BREEDBEELD

BREEDBEELD, de metamorfose van Centrum voor beeldexpressie 


BREEDBEELD, het nieuwe steunpunt voor iedereen die in Vlaanderen in zijn vrije tijd bezig is met fotografie, film of mediakunst, lanceert op donderdag 1 maart zijn nieuwe werking. Kom samen met Centrum voor Beeldexpressie hun wonderlijke metamorfose meemaken en ontdekken.

Met de tentoonstelling MORE=MORE levert BREEDBEELD zijn eerste visitekaartje af.

MORE = MORE is een heel verrassende expo-not-as-you-know-it, gemaakt door curator Tom Van Der Borght, met 30 krachtige fotografen!

Curator Tom Van Der Borght over de tentoonstelling: “’more = more’ gaat voor mij over gelaagdheid, het ontdekken van verborgen elementen, het verleggen van gangbare grenzen en normen. Het betekent misschien bovenal wel het vermengen, mixen, versmelten, doen clashen van onverwachte elementen, het proberen samen brengen van uitersten, het zoeken naar contrast, het vinden van harmonie in een veelheid en complexiteit van elementen. ‘more = more’ is je laten gaan, vanuit je buik, vanuit je hart.”

Met werk van Patrick Bardyn, Yasmina Besseghir, Maya Bogaert, Nel Bonte, Mira Borghs, Hendrik Braet, Katelijne De Brabandere, Emma De Meulenaer, Jan De Schutter, Elke Desutter, Mauricette Duverger, M.R. Ecke, Hilde Ghesquiere, Tom Iriks, Jeff Kerkhof, Farida Lemeatrag, Jasper Léonard, Philippe Michiels, Annie Postelmans, Jan Puttevils, David Somers, Nathalie Stroobant, Koenraad Van Daele, Geert Van der Linden, Phaedra Van Genabet, Ilja Vandenbroucke, Stephanie Vandeput, Timo Vergauwen, Bruno Vermeersch en Piet Vranckx.

https://www.beeldexpressie.be/content/more-more-1
https://www.beeldexpressie.be/

WANNEER
lancering BREEDBEELD en opening tentoonstelling MORE=MORE 

01/03/2018
20 u.

 

WAAR

Tentoonstellingszaal Zwijgershoek
Zwijgershoek 14
Sint-Niklaas

De vernissage op 1 maart = gratis. Vanaf 2 maart tot en met 8 april = inkom 3 EUR.

DANSANDERS

dansen voor kinderen met een beperking

De les

Op een koude wintermorgen woonden we een les Dansanders bij onder begeleiding van Hanne Poullet. Dansanders zijn danslessen voor kinderen met een beperking. Warm vanbinnen werden we bij het horen van de kinderstemmetjes en zien van zoveel blije gezichtjes in het danscollege in Oostakker. http://danscollege.be/

De grootste groep, de 4 tot 8 jarigen, kwamen eerst aan de beurt, later maakten we kennis met Joery en Dimitri in het groepje 8 tot 12 jarigen.

De lessen hebben een terugkerende structuur wat belangrijk is voor de kinderen.
Starten doet Hanne met een welkomlied. Gezellig in een kring zittend, wensen kinderen, juf en vrijwilligster Stephanie elkaar een goede morgen. Daarna volgt een opwarming met hulp van een tot de verbeelding sprekende transparante bal gevuld met muziekspeeltjes, de toon is gezet. Het Pink Panther deuntje en Move tegen pesten van Ketnet sporen Joery en Dimitri aan uitbundig te bewegen. Move er maar op los! Hanne en Stephanie reageren alert en gaan constant interactie aan met de kleine dansers.
Het spelelement helpt de aandacht bij de les te houden. Springen op kleurcirkels, werpen met vrolijke dobbelstenen, tollen met speeltjes in alle kleuren van de regenboog… dit alles helpt de kinderen een spannende nieuwe leefwereld te exploreren. Pas echt cool wordt het als Joery zich in de muurlange spiegel ontdekt.
Een uurtje les verdient een beloning. Joery en Dimitri genieten languit op de sleepdoek. Heerlijk is dat!

    

Interview met Hanne Poullet

Kunstpoort: Door je bezig te zien met de kleine dansers veronderstel ik dat dans je passie is.
Hanne Poullet: Inderdaad, toen ik klein was volgde ik de ballet school. Het was nooit de bedoeling een prima ballerina te worden. Tegenwoordig gaat mijn interesse uit naar hedendaagse dans en bewegingsexpressie. Ik nam meerdere malen dansles bij Wisper en Danshuis De Ingang.

Kunstpoort: Volgde je een aangepaste opleiding om dansles te geven aan kinderen met een beperking?
Hanne Poullet: Niet echt maar door mijn opleiding ergotherapie leerde ik bepaalde tools. Een postgraduaat Creatief Agogisch werk onderwees me de mogelijkheden om met dans, muziek, beweging de doelgroep kinderen met een beperking te coachen.
Een opleiding Bewegingsmethodiek Sherborne, Opvoeden via het lichaam, hielp me ook op de goede weg. Veronica Sherborne, een docente lichamelijke opvoeding en kinesiste beoogt naast de motorische en cognitieve ontwikkeling, ook doelstellingen op sociaal en affectief-emotioneel vlak. Bij de groep van 4 tot 8 jaar wordt aandacht gevraagd voor de andere kindjes. Enthousiast dansen is niet genoeg, tegen andere kindjes aanbotsen mag niet, oog en oor hebben voor andere kindjes is vereist. Naast ‘bewegen’ is aanleren van sociale vaardigheden belangrijk.


Kunstpoort: Ik merk dat in de twee groepen het niveau wel heel verschillend is, een nadeel?
Hanne Poullet: Integendeel, er moet een zekere groepsdynamiek zijn. Ik bekijk na een kennismaking in welk groepje een kindje zich best thuis zal voelen. De leeftijd speelt niet altijd een rol. Soms kan een kleuter te veel prikkels hebben en is de kleinere groep van 8 tot 12 jaar beter.

Kunstpoort: Bemerk je zelf dat de motoriek beter wordt na een aantal lessen?
Hanne Poullet: Ja zeker en niet alleen dat, sommige leren al dansend het onderscheid kennen tussen links en rechts, de kleuren en zo veel meer.

Kunstpoort: Laten de kindjes blijken dat ze dansen leuk vinden?
Hanne Poullet: Jazeker na de les komen er soms een kleuter terug binnen om me een knuffel te geven.

Kunstpoort: Hoe lang bestaat DANSANDERS al?
Hanne Poullet: Drie jaar en ik hoop dit nog een lange tijd te mogen doen

Kunstpoort: Zijn de lessen niet verschrikkelijk arbeidsintensief en vermoeiend voor je? Heb je daarna zin om languit in een luie zetel te liggen?
Hanne Poullet: Moe wel maar altijd komt nieuwe energie vrij en voel ik positieve adrenaline.

Kunstpoort: Heb je voor je zelf nog voldoende vrije tijd?
Hanne Poullet: Toch wel. Met een vriendin muzikante, een klarinettiste, creëer ik een dansvoorstelling voor kinderen met een beperking. We mikken op groepjes van 5 kinderen. Kinderen met een beperking voelen zich meestal niet op hun gemak in een grote massa en op een plaats die ze niet kennen. Daarom zou ik graag die voorstellingen laten doorgaan op school, een gebouw waar ze zich thuis voelen. In mei komen er try-outs. Alle kindjes zijn welkom, ook kindjes met een fysieke beperking bijvoorbeeld slechtziende.

 

We wensen Hanne een geslaagde try-out en de mogelijkheid om nog jaren les DANSANDERS te geven. Het was voor ons een interessante ontmoeting met een wereld waar wij niet zo vertrouwd mee zijn.

Filmpje

https://www.youtube.com/watch?v=L9tNbKU5yxc&feature=youtu.be

Info en adres

http://danscollege.be/portfolio/dansanders-4-8j/
http://danscollege.be/portfolio/dansanders-8-12j/

Danscollege
Muziekcentrum Goedleven
Goedlevenstraat 179/4
9041 Gent – Oostakker

tekst: Kathleen Ramboer
fotografie: Eric Rottée

Zwart op Wit…. of het verzet tegen de somberheid bij Toutatis

Zo’n jaar geleden was heel België bezet door de soldaten van de somberheid. Heel België? Nee een kleine nederzetting bleef moedig weerstand bieden aan de bezetters. Lydwine, na een kort verleden van popkoor, heeft beslist dat Dilbeek zich moest verzetten.

Eerst moest ze de cultuurinstelling overtuigen. Dit gedaan hebbend, moest ze op zoek gaan naar een koordirigent. Niet om die aan de boom vast te binden maar om die zijn/haar vleugels te laten openslaan. Ze vroeg rond in haar kennissenkring .. en dan kwam Magalie: “na mijn studies wou ik zelf ook een koor oprichten.” Zo heeft Lydwine met haar vriendin Lieve alles in gang gezet: o.a. de logistiek en de marketing.

Op 27 januari anno 2017

staat de bard,  Magalie dus, vooraan. Het hele dorp zit daar in de feestzaal van de Westrand. Het koor erachter. Het eerste lied is van … het publiek. Zo begint Magalie hen op te warmen.

Ze legt uit wat en hoe het publiek kan zingen en plots wordt er gezongen. Het publiek laten meezingen, een klassieker in de popconcerten. Hier voelt het publiek wat het betekent om samen te zingen en hoe leuk het kan zijn. Het publiek werd meegesleept.

Het koor is aan de beurt. Magalie heeft het arrangement geschreven, het wordt spannend want het is de eerste keer dat ze dit doet voor zo’n groot publiek. Het klinkt ongedwongen, vloeiend. Je krijgt hetzelfde plezier als wanneer je  een roman leest en de tekst vloeit. Na een paar liedjes met het hele koor komen een gitarist en twee zangeressen op om te zingen. Een kooravond of een zangavond? Magalie legt het uit: ”dit is deels om de tijd te rekken omdat we net gestart zijn en dus niet veel repertoire hebben. Ook om de vele talenten in ons koor te laten zien, beslisten we om solo acts toe te voegen aan ons programma.” Talenten zijn er inderdaad.  

En die nacht vierde het dorp de overwinning tegen de somberheid. Het concert eindigt met een heel warm applaus. Aldus Magalie: “Het was enorm leuk! Het was voor mij ook een uitdaging om voor een 60 tal mensen te staan en om alles tot een goed einde te brengen.” Nog beter is dat iedereen merkte dat het hele “dorp” aanwezig was. Iedereen kende bijna iedereen. Het succes is bescheiden maar reëel. De aantrekkingskracht is groot.  

Op  20 oktober anno 2017

Het koor, de 60 mensen en Magalie, staan voor de cultuurraad van Dilbeek. “Caesar”, de voorzitter van de cultuurraad, heeft popkoor Zwart op Wit gekozen om het jaarlijkse feest te  “animeren”. Vandaag bestaat de cultuurraad 40 jaar. Gedurende het eerste discours…..

Iedereen bereidt zich voor op het feest. Iedereen gaat op de tippen van zijn tenen het podium op.

  

Iedereen ontspant of concentreert zich in afwachting op de volgende beurt.

  

Iedereen doet met volle overgave mee.

Iedereen is dankbaar en gelukkig

Iedereen beseft dat het hier alleen maar om een tussenstop gaat.
De voorstelling is wel af, rijp, maar de ambitie gaat verder.


                

 

 

Op één jaar hebben Magalie, Lydwine en Lieve het volgende verwezenlijkt: drie koren gesticht: een groep van een 60 tal, eentje van een 20 tal en een jeugdkoor; vier concerten voor een groot publiek gegeven en een erkenning bekomen van de cultuurraad van Dilbeek.

In één jaar zijn Magalie’s eigen muziekstukken gecomponeerd, een keuze van liedjes die ingewikkelder zijn.

In minder dan één jaar wordt een groot concert in het auditorium van de Westrand gegeven. Allen naar de Westrand op 17 juni 2018!

Links:

 http://www.popkoorzwartopwit.be
www.maggiesmelody.be

Tekst en Foto’s: Eric Rottée

 

The Green Floating Artline

De Kunstmeridiaan

Hoe het idee werkelijkheid werd.

Het begon te Roeselare, in een kleine West-Vlaamse stad, dit bijzondere verhaal van de Kunstmeridiaan. Eerst was er de virtuele Lichtmeridiaan. Evenwijdig op exact 3°7’45” ten oosten van lengtegraad 0° Greenwich loopt de denkbeeldige Lichtmeridiaan over de zilverbergsite van Roeselare/België. Daar staat als een hedendaags sculptuur het architecturaal prachtig Muze’umL. Een feeëriek spel van zon, licht en schaduw concretiseert er de Lichtmeridiaan. zie www.muzeuml.be. Kunstenaar Willy Cauwelier http://www.lachose.be/ creëerde er zijn
Green Floating Light Line, een blijvende in situ installatie.

 

De Lichtmeridiaan kreeg een vervolg in de KUNSTMERIDIAAN.

Hoe vorm je geografie om tot kunst?

Muze’umL vraagt kunstenaars een meridiaan tussen Noord- en Zuidpool uit te kiezen en om te toveren tot Kunstmeridiaan. Dit kan gepaard gaan met een ludieke actie, gelinkt worden aan een kunstwerk, gebouw, site, thema… De mogelijkheden zijn grenzeloos.

De onderliggende gedachte

Hoe maken we de wereld kleiner, verbinden we mensen van noord tot zuid, overschrijden we grenzen en muren met kunst als bindmiddel.

Een Venetiaanse kunstmeridiaan

Tijdens de biënnale in Venetië visualiseerden Willy Cauwelier en Gerrie Roels met een mobiele installatie de Kunstmeridiaan.
Vertrekpunt: de Punta Della Dogana


Voorbijgangers van alle nationaliteiten werden verzocht de mobiele installatie vast te houden en zo deel te nemen aan het kunstproject.
De kunstlijn werd doorgetrokken naar noord- en zuid Venetië. Telkens participeerden heel diverse personen aan de kunstmeridiaan.
Noordelijk punt: Fundamenta Novo
Zuidelijk punt: Giudecca, Universite Internationale della Arte

Lancering in België

De voorstelling voor België gebeurde In The White Cube, atelier van Willy Cauwelier te Roeselare.
Het jaarlijkse evenement Buren bij Kunstenaars
op zondag 22 oktober 2017 was de ideale gelegenheid om het brede publiek met het kunstproject te laten kennis maken.
De lancering werd verder gezet tijdens de MAAK HET MEE DAG! op zondag 26 november 2017 ook in The White Cube. Maak Het Mee! is een organisatie van Revivak met partners in West-Vlaanderen, Oost-Vlaanderen, Vlaams Brabant, Nederlands Limburg, Noord Brabant Nederland. Het hoeft niet gezegd te worden dat het project buiten de grenzen wil treden en ook aansluiting zoekt met Nederland.

Thailand

Het project De Kunstmeridiaan kreeg in december 2017 een vervolg in Thailand, in Phuket. Coördinaten van een Thaise Kunstmeridiaan (zie afbeelding) werden opgespoord en digitaal vastgelegd. 

OPROEP

Zin om een Kunstmeridiaan te visualiseren? Contactmail willy.cauwelier@lachose.be
De kunstmeridiaan brengt de wereld en kunst dichterbij.

 

Tekst en foto: Kathleen Ramboer

Brussels Bijou

 

BRUSSELS BIJOU

Bij Brussels Bijou zijn de vrijetijdsartiesten uit onze hoofdstad aan de beurt.
Diverse soorten podiumveroveraars wagen hun kans om mee te dingen naar de prijs.
De 7 laureaten tonen aan de jury en aan het publiek wat ze in hun mars hebben.
Deze laureaten gekozen uit een rijk pallet aan inzendingen, reflecteren door hun diversiteit de vele facetten van de kunsten in Brussel.
De projecten zijn uiteenlopend, maar blinken uit door engagement, artistieke vernieuwing en kwaliteit.
Kiezen is altijd een beetje verliezen, maar op het podium van BRUSSELS BIJOU staan is sowieso winnen.

Videograaf
Bert VANNOTEN

Landjuweel 2017: Familiedag.

Sommigen zullen denken dat een familiedag een dag is met luchtkastelen, kinderen en ouders wandelend door de attracties en hotdogkraampjes. Niet dus.

Vandaag,  in de namiddag van zaterdag 4 november, zijn er twee theaterstukken opgevoerd die over de familie gaan.

De kernfamilie 

“Kaatje is verdronken” is een “huis-clos” tussen een moeder, een vader en een dochter. En een witte ridder, de tuinman.

De vader heeft een geweer in de hand en kijkt naar buiten. De moeder heeft haar hoofd in een oven gelegd. De dochter hangt bovenaan zoals een aap. Vandaag wordt vergaderd beslist de vader. De onderwerpen zijn: de tuin en het seksleven van de dochter, Kaat. Door de dialogen beseffen we langzaamaan dat de vader en de moeder licht gestoord zijn. De vader stelt zich op als de beschermer van zijn dochter en laat niemand het huis in. Mannen voor zijn dochter dus. De moeder, uitgebeeld door de metafoor van haar hoofd in de oven, probeert de realiteit van het leven niet te zien. Er volgt een schijndialoog om toch een redelijk gesprek te hebben. Als toeschouwer begrijpen we niet waarom de twee ouders hun dochter niet willen begrijpen. Kaat heeft een sterke drang naar vrijheid, ze wil mannen kunnen ontmoeten. We begrijpen dat voor de vader, Kaats keuze in mannen, de dockers zoals hij zegt, niet in de smaak vallen. Hij is er bang van.

Wij als toeschouwer geloven dat we normaal zijn, voor zover normaliteit bestaat. We worden ook geconfronteerd met de behoefte van onze kinderen naar meer vrijheid, zeker wanneer ze tieners worden. We kijken naar deze familie en denken: man toch, laat haar een beetje vrijheid, dat is nodig om volwassen te worden.

De wending in het verhaal komt wanneer Kaat een foto van een meisje vindt op zolder. Het is Kaatje, de zus van de moeder. De ouders vertellen over het drama van Kaatje, die verdronken is in het kanaal. Ze praten over twee jongeren uit het dorp. Het verhaal is niet meer duidelijk, seksuele agressie of niet, we weten het niet. Wat Kaat beseft, is dat ze de naam Kaat draagt die in verband staat met Kaatje. Een manier om Kaatje verder te laten leven. Plotseling begrijpen we het gedrag van de ouders die het drama nooit hebben kunnen verwerken. Vanaf dit punt in het stuk wordt de schijn – van het evenwicht – kapot gemaakt.

De toeschouwer wordt meegenomen in het verhaal dat heel sterk gespeeld wordt door de acteurs van het toneelgezelschap “Voor Taal en Kunst”. Wat is normaliteit? Hoe kan ik het, voor mij abnormaal,  gedrag van sommige mensen verklaren? Wanneer de geheimen van een familie naar boven komen? Dat zijn de vragen die door ons hoofd spoken.

De uitgebreide familie

Juist dat wordt besproken in het tweede theaterstuk: “Kwamen zij nog eenmaal weer”.

De toeschouwer wordt  door het gebouw van de Grote Post geleidt. Op bepaalde plaatsen wordt een “scène” gespeeld. Een “act “ zoals in het klassieke theater. Hier is niets klassiek. Ineke Nijssen, de regisseuse,  en de acteurs uit meerdere Oostendse toneelgezelschappen hebben een theatervuurwerk voorbereid. Er wordt in een gang, in een kelder, in een klein auditorium of tussen twee glasramen gespeeld. Op elke tussenstop leren we meer over de persoon die gestorven is die vandaag zal worden begraven en over zijn entourage. Dit gaat dan over de familie, in dit geval de uitgebreide familie. Er wordt zwaar naar de gestorvene uitgehaald: gierig, egoïstisch. De familieleden worden gek, cynisch, onverschillig.



Er zijn scènes die veel emoties teweegbrengen. De vrouw die helemaal alleen schreeuwt van verdriet, de twee broers die bespreken wie werd uitgenodigd op de begrafenis en waarom, de koffietafel, de slotscène. Somber is het, behalve de scène met de tante en haar nicht. Ze dansen om te tonen dat ze heel goed overeenkomen.

Er ontbreekt een scène: de begrafenisceremonie. In het echte leven wordt de gestorvene alleen met zijn kwaliteiten beschreven. Geen kwaad woord  wordt er gesproken over hem of over de aanwezigen op de begrafenis. Behalve in “Wil” van Jeroen Olyslagers. Dus in de fictie.

De toeschouwer stelt zich vragen, zoals “is dat bij ons ook zo?”, “ wie komt er in onze familie wel echt goed met elkaar overeen?”, “is de gekozen familie, de vrienden, beter dan de echte?”

Het landjuweelfestival mag een doel zijn voor de mensen in de theaterwereld. Een erkenning van het werk, van het talent…. Voor ons als toeschouwer is het de mogelijkheid om een geloofwaardig theaterstuk te beleven. Gedurfd theater, veel emoties en veel om over na te denken achteraf.

Leve het Landjuweelfestival van 2018!

Tekst an Foto’s Eric Rottée

http://www.voortaalenkunst.be
https://www.opendoek.be/landjuweel/donderdag-2-november/kwamen-zij-nog-eenmaal-weer
https://www.opendoek.be/landjuweel/2018