussen Antwerpen en Göteborg en werkt met verschillende media, variërend van textiel, aquareltekeningen, tekst en olieverfschilderijen. Ze behaalde een BA en MA in textielontwerp aan de LUCA School of Arts in Gent (BE) en een MFA in Beeldende Kunst aan HDK-Valand, Universiteit van Göteborg (SE). Het werk van Sam Druant is gebaseerd op onderzoek en een methodologie van het verzamelen. Tijdens dit proces gaat ze in op een constellatie van bronnen in haar omgeving, waaronder beelden, teksten, theorieën en gesprekken, terwijl ze deze materialen in haar praktijk verwerkt, interpreteert en hervormt.
Voortbouwend op alternatieve vrouwelijke mythologieën en feministisch denken, onderzoekt Druant in haar werk verlangen, monsterlijke lichamen, zorg voor het (vrouwelijke) lichaam en de complexiteit van het menselijk bestaan. Door middel van een speelse en ironische beeldtaal doorbreekt ze dominante westerse standpunten door tegenverhalen en maatschappijkritiek te introduceren. Haar praktijk omvat vaak het activeren van installaties door middel van bijeenkomsten, waarbij een gemeenschappelijke ruimte wordt gecreëerd om ervaringen uit te wisselen, verbindingen te bevorderen en alternatieve toekomsten te verbeelden.’ Vrije vertaling via deepl.com – originele tekst in Engels van Isa Van den Wouwer – tekst overgenomen van https://www.instagram.com/taleartgallery.be/
Marie Mees (°1956, woont en werkt in Gent) maakt textiel waar pure eenvoud en aandacht voor detail elkaar vinden. In haar creaties vloeien kunst en design naadloos in elkaar over. Een liefde voor traditionele vaardigheden van het handmatig spinnen en weven van textiel vormt haar vertrekpunt. Ze werkt samen met lokale ambachtslieden in Nepal die met Tibetaanse hooglandwol kwalitatief en duurzaam handwerk maken. Op haar uitnodiging kleuren ze de wol vegetaal in secuur uitgekozen egale tinten, weven ze tot specifieke formaten met uitgebalanceerde kleurverhoudingen. Een professionele ethiek die respectvol omgaat met de lokale praktijk staat hierbij centraal. Marie Mees componeert de materialen vervolgens gevoelsmatig tot een zintuiglijke ervaring door ze te verweven, te verknippen en/of te bewerken met subtiele accenten. Zodoende ontstaan kleine, intieme textiele collages naast minimalistische lopers – ook wel ‘textielpanden’ genoemd. Hangend of liggend verkennen ze de grenzen tussen kunst, architectuur en materie. Ze verbinden tijd en ruimte, en maken een stille sereniteit invoelbaar.
Marie Mees had daarnaast een ontwerpbureau Maison Mees – Biasino. Ze dachten er ideeën uit voor o.a. architecten als Marie-José Van Hee en Robbrecht & Daem, Galerie Maniera en design label Valerie_Objects. Marie was ook master mentor op Luca School of Arts. Tekst Sofie Crabbé, 2024
Lisette de Greeuw (°1990) is een Nederlandse kunstenares die in België woont en werkt. Ze studeerde af aan de LUCA School of Arts in Gent met diploma’s in beeldende kunst (2012) en textiel (2014). Ze voltooide de postdoctorale opleiding aan het HISK (Hoger Instituut voor Beeldende Kunsten) in Gent (2018–2019).
De Greeuw was resident aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam (2021-2023) en heeft onder meer residenties voltooid aan de Cité internationale des Arts in Parijs (2024) en bij Kouraku Kiln in Arita, Japan (2026). Ze ontving beurzen van het Mondriaan Fonds, waaronder de Artist Basis-beurs (2025-2029) en diverse beurzen van Flanders State of the Arts.
Haar werk is te zien geweest in solo- en groepstentoonstellingen bij instellingen en galeries, waaronder FRAC Grand Large in Duinkerke, M HKA in Antwerpen, S.M.A.K. in Gent, Josilda da Conceição Gallery en galerie dudokdegroot.
De Greeuws praktijk combineert tekenen, textiel, borduurwerk en installaties. Haar werk onderzoekt transformatie, materialiteit, taal en systemen, vaak door middel van processen van herhaling, vertaling en verandering. Haar werk is opgenomen in collecties zoals die van het LAM Museum, de collectie van de Rijksakademie, Stichting Strand Links, Meijers Verzekeringen, de AH-collectie, Mertens Frames en diverse particuliere collecties in Nederland, België en het buitenland. Tekst overgenomen vanhttps://www.instagram.com/taleartgallery.be/
In haar werk onderzoekt Emma Van Roey de kwetsbaarheid van het menselijk bestaan, de vergankelijkheid van materialen en onze verhouding tot tijd. Materiaal en handeling vormen daarbij het vertrekpunt. Van Roey werkt onder meer met zand, draad, hout en textiel. Deze materialen dragen een fysieke kwetsbaarheid in zich. Zand laat zich niet vastgrijpen, draad is dun en breekbaar, hout biedt houvast maar is te gelijk onderhevig aan tijd. Door deze materialen samen te brengen probeert ze iets te omhullen en vast te houden wat in wezen niet vast te houden is. Door het tijdelijke karakter van haar installaties zichtbaar te maken, confronteert Emma de toeschouwer met de eigen kwetsbaarheid en eindigheid. Haar werken nodigen uit om stil te staan bij wat er is, wat verloren gaat en wat we proberen vast te houden. Tekst overgenomen van https://www.instagram.com/taleartgallery.be/
Binnen de praktijk van Amandine David, die zich beweegt tussen traditionele ambachten en digitale productie, verschijnen artefacten als materiële sporen van een voortdurend proces van leren, delen en samenwerken. Door samen te werken met ambachtslieden, programmeurs en architecten, en door datgene wat doorgaans als context wordt beschouwd zoals technische kennis, disciplinaire tradities en sociale culturen op de voorgrond te plaatsen, creëert Amandine ruimte voor multidisciplinaire dialogen. Vanuit de samenwerkende oorsprong en het open karakter van haar werk is Amandines praktijk zich steeds bewust verbonden met de sociale structuren van het delen die elke ontwerppraktijk omringen.
Weven staat centraal in Amandines praktijk: als instrument voor een kritische reflectie op technologie, als medium om ambachtelijke kennis te archiveren en als ruimte voor dialoog. Ze beschouwt weven als een ‘transparante’ technologie, waarvan de structuur de handelingen, de tijd en de materialen die bij het maakproces betrokken zijn zichtbaar maakt. Door weven en programmeren met elkaar te verbinden, vervaagt Amandine de grenzen tussen ambachtelijke en digitale technieken en brengt ze hun overeenkomsten en gedeelde geschiedenis aan het licht. Tekst overgenomen vanhttps://www.instagram.com/taleartgallery.be/
Victor Verhelst is een Belgisch beeldend kunstenaar die zich bevindt op het snijvlak van digitale media, ruimtelijk ontwerp en materiële innovatie. Geworteld in het doorlopende digitale universum van ‘TRIPPY VEGAS’, een zelfuitbreidende virtuele metropool, vertaalt zijn autonome praktijk digitale doeken naar tastbare, fysieke media. De esthetiek van Verhelst wordt gedefinieerd door de vervorming en juxtapositie van 2D- en 3D-beeldvlakken, wat resulteert in een uitgesproken dialoog tussen kant-en-klaar digitaal beeldmateriaal en traditionele tactiliteit, variërend van risografie en grootschalig textiel tot interactieve gametechnologieën.
Eind juni 2020 verliet hij het collectief ‘Les Monseigneurs’, waarvan hij medeoprichter was, om zijn eigen koers te varen. Sindsdien heeft Verhelst gewerkt aan meerdere belangrijke kunstprojecten.
Verhelst is nauw betrokken bij de lokale industrie en ambacht, en werkt regelmatig samen met regionale producenten, zoals blijkt uit zijn textielinstallatie ontwikkeld in samenwerking met Fedustria voor het WONDER Creativity Festival. Zijn multidisciplinaire aanpak overbrugt de kloof tussen hedendaagse kunst, commerciële innovatie en de openbare ruimte, met gerealiseerde projecten voor vooraanstaande culturele instellingen naast opdrachten voor zakelijke partners zoals Volvo en ruimtelijke integratieprojecten voor de Rijksbouwmeester in Nederland. Het werk van Verhelst geniet aanzienlijke nationale en internationale erkenning. Hij ontving de publieksprijs voor ‘Young Belgian Talent’ tijdens de Sabato Design Awards en behaalde brons bij de Henry van de Velde Awards 2026 voor zijn debuutpublicatie, die tevens meerdere internationale erkenningen ontving in grafische vormgevingswedstrijden. Om zijn stempel op de openbare ruimte verder te versterken, onthult Verhelst in het najaar van 2026 een permanent, locatiespecifiek kunstwerk voor de heropening van Design Museum Gent. Tekst overgenomen vanhttps://www.instagram.com/taleartgallery.be/
Vanaf het begin voelde Maren Dubnick aan dat haar werk zich zou bewegen tussen het intieme en het publieke, tussen het kleine en het monumentale. Het begon met de Epaississements, de ‘Verdikkingen’: objecten die zo met draad zijn omwikkeld en opgerold dat de verticale as geleidelijk overgaat in een spindelvorm, verdikt in het midden en taps toelopend aan de uiteinden. Twee primaire objecten zouden de basis vormen voor de weg die voor haar lag: de veiligheidsspeld en de zuil (in een ruimte).
De speld doet denken aan de eerdere opleiding van de kunstenares in de couture. Hij roept ook de familiale sfeer op. De kunstenares heeft aan veel van dit soort objecten gewerkt. Sommige doen denken aan de wereld van textiel, naalden, haakwerk. Deze voorwerpen zijn beladen met betekenis, geassocieerd met ‘vrouwenwerk’ en maken deel uit van het verweven verhaal van vrouwen en het huiselijke leven. Door deze specifieke voorwerpen op een bijna obsessieve manier te binden/verstrengelen, getuigt Maren Dubnick van een vorm van introversie, van eenzaamheid in het werk, van zelftroost/verlichting door het proces heen. Vertaald via DeepL.com uit originele Engelse tekst van Virginie Mamet, 2024
Emma Desirée Comer werkt op het snijvlak van weven en sculptuur. Met afgedankte visserstouwen als haar voornaamste materiaal onderzoekt ze spanning van zowel een fysieke als conceptuele kracht, aan de hand van weef- en knooptechnieken.
In haar geweven werken vertaalt ze de structurele eigenschappen, weerstand en tactiele kwaliteiten van touw naar wandtapijten, terwijl ze binnen haar sculpturale praktijk het materiaal herinterpreteert door middel van transformatieprocessen en traditionele ambachtelijke technieken.
Han Decorte (°1986) is curator en scenograaf, actief op het snijvlak van hedendaagse kunst, design en erfgoed. In haar tentoonstellingen verbindt ze inhoud, ruimte en beleving. Recent realiseerde ze Echoes of a Lost Garden, een tentoonstelling met hedendaagse kunst in Villa Les Zéphyrs in Westende. Haar praktijk wordt gekenmerkt door een bijzondere aandacht voor de dialoog tussen historische collecties en hedendaagse artistieke praktijken. Zo cureerde ze History of the Future, een tentoonstelling geïnspireerd op de erfgoedcollectie van het Sint-Janshospitaal in Damme en Vrouwen van Papier in de Erfgoedbibliotheek Brugge, waarin de brieven van tweehonderd vrouwen aan Guido Gezelle centraal stonden. Vanuit dit historische materiaal ontstond een dialoog met werk van hedendaagse kunstenaars, dichters en schrijvers die zich door deze correspondentie lieten inspireren. Naast haar curatoriële praktijk is Han Decorte teamcoördinator van Graphic Arts aan LUCA School of Arts Gent. Ze doceert er textielontwerp en geeft daarnaast les in productdesign aan LUCA Campus Genk. In haar onderwijs stimuleert ze studenten om abstract en conceptueel te denken, hun werk kritisch te bevragen en hun positie binnen de maatschappij bewust te onderzoeken.
Sophie De Somere studeerde af als licentiaat Kunstwetenschappen en maakte vervolgens meer dan tien jaar deel uit van het kernteam van internationaal gerenommeerd theatergezelschap Ontroerend Goed. Daarnaast was ze zeven edities lang programmator van het jongwerkprogramma van Theater Aan Zee. Vandaag is ze de drijvende kracht achter haar eigen bedrijf ONBETAALBAAR. Gedreven door vakmanschap en verbeelding realiseert ONBETAALBAAR circulaire interieurs op maat. Van grootschalige ruimtelijke projecten tot unieke meubelstukken: elk ontwerp ontstaat vanuit aandacht voor materiaal, mens en vorm. Naast haar ontwerppraktijk heeft Sophie een bijzondere passie voor kunst. Zo cureerde ze eerder VONK en RUIS in Gent. Momenteel ondersteunt ze Han Decorte bij het curatorschap van de groepstentoonstelling over textielkunst ‘Talking Threads’ bij TALE ART GALLERY Doorheen haar parcours verbindt Sophie kunst, ontwerp en vakmanschap met een uitgesproken aandacht voor circulariteit en de waarde van materialen. Tekst Tale Art Gallery
INFO
expo Talking Threads
Tale Art Gallery Vlierzeledorp 12A Vlierzele 20/09/2026 – 18/10/2026 Vrijdag – Zaterdag 14:00–18:00 Zondag 11:00–17:00
Opening zondag 20/09/2026 11u tot 18u 15u voorstelling van de kunstenaars door de curatoren
Finissage zondag 18/10/2026 De kunstenaars zijn aanwezig vanaf 14u
Beschouwingen op de vooravond van de opstelling expo ‘deMagazijniers’
Tekst Kathleen Ramboer
Marc Mestdagh, bezieler van deWeverij, stapt graag in het ongewisse, wandelt vaak buiten de vaste paden. Eerst lanceerde hij de open call RIZOOM waarmee hij op zoek ging naar kunstenaars van 50 tot 67 jaar, ongeacht hun discipline of expo ervaring. Hij bood hen een springplank en gaf een steuntje in de rug tot verdere ontplooiing van hun kunst en tentoonstellingservaring. De bedoeling was ook om kunstenaars met elkaar en met hun publiek te verbinden en zo een netwerk op te bouwen.. Dit maal laat hij zich graag verrassen door deMagazijniers. Wie zijn ze deze dertien individuen? Hun kunst kent hij, wellicht niet voor 100 percent, maar hij volgt en apprecieert ze. De dertien kunstenaars namen in het verleden deel aan een expo in deWeverij. Tegenwoordig presenteren ze elk één werk in een kleinere ruimte van deWeverij: ‘het Magazijn’.
Marc Mestdagh geeft het groepje van 13 de kans nieuw werk of lang gekoesterd werk te exposeren. Enkele kunstenaars maakten werk in functie van de ruimte. Mini formaten of reuzegroot, kleurrijk of zwartwit, conceptueel of rechttoe rechtaan, vrolijk, poëtisch, melancholisch, figuratief of abstract…. sculpturen, textielkunst, fotografie, schilderkunst, tekenkunst, mixed media… kortom alles kan en alles mag.
Marc Mestdagh legt geen thema op, er zijn geen beperkingen, het curatorschap laat hij links liggen. Als organisator van de expo geeft hij de dertien kunstenaars de volle vrijheid en alle vertrouwen die ze nodig hebben om hun persoonlijke kunst te vieren. Deze tentoonstelling is een ode aan de vrijheid die elke kunstenaar nodig heeft en niet altijd krijgt. Met dit initiatief bewijst Marc Mestdagh dat deWeverij een ruimte is waar vragen gesteld worden, diverse stemmen gehoord, kritische, delicate of niet alledaagse meningen geopperd. deMagazijniers mogen hem en de toeschouwer verrassen met een onverwachte creativiteit. In deWeverij mag kunst schuren of behagen.
Als kunstenaar je eigen curator zijn voor een groepsexpo is niet eenvoudig. Het is balanceren tussen een persoonlijk trots gevoel over je eigen kunst en een objectieve selectie. Als organisator kan je deze vragen stellen: ‘Staan de dertien kunstenaars kritisch genoeg ten opzichte van hun kunst?’ ‘Ontbreekt het de makers niet aan een frisse, onbevooroordeelde blik?’ De dertien leggen ongetwijfeld hun ziel bloot en tonen een persoonlijke visie.
links: gefotografeerd voor de opstelling – midden en rechts: gefotografeerd na het invullen van de ruimte
Initiatiefnemer Marc Mestdagh rest de moeilijke taak een overzichtelijke aantrekkelijke opstelling uit te dokteren die boeit, geen verwarring zaait en elk werk maximaal laat spreken. De rechthoekige, open museale ruimte waar het daglicht zich niet opdringt en toch voldoende aanwezig is, maakt het mogelijk om in deWeverij een tentoonstelling op te stellen op maat van het verlangen van de kunstenaar en het publiek. Deze groepsexpo opzetten met werk van 13 kunstenaars, heel divers in stijl, visie en techniek, is opnieuw een uitdaging voor Marc Mestdagh, een uitdaging die stilaan een gewoonte wordt.
Kunst is als een nalatenschap, een blauwdruk van de geschiedenis van de mens. … Want zonder kunst is er geen vrijheid en helaas zonder vrijheid geen kunst. Er valt nog veel te leren over kunst, daarom is het nodig om werken uit het verleden te beleven en werken die vandaag de dag gemaakt worden de ruimte te geven. Citaat Akbar Ali-Akram, Voorzitter LVSV Brussel 2022-2023 En die ruimte geeft Marc Mestdagh aan de kunstenaars, letterlijk en figuurlijk.
We zijn benieuwd naar het resultaat, hoe de werken botsen of net niet en vooral naar de reactie van het publiek.
Tekst Kathleen Ramboer
INFO
Expo deMagazijniers deWeverij Dellaertsdreef 9 9940 Evergem (Sleidinge) zondag 6 en zondag 13 september 2026 van 10u tot 18u gratis toegang – de kunstenaars zijn aanwezig https://deweverij.be/dm/
DE KUNSTENAARS
Anne-Marie Dhaluin, Mieke Van Den Ouweland, Bert Verhoest, Stefaan Vanhoutte, Kathleen Ramboer, Filip Dieusaert, Werner Van Lierde, Lieve Vanmaele, Els Baekelandt, Hilde Windels, Dick Schelpe, Mileen Malbrain en Katleen Van der Gucht
Deze kunstenaars presenteren ook elk één werk in het Magazijn, een kleinere ruimte van deWeverij. zie https://deweverij.be/magazijn/
In het Magazijn is ook een permanente selectie, met wisselend werk, van Marc Mestdagh te bekijken.
Op de valreep vernamen we nog dit: Magazijnier/deelnemend kunstenaar Mieke Van Den Ouweland mocht deze week de Prijs van Cultuur, uitgereikt door Minister van Cultuur Caroline Gennez, in ontvangst nemen n.a.v. haar deelname aan de Biënnale Cultuurvuur in de plantentuin van Meise. Een deel van het werk zal ook te zien zijn in deWeverij!
Tekst naar aanleiding van de expo ALPINEN kunstenaar Ann Bonne, klankschappen in gemengde techniek
Tekst Kathleen Ramboer Fotografie klankschappen Ann Bonne
Eeuwenlang bleef het landschap in de westerse schilderkunst ondergeschikt aan religieuze, mythologische of historische voorstellingen. Het landschap bleek helemaal niet het onderwerp. Met de opkomst van de romantiek wint het landschap aan betekenis als vertolker van diepe emoties, gevoelens, als metafoor voor het sublieme.
Ingepakt en klaar voor de expo
Ann Bonne voelt zich aangetrokken tot landschappen die ongrijpbaar zijn, een gevoel van vrijheid, schoonheid en spanning oproepen. Ze houdt van bergen, valleien… landschappen tussen herkenning en illusie, tussen droom en werkelijkheid, het romantische landschap. De bergen zijn haar atelier, brengen haar in een diepe concentratie, in een gemoedstoestand die haar bewogen ziel aanzet tot creëren. Ann is een romanticus, haar getekende landschappen zijn niet enkel een decor, een waarneming maar vooral één brok emotie. Ze zijn HET onderwerp.
Hoe kan je als kunstenaar omringd door monumentale bergen een gemoedstoestand verbeelden? Als je van klassieke muziek houdt zoals Ann kan je je tekeningen en/of schilderijen toevertrouwen aan partituren, de schoonheid van de bergen projecteren op muziekpartituren die dienst doen als drager. Die partituren spelen letterlijk en figuurlijk met het getekende landschap of is het omgekeerd? Ann zorgt voor een geslaagde en gelaagde dialoog tussen muziek en beeldende kunst. Haar bergen stralen dynamiek uit, het zijn bergen waar muziek in zit, waar de wind haar weg zoekt tussen de vele notenbalken en muzieknoten.
Met Ann stappen we in een visueel avontuur doorheen een voor ons onbekend landschap dat we hopen ooit in een reële droom te ontdekken. Ze speelt met penseelstiften, met zwarte lijnen van wax potloden, die zich een weg banen tussen muzieknoten en notenbalken, lijnen die bergen bouwen op partituren, partituren die elk kleur negeren en het witte gouache dal een kans geven. In dat dal schuilt stilte, een kleurloze eenzame stilte. Haar bergen zijn picturale tekeningen die schilderachtig zijn ook al komt er geen kleur aan te pas.
Ann Bonne An die ferne Geliebte L. van Beethoven Plan Cernet Erde Valais 2025 aquawax potlood op partituur 30,2 x 46,5 cm
De partituren waar ze op werkt, kiest ze bewust, heel zorgvuldig, de waargenomen natuur bepaalt haar keuze. Het zijn partituren van 19de-eeuwse romantici: Schubert, Schumann en Mendelssohn. Inhoudelijk staan ze volgens Ann het dichtst bij haar houding t.o.v. het landschap, het landschap als subliem gegeven, het sublieme -onmetelijke- van Immanuel Kant. Die hunker naar het sublieme, een bijna religieus, mystiek gevoel verbeeldt Ann in deze getekende en/of geschilderde Alpen (voor haar zijn het Alpinen) zoals de Berner Alpen en de machtige Zwitserse Alpen langs de Rhône vallei. Deze tekeningen/schilderijen benoemt ze tot klankschappen. De partituren waarop ze tekent zijn de dragers waar vorm en inhoud, maat, ritme, kleur en ruimte samenkomen.
Ann Bonne Ungeduld Der Schöne Müllerin F. Schubert D 795 Staubbach Lauterbrunnen Suisse 2021 Pentelpenseel, gouache op partituur 30,3 x 46,8 cm
Ann treedt in de voetsporen van Mendelsohn. Ze trekt de bergen in en wandelt een stukje van de Mendelssohnweg in Wengen, boven Lauterbrünnen. Hier is ze sprakeloos, houdt de adem in bij het aanschouwen van de schoonheid van het indrukwekkende Jungfrau-massief. Vooral van de hieruit getekende klankschappen, daar houdt ze van. De jachtige expressieve schriftuur klimt naar de top, gaat een gevecht aan met de witte gouache tot een vleugje abstractie zich plotseling manifesteert. De kunstenaar is verslaafd aan bergen in beeld brengen. Haar carrière startte als portrettekenaar en evolueerde naar het evoceren van water en bergen. Berglandschappen verbeelden brengt haar een ongekende vrijheid om te balanceren tussen realisme en abstractie, om zich technieken toe te eigenen. Gelijkenis speelt minder een rol, structuren en sfeer dus te meer.
Oud bladmuziek heeft ook een fysiek verhaal. De aantekeningen van een muzikant, het verkleuren van oude partituren, vlekken… zijn voor een kunstenaar als Ann een welkom expressiemiddel. De vergeelde partituren verraden haar fascinatie voor tijd en vergankelijkheid. Voor mij betekenen deze klankschappen een wake-up call. Op 16jarige leeftijd leerde Ann de Zwitserse Alpen kennen. Deze bergen ondergaan door de klimaatopwarming een ongelooflijke gedaantewisseling. Gletsjers smelten en binnen een onbepaalde tijd vertonen ‘haar’ bergen zich naakt, bekennen ze kleur. Melancholie overvalt me en stemt me somber. Wie weet wat brengt de tijd. Misschien kan Ann Bonne nu eindelijk zoals de bergen kleur bekennen en een link met haar waterschappen leggen door te schilderen met olieverf?
Ik vraag Ann of ze ook naar foto’s schildert? Nee want dan komt een veduta om het hoekje kijken. En plein air schilderen blijkt voor de kunstenaar in Ann een unieke beleving. Het licht verandert snel, de wind beroert het blad, geluiden dringen door in de zwarte lijnen en schaduwen schuiven over de muisgrijze, witte vlakken. Werken in situ bezorgt de tekening een levendige waarachtige sfeer. Ann voelt haar werk leven, vibreren zoals geluiden in haar hoofd. Ze hoort de muziek aanzwellen, hoewel ze deze niet afspeelt want ze kent de partituren. De stilte heeft ze lief. De concentratie stijgt ten top.
De partituurtekeningen, door de fysieke struggle van het plein air schilderen, zijn klein van formaat en vertonen toch een ongekende monumentaliteit. De bergketens treden buiten de randen van het blad, leven verder buiten het beeld. De compositie, het niet centreren van het landschap, dragen bij tot een magistraal gevoel, laten het landschap spreken en zingen.
Ann Bonne Das Zügenglöcklein Schubert D 871 Wengen ‘Mendelssohnweg’ Staubbach Bändli 2021 gouache, mixed media op partituur 30,4 x 46,8 cm
Ann is een romanticus in hart en nieren maar niet in de sentimentele zin van het woord. Ze houdt van de stijl van Delacroix, de teksten van Goethe op muziek gezet door de Oostenrijkse componist Franz Schubert, de monumentale Alpen schilderijen en ritmische symmetrie van de Zwitserse kunstenaar Hodler, en ja hoe kan het ook anders van Caspar David Friedrich, vermoedelijk de beroemdste schilder van de Duitse romantiek, de romantische kunstenaar steeds op zoek naar de overweldigende, oneindige en ontzagwekkende kracht van de natuur
Zoals bij de schilders van de romantiek zijn water en bergen haar geliefkoosde thema’s. Ze illustreren de queeste naar het sublieme, haar diep respect voor de natuur die onuitputtelijk is. Misschien ziet ze de bergen als metafoor voor het onvoltooide, de tocht van het leven, het uitzicht op het onbekende? Haar tekeningen zijn innerlijke en deels fictieve landschappen. Ze zijn een expressie van een allerindividueelste emotie.
Ann noemt zichzelf een tekenaar die schildert. Ze voelt verwantschap met Van Gogh die tekende met verf. Als tekenaar heeft ze aandacht voor structuur en voor het licht daarom schildert en tekent ze haar berglandschappen in zwart, wit en grijstinten. Klimaatverandering zorgt ervoor dat bergen en gletsjers van kleur veranderen. Gletsjers smelten weg en laten donkere rotsen zien. Soms worden alpenweiden groener door hogere temperaturen, of kleuren ze rood door algen. Nu gaat Ann op zoek naar nieuwe avonturen, ze verlangt stilaan naar kleur, naar kleur op doek of op geprepareerd papier. De olieverf lonkt. Cézanne voelde zich diep verbonden met de Montagne Sainte-Victoire en schilderde en tekende deze kalkstenenberg, zijn favoriete motief, wel 80 maal. Ook de fascinatie van Ann voor de bergen, de Alpen, kent geen grenzen, haar verhaal is nog niet af. Daarom zijn de bergen voor haar een metafoor voor ‘das Unvollendete’.
Tekst Kathleen Ramboer Fotografie klankschappen Ann Bonne
INFO
Expo ALPINEN
Sint-Anna kasteel Westeindestraat 1 9990 Maldegem
vernissage vrijdagavond 9 oktober 19 u
Openingsuren vr 9, zat 10, zon 11 oktober 2026 vr 16, zat 17, zon 18 oktober 2026
open vrijdagen en zaterdagen van 13u30 tot 18 u zondagen van 11 u tot 18 u
Bij Kunstpoort doen wij niet aan politiek, behalve door ons engagement voor de amateurkunsten. Vaak maken wij reportages over evenementen die op touw gezet worden door amateurkunstenorganisaties in Vlaanderen. Die zijn altijd goed georganiseerd en boeiend. Dat de Vlaamse Regering en minister van Cultuur Caroline Gennez de subsidies voor cultuur wil verminderen is te begrijpen maar het wegvallen van alle structurele werkingssubsidies voor één van de organisaties is niet te vatten. Dit overkomt nu Muziekmozaïek. Vorige zondag werd een protest georganiseerd. Ik heb een symbolische foto gemaakt die weergeeft waar de organisatie onder andere voor staat: de jeugd.
Wij volgen op de voet wat de komende weken gaat gebeuren. Wij vermoeden dat de discussies over de subsidies nog lopen, of op zijn minst dat gesprekken zijn gepland.
Tekst Kathleen Ramboer Foto Eric Rottée interview 8 augustus 2026
Te Brussel, in de Papenvest, achter een anonieme onopvallende garagepoort rechtover de pittoreske Ooievaarstraat komen de Lichtzoekers, levensgrote sculpturen van Senne Dehandschutter, tot leven. Ze worden hier geboren om later de gevels van Brussel te beklimmen op zoek naar licht, de wolken tegemoet. Senne werkt in zijn atelier met open deuren, zo kan elke voorbijganger een blik werpen op zijn intrigerend universum en eventueel een babbeltje slaan. Fijn voor Senne om kennis te maken met de buurt en zijn bewoners.
Als reporter van Kunstpoort ben ik onmiddellijk gecharmeerd door de mix aan materialen die de grijze ruimte vullen en ‘kleur’ geven. Onafgewerkte beelden -half uit metaal, half uit polyester- mallen, een hand doorboord met een stevige nagel, een arm… verraden de intense arbeid en de nooit ophoudende zoektocht van de beeldhouwer. Een kleine ruimte achterop herbergt nog beelden, work in progress. Een achteloos neergelegd sculptuur, Lize Spit, verlangt ongetwijfeld om de garagebox vaarwel te zeggen voor een Brusselse gevel. Kortom we hebben de indruk dat hier een kunstenaar aan het werk is met heel veel goesting, een kunstenaar die geniet van zijn creërende vrijheid. Na een boeiende rondleiding zijn we klaar voor het interview.
Kunstpoort Als ik je beelden bekijk dan vermoed ik dat je een dromer bent. Ben je vaak met je hoofd in de wolken? Senne Dehandschutter In mij en in het project schuilen twee tegenpolen: het dromen over iets ongrijpbaars en het nadenken over het materiële, over het zakelijke, het tastbare van het totale project. Ik hunker en klim naar iets wat niet echt te vatten is, misschien tuimel ik naar beneden of krijg ik financieel het plaatje niet rond. Er is een zekere dualiteit.
copyright Senne Dehandschutter
Kunstpoort Je vernoemt het ongrijpbare. Ik denk hierbij onmiddellijk aan het beeld van Jan Fabre: ‘de man die de wolken meet’ symbool voor de kunstenaar die het ongrijpbare najaagt, zoekt en niet vindt. Heb je hetzelfde gevoel als kunstenaar? Senne Dehandschutter Hoe moet ik het zeggen? Daar gaat het niet over. Ik creëer niet het perfecte gladde beeld met de ideale maten. Mijn sculpturen zijn niet alleen licht maar ook zwaar (figuurlijk) en donker. Foutjes, bubbels, wat oneffen is, vind ik interessant. Ook het leven kent pieken en dalen, onverwachte kuilen waar je in struikelt.. De Lichtzoekers zijn roest en rauw, echte doorleefde lichamen waar de zwaartekracht een leven lang aan getrokken heeft. Ondanks dit alles zijn ze oh zo rijk, dromerig, zwevend niet wetende waar ze naar reiken. Ze weerspiegelen niet alleen de magie van het leven maar ook het materiele. Die dualiteit dat is interessant om mee te werken.
Kunstpoort Hoe krijg je het financiële plaatje rond? Ontvang je subsidies, sponseren de eigenaars van de gevel? Senne Dehandschutter Nee maar bekijk het project als onderdeel van een midlife crisis. Ik kocht me geen moto, wel het geld van die moto gaat naar de beelden. De eigenaar bezorgt ons gratis een plaats om het beeld te hangen. Alle beelden (15 in het totaal, een groot aantal zijn in wording) hangen nu in het centrum van Brussel, ze klampen zich vast aan de gevels, zitten op daken of reiken naar de hemel. Ze zijn mijn visitekaartje van de start van het project. Bazaartrottoir* organiseert rondleidingen, gegidste tours langs de gevels en daken met de verhalen achter de beelden. De Lichtzoekers hangen nu dicht bij elkaar in één bepaalde buurt, ideaal om een wandeling te organiseren en er een totaalbeleving van te maken. Verspreid hebben ze minder impact. * https://www.lichtzoekers.info/ www.bazaartrottoir.be/agenda-brussel
Kunstpoort Voorbijgangers merken de Lichtzoekers niet altijd op, niet elke voetganger kijkt verlangend naar de wolken. Vind je dat vervelend omdat je tenslotte ontelbare uren aan de Lichtzoekers spendeert? Senne Dehandschutter Ik hoop dat ze opgemerkt worden maar vind het ook niet erg dat het weinig Trumpiaans is.
Kunstpoort De beelden staan niet met hun voetjes op de grond, letterlijk en figuurlijk. Ze turen omhoog alsof ze verwachten daar iets te ontdekken, alsof er magie in de lucht zit. Ze reiken naar de hemel, de wolken of naar wat onzichtbaar is. Vind je het fijn als de voorbijganger zelf zijn verbeelding laat werken? Of hoor je soms verhalen die je raken? Senne Dehandschutter Er was een oudere dame, haar man was gestorven enkele jaren geleden. Op zijn sterfdag deden ze met de familie een wandeling door Brussel. Ze stapten de lichtzoekers af. Persoonlijk had ik zoiets niet kunnen bedenken. Dat vond ik wel heel fijn. Ik kom vanuit de wereld van de film. (Senne werkte als filmregisseur) Aan het RITCS, de filmschool, was Stijn Coninckx mijn lesgever. Hij drukte ons op het hart: vóór een film in de bioscoop begint te draaien is er niet de gelegenheid om haarfijn uitleggen wat je film betekent. Je mag ruimte laten om de kijker zelf te laten voelen en verbinden, een eigen verhaal te vertellen. Mijn Lichtzoekers installeer ik op een plaats waar geen mens ze verwacht, niet op een balkon, dat is te vanzelfsprekend. Ik zie een werkman op een dak en denk wauw wat een magische plaats voor een Lichtzoeker, dat inspireert me. Nu betrap ik me erop dat ik mijn beelden wel een inhoud meegeef, een verklaring zoek. De nagedachte is voor mij achteraf filosofie.
Kunstpoort Lichtzoekers, vanwaar het idee? Senne Dehandschutter Er is niet één bepaald feit. Ik verklap er toch eentje van een 15tal jaar geleden. Over de brug van Vilvoorde heb je hoge lantaarnpalen. Het regende heftig, een ellenlange file vormde zich met driftig toeterende geagiteerde autobestuurders, zenuwslopend !!! … toen dacht ik: zou het niet zalig zijn daarboven op die lantaarn te zitten, ver weg van alle chaos? (zie de lichtzoeker van Marc Didden). Een beeld installeren op een lantaarnpaal, een vluchten naar, het hoger gaan zoeken… wat een idee is dit! Onmiddellijk besefte ik: nee, dat lijkt me super gevaarlijk en kan alleen maar de automobilist afleiden.
Kunstpoort Wanneer ben je het project gestart? Senne Dehandschutter Een drietal jaar geleden.
Kunstpoort En regisseren heb je dat vaarwel gezegd? Senne Dehandschutter Regisseren heb ik niet definitief opgegeven. Misschien regisseer ik nog wel eens. Nu ben ik full time beeldhouwer. In feite heb ik een klein bedrijf met een paar mensen in dienst.
Kunstpoort Regisseren komt er niet meer aan te pas? Is beeldhouwen een droom die je altijd al wilde realiseren? Senne Dehandschutter Het medium bevalt me. Beeldhouwen is duur maar heel wat minder prijzig dan filmen. Nu werk ik met vier mensen, filmen betekent veertig mensen in dienst hebben. Ik geniet van een vrijheid die ik nog nooit eerder ervaarde. Wat fantastisch is, een idee kan ik onmiddellijk overwegen, aanvangen en uitvoeren. Filmen betekent een dossier maken, centen zoeken en meestal afgewezen worden.
Kunstpoort Administratief gezien vraagt je project toch ook wat papierwerk? Van wie heb je toelating nodig om je Lichtzoekers te installeren, van de eigenaars en/of van de stad Brussel? Senne Dehandschutter Van de eigenaars heb je zeker en vast toestemming nodig. Het is complex. Tijdelijke beelden vragen geen bouwvergunning, voor langer dan tijdelijk is er wel één nodig. Beschermde gevels vormen een probleem. Met de stad Brussel zijn we aan het kijken om zo veel mogelijk beelden te regulariseren. Ik doe mijn best om een brave burger te zijn.
Marc Didden aan de gevel van CYCLO
Kunstpoort Is er interesse vanuit de kunstwereld? Zou een galerie je sculpturen mogen tentoonstellen of past dat niet binnen het project? Senne Dehandschutter Ik sta daar voor open maar op dat punt ben ik nog niet. Ik ben geswitcht van audiovisuele kunst naar visuele kunst, van film naar beeldhouwkunst en wil van bij de start in alle vrijheid kunnen creëren. Lichtzoekers kan je beschouwen als een expo in de galerie die Brussel is. Ik hang niet af van een galerij die zegt: ik geloof in je. Mocht er nu interesse komen van een galerij dan sluit ik een samenwerking niet uit.
Kunstpoort Ga je zelf op zoek naar de gevels of hoe vind je die? Senne Dehandschutter Het is een mix. Er was een oproep op BRUZZ* waarop honderden reacties kwamen. BRUZZ besteed veel aandacht aan Lichtzoekers en dat helpt. Onze poort staat altijd open, ook zo krijgen we voorstellen. Eén enkele keer ga ik zelf aankloppen zoals hier bij de fietsenwinkel ‘Cyclo’ waar je het beeld van Marc Didden kan ontdekken. Daarbinnen is een oude cinema dus dé gepaste locatie voor een filmmaker als Marc Didden.
Kunstpoort Vinden de modellen dat wel fijn om bijna naakt in hun ondergoed in het openbaar te hangen? Vormt dat een probleem voor hen? Senne Dehandschutter Vooraf bespreken we dat grondig. Velen denken er diep over na. Volgens de modellen is het voor hen niet alleen confronterend maar ook bevrijdend. Ze nemen vrede met hun lichaam. Nu gaan we Caroline Pauwels, de ex rector van de VUB die overleden is, beeldhouwen. Dat doen we niet in ondergoed, we konden het haar niet meer vragen.
Kunstpoort Waarom kies je voor naakt? Senne Dehandschutter Ze zijn zo goed als naakt en ook kaal. Dat resulteert in een kwetsbaarheid, die ik zo mooi vind. Het productieproces vraagt ook gedeeltelijk naakt. We gebruiken gips op de huid. Ook de gesloten ogen zijn een gevolg van het werken met gips anders hebben we de mogelijkheid niet het gezicht in te gipsen. Op zich vind ik dat heel mooi, ze zijn aan het zoeken naar licht.
Kunstpoort Kinderen worden geen Lichtzoekers veronderstel ik? Senne Dehandschutter Neen zeker niet, aan het lichaam van de Lichtzoekers merk je dat ze een strijd geleverd hebben, kinderen zijn anders: puur, zuiver, onbevangen. Een beeldenpark deed ons het voorstel om een kind klimmend in een boom te realiseren. Dat voelt juist. Een speels kind klauterend in een boom, de hoogte in, omringd door de natuur en niet in een drukbevolkte lawaaierige grauwe stad, dat kan. Trouwens klauteren en hangen in bomen vond ik als kind ook heel fijn.
Kunstpoort Komen andere steden in aanmerking voor het project? Senne Dehandschutter Het kunstproject lijkt op het lijf van de stad Brussel geschreven, in Brugge zou dat een heel ander verhaal zijn. Brussel is mooi door zijn lelijkheid en vormt de ideale background voor dit concept. We zijn nu in dialoog met andere steden.
Kunstpoort Ben je een autodidact, hoe leerde je het vak van beeldhouwer? Senne Dehandschutter Eerst dacht ik aan les volgen maar dat is zo tijdrovend. Mijn twee rechterhanden komen van pas en ik heb rap iets in de vingers. Ook via youtube kan je veel leren. Door onwetendheid ontdek je veel. Na een jaar testen kreeg ik hulp van iemand met ervaring. De mensen die me helpen kennen het vak, hebben inzicht, weten hoe het eigenlijk zou moeten. Er is een leuke wisselwerking onder elkaar.
Kunstpoort Maak je op voorhand schetsen? Senne Dehandschutter Ik ben geen tekenaar. Gedetailleerde ontwerpen teken ik niet, enkel ruwe schetsen van een mogelijke houding. En toch een pose is moeilijk op voorhand te bepalen. Een lichaam zoekt zelf zijn houding, een perfecte stand voor de ene persoon is het niet voor de andere. Bij het ingipsen pakken we nu de tijd om te zoeken naar de beste pose voor die specifieke persoon. Vaak wordt het iets compleet anders dan we in gedachten hadden.
Kunstpoort Welk beeld is je favoriet? Senne Dehandschutter Een paar vind ik heel fijn. De sterkte van een beeld merk je pas als het aan de gevel bevestigd is, als het op zijn locatie hangt. Eén van de leukste vind ik die van Au Bassin. Het is zo een simpel sculptuur. Het leuke zit hem in de kleine dingen zoals hier het been. De Lichtzoekers zijn geen heroïsche beelden, ze zijn puur, zo menselijk. Ze illustreren de knulligheid van een mens.
Kunstpoort Mocht een bewoner van het koninklijk paleis voorstellen hem te beeldhouwen als Lichtzoeker voor de gevel van het paleis van Laken, zou je akkoord gaan? Senne Dehandschutter Ja ik zou het zeer zeer graag doen. Misschien heb je connecties? Weet je het is binnenkort 200 jaar België, misschien kan ik een specifieke Lichtzoeker installeren voor de duur van het feestjaar? Ik kan het voorstellen. Ik heb wel een idee. Tijdens de september dagen van 1830 speelde de kanonnier met één been Jean-Joseph Charlier (Jambe-de-Bois) een iconische rol op de barricades van Brussel. Die zou ik graag beeldhouwen voor een gevel, een Lichtzoeker met één been, dat lijkt me wat.
Kunstpoort Hang je de Lichtzoekers zelf op? Senne Delandschutter Jazeker. Ik laat de beelden niet graag installeren door mijn medewerkers. Het is toch wel gevaarlijk. Kunstpoort En die helemaal boven op het dak? Senne Delandschutter Dat kon via de binnenkant van het dak. Nu kreeg ik een voorstel van een hoogtewerker om aan 50% van de prijs met zijn materiaal te werken.
Kunstpoort Waarom werk je aan dergelijk concept? Heb je een doel, wat wil je nog bereiken? Senne Dehandschutter Ik weet echt niet waar ik heenga of heen wil. Ik hoop alleen maar dat het van de grond komt. Het is zoals verliefd zijn op een magische horizon wetende dat die plek misschien niet bestaat. Elke stap in zijn richting is vaak een stap er van weg. Een concreet doel is met het kunstproject in mijn levensonderhoud kunnen voorzien. Erkenning is leuk maar ik verlang toch meer dan dat. Sommige beelden zijn aan het vechten om er te geraken, ze willen hogerop maar kunnen ook vallen, andere staan en blijken aangekomen. Ze inspireren me, strelen mijn ego en ook weer niet.
Kunstpoort Misschien moet je er meer ruchtbaarheid aan geven? Senne Dehandschutter Promo maken, sociale media zijn niet mijn ding. Een persoon is voor ons contacten aan het leggen in het buitenland. We gaan ook samenwerken met contentmakers.
Kunstpoort Had je als regisseur niet meer stress dan nu? Senne Dehandschutter Het was andere stress, nu is er de financiële stress. Ook organisatorisch is het een hele klus die moet geklaard worden. Het zijn niet allemaal roze wolkjes aan de hemel. Bij het regisseren heb je heel veel parameters, audiovisuele zoals geluid, muziek… acteurs, parameters die kunnen leiden tot magische wonderlijke onwereldse realisaties. Hier heb ik minder parameters, minder instanties om rekening mee te houden, minder tijdrovende dossiers met doel subsidies los te weken. In de filmwereld gaat heel veel passie en talent verloren aan nutteloze administratie, aan een vergeefse zoektocht naar financiering. Ik geniet nu ongelooflijk van een voor mij nog ongekende zalige vrijheid. Ik heb een idee en -lets go for it-. Ik wil geen gedoe met subsidies en doe nu beroep op mijn spaarcenten. Ga ik op mijn bek, dan is het maar zo, ik probeerde, ik volgde mijn hart.
Kunstpoort Senne we hopen dat je samen met je Lichtzoekers het licht vindt niet alleen in Brussel maar ook daarbuiten en wie weet over de grenzen heen. Maar vooral wensen we dat je verder met passie kan creëren, je vleugels uitslaan in alle vrijheid, vliegen hoog boven de wolken, zonder vrees om te vallen.
Pascale Bentein heeft iets met bossen. BOS is niet alleen de naam van haar expo maar ook de rode draad in haar kunst. Een rode draad die de gevoelige snaar raakt en het oog streelt. Haar schilderijen en collages vertellen een persoonlijk verhaal. Voor Pascale Bentein werkt kunst therapeutisch, voor de kijker zijn ze een lust voor het oog. Kleur, sfeer, compositie, typografie, tekst, taal… zijn de tools waarmee ze zwierig speelt, die haar werken, zowel schilderijen als collages, zo persoonlijk maken. Haar thema’s natuur, bomen, wolken… zijn universeel. Met een beetje moeite kan elke beschouwer zichzelf vinden in haar werk.
Het verhaal van BOS ving onbewust, intuïtief aan, een 2tal jaar geleden toen ze haar vader vaarwel zei. Jarenlang genoot ze met familie van een zalige vakantie in een huisje in Morvan, Frankrijk. Het huis, idyllisch gelegen aan een bosrand bracht hen zuurstof en rust. De expo BOS is een innig en gevoelig vaarwel aan het vakantiehuis in Morvan dat verkocht wordt, aan pa die er niet meer is, aan ma, bij haar overlijden, juli 2018, zakte ze weg in het woud van Morvan. Toch is BOS ook een ode aan het leven, aan de rijkdom die de natuur ons geeft, een ode aan de rust van bomen wolken, water, lucht…
Pascale aanbidt het avondlicht, vooral l’heure bleu vlak na zonsondergang. Oh wat heeft ze het lief dat diepblauwe magische melancholische licht dat rust over het land strooit, poëten woorden in de mond legt en schilders naar de verf doen grijpen. Pascale legde het poëtische blauwe uur vast in een aantal schilderijen. Stilletjes aanschouw ik het blauwe licht van de canvassen, heb de neiging het schilderij binnen te stappen, wil turen naar de diepblauwe lucht niet wetende wat de nacht me brengen zal, welke dromen mijn slaap gaan vergezellen. Die werken schildert ze aan de hand van door haar gefotografeerde beelden, eigen foto’s volgens mij de enige mogelijkheid om de juiste sfeer, de betovering vast te leggen en te evoceren.
Pascale schildert arbeidsintensieve, realistische, geraffineerde doeken waarvan de blaadjes aan de bomen me heel even doen denken aan Le Douanier Rousseau. Noem het geen naïeve spontane schilderkunst, Pascale Bentein kent haar vak door en door, ze heeft naast meesterschap ook een persoonlijke stijl en verbeeldt een persoonlijk verhaal. Pauwen wandelen over het canvas. Ook dit tafereel is een herinnering aan een tussenstop op weg naar Morvan.
De kunstenaar schuwt ook het experiment niet en gaat op zoek naar andere uitdrukkingsmiddelen. Haar subtiele landschappen herschildert ze tot abstracte miniaturen waarin kleur en compositie de hoofdrol spelen. Wie de abstracte werkjes aandachtig bekijkt vermoedt niet dat landschapsschilderijen aan de basis liggen.
De graficus in Pascale Bentein kan je ontdekken via een 70tal collages, gecreëerd tijdens gestolen momenten. Haar tekst spreekt voor zich, illustreert haar grafisch oog
Als je naar haar kunst wil luisteren, dan leer je een kunstenaar kennen op zoek naar zuurstof, zuurstof om te kunnen leven. Haar kunst is voor Pascale Bentein een noodzaak. We zijn blij met die kunst kennis te maken.
2-11 augustus 2026 Internationaal muziekproject Ethno Flanders brengt jongeren uit vijf continenten samen in Laarne
Van 2 tot 11 augustus verwelkomt Ethno Flanders vijftig jonge muzikanten uit zestien landen en vijf continenten voor een tiendaags kamp in Laarne. Tijdens het internationale muziekproject delen de deelnemers traditionele muziek uit hun eigen cultuur en leren ze die aan elkaar, zonder gebruik van partituren. Het kamp wordt afgesloten met een reeks concerten in Gent, Dranouter en Laarne.
concert 2025 Laarne
concert 2025 Gent
Muzikale uitwisseling zonder partituren
Voor het tweede jaar op rij vormt Laarne het decor voor Ethno Flanders, een internationaal initiatief waarbij jonge muzikanten centraal staan in het leerproces. De deelnemers leren elkaar muziek aan en nemen afwisselend de rol van leerling en lesgever op zich. Samen stellen ze het repertoire samen, ondersteund door vier artistieke mentoren: Klaas Berghs (België), Hanna-Lia Kiipus (Estland), Cris Àneta (Chili) en Elke De Meester (België).
Folk uit alle windstreken
Dit jaar verwelkomt Ethno Flanders deelnemers uit België, Brazilië, Chili, Congo, Denemarken, Duitsland, Estland, Frankrijk, India, Italië, Marokko, Mozambique, Nederland, Spanje, het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten en Zweden. De muzikanten brengen elk hun eigen tradities en verhalen mee, waardoor een unieke mix ontstaat van melodieën, ritmes en stijlen uit alle hoeken van de wereld.
Muziek als brug tussen culturen
Ethno Flanders wil meer zijn dan een muziekkamp alleen. Door tien dagen lang samen te wonen, muziek te maken en ervaringen te delen, leren de deelnemers elkaars leefwereld van dichtbij kennen. Muziek fungeert daarbij als een universele taal die nieuwsgierigheid, wederzijds respect en nieuwe vriendschappen stimuleert. Zo ontstaat een internationaal netwerk van jonge muzikanten dat ver buiten de landsgrenzen reikt.
workshops foto 2025
Feestelijke concerten, een viering van culturen
Na tien dagen intens samen musiceren trekken de deelnemers op mini-tournee. Op zaterdag 8 augustus speelt Ethno Flanders in het Arca Theater in Gent, gevolgd door een optreden op Festival Dranouter op zondag 9 augustus. Op maandag 10 augustus sluiten de muzikanten het project af met een gratis concert in de kerk van Laarne, mogelijk gemaakt dankzij de samenwerking met de gemeente.
Wie de muzikale wereldreis van dichtbij wil beleven, kan tickets reserveren voor het concert in Gent via Muziekmozaïek. Het slotconcert in Laarne is gratis toegankelijk voor iedereen. PERSTEKST muziekmozaiek
INFO
CONCERTEN zaterdag 8 augustus 20u – Arca Theater – Sint-Widostraat 4 – Gent zondag 9 augustus concert op Festival Dranouter maandag 10 augustus 14:45 – kerk – dorpsstraat 43 – Laarne
Reportage Eric Rottée fotografie en Diana van Bergeijk tekst
Zondag 12 juli
Het is al zinderend warm als we om 10u30 aankomen op het glooiende terrein in het prachtige Heuvelland waar de vierde dag van het theaterfestival Spots op West op gang komt. Er staat een oude circustent voor de hoofdacts, de Spiegeltent, met erom heen terrassen, foodtrucks en een wijnbar. De infostand is een retro-caravan op het DorpsOntmoetingsPunt. Daar ontmoeten we Ulrike Küchler, medewerker communicatie van OpenDoek, die ons wegwijs maakt op het terrein en het programma toelicht. Door de dag heen zijn er verschillende voorstellingen op allerlei locaties, zoals in de kerk, op de begraafplaats en in tuinen, Tuinen Geert.
De wandeling
Wij starten om 11u met een theaterwandeling. Met een groep van zo’n 30 mensen worden we door twee gidsen begeleid tijdens de wandeling door het koele bos, in totaal zo’n drie km. Tijdens de wandeling zien we op drie verschillende locaties in de natuur korte voorstellingen. Ik maak een praatje met een aantal deelnemers. De bezoekers zijn met verschillende beweegredenen naar Westouter gekomen. Er is een koppel waarvan de man al voor de 10e keer op Spots op West is en de vrouw pas voor de 1e keer. Een andere man is hier met zijn toneelvereniging.
Hij vertelt enthousiast over zijn vereniging en de stukken die ze spelen. Het theater is hem met de paplepel ingegeven, want zijn ouders speelden allebei. Zijn vader is er vandaag ook bij. Een andere vrouw vertelt me dat ze bij toeval hier aanwezig is. Ze was voor gisteren uitgenodigd voor een verjaardag in Poperingen. Ze vond de afstand van haar huis te groot om op een dag heen en weer te rijden en besloot een hotel te boeken. Toen ze vanmorgen in het hotel haar ontbijt nam, zag ze de folder van Spots op West en besliste dan een kijkje te gaan nemen. Ze is aangenaam verrast door het programma.
Canterbury
Voor de eerste act stoppen we op een open plek in het bos in een soort van abri met zitbanken, de Kosmos, waar we voor de zon kunnen schuilen.
Daar wonen we een vertelling bij van een verhaal uit The Canterbury Tales (eind 14e eeuw) over dokter Vergilius en zijn verdriet dat te groot is voor tranen. Hilde Melckenbeeck is de verteller en doet dit op zeer boeiende wijze met veel expressie.
Acroporté
Na een korte wandeling komen we bij een hoeve waar het publiek onder een zonnetent mag plaatsnemen. Voor ons is er schaduw, maar in de brandende zon, voeren Lente Pockelé en Jonathan Houck onder begeleiding van het vioolspel van Dorien Van de Wouwer een spel op waarin met veel expressie en acrobatie, of liever acroporté, uiting gegeven wordt aan verschillende gevoelens zoals angst.
Acroporté is een circustheaterdiscipline waarbij de ene acrobaat de andere acrobaat ondersteunt in dynamische of statische poses. Het is een boeiend spel van aantrekken en afstoten.
Oorlog dichtbij
Vlak voor het einde van de wandeling luisteren we naar Annelore Coffyn die op zeer inlevende wijze het hartverscheurende verhaal vertelt van een grootmoeder die in de oorlog haar dochter en kleindochter heeft verloren. Zij maakten een einde aan hun leven nadat ze vernederd en verkracht werden door soldaten. Na de voorstelling spreken we kort met actrice Annelore. Ze zegt ervan overtuigd te zijn dat het belangrijk is om deze verhalen te blijven vertellen. Dat we niet kunnen denken dat dit zolang geleden gebeurd is, maar moeten beseffen dat dit nu, in onze tijd, niet ver van ons huis de realiteit van de dag is.
Tijdens zo’n dag op een festival mag er ook wat culinair genot zijn. We eten een heerlijke pasta en drinken een goed glas wijn. Daarna zijn we klaar voor de voorstelling Apartemensen gespeeld door deelnemers aan het OpenDoek-project Age on Stage in de regio West-Vlaanderen. Age on Stage wordt in alle Vlaamse provincies en in Brussel georganiseerd. Samen met een regisseur creëren en repeteren ingeschreven acteurs tot ze tevreden zijn en hebben dan een aantal toonmomenten.
Op het toneel zien we een bijeenkomst van bewoners van een appartementsgebouw waaruit blijkt dat ze naast, boven en onder elkaar wonen, maar dat ze elkaar eigenlijk helemaal niet kennen. Het is duidelijk dat de acteurs niet voor het eerst op het toneel staan. Hun houding, articulatie en expressie laat zien dat ze veel toneelervaring hebben. De balans tussen serieuze onderwerpen en humor is goed gebracht. Het is een prettige voorstelling om naar te kijken.
Na de voorstelling ontmoeten we de regisseur Renate Laconte en de negen acteurs. We verzamelen achter de zaal Utendoale onder een boom in de welkome schaduw. De acteurs komen allemaal uit West-Vlaanderen of wonen in ieder geval aan de rand. Ze hebben een passie voor theater en de meesten spelen al hun hele leven. Vijf van de negen acteurs hebben zelfs regisseurservaring. Er zijn deelnemers die zo goed als in elk project dat Age on Stage voorstelt, meespelen en er zijn ook altijd wel nieuwe gezichten. Bijzonder was deze keer dat er meer mannen dan vrouwen meespeelden. Het stuk wordt samen gemaakt. De repetities zijn op een vaste namiddag in de week. Dat wordt als voordeel opgemerkt omdat er een aantal deelnemers zijn die ook nog in andere toneelvereniging(en) meespelen op vaste avonden in de week. Voor Apartemensen zijn er zo’n 20 repetities geweest.
Age on Stage richt zich op vijfenvijftigplussers, maar het is een feit dat als je nog niet met pensioen bent, het moeilijk is om op een weekdag in de namiddag aanwezig te zijn. Renate Laconte was de regisseur van dit project. Voor elk theaterproject stelt OpenDoek een andere regisseur voor. Voor Renate was het de eerste keer dat ze met deze leeftijd werkte. Tot nu toe werkte ze vooral met jongeren. De sfeer in de groep is goed. Dat het er tijdens de repetities ook gezellig aan toegaat blijkt uit de opmerking dat actrice Katia elke repetitie voor koffie en iets lekkers zorgt.
Roeselare is de basis van deze groep maar ze treden op waar ze worden gevraagd. Door deelname van andere provincies aan Spots op West krijgen ze aandacht van andere groepen in het land. Het volgende toonmoment van een nieuw theaterstuk valt voor deze groep in september. Op mijn laatste vraag: “Ben ik als Nederlandse welkom bij Age on Stage West-Vlaanderen?” krijg ik een positief antwoord. Er wordt wel bij gezegd dat ik dan eerst lessen West-Vlaams en Frans moet volgen, want dat is wat de bevolking hier spreekt. Mooie uitdaging!
Eric en ik blijven nog wat hangen op het terras voor de spiegeltent en drinken een glas onder het genot van folkmuziek die tijdens een jamsessie ten gehore wordt gebracht. Daarna rijden we tevreden terug naar het Pajottenland. Wat een mooi evenement wordt daar in Westouter jaarlijks georganiseerd. Een aanrader!
Kunstliefhebbers beschouwen de Biënnale van Venetië als de ultieme hoogmis van de kunst. Rik Guns en Kris Hendryckx liepen deze kunstmarathon op hun eigen tempo. Rik legde zijn indrukken vast in een hoogst persoonlijk tijdschrift KNUST. Graag deelt hij dit bijzondere magazine met de kunstpoortlezers. Geniet mee van zijn verrassende fotografie, de kunst, het pittoreske Venetië en de vlotte, met een knipoog geschreven tekst. Dit pakket is samengebracht in een rustgevende, stijlvolle lay-out, zonder toeters of bellen. Om de beleving te doseren, brengen we KNUST in twee opeenvolgende delen.
kunstpoort 