Theater aan de Université Libre de Bruxelles: samen groeien

ericrottee Geen categorie , , , ,

Tekst en foto’s Eric Rottée

TCHOUBOUKOV. – Ah ! n’allez pas chercher si loin, mon vieux. Parlez !… Alors ?LOMOV. – Tout de suite. Une minute… Il y a que je suis venu demander la main de votre fille, Natalia Stepanovna.
TCHOUBOUKOV, joyeusement… – Maman ! Ivan Vassilievitch ! Répétez ; je n’ai pas bien entendu !LOMOV. – J’ai l’honneur de demander…TCHOUBOUKOV, l’interrompant. – Mon mignon… Je suis si content et ainsi de suite

De omgeving 

Links een biorestaurant met bar, rechts een pizzeria en een pokébowl-snack. Iets verderop de weg staat een tafelvoetbalspel. Aan de rechterkant bevindt zich een theaterzaal: zaal Delvaux van de Université Libre de Bruxelles (ULB).

Atelier Théâtre

Vanavond vindt er een bijzondere theatervoorstelling plaats. In tegenstelling tot de publieke opinie bestaat het studentenleven aan de universiteit niet alleen uit feesten en alcohol. Om de studiestress te verminderen, biedt de universiteit tal van culturele en sportieve activiteiten aan. Eén daarvan zijn de ateliers waar studenten kunnen leren musiceren, zingen, filmen… en toneelspelen. Een half jaar lang oefenen de studenten de kunst van het theater, met een voorstelling als sluitstuk.

Het ontstaan

Margarita, de docent, zegt: “De eerste creaties zijn korte stukken: een monoloog, een scène, een klein format als opstap naar een groot theaterstuk.” “Ik heb de studenten gezegd dat ze de kans hebben om zichzelf uit te drukken.” “Neem een klassieker.” “Kan ik zelf een tekst schrijven?” vragen de studenten. Oké. Ze beginnen na te denken. “Je moet vertellen over iets wat echt belangrijk voor je is.” “Het zijn kleine formats die samen een rode draad vormen. Ik kijk of het werkt. Sommigen zijn nog onzeker en willen gerustgesteld worden”. Ze oefenen veel. Zo zie je Tsjechov en Marcel Aymé naast een stuk over oorlog of een absurd televisiespel. De verbinding tussen de stukken is de overtuiging van de acteurs.

De acteurs

Raphaël, Brenda en Isabelle zijn drie gepassioneerde acteurs. Raphaël woont naast de universiteit. Als student in Lyon nam hij ook al deel aan theaterateliers. Sindsdien is hij een gepassioneerd acteur. Hij brengt zijn ervaring mee naar het atelier in Brussel, bijvoorbeeld tijdens de oefeningen aan het begin van elke sessie. Hij speelt twee totaal verschillende rollen: de man die een huwelijksaanzoek doet (Tsjechov) en de slager die verliefd is op een juwelierster. Een extravert en een introvert personage.

Brenda nam vorig jaar een pauze in haar studie en voelde de noodzaak om iets zinvols te doen. Het theateratelier was de oplossing. Ze schreef zelf twee stukken: één over oorlog en een ander over een absurd televisiespel. Ze nam ook de regie voor haar rekening. Schrijven, acteren, regisseren: alles onder de coaching van Margarita. “Zonder de inbreng van de andere spelers zou het van weinig betekenis zijn,” zegt Brenda.

“Ik kom volgend semester terug,” zegt Isabelle. Ze volgt een master in de internationale politieke wetenschappen. Het is de eerste keer dat ze toneelspeelt. Ze is erg enthousiast: “Iedereen heeft zijn steentje bijgedragen.”

Margarita, de docent

Margarita komt uit Oezbekistan. Ze heeft nog steeds een mooi accent. Ze is al dertig jaar actief in de Belgische theaterwereld. Ze heeft de vzw Eco-culture opgericht. Vorig jaar kregen de studenten een vast theaterstuk, maar dit jaar mochten ze zelf kiezen wat ze wilden spelen om te leren en te groeien. “Het belangrijkste is hun relatie met de tijd en het spreken over wat essentieel voor hen is. De studenten zijn soms nog kwetsbaar.”

De voorstelling

Er komen veel thema’s aan bod: oorlog, de absurditeit van televisie en het effect daarvan op de mens, sociale klassen, jezelf heruitvinden, het huwelijk en de verborgen intenties erachter. Dit is wat jongeren bezighoudt. De voorstelling is zeer afwisselend: een monoloog, een interactie tussen drie personen, een dialoog onder vier ogen, of vijf spelers op het podium. Meestal zonder veel geschreeuw, maar met een diepgaande kracht in de bescheidenheid.

“Ce n’est qu’un au revoir”

Voor alle studenten — Raphaël, Brenda en Isabelle — staat het vast: ze willen blijven toneelspelen.

https://www.facebook.com/ulbtheatre
https://www.facebook.com/AsblEcoCulture/

Tekst en Foto’s Eric Rottée

De Sluiter van de camera

bertvannoten2 Geen categorie

Videograaf Bert Vannoten

KUNSTENAARS VAN MECHELEN
Indy Vertommen, fotograaf  

Indy Vertommen is een professioneel fotograaf, model en een voormalig basketballer.
Hij vervult nu zijn dromen in een knusse studio in het hart van Mechelen.
Indy werd op elfjarige leeftijd verliefd op fotografie.
‘Het begon allemaal toen ik met mijn vader op vakantie ging naar de bergen van Oostenrijk. Hij liet me nauwelijks zijn Nikon-camera aanraken, maar voor mij was  de sluiter van de camera het meest geweldige geluid.’
Het omarmen van zijn carrière als beeldend kunstenaar werd bijna tien jaar op pauze gezet. Van zijn negende tot zijn negentiende speelde Indy professioneel basketbal.
Het sluiten van de deur voor basketbal wekte nieuwe interesse in het uiten van creativiteit via fotografie. In 2019 begon Indy fotografie te studeren aan de Sint Lucas School of Arts in Antwerpen, en werkte als model bij Dominic Models, evenals als professioneel fotograaf.

INFO

https://www.instagram.com/indy.vertommen/
Leopoldstraat 115, Mechelen

Bert Vannoten
videograaf

open call

kramboer Geen categorie ,

Open call voor artistieke laatbloeiers met ambitie (deadline: 1/4/2026)

Rizoom expo in deWeverij

Rizoom is op de eerste plaats een groepstentoonstelling voor beeldende kunst van kunstenaars tussen 50 en 67 jaar die nog beroepshalve actief zijn maar terzelfder tijd uitermate gedreven zijn om als kunstenaar alsnog het verschil te maken. (zie de uitgebreide omschrijving in de tekst onderaan deze pagina)

Rizoom is tegelijk ook bedoeld als lerend netwerk, waarbij er gewerkt wordt aan het kunstenaarschap door uitwisseling met de andere kunstenaars en door eventuele inbreng van externe expertise. Hiervoor worden in gezamenlijk overleg enkele extra bijeenkomsten georganiseerd.

Praktisch

Expodagen Rizoom: zondagen 3 mei, 17 mei en 7 juni 2026,
telkens van 10 tot 18u.
Locatie: deWeverij, Dellaertsdreef 9, 9940 Evergem (Sleidinge) – www.deweverij.be

Welke kunstenaars komen in aanmerking?

  • Je bent gedreven en intensief met kunst bezig – je hebt de juiste mindset (goesting en ambitie)
  • je bevindt je als kunstenaar in de ontwikkelingsfase zoals in de tekst hieronder beschreven
  • Je woont in Vlaanderen of Brussel
  • Je bent tussen de 50 en 67 jaar (dit is enkel richtinggevend, een baken, en geen harde muur)
  • Je bent beroepshalve geen kunstenaar of lesgever in het kunstonderwijs. Dit houdt geen waardeoordeel in, maar is enkel om net die andere doelgroep een kans te geven (zie tekst hierna)

Voor de selectie wordt gekeken naar de ontwikkelingsfase van de kunstenaar (heeft de kunstenaar baat bij een tentoonstelling en deelname aan een lerend netwerk?), de maturiteit van het werk (is het klaar om getoond en gezien te worden?) en de compatibiliteit met de andere kunstenaars (is er een zinvolle interactie en synergie met de andere kunstenaars mogelijk?).

Kandidaatstelling is gratis. Kostprijs voor deelname aan het traject zelf is 250 euro. Dit is voor praktische en organisatorische kosten, waaronder communicatie-acties.

Hoe deelnemen?

Stuur vóór 1 april 2026 een mail met info over jezelf, je kunstenaarschap, een duidelijke motivatie waarom je wil deelnemen en foto’s van max. 5 representatieve werken naar expo@deweverij.be.

Bedoeling is om een 8 à 10 kunstenaars met elk een 3 à 5 werken te weerhouden voor de tentoonstelling. Bekendmaking van geselecteerde deelnemers: 8 april 2026. (Opbouw 26 april 2026.)

Vanwaar de naam Rizoom?

Een rizoom of wortelstok is een ondergronds horizontaal lopende stengel die op het einde weer naar boven groeit. Op die manier krijg je een netwerk aan ondergrondse vertakkingen van waaruit nieuwe planten kunnen schieten. De kracht zit hem dus in de schijnbaar onzichtbare verbondenheid.

Waarom Rizoom?

Rizoom is een project van deWeverij voor kunstenaars tussen 50 en 67 jaar die nog beroepshalve actief zijn of een overstap naar de kunst overwegen, en tegelijkertijd uitermate gedreven zijn om als kunstenaar alsnog het verschil te maken. Het omvat een groepsexpositie met gelijkgestemden, maar ook een lerend netwerk traject waarbij er gewerkt wordt aan het kunstenaarschap door uitwisseling met andere kunstenaars en inbreng van externe expertise.

Het project biedt ondersteuning aan mensen die zich op een bepaald moment zo sterk aangetrokken voelen tot de kunst dat ze overwegen er hun job voor op te geven. In de praktijk lukt dat misschien niet direct, de goesting blijft onderhuids kriebelen. Sommigen hebben vroeger academie gedaan, anderen wringen zich nu nog wekelijks in een avondlijke sessie, en nog anderen hebben er nooit een voet binnengezet, maar weten als geen ander zichzelf te verrijken met allerlei technieken en materialen. De professionele achtergrond en de huidige dagjob is heel divers, en zorgt niet noodzakelijk voor een negatieve impact. Alleen, de lokroep van de kunst is sterker.

Dat kan zich vertalen in hard werken in de kelder, op zolder of vanuit een comfortabel atelier. Inspanningen die misschien door buitenstaanders als ontspoorde hobby bestempeld worden of als uitvlucht om geen andere dingen te moeten doen. Maar als kunstenaar is er wellicht geen andere keuze. En ondanks dat menig kunstenaar heel lang in een eigen cocon dreigt te blijven hangen, is er op een bepaald moment de noodzaak om de confrontatie met de buitenwereld aan te gaan. Misschien eerst aarzelend en binnen de veilige omgeving van family, friends and fools. Maar de zin om de deuren verder open te zetten laat niet lang op zich wachten. 

Voor galeries zijn deze laatbloeiers met ambitie niet meteen aantrekkelijk. Hoeveel tijd rest er nog om er iets van te maken? Hoe flexibel zijn de kunstenaars om mee te gaan in een ontwikkelingstraject van vallen en opstaan, onderhevig aan de frivoliteiten van de kunstwereld? Welk referentiekader brengt de kunstenaar mee vanuit zijn professionele achtergrond en is dat verzoenbaar met de specifieke wetmatigheden van de kunstmarkt? Zelf alles in handen nemen zou een oplossing kunnen zijn, maar dat vergt dan weer tijd. Tijd die niet aan het artistieke werk zelf besteed kan worden. En misschien zijn daar dan ook weer net niet de passende competenties als ‘ondernemer in de kunstwereld’ voorhanden.

Er komt nu eenmaal heel wat bij kijken, gaande van het regelen van het sociaal statuut van professioneel kunstenaar, over het vormgeven van een portfolio om de boer op te gaan tot het uitbouwen van een netwerk van mensen die de kunstenaar vooruit kunnen helpen. Om nog te zwijgen van het uitstippelen van een ontwikkelingstraject waarbij voldoende kwalitatief werk gemaakt kan worden als basis om de titel van kunstenaar waardig te zijn. En dat alles mits bewaking van de ambitie en goesting om een en ander haalbaar en duurzaam te maken.

Door het Rizoom-traject wordt de kennis en kracht van deze kunstenaars met elkaar verbonden en krijgt hun kunst de zichtbaarheid die zij verdient in deWeverij.

(Marc Mestdagh, 17 januari 2026)

Smeltende stiltes

kramboer Geen categorie , , , , ,

Drie kunstenaars en vele ijsformaties

tekst en foto Kathleen Ramboer

deWeverij laat opnieuw van zich horen, dit maal met -Smeltende stiltes- een expo vol krachtige schilderijen van Brigitte De Vuyst, met een teder sculptuur van Mieke Smet en subtiele collages/assemblages van Marc Mestdagh.
Om 14u sta ik aan de deur van deWeverij. De opbouw is volop bezig, de toon is gezet en het resultaat laat zich raden. De sfeer van het hoge Noorden vult de daglicht vangende ruimte. Met een beetje verbeelding streelt een vleugje arctische lucht mijn wangen en sta ik langs de waterkant de magische fascinerende ijsschotsen gade te slaan. Het timmeren, nagels kloppen, draadjes spannen… kan even wachten. De kunstenaars maken graag wat tijd om met mij in dialoog te gaan.

Brigitte De Vuyst, Smeltende stiltes

Ik sta voor een immens canvas van Brigitte De Vuyst, bijna 4m breed. Het is een monumentaal schilderij, niet alleen het formaat maar ook het onderwerp, een drijvende ijsschots, imponeert. Het gebruik van een paletmes, de afwisselend driftige en gladde penseelstreken, de sporen van het vegen met de vingers, de donkerblauwe achtergrond en zachte ook harde blauwen verraden de passie waarmee dit doek het daglicht zag.

De vraag werpt zich op: wat was het prille begin van het project ‘Smeltende stiltes’?
Thuisgekomen na haar IJsland reis begint Brigitte, onder de indruk van zoveel schoonheid, zonder vooropgesteld plan onmiddellijk te tekenen in haar schetsboek. Ze wil de kleuren, structuren en vormen van die prachtige natuurlijke sculpturen aanvoelen tot haar vingers in staat zijn ze vlot tot leven te wekken. Een schetsboek biedt geen overzicht vandaar dat ze beslist op een groot schilderdoek (ook te zien op de expo) kleine werkjes te schilderen tot ze, eureka, de ultieme schets schildert. Die blijkt ideaal om op verder te werken, om haar IJsland verhaal aan de kijker te vertellen.
Ik vraag haar: ‘Kan een mooie foto ook eenzelfde magisch bijna mystiek gevoel oproepen, beroeren en ontroeren?’ Brigitte: ‘De ijsschots heb ik geïsoleerd, gecentreerd tegen een donkerblauwe achtergrond, een foto zou ik ongetwijfeld willen bewerken om hetzelfde effect te bereiken. Een schilderij is materie, één en al structuur, een foto vlak, bijgevolg voelt de kijker een fotografisch beeld automatisch anders aan.
Stilletjes hoop ik dat deze canvassen een wake up call vormen voor de mensheid. Ze confronteren de kunstliefhebber met de kwetsbaarheid en fragiliteit van de natuur, met onze onverantwoorde leefwijze, de noodzaak tot actie. Brigitte De Vuyst is zich zeker bewust van het in snel tempo verdwijnen van de ijsschotsen en de ijskap maar het is niet haar bedoeling een statement te maken, aandacht te vragen voor klimaatopwarming al dringt de gedachte aan de opwarming van de aarde zich wel op. Wat Brigitte De Vuyst nastreeft is het verbeelden van een persoonlijke intense ervaring, de verwondering, het stil worden, wat haar raakt. Die ervaring geeft ze graag door aan de kijker met als enige optie: ‘communiceren, raken en verbinden’.
Af en toe een werk op zij zettend om het later terug op te nemen, werkte Brigitte De Vuyst twee jaar lang aan de reeks. Schilderen vergt enorm veel concentratie, de kunstenaar kruipt in een schilderij, op een bepaald moment verslapt de aandacht en schuilt gevaar voor nonchalance dan is het volgens Brigitte De Vuyst tijd de borstel neer te leggen om later verder te werken. ‘Het valt me soms moeilijk de draad terug op te nemen. Met oliepastel teken ik dan de vorm op het canvas om terug op gang te komen.’ vertrouwt ze me toe. (kunstpoort: wie goed observeert, merkt zeker de sporen van oliepastel.)
Milieubewust is Brigitte De Vuyst ongetwijfeld. In de toekomst koopt de kunstenares geen nieuw materiaal en heeft ze de intentie oud academisch werk te recycleren, in toepasselijke woorden uitgedrukt, om andere horizonten op te zoeken. Zo is de cirkel rond, circulaire kunst is geen ijdel woord.

Mieke Smet, (im)maculata

De schilderijen van Brigitte De Vuyst spreken een beeldende, krachtige taal. (Im)maculata, het sculptuur van Mieke Smet fluistert zacht. Beide kunstenaars eren de natuur op een persoonlijke eigengereide manier. Voor deze tentoonstelling en locatie creëerde de kunstenares een object -(im)maculata-, bestaande uit een aantal sculpturen die samen één geheel vormen en het thema illustreren. Haar fragiele ijsschotsen, één en al poëzie, zachtjes wiegend in de ruimte, vervoeren me heel even naar het hoge Noorden, naar de natuur en de stilte.


De materie die de kunstenares gebruikt blijkt papier te zijn, papier in model gebracht door middel van geplooide randen. Wonderlijk dat je door bepaalde vouwtechnieken een blanco vel papier kunt omtoveren tot dergelijk fragiel sculptuur. Mieke werkt heel intuïtief en laat toeval een rol spelen. Ze houdt ervan werk in situ te maken zoals hier in deWeverij. Spelen met de ruimte maakt het voor haar extra boeiend. Hoe uniek is het beeld van de aan een zijden draadje zwevende sculpturen, bewegend op het ritme van schuivende ijsschotsen!
De titel van het werk (im)maculata spreekt voor zich. Mieke Smet verwijst naar een pure, onbevlekte witte ijsberg, vóór het tragisch smeltproces. De reusachtige ijsberg A23a heeft ze in gedachten, eens 3900 km², nu gefragmenteerd tot een 1000 tal km².
(Im)maculata is vervaardigd met een overschot aan papier, papier dat de kunstenares ook al gebruikte bij een project in Wallonië. De rol lag te verkommeren in de kelders van een museum. Circulaire kunst dat heeft bij Mieke Smet voorrang, een duurzaamheidsinsteek vindt ze, zoals Brigitte De Vuyst, prima.

Marc Mestdagh, Witboek

Wat is een ‘witboek’?
Een witboek verzamelt data, analyseert een probleem en zet lijnen uit voor acties aan de hand van objectieve data. Het Witboek ‘Smeltende stiltes’ van Marc Mestdagh verwijst naar de nefaste impact van de mens op de natuur. Het is een repliek op het werk van Brigitte en Mieke, een antwoord op hun lofzang over de ijsformaties van IJsland, schitterend in al hun pracht. Zijn ‘bijbel’ is gesloten, symbolisch voor de onmacht, het niet weten waarheen we gaan, welke acties te ondernemen.
Het weerwerk van Marc Mestdagh is driedelig, hij maakte drie reeksen die volgens mij het handelsmerk van de kunstenaar dragen namelijk: assemblages/collages, een tactiele materiaalkeuze, een zekere patine vertonend, vaak niet opdringerige kleuren… en een perfecte afwerking.


De eerste reeks symboliseert de feiten, de data, dossiers…
De tweede reeks vestigt de aandacht op framing, het kiezen van een denkraam om de boodschap te communiceren, hoe stellen we de feiten voor? Marc gebruikt het beeld van ijsblokjes met een gekleurde inhoud.
De derde reeks verbeeldt het thema expeditie: het tonen van de sporen van de mens, zijn ID, zijn paspoort. Hiermee verwijst hij naar een rode draad in zijn werk; het ID, het paspoort.

Misschien is zijn repliek, de drie reeksen, te mooi om echt een witboek te symboliseren? Het blijft kunst en kunst mag voor mij esthetisch zijn. Activisme is hier niet de bedoeling, mild ageren kan letterlijk en figuurlijk op een mooie manier.

‘Smeltende stiltes’ stemt tot nadenken, laat ons dromen van een leven middenin ongerepte natuur wetende dat onze wereld dat niet te bieden heeft. Kunst kan dat wel, met en door kunst kan je bij wijlen in alle eenvoud puur genieten van een mooie wereld zoals hier in deWeverij.
deWeverij – ruimte waar mensen en kunst met elkaar verweven raken
(quote te lezen op de site https://deweverij.be/)
Naast -mens en kunst-, zeker toepasselijk op deze expo plaats ik graag het woord ‘natuur’.

Tekst en foto Kathleen Ramboer 

INFO

Smeltende stiltes
Brigitte De Vuyst https://www.instagram.com/brigittedevuystart/
Mieke Smet https://www.instagram.com/studio_orimi/
Marc Mestdagh https://www.instagram.com/deweverij/

Zondag 1 februari en zondag 1 maart 2026
telkens van 10u tot 18u
gratis toegang – de kunstenaars zijn aanwezig

deWeverij
Dellaertsdreef 9
9940 Evergem (Sleidinge)
www.deweverij.be

De krasse stunt van TO KEEP GALLERY

kramboer Geen categorie , ,

tekst Kathleen Ramboer

TO KEEP GALLERY: stand 152 op de gerenommeerde kunstbeurs BRAFA ART FAIR – BRUSSELS EXPO!

Dries De Meutter, student KMO management,  en Nand Haegeman, een jonge kunstenaar/student, ontmoette  ik ongeveer een jaar geleden. Hun project TO KEEP GALLERY stond toen nog in de kinderschoenen. TO KEEP GALLERY wil jonge kunstenaars een duwtje in de rug geven door tentoonstellingen te organiseren in te koop gestelde panden, in samenwerking met een immokantoor.  

Wat gebeurde er sinds het prille begin?

Dries en Nand hebben zeker niet stil gezeten.
Hun vuurdoop was een samenwerking met het immokantoor  WAARDEVOL VASTGOED. In een nieuwbouw project te Machelen, drie woningen, cureerden ze een expo waar heel wat kandidaat kopers en kunstliefhebbers op af kwamen; een win/win situatie voor beide partijen.
Hun tweede project was een expo in een aantal nieuwbouw appartementen van de prachtige Residentie Van Simaey in Gavere, gehuisvest in een historische industriële site.
Vastgoed Huysewinkel stelde een huis te koop in de Forelstraat 89 te Gent. Als derde project vestigde TO KEEP GALLERY er een tijdelijke galerie.

De originele look, het management

Dries en Nand werken bewust aan hun imago. Fijne humor, subtiele ironie en een knipoog naar de kunstwereld zijn nooit veraf. Ze presenteren zich aan de kunstwereld als een jeugdige versie van Guilbert & George: ze zijn onberispelijk gekleed in twee gelijkende maatpakken met een stijlvol hemd plus das en aan de voeten perfect glanzende schoenen.

Volgens Nand is het een middel om te net-werken met de nadruk op NET. In maatpak transformeren ze naar een laagdrempelig aanspreekpunt. Dat stelde het duo vast op ART ANTWERP.  Ze bouwen bewust aan een unieke consistente branding . Nand zorgt voor het grafische deel, Dries voor het management.  TO KEEP GALLERY zoekt deskundige hulp door onder andere te rade te gaan bij GENTREPRENEUR, een organisatie voor student/ondernemers, onderzoekers en jongeren.
TO KEEP GALLERY startte spontaan vanuit een idee dat stilaan vorm kreeg en uiteindelijk een onderneming geworden is wat organisatorisch en administratief een pluspunt betekent.

Waarom doen ze het?

Nand aan het woord:  het commerciële is niet onze drijfveer. We willen de jonge kunstenaars het volgende bijbrengen: een toonaangevende galerie hoeft niet je betrachting te zijn, zoek eenvoudig weg een manier om met je werk naar buiten te komen, om de muren van je atelier te slopen. Vergeet alle romantiek van de eenzame schilder op een zolderkamer die bij toeval ontdekt wordt. De kunstscholen blijven hangen bij dit romantisch idee, voor hen primeert de zoektocht naar een eigen beeldtaal, naar authenticiteit. De leefbaarheid is bijkomstig. Wellicht is deze houding nog zo slecht niet, met vallen en opstaan het reilen en zeilen van de kunstwereld persoonlijk  ervaren kan de beste leerschool zijn. Persoonlijk leerde ik enorm veel door stage te lopen bij Galerie drie te Gent.

Hoe gaat TO KEEP GALLERY te werk?

Het beeldend werk van een kunstenaar kan schitterend zijn maar een klik met de kunstenaar is tevens hard nodig. Om die reden verkiest TO KEEP GALLERY met medestudenten te werken, de verstandhouding is meestal reeds aanwezig.
Als commissieloon vragen Dries en Nand een klein percentage. Nand: ‘Daar schrikken sommige kunstenaars van. Ze zijn in het ongewisse van wat een galerie kan en mag vragen als commissie’. TO KEEP GALLERY wil gewoon hun onderneming levend houden, de kunstenaars wat kunnen bieden, vandaar die vergoeding.
Dries en Nand organiseren de expo niet alleen maar samen met de kunstenaars. Nand: ‘Hoe meer zij zich engageren, hoe sterker de tentoonstelling wordt’.

TO KEEP GALLERY: stand 152 op de gerenommeerde kunstbeurs BRAFA ART FAIR – BRUSSELS EXPO!

Deelnemen aan kunstbeurzen leek voor hun bedrijfje niet haalbaar. Daarom neemt TO KEEP GALLERY één dag, 25 januari, op een ludieke wijze deel aan BRAFA ART FAIR. BRAFA is een prestigieuze kunstbeurs van exclusieve werken uit de oudheid tot de 21ste eeuw. Ze gaat door in Brussels Expo. Niet evident om een manier uit te dokteren om daar vertegenwoordigd te zijn. Een schaftwagen op de parking van Brussels expo is de oplossing. De schaftwagen doet dienst als exporuimte. De beurs telt 151 exposanten, Nand en Dries beschouwen hun schaftwagen als stand 152. Ze hebben geen kritiek op deze internationale beurs. Een protestactie is het niet. TO KEEP GALLERY wil enkel aandacht vragen voor jonge, startende kunstenaars, ze een kans geven hun werk zichtbaar te maken voor een kunstminnend publiek.
Zes kunstenaars tonen in Brussel elk één werk. TO KEEP GALLERY opteert uit praktische overwegingen voor schilderkunst.
25 januari om 11u gaat de deur van de schaftwagen open. Nand en Dries geven acte de présence in hun kenmerkende maatpak. Kunstenaars en sympathisanten, gehuld in een oranje overall met logo, zorgen voor wandelende reclame. Waarom een overall? Nand: ‘Om het weergeven van een werksfeer en de nadruk te leggen op OVERAL-L, op het feit dat we geen vaste locatie hebben voor onze expo’s, overal kunnen tentoonstellen’.

Kunstpoort duimt voor het slagen van deze actie.
Aan de bevoegde instanties, sleep aub de exposchaftwagen niet weg! Dries en Nand zijn jonge ondernemers met ontwapende initiatieven. Zichzelf niet te veel ‘au sérieux’ nemend maar toch hun project grondig aanpakkend verdienen zij een steuntje in de rug.

Zolang ze er plezier in hebben willen Dries en Nand hun project verder zetten. In naam van vele jonge kunstenaars hopen we dat hun maatpak niet te vlug in een muffe kast aan de kapstok hangt.

tekst Kathleen Ramboer

INFO

TO KEEP GALLERY

25 januari 11u
Keizerin Charlottelaan Brussels expo
parking Brussels expo
schaftwagen aan de rand van de beurs Brussels Art Fair
https://www.instagram.com/to_keep_gallery_/
https://www.instagram.com/dries_de_meutter/
https://www.instagram.com/drs_nandus/
https://www.brafa.art/nl/home

kunstenaars

Nand Haegeman https://www.instagram.com/nandhaegeman/
https://www.instagram.com/drs_nandus/
Alex Brassart https://www.instagram.com/alex.brassart/
Doina Mindrean https://www.instagram.com/mindreand/
Kaman Ackerman https://www.instagram.com/kaman_ackerman/
Emile Desweemer https://www.instagram.com/emiledesweemer/
London Gasparian https://www.instagram.com/london_gasparian/

Verstilde taal

kramboer Geen categorie , , ,

Na de ‘sprekende’ expo RE-ASSEMBLED kiest Tale Art Gallery, met curators Christine Adam en Tanja Leys, dit maal voor een ‘stille’ tentoonstelling VERSTILDE TAAL.

Curator Christine Adam omschrijft de expo als volgt:

De prachtige titel van deze tentoonstelling, Verstilde taal, heeft in deze context geen taalkundige betekenis maar verwijst naar de beeldtaal die de vier kunstenaars hanteren.
Het is een taal die oproept, die suggestief en meditatief is. In het zoeken naar de essentie, naar het tijdloze, naar verstilling, elimineren de kunstenaars het overtollige. Alles wordt rust en ingetogenheid terwijl de toeschouwer gestimuleerd wordt aandachtig te kijken en de intensiteit te voelen die het kunstwerk weerspiegelt.
Christine Adam

Kunstenaars

MARNIX HOYS
BERNARD SERCU
REBECCA DUFOORT
ANNE DE MAESSCHALCK

De figuren van MARNIX HOYS hebben geen armen of armen die te kort zijn, staan ​​op stevige benen met voeten die veel te klein zijn, hebben inkepingen of ‘misvormingen’ in hun intens zwarte huid en hebben vaak geen ogen of slechts rudimentaire aanduidingen van een gezicht. Ze dragen bellen, ‘rugzakken’ of andere toevoegingen. Letterlijke en symbolische betekenis gaan hand in hand.
Het leven van Marnix Hoys is doordrenkt van keramiek. Gedurende zijn carrière was hij de drijvende kracht achter het keramiekatelier van Sint-Lucas Gent, waar hij zelf in de jaren 60 studeerde. Als kunstenaar heeft hij ook bijgedragen aan de moderne geschiedenis van de sculpturale keramiek in onze regio.
Zijn passie voor de menselijke figuur en de relatie ervan met de natuur is een integraal onderdeel van zijn oeuvre. Een andere doorslaggevende factor is ongetwijfeld zijn intense interesse in de technische kant van het ambacht, waarvoor hij nog steeds regelmatig naar Japan reist om zijn vaardigheden te verfijnen. Hij put ook inspiratie uit de Japanse cultuur voor de vele symbolen die zijn werk zo uniek maken.
tekst Gustaaf Vander Biest
website Tale Art Gallery https://taleartgallery.be/

Het werk van BERNARD SERCU is grotendeels verbonden met zijn onderzoek naar het materiaal van het medium dat hij gebruikt – hout, papier of canvas – en naar het ritme van inkepingen en markeringen. Op deze manier drukt hij perfect de diepe oorsprong van de iconoclastische vernietiging uit en gebruikt hij deze om een ​​nieuw beeld te creëren. In zijn visuele wereld roept vernietiging een daad van wederopbouw op.

De vervorming van het oppervlak van het medium is een permanent kenmerk van zijn oeuvre en de essentiële weg naar vernieuwing. De symboliek – cirkel, vierkant, lijn – is niet alleen een fundamentele ingreep, maar ook een uitdrukking. Het is ingebed in een overwegend geometrisch abstracte structuur waarin herhaling een opmerkelijke rol speelt en een duidelijke, herhalende inkeping een ritme impliceert dat een fundamenteel idee weerspiegelt.
tekst website Tale Art Gallery https://www.instagram.com/taleartgallery.be/

REBECCA DUFOORT werkt binnen een abstract-minimalistische, constructivistische beeldtaal, waarin schilderkunst een onderzoek wordt naar vorm, lijn, kleur en ritme.
Fragmenten van landschap en architectuur worden vertaald naar heldere structuren van vlakken en banden, waarin ritme, balans en stilte centraal staan. Olieverf wordt gecombineerd met matte acryl, waardoor subtiele variaties in glans het oppervlak laten reageren op licht en diepte creëren binnen aangrenzende of overlappende kleuren. Het gebruik van diverse dragers geeft bepaalde werken een sculpturale kwaliteit, waardoor hun relatie met de ruimte wordt versterkt en ze uitnodigen tot langzaam, aandachtig kijken.
In mijn werk zoek ik steeds naar de spanning tussen orde en intuïtie. Terwijl de constructieve logica van lijnen en vlakken een zekere strengheid oproept, brengen kleine verschuivingen, onregelmatigheden en nuances in toets en glans een menselijke maat aan. Zo ontstaat een stille kracht, een verstilde intensiteit die de blik vertraagt en ruimte laat voor reflectie. Mijn werk nodigt uit tot aandachtig kijken, tot het ervaren van evenwicht, adem en stilte — een zeldzaam tegengewicht voor de snelheid van onze tijd.
info Instagram account https://www.instagram.com/taleartgallery.be/

ANNE DE MAESSCHALCK Een “leesbaar” landschap werd de voorbije jaren extreem vereenvoudigd. Wat overbleef was de impressie ervan: stilte en rust. Nu vertrek ik vanuit vormen die naar verhouding toe zo evenwichtig mogelijk zijn en vaak vanuit een gelaagdheid tevoorschijn komen. Ze hebben op zich geen betekenis, bestaan soms op zichzelf of worden onlogisch verbonden. Ze willen een persoonlijke invulling mogelijk maken maar het belangrijkste is dat ze een moment van rust en stilte veroorzaken en aanbieden. De materiaalkeuze moet hiervan ten dienste staan.
info Instagram account https://www.instagram.com/taleartgallery.be/

INFO

Expo “VERSTILDE TAAL”
25 JANUARI > 22 FEBRUARI 2026

Open
vr-za 14>18u
zo 11>17u

MARNIX HOYS https://www.instagram.com/marnixhoys/
BERNARD SERCU https://www.instagram.com/bernardsercu/
REBECCA DUFOORT https://www.instagram.com/rebeccadufoort/
ANNE DE MAESSCHALCK https://www.instagram.com/annedemaesschalck/

▪ VERNISSAGE & RECEPTIE
zondag 25/01 van 11u > 18u
Introductie kunstenaars om 15u door CHRISTINE ADAM, kunsthistorica

▪ APEROCONCERT
zondag 08/02 11u >12u
Yohrind Naidu
solorecital  
van Dowland’s polyfone weefsels tot Merz’s rhapsodies over 5 eeuwen (klassieke gitaar)

▪ FINISSAGE
zondag 22/02 11u > 18u
de kunstenaars zijn aanwezig vanaf 14u

▪ LOCATIE
TaLe Art Gallery – Vlierzeledorp 12A – 9520 Vlierzele
+32 476504952
info@taleartgallery.be

Safier Theater: het onzichtbare zichtbaar

ericrottee Geen categorie , ,

Tekst en Foto’s Eric Rottée

Vrijdagavond. Het is donker

Het gebouw is grijs, gelegen tussen de parking van een tennisclub en die van een basisschool.
“Ik voel hier een community”, zegt Diana, een van onze reporters. Er worden sweatshirts verdeeld met de naam van elk groepslid erop. Bijna iedereen trekt die meteen aan, om te tonen dat ze bij de groep horen. De groep is een toneelgroep die in 1968 werd opgericht. De oprichters zouden de grootouders van de huidige leden kunnen zijn. 
Vanavond is de generale.

Flashback repetities

Op een van de repetities.
Na een paar scènes gespeeld te hebben, zitten de acteurs en de regisseur samen voor een debriefing en worden er soms aanpassingen voorgesteld voor de manier van spelen en bewegen. “De repetitie en de debriefing zijn belangrijk. Je voelt echt hoe (en wie)  je bent en hoe je dat personage kunt (moet) spelen.” zegt Femke, een van de actrices. De acteurs kennen de tekst. 30 repetities van twee uur waren er nodig om na drie maanden op dit punt te komen.  En daarnaast moesten de acteurs de tekst apart leren. Soms als ze een scène moeten herspelen en herbeginnen op een bepaald moment, vergeten de acteurs het begin van de tekst. Arlette, de souffleuse helpt om de draad terug op te nemen.

Flashback: Decor Opbouw

Zelfs de sleutel op de deur van de bergruimte werkt! “Zo moet het zijn” zegt Piet-Paul, de architect van het decor. Hij heeft tekeningen van elk stuk apart gemaakt. In deze multifunctionele zaal staat normaal gesproken geen podium. Dus geen keuze, er wordt een podium gebouwd volgens de geldende eisen voor veiligheid. Zwart moet zwart zijn: aan beide kanten sluiten hoge zwarte planken het decor af. Het was in de jaren negentig dat de Harvard Business Review aantoonde dat vrijwillige organisaties efficiënter zijn dan ondernemingen of publieke instellingen. De redenen zijn zin en motivatie. Er zijn minstens tien mensen betrokken bij de decorbouw, tijdens het weekend, op 11 november – een vrije dag en ’s avonds, noodzakelijk vanwege de vertraging. Knutselen, verven… sommigen hebben een speciale taak, zoals Jan voor de techniek.

Komedie is geen theater zonder betekenis

‘Run Harry Run’ in het Engels, ‘handige Harry’ in het Nederlands, is door de Engelse Catherine Muschamp (vertaling Catrien Hermans) in de jaren vijftig geschreven. Harry gelooft dat hij met vrouwen goed kan omgaan. Het is hem gelukt om niet enkel één, niet twee, maar drie vrouwen te verleiden. Harry is op de vlucht. Hij zou die avond het vliegtuig nemen met twee miljoen euro in cash die hij van zijn tweede vrouw gestolen heeft. Het is niet duidelijk of hij met zijn verloofde wil weggaan. Het lijkt er niet op en hij gebruikt zijn eerste vrouw om de twee anderen te ontvluchten. Ze heeft hem wel door en op het einde van het verhaal weet ze de twee miljoen euro te bemachtigen. Inderdaad, als man zou je beter vrouwen niet voor dom houden en niet onderschatten.

Kor en Chris

Wie schuilen er achter deze twee voornamen; de regisseur en één van de spelers, respectievelijk 37 en 28 jaar actief in de theaterwereld. We duiken erin voor een interviews met Kor en Kris.
Met zoveel ervaring in de theaterwereld zitten beiden in de leesclub van Safier.

Voor de zomer lezen ze samen met de andere leden van de vereniging meerdere stukken met doel het theaterstuk voor november te kiezen. “Soms wordt heel gericht samen gelezen, soms lukraak”. Dan volgt de keuze van de acteurs. “Wie is er allemaal kandidaat?”. “Meestal kunnen wij de kandidaten een rol toewijzen”. “Onze voorkeur gaat uit naar mensen die willen spelen meer nog dan dat ze kunnen spelen” zegt Kor. “Dit is de eerste keer dat ik regisseer en daarom ben ik nerveus voor de generale” zegt Kor. “In alle bescheidenheid”, zegt Chris “eigenlijk is mijn rol meer één voor Kor. Ik ben de Leo van Gaston en Leo. Ik ben meer de man van de taal. Dit was een echte uitdaging”. Chris: “We hadden drie maanden om het theaterstuk in te studeren”. Kor: “Als regisseur zijn het proces en de repetities minder intensief dan als acteur. Vanavond is de generale, ik moet leren loslaten”. Kor en Chris hebben de indruk dat de laatste repetitie (de avond voor de generale) heel goed was.

Kor voegt nog toe dat ze bijna altijd een komedie spelen want in alle bescheidenheid zegt Kor we kunnen het goed en merken dat het publiek erom vraagt. “We willen gewoon plezier maken en ik denk dat dit het geheim is van ons succes. De mensen zien dat we ons amuseren en daardoor amuseren zij zich op hun beurt ook” zegt Chris.

Volgende voorstellingen in maart: https://www.facebook.com/photo?fbid=1756077942468743&set=a.753431172733430

Op Facebook: https://www.facebook.com/profile.php?id=100041996631146
op Instagram: https://www.instagram.com/toneelgroep_safier/

Tekst en Foto’s Eric Rottée

Tussen de lijnen

kramboer Geen categorie , , , ,

een symbiose tussen ambacht en kunst

tekst Kathleen Ramboer

Galerie drie bewijst dat een kleine, wat de ruimte betreft, galerie groot en ook groots kan zijn. De galerie imponeert door het jaarlijks organiseren van een groot aantal kwalitatieve expo’s. Vele kunstenaars, al of niet gevestigde waarden, passeerden er de voorbije twee jaar de revue. Bovendien stellen de galeriehouders Wendy en Guy vaak ongewone technieken in de kijker. Ze durven het aan in de galerie ambachtelijke technieken als kunst te presenteren. Waar ligt ‘de lijn’ tussen ambacht en kunst? Creativiteit kent geen grenzen. Terecht stelt een kunstliefhebber zich de vraag: ‘Waar ligt de grens tussen ambacht, folklore en kunst? Waar ligt de grens tussen een werk van Joseph Beuys, een kaarsgieterij en elektrische nepkaarsen vóór een heiligenbeeld?’ vraag gelezen in OKV 1982 nr. 2
Je kan de vraag ook omdraaien: Kan kunst beschouwd worden als ambacht? Misschien vind je hierop een antwoord door de expo TUSSEN DE LIJNEN te bezoeken.

De tentoonstelling TUSSEN DE LIJNEN brengt drie kunstenaars samen die werken met ambachtelijke technieken waarin licht, beweging en/of materie een belangrijke rol spelen. ‘Lijnen’ zijn de rode draad in de tentoonstelling. Sarah De Grauwe vertrekt van drijvende lijnen, Alexis Remacle gebruikt 3D prints met kenmerkende laaglijnen en Niels Dene voorziet zijn messen van schitterende patronen.

Sarah De Grauwe

Bij de literatuur- en/of geschiedenis liefhebber zal de naam Sarah De Grauwe zeker een belletje doen rinkelen. ‘De amazone van de Franse Revolutie’ en ‘Gaasbeekse vertellingen’ maakten indruk op haar lezerspubliek. Haar zalig klinkende woorden ruimen nu plaats voor inkt, drijvende lijnen vervangen tekstregels. Voor haar kunst hanteert ze de suminagashi-techniek, wat letterlijk ‘drijvende inkt’ betekent. Mij lijkt het een magische Japanse marmer techniek.

Ik laat Sarah de Grauwe zelf aan het woord: Het is een oude techniek die oorspronkelijk werd beoefend door monniken in kloosters. Zij beschouwden het niet alleen als een beeldende praktijk, maar ook als een vorm van orakelkunst. In de rimpels van de inkt op het water zouden boodschappen van de kami, natuurgeesten, zichtbaar worden. Suminagashi is een meditatieve kunstvorm. Het proces vraagt aandacht en vertraging, en laat slechts beperkte controle toe. De afdrukken die hier te zien zijn, zijn mono prints: elke afdruk registreert één moment en is niet reproduceerbaar. Wat ontstaat, is het resultaat van een specifieke combinatie van water, inkt, beweging en tijd.
Ik werk met handgeschept Kitakata- en Kozopapier, maar ook met oude boekomslagen en verweerd papier. Dat materiaalgebruik benadrukt de ambachtelijkheid van het proces en voegt een bestaande geschiedenis toe aan het werk. Ook de inkt wordt zelf aangemaakt, met een traditionele suzuri – een inktsteen – en een inktstaaf van lampenroet.

© Sarah De Grauwe
© Sarah De Grauwe

In inktwater
drijft stilte zonder vorm –
een ademtocht.
Hand beweegt, tijd kringt uiteen,
het moment kiest zijn patroon.
Sarah De Grauwe

Alexis Remacle

Alexis Remacle werkt met de lithofaan-techniek: een methode om een foto om te zetten in een 3D-reliëf. Het reliëf is enkel zichtbaar wanneer het licht er doorheen schijnt en is afhankelijk van de intensiteit van het licht dat erop valt. De lichte gedeelten zijn erg dun, waardoor er meer licht doorheen kan, terwijl de dikkere delen donkerder lijken.
Alexis Remacle brengt een 19de -eeuwse techniek terug tot leven door het gebruik van een 3D printer en speciale software. Zijn werk beweegt zich op de grens tussen beeld en licht, tussen aanwezigheid en verdwijnen. Het is tegelijk magisch en poëtisch.
De kunstenaar weet ons ook te verrassen met sculpturen in brons. Ook hier vertrekt hij van een 3D-print, de gebruikelijke was maakt plaats voor materialen waarmee een 3D print vervaardigd wordt. Ongetwijfeld is Alexis Remacle niet alleen kunstenaar maar ook een vak- en ambachtsman. 3D printen en brons gieten doet hij eigenhandig.

© Sarah De Grauwe

Niels Dene

Ook Niels Dene is ongetwijfeld een vakman puur sang. Hij bezit niet alleen ervaring met metaalbewerking en mechanica maar bovendien heeft hij één grote passie: het smeden van messen.
Hij specialiseerde zich in damasttechnieken. Ongetwijfeld denk je bij het horen van ‘damast’ aan een bepaald soort textiel. Het smeden van damaststaal loopt parallel met het weven van damast wat werkwijze en resultaat betreft. In beide gevallen ontstaan complexe visueel aantrekkelijke en gelaagde patronen door het combineren van verschillende materialen en/of lagen. In Galerie drie presenteert Niels Dene zijn ‘kunstige’ messen.

© Sarah De Grauwe

We hopen dat deze drie kunstenaars de bezoekers weten warm te maken voor deze oude technieken zodat dit ‘erfgoed’ niet in een vergeetput terecht komt. Deze kunstenaars verzoenen oud met nieuw, geven een hedendaagse twist aan oude technieken. Ze zetten lijnen uit voor meer diversiteit in het hedendaags en hopelijk ook toekomstig kunst landschap.

tekst Kathleen Ramboer

INFO

Tussen de lijnen
Groepstentoonstelling met werk van Sarah De Grauwe, Alexis Remacle en Niels Dene
16.01 tot 01.02.2026
Vernissage: Vrijdag 16 januari om 19u
Vrijdag, zaterdag van 9u tot 18u
Zondag van 9u tot 14u
Sint-Amelbergastraat 3A, Gent

https://www.instagram.com/galeriedrie/
https://www.instagram.com/sarah_de_grauwe/
https://www.instagram.com/alexis.remacle.3/
https://www.facebook.com/niels.dene/

Magritte. La ligne de vie

kramboer Geen categorie ,

Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen

een review door gastreporter Max Van Hemel

tekst en foto Max Van Hemel

In 1938 geeft René Magritte een lezing in het KMSKA over zijn visie op de werkelijkheid. Hij bespreekt er de oorsprong en ontwikkeling van zijn kunst, en de geschiedenis van de surrealistische beweging in België. Onder de titel ‘La ligne de vie’ was deze lezing de belangrijkste die Magritte ooit over zijn werk heeft gehouden.

Aldus wordt de expo geïntroduceerd op de website van het KMSKA. 
https://kmska.be/nl
Als Magritte-fan kon ik deze expo niet links laten liggen en ging er zo snel mogelijk naartoe.

Om al maar meteen een open deur in te trappen: laat u niet (mis)leiden door de AI-versie van Magritte om deze expo zeker te gaan bekijken. Het experiment is zo surrealistisch als Magritte zelve. De audio-commentaren zijn doorheen de expo te horen via luidsprekers in de wanden. Dat is wat spijtig want van de expo is een app-guide met audiogeluid alwaar de tekst op de wand wordt voorgelezen…maar niet door Magritte. De app-gids  – downloaden – toont ook alle werken van de expo met een woordje geschreven uitleg.

Een expo bezoek je echter omdat je meer wil ervaren, ‘the Magritte-experience’, dan op een klein schermpje. Een werk in het echt zien blijft toch nog altijd anders… De expo loopt door de hele carrière van Magritte. De eerste jaren onder invloed van toen actuele en opkomende kunststromen, de zoektocht naar een eigen identiteit, de frustraties, de moeilijke jaren tot – laat ons niet bescheiden zijn – de keizer van het surrealisme te worden.

Natuurlijk wordt, zoals in de reeks
https://nl.wikipedia.org/wiki/This_is_not_a_murder_mystery
met een knipoog verwezen naar de andere grote surrealisten al blijft de focus wel op Magritte.

Wat mij snel opviel (en waardoor ik begon heen-en-weer door de expo te lopen) was dat Magritte al heel vroeg zijn bekende figuren ontwikkelde: de hoed, de pijp, de boom, het spelen met woorden. Verder zijn er geen grote verrassingen te vinden op de expo. Wie echter – net als ik – helemaal into Magritte is, is dit een zeer interessante expo omwille van de vele werken die momenteel in privébezit zijn en dus anders niet tot nooit te zien zijn.

De AI-Magritte komt op het einde van expo helemaal uit de kast. Daar krijg je een behoorlijk lange powerpoint te zien waar M-AI-gritte vertelt over zijn werken en hoe deze tot stand zijn gekomen of hoe je ze (ook) zou kunnen lezen/bekijken. De lezing is voor de nerdies zeer interessant. Voor wie Magritte naast Rubens, Van Eyck, Bruegel, Van Dyck,… op het schaf zet, zal deze video allicht een leuke gimmick zijn maar hou je ’t allicht niet de hele lezing vol. De AI is en blijft (herhaling) een goede poging om de stem van Magritte tot leven te brengen. Toch mis ik die typische “r” en de rookstiltes in de lezing.

Mijn conclusie: een interessante expo die het overzicht geeft van de kunstcarrière van Magritte. Ben je niet helemaal “diep” into Magritte, ga dan naar het Magritte Museum in Brussel. 
https://musee-magritte-museum.be/nl
Het overzicht daar is vollediger en de audiogids is beter. Maar wacht best nog even tot na de KMSKA-expo zodat de werken terug op hun plek hangen. Wie wél into Magritte is en een “anthology” van de grootmeester wil zien mag deze expo zeker niet missen.

De expo is gratis te bezoeken met de Museumpas. Je moet wel een uurslot reserveren (ook met de pas). Kan je op werkdagen gaan, het zal er allicht wel rustiger zijn dan in ’t weekend. Nog tot 22 februari 2026. In de museumshop zijn allerhande prullen te koop maar ook een boek met het totaaloverzicht van deze expo.

Tekst en foto Max Van Hemel
https://maxvanhemel.wordpress.com/

INFO

Magritte. La ligne de vie
KMSKA
Leopold de Waelplaats
2000 Antwerpen.
15 november 2025 tot 22 februari 2026
https://kmska.be/nl
tickets
https://tickets.kmska.be/nl/magritte/tickets

My Grandfather’s House

kramboer Geen categorie , ,

Een nostalgische foto-expo in Het Objectief

tekst Kathleen Ramboer

Vind je het zalig om rond te dwalen op een kerstmarkt, hou je van de eindejaarssfeer in het centrum van Gent en aan de rand? En heb je bovendien interesse voor fotografie? Dan heb ik een tip voor dit totaalpakket. Van 4 tot 27 december 2025 kan je naast alle drukte in Het Objectief genieten van een artist pop-up expo ‘My Grandfather’s House’, een realisatie van ‘Dekimpe_Maes’. Marieke Selhorst, bezieler van Het Objectief weet telkens opnieuw te charmeren met ongewone expo’s, expo’s met een verhaal, met foto’s die getuigen van een ongewone visie, gefotografeerd door gepassioneerde fotografen, jonge en iets oudere, kortom, ze brengt een diversiteit waar we van houden.

Het bezoek aan de expo

Misschien is het van mij geen goed idee deze review te schrijven, te vertellen over het hoe en waarom van “My Grandfather’s House”? Een goede raad: bekijk eerst enkele foto’s en sla de tekstbordjes met context over. Bestudeer die later. Zo kan je zonder voorkennis ongeremd raden en gissen wat je ziet en heerlijk verwonderd zijn. Laat de inhoud van de foto’s een tijdje sudderen op een laag pitje en geniet van intieme taferelen, feeëriek in beeld gebracht door Robbe Maes. De foto’s zijn bevreemdend, mysterieus en een tikje surrealistisch. Ongetwijfeld intrigeren ze. In deze expo ben je kijker en tevens wandelaar, stappend van het ene filmdecor naar het andere, dromend van een verleden waarin jezelf de hoofdrol speelt.

De maquettebouwer

Reynout Dekimpe reconstrueerde in een maquette het oervlaamse huis van zijn grootvader, een inventieve knutselaar/hobbyist. De maquette verbeeldt een huis met vele bijgebouwen waar de geest van zijn grootvader stilletjes schuilt in ieder hoekje, waar het kruisbeeld de keuken domineert, de tuinkabouter je vriendelijk toelacht en de maria grot devoot staat te wezen. Instinctief dwalen mijn gedachten af naar het poppenhuisje dat mijn broers voor me knutselden en de sint bracht. Maar deze maquette is geen speelobject, ze leeft en is een vat vol universele herinneringen. Het is een hommage aan alle doe-het-zelvers van weleer.

De fotograaf

De maquette is filmisch gefotografeerd door Robbe Maes. Met aangepaste verlichting en stemmige stralende kleuren vervoert Robbe Maes de kijker naar een andere wereld waar de herinnering aan het kind in je naar boven komt. Het kleine formaat van de meeste foto’s past wonderwel bij het onderwerp, de kader tovert de foto om tot een miniatuurwereld met diepte.

Reynout Dekimpe en Robbe Maes vormen een magisch duo, een duo dat een nostalgisch verleden weet op te roepen, te verbeelden en vast te leggen. Als publiek kan je, kijkend naar de toekomst, het verleden opnieuw beleven. De bijzondere fotografische blik van Robbe Maes brengt ons de blues, veroorzaakt weemoed en nostalgie, maar haalt ook in ons naar boven, de acteur die zachtjes droomt van een volgende hoofdrol.

links Robbe Maes, rechts Reynout Dekimpe – fotografie Robbe Maes

Buiten wacht een eindejaarssfeer, ben je klaar om met de smartphone of iPhone tastbare herinneringen te schieten? Fotograferen kan maar hoeft niet altijd een doel te hebben maar brengt uiteindelijk altijd een verhaal.

Tekst Kathleen Ramboer
Foto Kathleen Ramboer en Robbe Maes

INFO

fotografie Robbe Maes

Het Objectief
Blekerijstraat 75, Gent,

4 dec tot 27 december 2025

Di & Woe → 09:00 – 13:00
Do & Vrij → 14:00 – 19:00
Za → 13:00 – 17:00

https://www.instagram.com/dekimpe_maes/

https://www.instagram.com/reynoutdekimpe/

https://www.instagram.com/robbe.maes/

https://www.instagram.com/hetobjectief/

www.dekimpe-maes.com

https://www.hetobjectief.com/