WAK Lokale Helden: De Gentse Magical Mystery Tour

Sommige filosofen denken na over de huidige maatschappelijke disruptie. De disruptie is de radicale verandering in onze maatschappij. Ze breekt met de regels van de samenleving, met het achterlaten van het bestaande en van het collectief geheugen. Een van de essentiële aspecten is dat van de computergestuurde wensen. Wij krijgen voorstellen van wat we kunnen doen, van wat we kunnen dromen. Het onverwachte is bijna niet meer mogelijk.

Bewust of onbewust hebben de organisatoren het tegengestelde gedacht van het bovenstaande fenomeen.  De ontmoetingsplaats en het uur, het enige wat we kenden van het programma.

 

 

Chauffe! Marcel, chauffe!  ( “Vesoul”, Jacques brel) 

Jan van den Broeke en Hilde De Clercq, “Hello darkness, my old friend”

We dalen onder blauw licht de trappen af en ontdekken een ruimte met grote kolommen, de fundering van het stadhuis. Rood licht schept de sfeer, een beetje “beangstigend”.

Jan en Hilde zingen liedjes van de jaren ‘70 vol melodieën en harmonieën. Simon & Garfunkel en Leonard Cohen zijn de helden van vroeger. Ze zingen ook eigen composities van Jan, echte songs.

Het laatste: The partisan klinkt bijzonder passend: “an old woman gives us shelter, kept us hidden in the garret, then the soldiers came; she died without a whisper”.

“then we’ll come from the shadows”.

Amajunzi
De straatvogel in een kluis, een illusie in de spiegel.

Een straatartiest in een kluizenzaal van de vroegere Bank van de Arbeid. Een vrije vogel in een kluis. De vogel is Amajunzi, een straatmuzikant. Wat een iconoclastische ironie.

Lange muziekstukken, zacht, opgebouwd om de luisteraars te laten dromen, om hen te laten wandelen door hun gedachten.

Bij het luisteren komen deze woorden op in mijn hoofd:

“J’aime les gens qui n’osent
S’approprier les choses
Encore moins les gens
Ceux qui veulent bien n’être
Qu’une simple fenêtre
Pour les yeux des enfants
(“Les gens qui doutent”, Anne Sylvestre)

 

 

 

Friends are magic
In de keuken, Eva heb jij iets tegen Jason?

Even op adem komen voor we binnen gaan in een prachtig herenhuis, het Hotel d’Hane Steenhuyse. We dalen de trappen af, lopen door de keuken en gaan zitten aan een eettafel. Twee mensen staan tegenover elkaar, bijna schreeuwend, gaan dan zitten en beginnen te zingen.

Liedjes van veertig seconden, abrupt gestopt. De woorden worden gespuwd. Het ritme is snel. Wat een verschil met de vorige zangers!

De liedjes zijn een soort dialoog tussen de twee zangers ondersteund door “country like” muziek met een tendens om de melodie te ontmantelen via abrupte stop en “restart”.

“I just want to talk, talk, talk, talk, talk, talk, talk. I just want here sitting with you” Wij ook. het is leuk en verfrissend.

 

Ultra Violet
What’s in your Head (Zombie The Cranberries)

Het is de droom van vele rockers om hun liedjes te zingen onder begeleiding van een klassiek orkest. Ultraviolet heeft popsongs gearrangeerd om ze met klassieke instrumenten te kunnen spelen: Viool, cello en soms contrabas.

 

 

 

Twee warme stemmen, Elise en Francis, nemen ons bij de hand en brengen ons naar liedjes zoals “Hit the Road jack” of “Zombie-. Het zijn geen lichte onderwerpen. De klassieke instrumenten verzachten de manier waarop de woorden en de stemmen in ons hoofd doordringen.

“Hit the road Jack and don’t come back no more. Oh no!” We zullen terugkomen, we zullen ons opnieuw laten betoveren door de stemmen.

Absinthe minded
Meneer heb jij te veel absinth gedronken?

“Mevrouw u had een jazz orkest moeten bijeenroepen. Geen twee gitaristen in een jazz-kelder. De jongeren moeten de goede muziek leren kennen”. Dit zegt een oude heer tegen de organisatrice. Amajunzi, zonet aangekomen,  vraagt: “wat is goede muziek?”. “40 jaar jazz in Gent, 50 jaar in Dendermonde, ik ben 80 jaar oud” klinkt het antwoord van de vertrekkende man, zijn manier van zeggen “ik weet wat goede muziek is”.

 

Aan de bar zit een echte jazzliefhebber, grijs haar in een paardenstaart. Achter de bar wordt een metalen doos als kassa gebruikt. In de Lazy River Jazz Club wordt er liever in muziek geïnvesteerd dan in infrastructuur.

Het publiek bestaat uit meer dan de deelnemers van de Magic Tours. Wanneer de twee “gitaristen” verschijnen wordt er al geapplaudisseerd.
Geen onbekende, Absinthe Minded. Vanavond, zijn er twee jongeren met stevige liedjes. De juiste stem en goed gitaarspel. Geen schande voor deze jazz-kelder.

“Be aware of the false heroes of the day” (in “Kingpin”) en “every day is not like any other day” (in “Beam”) zingen ze.

Epiloog

Deze Magic Tour werd door de cultuurdienst van Gent georganiseerd. Cleo Janse, de organisatrice: “De bands zijn hoofdzakelijk geselecteerd uit ons eigen programma Artiest zoekt Feestneus, een lijst van Gentse artiesten waaruit inwoners van Gent een door de stad betaalde artiest kunnen boeken voor hun huiskamerconcert, wijk- of straatfeest. Absynthe Minded kozen we omdat ze vroeger ook jonge Gentse muzikale helden waren die nu zijn doorgegroeid naar een sterrenstatus”.

 

Absinthe Minded treedt deze zomer op in Dranouter, een waar succes.

De sociale media leggen, voor de kunstenaars, nieuwe wegen aan naar bekendheid. Toch is wat de toeschouwer vanavond beleefd heeft niet te vervangen door wat “internet” wordt genoemd. Samen een evenement beleven maakt deel uit van het collectief geheugen dat door de huidige maatschappelijke disruptie bedreigt wordt.

Dankzij dit initiatief, zijn we deze avond gered!

Jan van Den Broeke: https://www.facebook.com/jan.vandenbroeke2

Hilde De Clercq: https://www.facebook.com/hilde.declercq.18

Amajunzi: https://www.facebook.com/amajunzi.lamat

Friends are Magic: https://www.facebook.com/friendsaremagicfriendsaremagicfriendsaremagic/

Ultra Vioolet: https://www.facebook.com/UltraVioolet.be/

Absinthe Minded: https://www.facebook.com/absynthemindedtheband/

Artist zoek Feestneus: https://stad.gent/cultuur-sport-vrije-tijd/uitgaan-en-organiseren/zelf-een-evenement-organiseren/artiest-zoekt-feestneus

Eric Rottée foto’s en tekst

Interview met Brantt en Free Pectoor, partners in de kunst

Twee kunstenaars/curatoren

Brantt en Free Pectoor zijn twee kunstenaars/curatoren die perfect matchen.
Ze treden voor de derde maal op als duo curator/organisator van een tentoonstelling. Eerst was er RAGS, dan RAGS THE SEQUEL.
ON THE MOVE zet dit positieve verhaal verder. ON THE MOVE zijn beide ook als kunstenaar: innoverend en altijd op zoek naar nieuwe uitdagingen.
We namen tijd voor een interview.

Wat is de belangrijkste rol van een curator?
Free Tentoonstellingen bouwen met als eindresultaat de expo is het uiteindelijke streefdoel.
Brantt Hoe goed of slecht de werken ook zijn, ze positief laten opvallen in de ruimte is onze ambitie.

Wat is jullie motivering om als duo op te treden? Zijn meningsverschillen gemakkelijk te overbruggen? Vullen jullie elkaar aan, is er een taakverdeling?
Free Alleen een tentoonstelling organiseren is zwaar om dragen. Als duo heb je een klankbord, een toetssteen. Tussen ons beiden klikt het ongelofelijk goed: elkaars enthousiasme werkt aanstekelijk. Meningsverschillen mogen en moeten er zijn, dit leidt tot goede en verrassende oplossingen. Belangrijk is dat we beide een luisterend oor hebben. Een ja of een nee krijgen is niet de hoofdzaak. Een duidelijke taakverdeling ontbreekt, we vullen elkaar aan. Er hangt synergie in de lucht.
Brantt Free is de motivator. Zijn enthousiasme en positieve houding werken stimulerend. Een klein spontaan signaal wordt niet onmiddellijk afgeketst en kan een bouwsteen worden.

Welke is de wisselwerking tussen jullie eigen werk en bezigheden als curator?
Free Beide lopen door elkaar. ‘s Morgens betreed ik mijn atelier, een aantal werkzaamheden nemen aanvang: lezen, archiveren, noteren, schrijven, schetsen, fotograferen, … Enkele zaken blijven hangen in mijn creatief archief, worden gestockeerd om later onbewust te leiden naar nieuwe ideeën. Kunst is een deel van mijn leven.
Brantt Door elkaars atelier te betreden, feedback te geven en te ontvangen volgt automatisch een wisselwerking. Naar buitentreden met ons werk, anderen erbij te betrekken en meenemen in het verhaal is belangrijk. Optreden als curator betekent je eigen werk in de schaduw plaatsen. De grootste aandacht moet naar de deelnemende kunstenaars gaan.

Is het niet moeilijk kunstenaar en curator te zijn, oordelen over het werk van een andere kunstenaar? Blijf je niet automatisch in eenzelfde clubje?
Brantt Soms voldoen de persoonlijke verwachtingen niet en vinden we een werk minder sterk maar door de manier van opstellen zetten we ontgoocheling om in een positieve kijk. We streven ernaar dat iedere deelnemende kunstenaar een goed gevoel overhoudt aan de tentoonstelling.
Free Brantt vertrekt vanuit de ruimte, door zijn ingreep bekijkt de toeschouwer een kunstwerk anders.
Het publiek verplichten op zijn hurkje een werk te bekijken is voor Brantt geen sinecure. Zo krijgt een minder sterk werk een meerwaarde.
Als kunstenaar en curator willen we geen deel uitmaken van een select clubje. Bij de tentoonstelling RAGS gaven we iedereen de kans om deel te nemen.

Wat is er typisch aan jullie kijk op expo’s maken? Hoe zijn jullie tot deze manier van werken gekomen? 
Free Zelf wist ik niet dat ik die talenten had. Door mijn eerste project ONEwork heb ik die ontdekt. Brantt gaf me geregeld advies, hier is de vonk overgeslagen.
Intuïtief de ruimte bekijken, een zekere vrijheid hebben en nieuwsgierig zijn staat voorop… Enkel een vlakke wand vullen is niet aan de orde. De zaal creatief invullen, werk op een andere manier tonen, dat streven we na. Brantt gaat daar verrassend ver in.
Brantt Ieder werk geven we sowieso voldoende ademruimte. We laten ons bij de opbouw inspireren door het concept van de tentoonstelling. Het project ON THE MOVE bestaat namelijk uit een selectie van 22 kunstenaars die de afgelopen 12 jaar een deel van hun artistiek parcours hebben uitgestippeld in hun atelier in BLOK E van de Leopoldskazerne. Eind december 2018 verlaten ook de huidige NUCLEO residenten definitief deze locatie. Het wordt uitkijken naar een andere bestemming, verhuizen dus. Gedurende de afgelopen jaren is er telkens een wisselende bezetting geweest van kunstenaars die een atelier op deze locatie hadden. Heel wat kunstenaars zijn weggegaan, bijgekomen, gebleven, teruggekomen, … Voor het ON THE MOVE project verdelen we de 22 werken over 2 weekends, elke creatie krijgt zeker 1 weekend exposure maar niet alle 22 samen. Door de werken te spreiden over twee weekends met telkens een andere opstelling vertalen we ook het concept ON THE MOVE. Alle werken zijn telkens wel aanwezig. Ingepakte werken en transportboxen zullen een totaalinstallatie vormen.
Free Door een analyse van de kunstwerken ziet Brantt nieuwe dimensies. Zijn architecturale en grafische vorming  plus opleiding schilderkunst beïnvloeden zijn kijk op exposeren. Hij legt zichzelf geen restricties op. Een opbouw in 24 uur bestaat niet voor ons. Cureren is een rijpingsproces.

Vertel ons iets over de opzet van RAGS. Dat verduidelijkt misschien jullie visie op expo’s maken?
Free Ik was gecharmeerd door Brantt zijn met verf en kleur doordrongen washandjes, zijn zwarte schilders outfit, bespatte schoenen. Dit was de start van een tentoonstelling rond RAGS. Iedere kunstenaar gebruikt vodden. Elke vod heeft zo zijn eigen identiteit, vertelt veel over achtergrond, afkomst en levensloop van de kunstenaar en werk. De vodden werden gedurende RAGS samengebracht en tentoongesteld met allerhande objects trouvés. Het verhaal van de vod kreeg een vervolg. Aan de hand van de presentatie was onmogelijk te merken welke discipline, oeuvre of kunstenaar de vod vertegenwoordigde, een vereiste voor ons als curatoren.
Brantt Zo zie je dat ideeën en een concept spontaan en ongeremd ontstaan.

Cureren is een ingreep op de kijk op het werk van de kunstenaar. Is het mogelijk de zeggingskracht te vergroten door het ingrijpen van de curatoren?
Free Zeker en vast. Wij als curatoren duo geven een andere ‘twist’ aan de presentatie. Eén enkel voorbeeld. Brantt plaatste het dominerende schilderij ‘Magnolia’s’ van André Van Schuylenbergh tijdens RAGS THE SEQUEL bovenaan op de wand in een hoek, daaronder een bloeiende magnoliatak waarvan tijdens de tentoonstelling de bloemen verwelkten, voor interpretatie vatbaar.
Brantt Sommige werken spreken voor zich en worden klassiek aan de wand tentoongesteld. Niels Ketelers diende een werk in met een geïntegreerd aluminium hoekprofiel; voor ons het ideale vertrekpunt om een  gewaagde opstelling te overwegen. Het zwart/wit schilderij refereerde naar het complete verweerde plafond van de tentoonstellingsruimte BLANCO; door de haakse plaatsing op de wand en in synergie met het plafond, dwongen we de bezoeker om het schilderij anders te bekijken.
Free Een constante tijdens RAGS THE SEQUEL was de wisselwerking tussen de kunstwerken van de diverse kunstenaars in de ruimte.

Er zijn massa’s tentoonstellingen. Welke willen jullie brengen: informatieve? Tentoonstellingen die vragen oproepen, discussies uitlokken? Kunstenaars bij elkaar brengen?
Free Beide hebben we onze eigen soloprojecten. Uiteraard voelen we de behoefte andere kunstenaars te betrekken en samen te brengen in een nieuw tentoonstellingsevenement. Kunst brengt verwondering en verontwaardiging. Kunst zet iets in beweging, brengt verstilling zoals bij het aanschouwen van het artistiek werk van Rothko.
Brantt Een buitenstaander willen we tonen wat ze niet verwachten. Een klassieke tentoonstelling met ophangsystemen en sokkels daar zijn we geen fan van. Een sokkel moet passen in het concept. ON THE MOVE vraagt veeleer om een stapel paletten of verhuisdozen. We willen verrassen. Ideeën ontstaan binnen een nanoseconde kunnen de basis vormen van een mogelijk concept. We hebben een totaalbeeld en presentatie voor ogen waarbij ieder werk tot zijn recht komt, waarbij de werken elkaar aanvullen en dialogeren.

Kan en mag een curator de maatschappelijke onvrede versterken? Maatschappijkritiek is dit bij een curator aan de orde?
Free We hebben beide een mening over onze leefwereld. Dit betekent niet dat onze projecten een verwijzing moeten inhouden naar politiek, de maatschappij, de instellingen, …
Brantt Ook voor mij hoeft dit niet. De mogelijkheid laten we open, never say never.

Moet een curator een tentoonstelling laagdrempelig maken? Wordt ON THE MOVE een ‘gemakkelijke’ tentoonstelling?
Free We opteren, wat bij galeries niet altijd het geval is, voor een tentoonstelling met een breed bezoekersplatform. Onze focus ligt op ‘gezien worden’ los van elitaire impuls. Een galerie blijft vaak hangen bij haar protegees. Dit is meteen de reden waarom jonge talentvolle kunstenaars zoeken naar alternatieve betaalbare locaties zoals deze BLANCO ruimte. BLANCO werkt laagdrempelig.
Kunstliefhebbers, van buiten de NUCLEO kring, vinden frequent de weg naar BLANCO, dat bleek uit een bevraging.
ON THE MOVE wordt voor ons als curatoren geen gemakkelijke tentoonstelling. We gaan immers zelf met de werken ON THE MOVE gedurende de 2 weekends van de tentoonstelling.
Brantt De opbouw van onze tentoonstellingen gebeurt met respect voor elk werk en alle kunstenaars.
De werken van ON THE MOVE zullen uiterst divers zijn; voor elk wat wils dus. We willen absoluut de ‘kunstliefhebber’ aanspreken en die bevindt zich in alle lagen van de bevolking.

Jullie tentoonstellingen vinden plaats in de tentoonstellingsruimte BLANCO van NUCLEO. Is het de bedoeling de NUCLEO kunstenaars te promoten? Of willen jullie in de toekomst ook verder dan NUCLEO kijken als duo dan?
Brantt In onze kennissenkring zijn er NUCLEO kunstenaars maar we hebben beide ook contacten met nationale en internationale kunstenaars.
Free Ik zie de BLANCO ruimte en de NUCLEO kunstenaars als een voordeel en niet als een beperking. Nieuwe en andere mogelijkheden bieden zich aan. Binnenkort ‘pitchen’ we beide met volle goesting voor een duo-curatorship.

Voor ON THE MOVE kiezen jullie niet zelf het werk, de kunstenaar kiest, in tegenstelling met andere curatoren. Waarom laten je dit aan de kunstenaar over? Komen jullie voor onoverkomelijke verrassingen te staan? Zoek je de uitdaging op?
Free Ik ben een adept van verrassingen. Surprise me! Verwacht het onverwachte! Taking risks! De 22 deelnemende kunstenaars van ON THE MOVE zijn geen onbekenden voor ons. We kennen hun werk. De kunst is een individueel werk te matchen met andere.
Brantt Zelf kiezen is in dit geval te determinerend. We gaan graag de uitdaging aan. De moeilijkheid is: het ene werk mag het andere niet verdringen. We vragen dan ook een seintje te geven bij groot werk. Bij één kunstenaar zagen we een werk dat uitstekend past bij ON THE MOVE. Zonder ons op te dringen laten we onze voorkeur blijken. De eindkeuze blijft bij de kunstenaar.

Ik veronderstel dat het rechtstreeks contact met een kunstenaar voor jullie belangrijk is. Meestal is het tentoongestelde werk van mensen die jullie persoonlijk kennen. Is dit een vereiste?
Free Elk contact met een kunstenaar loont de moeite. We hebben wel een boontje voor bepaalde kunstenaars. Dit overstijgt alle -ismen, tendensen en/of hypes. Een face-to-face ontmoeting met de kunstenaar hoort erbij.
Brantt De ene  kunstenaar is al toegankelijker dan de andere en meer geëngageerd; het enthousiasme en de drive bij sommige kunstenaars verstevigen de artistieke band waaruit nieuwe projecten kunnen ontstaan.

Jullie tentoonstellingen zijn low-budget, een bewuste keuze. Zouden jullie het fijn vinden met een enorm budget aan de slag te gaan?
Free Door BLANCO kunnen we low-budget werken. We vragen nooit een bijdrage aan de deelnemende kunstenaars. Een groter budget vraagt sowieso een andere aanpak en strategie. Dat is toekomstmuziek.
Je moet er klaar voor zijn. Ik denk dat we onderweg zijn.
Brantt Een low-budget kan creatief werken maar je moet vindingrijk blijven.
Free Creatief zijn is niet afhankelijk van een budget; de uitvoering van een kunstwerk of tentoonstelling kan wel gebonden zijn aan een budget.

Kunnen deze door jullie gecureerde tentoonstellingen een springplank betekenen voor de kunstenaar? Is er nood aan dergelijke low-budget tentoonstellingen? Wordt er genoeg aandacht aanbesteed door de pers?
Free Een springplank is wat te ambitieus. In marketingtermen uitgedrukt ‘OTS – Obliged To See’ is onze doelstelling. Kunstenaars hebben het moeilijk naar buiten te treden daarom is onze op- en inzet: opportuniteiten, faciliteiten, netwerking en confrontatie. De gedrukte klassieke pers besteed weinig aandacht aan de kunstwereld. Daarom ben ik een adept van LinkedIn, met resultaat trouwens. Brantt kiest voor gerichte sociale media met respons, uitnodigingen per mail en dito.
Brantt Sociale media is soms vluchtig en heeft nood aan een repetitieve follow-up. Sociale media werkt als een teaser, is een hefboom om naar een tentoonstelling te komen, de werken in het echt te zien. Daarom willen we op voorhand niet alles prijs geven. Bepaalde kunstenaars hebben onze aandacht niet echt nodig, andere wel. Het is leuk om vast te stellen dat gevestigde waarden met plezier meewerken aan ON THE MOVE.

Waar halen jullie voldoening uit? Hebben jullie nog plannen, een ultieme droom?
Free Ermee bezig zijn, een totaal traject afleggen, van de embryonale fase, het concept, de open call, de  communicatie tot de opbouw, het contact met het publiek en de afsluiting. Dát geeft voldoening.
En waarom niet dromen van een groot Gents initiatief zoals ‘Chambres d’amis’ of ‘Over The Edge’ van Jan Hoet als lichtend voorbeeld?
Brantt Ik krijg een goed gevoel door het ganse gebeuren, het ondernemen, door zelf initiatief te nemen, door te experimenteren, door nieuwe uitdagingen aan te gaan, door (nieuwe) contacten te maken, door de comfortzone te verlaten en open te staan voor wat zich kan aandienen.

Tekst Kathleen Ramboer
Fotografie Brantt, Kathleen Ramboer

 

 

 

 

 

Dansketting-Waardamme

De Dansketting

“Tientallen, honderden mensen die zich dansend doorheen de straten begeven, voorgaand door lokaal muzikaal talent. Jong en oud, schoorvoetend of toonaangevend. De groep groeit aan en nodigt iedereen uit om mee te dansen…”

Op zaterdag 28 april 2018 (tijdens de WAK en op Dag van de Dans) nodigt Danspunt, i.s.m. Vlamo, alle steden en gemeenten uit om deel te nemen aan de Dansketting. Overal in Vlaanderen duiken die dag danskettingen op, een feest op verplaatsing! De dansers-voor-één-dag leren een eenvoudige choreografie aan, een tango in een eigentijds kleedje (door choreografe Lisi Estaras). Op de tonen van La Cumparsita trekken ze de straat op en nodigen ze het publiek uit om mee deel uit te maken van de dansketting.

Videograaf
Bert Vannoten

 

KUNSTLETTERS in nieuwe stijl

KUNSTWERKT  is de creatieve bondgenoot van iedereen die beeldende kunst beoefent. KUNSTLETTERS is het magazine van KUNSTWERKT en verschijnt 4x per jaar. Het is een magazine voor iedereen met een passie voor kunst en alles wil weten over kunstenaars, tentoonstellingen, materialen, exposeren….

Het eerste nummer van Kunstletters in nieuwe stijl is een feit! KUNSTPOORT maakt je graag warm voor deze vernieuwde hedendaagse editie van april-juni 2018.
Wat valt er te lezen en te bekijken?

  • Het verhaal achter de cover: Stien Bekaert
  • Uit de webgalerie: de keuze van Sassafras De Bruyn: Sander Jacobs en Hilde Goossens
  • De revival van riso
  • Een ateliergesprek met Dirk Vander Eecken
  • Exposeren, anders: de K1-vitrine van WARP
  • Textiel gaat digitaal
  • Hanna Ravnsborg Hollevoet over tekenen in een staat van euforie
  • Achter de schermen: de erfgoedbewaker
  • Samen in de kunst: curatorenduo Brantt en Free Pectoor
  • De maker: meubelarchitect Alexandre Lowie
  • Kunst langs de grenzen: Kijk
  • Future material: Vegetarisch leer
  • Tentotips
  • Een getekend expoverslag door Charlotte Peys
  • En beeldend werk van Eveline Kurylak, Lot Brutsaert, Sam Scarpulla en Les Tontons Racleurs.

 

Ook digitaal komt de lezer aan zijn trekken zie https://www.kunstletters.be/
​Wil je alles vernemen over
KUNSTLETTERS
https://www.kunstwerkt.be/publicaties/kunstletters/0
KUNSTWERKT
https://www.kunstwerkt.be/

tekst Kathleen Ramboer
info Kunstwerkt

Zinnema Labelnight: ‘montre ton visage’

“Je suis Norma et vous? Basile, Julien. et toi? Larissa. Lahissa? non Larissa. Et toi? Amar, c’est algérien”.

We bevinden ons op het terras van Zinnema. Labelnight is nog niet begonnen. Mensen roken en beginnen te socializen. Basile, Julien en Larissa komen voor de Jam Session. Durven optreden, plezier om samen te spelen, daar komen ze voor.

Nathalie De Boelpaep: “vanavond zijn er kunstenaars die in onze studio muziek gespeeld en opgenomen hebben.”

Wij begrijpen volledig dat de muzikanten de Zennestudio willen gebruiken. Tijdens de ganse avond zijn er geen geluidsproblemen geweest. Geen één.  Het materiaal is zeker van topniveau.

Toch is de man, achter het digitale mengpaneel, de sleutelfiguur. Dries, die de spil van het gebeuren is, blijft niet alleen achter de “pupitre”, maar hij loopt ook over het podium met kabels in de hand, sluit de instrumenten aan en verzekert de twijfelende kunstenaars dat alles goed zal gaan.

Een violist, een synthesizer en een beatmaker, de avond begint.

 

Zweef YUMY, zweef YUMX

De muziek is zacht met een langzaam ritme. Diana Dobrescu, de leider van de groep gebruikt de synthesizer om ons te laten zweven. Met twee elektronische toestellen en een violist spelen ze het eerste lied dat ….meer dan twintig minuten duurt. Twintig minuten, dit is geen format voor een radio maar alleen voor concerten of thuis.

Diana verwoordt een thema dat haar nauw aan het hart ligt zoals abortus, pro-choice.  Ze mixt de talen, we horen Duits. We zweven op de muziek.

 

Na Yumy Yumx wordt er fors gewerkt op het podium, kabels, instrumenten en…

Astrid, Julia, Kris, Marijke, Ondine, Seraina, Sien, “quel cirque”,

hebben elkaar ontmoet op de middelbare school, in hun tienerjaren. Wacht! Was dat ook niet zo voor de Beatles en de Rolling Stones? En nog talrijke groepen na hen?

De muziek van Belcirque, de naam van de groep, is een moderne versie van de meerstemmige zanggroepen uit de jaren 60 en 70. Jazz, swing vocals achter de frontvrouw, de vocals maken bewegingen die de tekst ondersteunen. Die van de jaren 90 en 2000 zijn meer rond de empowerment van de vrouwen, met rap, R&B en elektronische muziek. Bij Belcirque bevinden we ons in de buurt van de groepen die in Dranouter optreden.

Belcirque heeft zonet een nieuw Album opgenomen in de studio van Zinnema. Een vriend van Belcirque kende Dries en Zinnema. Astrid prijst de medewerking met Dries. Ze zijn trots op het resultaat.

In een van de laatste liedjes van Belcirque zingt Astrid “Montre ton visage”.

 

 

“Montre ton visage” Jam session

Het is jamtijd! Dries hoeft opnieuw overal rond te lopen om kabels aan te sluiten. Er is veel volk op het podium. Bizarre muziekinstrumenten komen  tevoorschijn.

Ben Maicha, degene die de groepen geïntroduceerd heeft, neemt nu de fakkel over. Ze moedigt iedereen aan om op het podium te komen en aan de jam session deel te nemen. Het podium loopt snel vol en elke muzikant start om de zang van Maïcha te begeleiden.

Toegegeven, het heeft niet de samenhang van bijvoorbeeld Belcirque. Als toeschouwer heb je wel een aanpassingstijd nodig. De vreugde van de muzikanten is mooi om te zien en soms om te beluisteren.

Labelnight

In bepaalde vormen van kunst is de grens tussen professional en amateur heel dun. De kunstenaars dromen van hun kunst te kunnen leven. Dit is evident voor muziek, dans, schrijven. Het is de verdienste van Zinnema, jongeren aan te trekken en hun de gelegenheid te bieden deze sprong te wagen.

https://www.zinnema.be/nl

https://www.facebook.com/belcirque/

https://www.facebook.com/yumyyumxband/

Tekst en Foto’s Eric Rottee

BELGISCHE GENOMINEERDE VOOR AMATEO AWARD

Voor wat staat AMATEO?

Op de website van AMATEO staat dit te lezen:Amateo is the European Network for Active Participation in Cultural Activities. Founded in 2008 it now includes 32 national and regional umbrellas and associations from 12 EU member states and two programme countries”. https://amateo.org/

 

De Amateo Award 2018

De Europese culturele organisatie Amateo reikt voor de eerste maal een Amateo Award uit aan een uitzonderlijk Europees amateurkunst- of cultuurparticipatieproject. Een onafhankelijke jury kiest uit alle Europese inzendingen 5 genomineerden. Hieruit wordt een winnaar gekozen. De Award wordt uitgereikt tijdens de Sloveense Week van de Amateurkunst in Ljubljana op 10 mei 2018.

 

Over Mijn Lijf

Deze allereerste Amateo Award heeft zijn allereerste genomineerden, en ja hoor, er zit een Belgische inzending tussen: het project ‘Over Mijn Lijf’ van de groep 55-plussers uit Menen gaat over ouder worden, over het lichaam, over beweging en over theater. Een kort fragment uit het jury-verslag: “The project offers older actors new exciting challenges through working with physical theatre and finding new ways of expression and communication and a new voice”.
Het bewegingstheater ‘Over Mijn Lijf’ beleefde zijn première tijdens het theaterfestival SPOTS OP WEST 2017, een event van de organisatie OPEN DOEK.

 

Mijn lijf, al meer dan 55 jaar. 55 jaar rechtop. 
Wroeten door het leven. Wrijven waar nodig.
Hier en daar een litteken. Sporen van graag zien.
De zin om te blijven lopen. Te blijven voelen. Te blijven gaan.
Zeker nog een tijd rechtop.
Bewegingstheater met erg weinig woorden, maar met erg ervaren lijven. Een verhaal in beweging over beweging. Over hoe het voelt om ouder te worden en wat dat doet met je lijf.

Theatergroep: 55-plussers (Menen)
Regie: Frederik De Schepper
Spel: Katia Ostyn, Christine Vandevoorde, Jean Desmaele, Gino Bruneel, Bernard Vanoverberghe, Erna Hollevoet, Katrien Claeys, Kris Schaffler, Katrien De Plancke, Linda Debouver
Techniek: José Dewaele

KUNSTPOORT duimt voor de groep 55-plussers uit Menen. Wie weet winnen ze de eerste Amateo award? Veel succes!

info: nieuwsbrief Forum voor Amateurkunsten
tekst: Kathleen Ramboer

 

Brantt & Free Pectoor twee kunstenaars/curatoren ON THE MOVE

Brantt en Free Pectoor zijn twee kunstenaars/curatoren die perfect matchen. Ze treden voor de derde maal op als duo curator/organisator van een tentoonstelling. Eerst was er RAGS, dan RAGS THE SEQUEL.
ON THE MOVE zet dit positieve verhaal verder. ON THE MOVE zijn beide ook als kunstenaar: innoverend en altijd op zoek naar nieuwe uitdagingen.
Info over RAGS op KUNSTPOORT zie
https://kunstpoort.com/2016/06/06/rags/

Waarom kunstenaar en curator?

Voor Free en Brantt betekent cureren een win-winsituatie, een extra boost en toetssteen voor eigen kunst. Als ruimtelijk kunstenaar durft Brantt experimenteren en inspelen op de tentoonstellingsruimte. Creatief omgaan met ruimte en verrassen met een opstelling heeft Brantt voor ogen. Zijn vooropleiding Architecturale Vorming is daar zeker niet vreemd aan.

Duo curatoren

links Free Pectoor, rechts Brantt

De eerste vereiste van een curatoren duo is luisteren naar elkaar, vooral het ego aan de kant zetten. Voor Brantt en Free is dit een must en zeker geen probleem. Een afgebakende taakverdeling is er niet. Meestal neemt Brantt de grafische vormgeving voor zijn rekening. Voor allebei is het gewoonweg leuk dit samen te doen met als hoofdgedachte de deelnemende kunstenaars in the picture te plaatsen.

ON THE MOVE – What’s in a name?
“When nothing moves there is no action” Albert Einstein

NUCLEO vzw ontwikkelt en beheert kwaliteitsvolle en betaalbare atelierruimtes in Gent en omgeving De organisatie geeft kunstenaars de vrijheid in hun atelier zonder prestatiedruk te creëren en experimenteren. Gedurende een periode van 12 jaar hadden ongeveer 45 NUCLEO kunstenaars hun residentie in de Leopoldskazerne te Gent. Kunstenaars zijn weggegaan, bijgekomen, gebleven, teruggekomen, … Normaal gezien verlaten eind augustus, wegens verbouwingen en een nieuwe bestemming, de NUCLEO residenten definitief blok E in de Leopoldskazerne, Kattenberg 4, Gent. De residenten en NUCLEO kijken nu uit naar een andere locatie, verhuizen dus weldra.
Kunstenaars ON THE MOVE!

Met dit gegeven in het achterhoofd hielden Brantt en Free Pectoor een brainstormsessie.
Het project ON THE MOVE werd geboren.

De groepstentoonstelling wordt een hommage aan de NUCLEO atelierruimtes van de Leopoldskazerne en aan zijn residerende kunstenaars. NUCLEO stelt zijn tentoonstellingsruimte BLANCO in de voormalige Veeartsenijschool 2 weken ter beschikking voor het ON THE MOVE project.

De curatoren deden aan 20 kunstenaars waar ze voeling mee hebben een artistieke oproep tot deelname. Alle 20 stippelden een artistiek parcours uit in de Leopoldskazerne. De deelnemerslijst is divers: gevestigde waarden, opkomend jong talent, verschillende generaties. Oud en nieuw werk, een eclectisch aanbod beeldende kunst, installaties… de tentoonstelling wordt op zijn minst eigenzinnig. De collectiviteit staat voorop met als rode draad KUNST, kunst gemaakt in de Leopoldskazerne, kunst als ode aan het gebouw, …
Ook de kunstwerken gaan ON THE MOVE tijdens de twee expo weekends. Werk van 20 kunstenaars in een beperkte ruimte voldoende ademruimte geven vergt creatief en innovatief talent. Hier tonen Brantt en Free Pectoor hoe vindingrijk ze zijn.

Tijdens het openingsweekend stellen 12 kunstenaars 12 kunstwerken tentoon. Met deze 12 verwijzen de curatoren niet alleen naar de afgelopen 12 jaar maar ook naar de 12 beschikbare ateliers in blok E van de Leopoldskazerne. Met de overblijvende dan nog ingepakte kunstwerken creëren de curatoren voor het eerste weekend wellicht een totaalinstallatie, een soort kunst transport box.

Voor het tweede weekend bouwen de curatoren tijdens de tussenweek, op ON THE MOVE wijze, de eerste tentoonstelling om tot een nieuwe. Werken verlaten de tentoonstelling, kunstwerken die het eerste weekend niet aan bod kwamen, komen in de nu vrijgekomen ruimte terecht.

Bepaalde creaties blijven 2 weekends ‘in the picture’, andere niet. Ieder artwork krijgt minstens één weekend exposure. Aanpassingen en wissels aanbrengen sluit nauw aan bij het ON THE MOVE concept.

ON THE MOVE is een low budget project buiten het gewone tentoonstellingscircuit. Dit is een duidelijke optie van Brantt en Free Pectoor. Zo genieten ze van de enorme vrijheid creatief om te springen met de kunstenaars en hun kunst.

Brantt en Free Pectoor, beide houden van het verruimend contact en interactie met eigentijdse kunstenaars. Dit derde project samen kent zeker een vervolg.

tentoonstellingsruimte BLANCO

Info
ON THE MOVE
Vernissage: vrijdag 1 juni 2018 vanaf 19.30u

Open: zaterdag 2 juni, zondag 3 juni en zaterdag 9 juni 2018
14.00u tot 18.00u

Finissage: zondag 10 juni 2018 vanaf 14.00u

Locatie: BLANCO, voormalige Veeartsenijschool, Coupure Rechts 308, 9000 Gent

KUNSTENAARS
Katrin Bosmans – Brantt – Hedwig Brouckaert – Linda Carrara – Katelijne De Corte – Jan Delestinne – Isa D’Hondt – Samira El Khadraoui – Ritsart Gobyn – Cecilia Jaime – Bert Joostens – Kristof Lemmens – Maaike Leyn – Jo Michiels – Sofie Muller – Free Pectoor – Rosteux – Guy Slabbinck – Nele Van Canneyt – Ruben Vandeghinste – Corry Vandermassen – Sara Westphal

   https://www.facebook.com/OnTheMove.expo/

Tekst Kathleen Ramboer

Fotografie
Kathleen Ramboer
Michiel De Cleene/ foto ruimte BLANCO