123 piano – muziek in de stad: van, door en voor iedereen!

In Gent staan vanaf 18 augustus tot 23 september 2017 voor het vijfde jaar naeen 6 piano’s op 6 verschillende locaties. De piano’s werden eerst aangekleed door kunstenaars. Nu kan iedereen nog tot 23 september er gratis op spelen. Laagdrempelig en toegankelijk. Klassiek, Jazz, Pop… ben je drie, vijf, twintig, vijftig, negentig…. jaar? Iedereen en alles kan en mag. ‘123 piano’ is muziek in zijn volle kracht. Voor en door het publiek. Een initiatief van muzikant Sioen, Quatre Mains Piano’s en Stad Gent.
http://www.sioen.net/
http://quatremains.gent/nl
https://stad.gent/

Voor meer info en locaties zie http://www.123-piano.be/nl

 

Drie locaties die we bezochten

Locatie NEST – kunstenaar BoHo Atelier
een onverwachte ontmoeting met 2 gepassioneerde pianisten Mathieu Stevens en Bram Meulemeester

NEST:
Graaf Van Vlaanderenplein 40
9000 Gent 

http://nest.gent/


BoHo Atelier:
Dok Noord 6/103,
1e verdiep
9000 Gent 

http://www.boho.be/

 

 

In de rustige hal van NEST luisterden we geboeid naar het pianospel van Mathieu Stevens. Dat vroeg om een babbel.

Kunstpoort: Ben je bewust naar hier gekomen om piano te spelen of ben je toevallig op deze piano ‘gebotst’?
Mathieu Stevens: Dat je mij hier kan horen spelen is zeker geen toeval. Reeds het vijfde jaar op rij is de maand augustus DE MAAND in Gent waar ik naar uitkijk, dan kan ik uitbreken uit mijn cocon, mijn comfortzone en naar buiten treden met mijn muziek. 123 piano is voor mij een sociaal gebeuren, ik ontmoet tijdens 123 piano interessante mensen en kan zo in dialoog gaan met andere muzikanten.
Kunstpoort: Kom je naar hier voor het publiek, voorbijgangers en bewust 123 piano belevers?
Mathieu Stevens: In feite speel ik liever niet voor publiek, ik ervaar stress aan mijn vingers. In de luwte voel ik me beter, hier in NEST is het rustig. Bang voor publiek ben ik niet, je moet wel een drempel overschrijden.
Kunstpoort: Volgde je een muziek opleiding?
Mathieu Stevens: Als kind van 7 jaar speelde ik reeds piano. Op mijn 17 speelde ik 1u tot 1u1/2 per dag klassiek piano. De muziekeducatie legt jammer genoeg te veel de nadruk op reproductie, het naspelen. Dat doodt de creativiteit in elke muzikant. Passie maakt plaats voor gewenning, monotonie. Velen haken af omdat ze het ‘saai’ vinden. Maak meer ruimte voor improvisatie in plaats van nadruk te leggen op techniek. Techniek kan en moet maar mag niet het hoofddoel blijven. Zelf heb ik een tweede elan gevonden door op mijn 38ste pianoles te volgen bij jazzpianist Sergio Biffi te Gentbrugge. Bij hem is er wel ruimte voor improvisatie.
Kunstpoort: Improviseren dat kan je toch niet leren?
Mathieu Stevens: Toch wel. Hoewel ik niet echt een Jazz fanaat ben, volg ik Jazzpiano. Jazz is hét middel tot improvisatie. Er zijn trucjes die je op weg helpen. Maar vooral heb je heel veel zelfvertrouwen en durf nodig.

Ondertussen is Bram Meulemeester er bij gekomen en ontstaat er een spontaan gesprek tussen beide muzikanten.

Bram Meulemeester: Ik ben een autodidact, volgde geen opleiding en geen notenleer. Ik leerde mezelf piano via Synthesia op youtube. Het aanleren gebeurt visueel door middel van kleuren op het klavier. Ik speel reeds 10 à 15 jaar 1u tot 1u1/2 piano per dag. Ik heb wel een sterk muzikaal gehoor. Ik was pianostemmer bij piano’s Maene van 2007 tot 2011.
Mathieu Stevens: Dat vind ik schitterend, als autodidact ben je vrijer en kom je sneller tot improviseren. Geen saaie lessen, enkel spelen met passie lijkt me reuzefijn en doeltreffend.
Kunstpoort: Discipline is hier wel de boodschap.
Bram Meulemeester: Ik ga ze allemaal bespelen de zes piano’s op de zes locaties.

Even later zien we inderdaad Bram spelen op onze tweede locatie.
Ondertussen wordt er ook geklopt en gehamerd op de locatie NEST, Bram en Mathieu lijken dit niet op te merken, zo groot is de concentratie!

 

Locatie DE KROOK – kunstenaar LECTRR
een terrasje en stemmige pianomuziek in de nabijheid van De Krook. De Krook is de Bib, een open huis en inspiratieplek voor cultuur en kennis

Mirim Makebaplein 1
Gent
http://dekrook.be/

 

LECTRR
http://www.lectrr.be/nl

 

 

 

 

Op het Miriam Makebaplein is het aangenaam vertoeven in de zon op een terrasje of bank. Eric, de fotograaf en mezelf genieten van het piano spel van Bram Meulemeester met wie we zo net kennis maakten op een andere locatie NEST. Hier geen Gentse Feesten drukte maar een ingetogen muzikale sfeer die ons doet wegdromen. Bram speelt Erik Saties “Gymnopaedie”. Het stemt ons wat melancholisch.
Kunstpoort: Wat is je mening over deze piano?
Bram Meulemeester: Deze piano klinkt anders dan de vorige. Zijn klank is moderner.

 

Locatie DE STADSHAL, kunstenaar Quatre Mains
aan de piano onder de stadshal een youtube fanaat en -medewerker

Poeljemarkt – Gent
https://visit.gent.be/nl/stadshal
https://www.vai.be/nl/project/stadshal-gent
http://quatremains.gent/nl

Een opmerkelijke opstelling

Piano’s hebben een lang muzikaal leven maar wat erna? ‘Quatre Mains’ recycleerde 8 buffetpiano’s. Samen vormen ze een muur:  8 stille getuigen omarmen een A. Förster-vleugelpiano, geometrisch beschilderd met levendige kleuren.

 

 

 


De open stadshal met zijn opvallende dakstructuur laat ons even afkoelen op deze hete zomerse namiddag in augustus. Met Quang Trunglam aan de vleugelpiano kan onze namiddag niet meer stuk.

Kunstpoort: Ben je beroepshalve bezig met muziek?
Quang Trunglam: Niet echt, ik ben wel Content Creator op YouTube en hou van het YouTube Community gebeuren. Blackchaosvortex is mijn nickname. Je kan me volgen via
http://youtube.com/blackchaosvortex
Ik speel en upload vooral video’s, covers van series. Tutorials kan je er ook vinden. Blackchaosvortex telt nu meer dan 17000 volgers.
Kunstpoort: Volgde je een muziekopleiding?
Quang Trunglam: Ik ben autodidact en speel op gehoor. Ik maak wel gebruik van Synthesia om de muziek te visualiseren.
Kunstpoort: Heb je bepaalde toekomstplannen in de richting van de muziek?
Quang Trunglam: Ik werk fulltime. Voorlopig is muziek mijn hobby, mijn passie. Wie weet wat de toekomst brengt.
Kunstpoort: Op naar de 20000 volgers, succes nog!

 

KUNSTPOORT vindt het Gentse initiatief ‘vree wijs’ en hoopt dat er nog vele edities mogen volgen.

Tekst: Kathleen Ramboer
Foto: Eric Rottée

 

TOEKOER

Toekoer theaterfestival:
theater, vertelkunst en muziek voor de ganse familie

Toekoer beleeft zijn vijfde editie.
Toekoer is een jaarlijks familie theaterfestival georganiseerd door OPENDOEK en de Abdijsite Herkenrode.
https://www.opendoek.be/
http://www.abdijsiteherkenrode.be/

Het prachtige domein met de oude hoevegebouwen van de abdij Herkenrode en de omliggende 100 hectare natuurgebied zorgen ervoor dat zowel de cultuur- als de natuurliefhebber aan zijn trekken komt.

Het programma omvat een brede waaier aan kinder- en familievoorstellingen, muziek-, vertel- en figurentheater, visuele acts, poëzie voor groot en klein…
Het theaterfestival kan je makkelijk combineren met een bezoek aan het belevingscentrum en de kruiden- plus inspiratietuinen van de abdijsite. In de inspiratietuinen vind je meer dan 500 verschillende kruiden en kruidachtige planten. Zie links
http://www.abdijsiteherkenrode.be/de-site/kruiden-en-inspiratietuin/ en
http://www.abdijsiteherkenrode.be/de-site/belevingscentrum/

INFO

Zondag 3 september 2017 van 13u tot 18u30
Abdijsite Herkenrode
Herkenrodeabdij 4
3511 Kuringen

TICKETS

Buitenvoorstellingen: GRATIS
Locatie: de koer, Clavis Conceptwinkel gelijkvloers, het grasperk, het Kunstwerk en Sacramentskapel.
Binnenvoorstellingen: 1 euro
verzamelen aan het Poortgebouw/Clavis Conceptwinkel vanaf 10 min. voor elke voorstelling

TICKETS enkel verkrijgbaar de dag zelf aan de ticketbalie op het festivalterrein vanaf 10u

COMBITICKET
Bij aankoop van 1 ticket krijgt men een bon met 2€ korting voor een combi bezoek aan het Belevingscentrum en de Kruiden en Inspiratietuin op de Abdijsite.

PROGRAMMA

Het volledig programma raadplegen kan via
https://opendoek.be/toekoer/2017

 

“Ik ben een beetje een buitenbeen”

Harpist Jacques Vandevelde wil bruggen bouwen tussen culturen

Aan het conservatorium in Gent studeerde Jacques Vandevelde (68) piano. Later reisde hij de wereld af. In Paraguay, Venezuela en andere landen werd hij gebeten door de harp-microbe. Nu bouwt hij ze zelf. “Muziek moet een expressiemiddel zijn. Harp doet dat voor mij.”

“Aan het conservatorium vond ik eigenlijk mijn plaats niet, te veel klassiek gedoe. Ik ontdekte dat de harp honderd keer meer verspreid was, onder meer in Zuid-Amerika. En uiteindelijk ben ik naar ginds gegaan.”

“De harp is in Zuid-Amerika een gewoon, volks instrument. In Ierland is dat ook een beetje zo.”

Ik dacht dat de harp Keltische roots heeft. Klopt dat?
“Neen, dat klopt niet. Historici twijfelen nog over Mesopotamië of Afrika, maar in de Afrikaanse cultuur vind ik ontelbare soorten harpen. In feite zijn dat dezelfde harpen als hier: een driehoek met snaren. Maar ga eens naar het Louvre in Parijs. Daar zie je sarcofagen met afbeeldingen van harpen, soms van tweeduizend of drieduizend voor Christus. Uit Heraklion op Kreta zijn afbeeldingen bekend van harpen, van drieduizend voor Christus.”

“Ook de druïden gebruikten harpen. Er is ooit een harp ontdekt van duizend jaar oud, een soort tafelharp die de druïden gebruikten. Die kleine harp heeft een zachte klank en heeft nog altijd veel succes, ook bij ons. Ik heb ook zo’n kleintje.”

“Er zijn ook instrumenten die verwant zijn aan de harp, denk aan de citer of de Japanse koto. Eigenlijk alles wat verticaal op een klankbord staat is harp.”

“Je hebt de Ierse harp, de Venezolaanse harp, de Peruviaanse harp, naar nationaliteit heeft iedereen zijn eigen stijl. Neem nu Mexico, daar is in Vera Cruz maar één soort harp, die heeft een andere vorm en de manier van bouwen is anders.”

Een ‘diatonische harp’, wat is dat?
“Dat betekent eigenlijk toon-na-toon. Do-re-mi-fa-sol enzovoort. Dat heeft dus niets de maken met akkoorden Een chromatische harp heeft halve noten erbij, bijvoorbeeld do-kruis. Dat is een harp met pedalen en die geeft een andere klank. Je hebt dan ook een tweeënzeventigsnarige harp met alle tonen ertussen.”

“Je kan het een beetje vergelijken met piano, maar omgekeerd spelen. Op piano begint je met de duim, op een harp speel je met de ringvinger en de pink gebruik je niet. Hoewel: bij Italiaanse harpen ( Arpa Dopia ) gebruik je de pink dan weer wel.”

Kortom: hoeveel soorten harpen bestaan er eigenlijk?
“Moeilijk te zeggen. Je hebt bijvoorbeeld de kora in Senegal, in Guinee-Bisau is er ook een harp met een dubbele rij snaren, maar dat heet dan weer anders (de Kora ). Er is de Franse harp, de Spaanse harp, de Keltische harp, de Bretoense harp enzovoort”.

“Ruw geschat zijn er een vijftigtal verschillende soorten. Een aantal soorten komen uit de Keltische traditie, maar lang niet allemaal.”

“Vergeet niet dat harpen ooit deel uitmaakten van de adellijke traditie, en dan vooral de vrouwelijke adel. Maar in Afrika  en Zuid-Amerika bijvoorbeeld is het puur macho.”

Even technisch: wat is een haakjesharp?
“Dat is een  beweegbaar ijzertje, bovenaan de snaar waarmee je een halve toon hoger kan spelen. Met andere woorden, je kan met halve tonen spelen. Het biedt meer mogelijkheden qua tonaliteit, maar het betekent ook dat je je linkerhand niet kan gebruiken voor de begeleiding. Anderzijds kan je je beter afstemmen op de stem van een zangeres, bijvoorbeeld. Maar als je professioneel wil werken, moet je een pedaalharp hebben.” Die maakt kruisen en bemols.

Snaren op een harp hebben vaak verschillende kleuren. Waarom?
“Zouden die kleuren daar niet zijn, dan kijk je je daar scheel op, want alles trilt. Die kleuren zijn echt wel nodig. Het zijn herkenningspunten. Maar ook hier heb je verschillen. In Europa is de do bijvoorbeeld rood en de fa zwart. In Zuid-Amerika is de do zwart en de fa rood. Ik ben vaak in Zuid-Amerika geweest en als ik dan terug hier kom moet ik weer switchen. Die kleurenverschillen maken het soms moeilijk.”

Zijn harpsnaren in nylon?
“Ja, of carbon. Men dweept nog altijd met kattendarmen voor klassieke instrumenten ( maar in feite zijn dat geitendarmen ). Die darmen zijn ijzersterk, je kan er een auto mee voorttrekken. Geitendarmen klinken gevelouteerd, nylon is harder van klank.”

“Ook: met een harp met geitendarmen kun je moeilijk buiten spelen, die is meteen ontstemd. Ik hou het dus bij carbon en nylon.”

“Ik maak mijn snaren zelf, in mijn eigen atelier. Daardoor kan ik zelf de trilling en de klank van de snaar bepalen.”

Bestaan er ook elektronische harpen?
“Jazeker, maar de klank van een houten klankkast is toch onvergelijkbaar.”

Een harp in een concert, valt niet zo erg op…
“Meestal staat een harp in een orkest links, een beetje achteraan. Het orkest dempt dan eigenlijk die harp. Maar vergeet niet, een harp is geen begeleidingsinstrument. Het is een solo-instrument, net zo goed als een piano of een gitaar.”

Zijn er specifieke componisten voor harp?
“Glinka, Mozart, raar maar waar, en denk aan Händel, zijn concerto in si-bemol majeur, maar ook Wagner heeft heel veel gecomponeerd voor harp. In Zuid-Amerika zijn er veel componisten die muziek voor harp geschreven hebben, denk aan Digno Garcia van hier bij ons, Alain Stivell, veel Italianen, Spanjaarden…”

Wat kost een harp eigenlijk?
“Een professionele pedaalharp, alles erop en eraan, die gaat tussen dertienduizend en dertigduizend euro, afhankelijk van de afwerking.  Een diatonische harp tussen vijftienhonderd en vierduizendhonderd euro.”

U bouwt ze zelf?
“Ik bouw ze zelf, want als ik naar anderen luister, vind ik vaak dat ik het beter kan.”

“Ik kan akoestisch spelen voor vijftig mensen of zelfs honderd, zeg maar in een kerk, maar het moet klinken. Kerken hebben meestal een goede akoestiek, maar zalen, dat is iets anders. Het resultaat is niet altijd aangenaam.”

“Mijn doel is, als muzikant bruggen bouwen tussen culturen.”

Lukt dat?
“Ja, dat lukt. Ik begin in de Middeleeuwen, dan de Gregorianen, dan de Ierse muziek. In feite is het muzikale patrimonium wereldwijd constant verhuisd.”

“In Zuid-Amerika is de harp een soort volks statussymbool, iedereen heeft een harp, in Venezuela bijvoorbeeld staat in het meest schamele huisje een harp.

“Kun je je voorstellen, boeren die de hele dag met de kippen en de koeien bezig geweest zijn en dan aan de harp gaan zitten? Ik heb dat meegemaakt, dat is toch ongelooflijk? Ze verheerlijken wat ze overdag hebben meegemaakt. Het is zeer aards, en dat voedt mij.”

Harp spelen, gebeurt dat op partituur, is het improvisatie…?
“In Europa is de partituur zeer dominant. Dat heeft veel te maken met de speelwijze die de componist heeft opgelegd. Stel dat ik het oude, Engelse volksliedje Greensleeves zou spelen, daar bestaan partituren van. Ik kan dat uit het hoofd spelen, maar als ik het echt zou willen spelen zoals het was, dan moet ik de partituur volgen.”

“In Zuid-Amerika is de overlevering veel sterker. Van vader op zoon bij wijze van spreken, zonder noten, niks. Aan een vijfjarige harp leren, zo gaat dat daar. En zo leren ze liedjes spelen die soms overbekend zijn. Ik heb daar, in Zuid-Amerika, geen enkele partituur gezien.”

U bouwt zelf instrumenten. Hoe is dat zo gekomen?
“Mijn papa was leraar dwarsfluit, mijn mama was pianiste en op een gegeven moment is mijn papa instrumentenbouwer geworden. Hij verbood mij om aan die machines te werken, maar ik ben toch begonnen harpen te bouwen.”

Waar haalt u het hout?
“Gewoon dennenhout, je kan niet beter hebben. Dennenhout is sterk, het is licht en makkelijk hanteerbaar. Ik heb geleerd hoe je dat moet doen en toen ik het beethad, ben ik blijven bouwen. Ik heb er zowat dertig gebouwd. Ik heb er verkocht, maar daar ben ik mee gestopt. Ik had te veel hartzeer als ik er een verkocht.”

“Ik ben een beetje een buitenbeen op de harp. Ik probeer mensen te laten genieten van iets alledaags, muziek van vandaag op de harp.”

“Ik speel alles, klassiek of modern. Ik moet in de eerste plaats jong blijven. Hoe doe je dat? Door mee te gaan met de tijd. En ik krijg daar dank voor. Op een huwelijk vragen mensen mij ‘speel eens dit’ of ‘speel eens dat’, maar die harp moet dat aankunnen en dat bewijs ik graag. Ik deins voor niets terug.”

“Stel: : de Bolero van Ravel of de Carmina Burana van Carl Orff, op harp klinkt dat fantastisch.”

 Hebt u ook voeling met jazz?
“Ik vind jazz zeer boeiend, jazz is de expressie van het moment. Ik hou vooral van klassieke jazz, neem nu Take Five van Dave Brubeck, ik vind dat heel hoogstaande muziek of Night and Day van Cole Porter of Desafinado van João Gilberto, da’s toch wel de moeite.”

“Ook blues, dat is heerlijk op harp. En dat is zo tof, als mensen daar op reageren. Ze verwachten dat niet van een harp.”

“De jeugd van tegenwoordig wordt misschien wat te veel ondergedompeld in massaspektakels genre Tomorrowland, en dan sta ik daar als harpist in een zaal van pakweg honderd mensen. De verschillen zijn groot geworden, het is nu altijd meer van boem-boem-boem.”

“Wat de trend is vandaag? ze nemen repetitieve akkoorden-patronen zoals do-la-re-sol. Let wel: Johann Pachelbel deed dat ook, patronen repeteren. Maar wat je vandaag de dag hoort zijn bijna allemaal zulke patroontjes, want dat is gemakkelijk.”

Ik denk: jonge muzikanten kunnen geen noten meer lezen
“Neen, ze drukken op een knop en daar komt dingeling-tingeling uit. En op een andere knop is het weer van tingeling-tingeling pling-pling. Ze doen dat thuis en ’s avonds staat dat op de radio. Dat is geen goede muziek.”

Is er een kloof aan het groeien tussen de tieners-twintigers van vandaag en wat men ‘klassieke muziek’ noemt?
“Daar ligt een belangrijke taak voor het onderwijs, meer en meer. Bach, waar hoor je dat nog? Schumann, Schubert, Smetana, Chopin, kennen die jonge gasten die muziek nog?”

Meer info:
www.jacquesvandevelde.be
mail: jacques.vandevelde@pandora.be

Tekst: Gerrit De Clercq
Foto’s: Bernadette Van de Velde

De Kotroute Gent

lo-res-flyer-692x1024
een avondlijke zoektocht naar jong creatief talent

Wat?

Dinsdag 22 november organiseerde AmuseeVous de Kotroute, een jeugdig kunstenparcours. https://www.kotroute.be/stad/gent/
Jongeren konden een avond lang proeven van beeldende kunst, performance, muziek, video, etc in de gezellige setting van een studentenkot. Het deed me met enige nostalgie denken aan het legendarische Chambres d’amis van onze kunstpaus wijlen Jan Hoet. De kick-off gebeurde in het S.M.A.K. met Jelle Vandewiele en zijn project PAL.
www.kotroute.be

De missie van AmuseeVousamuseevous-logo-cmyk

www.amuseevous.be
gelezen in Enchantée, de beleidsnota van de organisatie

DEFINITIE: AmuseeVous is een vzw die jongeren (16 – 30 jaar) en musea dichter bij elkaar wil brengen. Dat doet Amusee­Vous door enerzijds jongeren te prikkelen om het aanbod van erfgoed, kunst en musea in Vlaanderen en Brussel te ontdekken en anderzijds door deze instellingen te begeleiden in hun zoektocht naar een geschikte invalshoek voor jongeren. AmuseeVous treedt op als matchmaker, adviseur en inspirator en doet dit steeds in nauwe samenwerking met de doelgroep.

Gesprek met Evelien Peeters

img_8271regiocoördinator AmuseeVous Oost-Vlaanderen
Verwachten jullie een grote belangstelling voor deze Kotroute, hoeveel jongeren bereik je deze avond?
We organiseren de Kotroute voor de zevende maal en dit is echt een super top editie. Er zijn reeds 552 tickets gereserveerd in voorverkoop. We verwachten een 600 tot 700tal jongeren.
Hoe voeren jullie publiciteit?
Via Urgent.fm radio en medialab van Universiteit Gent, via Facebook, de kunstscholen en KUNSTWERKT. Maar de meeste studenten bereikten we door zelf naar de studenten toe te gaan en te flyeren in de studentenkoten wat wel erg arbeidsintensief was.
Hoe werden de performers, beeldende kunstenaars en muzikanten benaderd en geselecteerd?
Muzikanten werden geselecteerd via
http://vi.be/vibe/portal/welcome
vi.be brengt nieuw talent op de juiste plaats. Jonge muzikanten maken een profiel aan op deze site. Wij zochten tussen de talrijke profielen naar originele muziek, muziek die in de setting van een studentenkot past en muzikanten die hun eigen materiaal meebrengen.
Door een oproep op oa onze Facebook pagina konden we zoeken tussen portfolio’s van vele beeldende kunstenaars. De organisatie Kunstwerkt stuurde ons hun favorietenlijstje. Het laatste woord was aan ons. De selectie gebeurde vooral gevoelsmatig.
Liep de organisatie van een leien dakje?
Er waren vooral problemen om enthousiaste gastvrouwen en -heren te vinden die hun kot wilden openstellen aan artistiek talent en het publiek van de toekomst. Het is ook niet niks om één avond lang honderden jongeren over de vloer te krijgen.
AmuseeVous wil een soort kweekvijver zijn voor artistiek talent en jongeren die in de culturele sector willen werken. Heb je enkele voorbeelden van jongeren die het gemaakt hebben?
Eva Mouton en Joelle Dubois zijn twee artiesten die met AmuseeVous hebben samengewerkt en zijn gegroeid.
Eva Mouton maakt de getekende column ‘Eva’s gedacht’ voor het Weekblad van De Standaard
http://www.evamouton.be/
Na De Kotroute heeft Joëlle Dubois vorig jaar erg geboomd. Nu is er een eigen solo tentoonstelling en heeft ze een publieksprijs van Het S.M.A.K. gewonnen. http://www.joelledubois.be/
Verwachten jullie problemen door het uitblijven van subsidies, de crisis en de besparingen weetje wel?
Het is inderdaad niet evident vandaag, maar bij AmuseeVous proberen we positief naar de toekomst te kijken.

Ontmoeting met Kryztoff Dorionimg_8299a

grafisch vormgever en illustrator voor oa AmuseeVous
http://www.grotezk.be/projects
Het ontwerp voor de affiche doet vrij futuristisch aan. Van waar komt je inspiratie?
Ik heb me laten inspireren door het schilderij van Jheronimus Bosch: ‘de Tuin der Lusten’.
Op de buitenzijde van dit drieluik is een grote bol geschilderd, die de hemelbol voorstelt met daarbinnen, op een plat vlak, de aarde. Ik wilde ook een soort planeet, landschap creëren waar van alles kan en staat te gebeuren.

KUNSTPOORT volgt de Kotrouteimg_8210

De kick-off gebeurde in het S.M.A.K.

Wat je hoort, is wat je ziet. De hal baadt in een feeëriek licht. Dreunende, futuristische, repititieve sound verwelkomt ons. Jelle Vandewiele produceert beats die worden afgespeeld door de AV-input van een beamer en die met de juiste frequenties worden vertaald naar dansende kleuren. PAL is een vernieuwend project en een zoektocht naar de balans tussen beats en visuals.
Na de speech van Evelien Peeters gaan we de avond tegemoet op weg naar KOT  1 Lucas De Heerestraat 95 met kunst van Silke Reyntjens en muziek van Nonno.

Kot 1

img_8261-bewerktIn het duister, langs een stemmig tuinpad bereiken we Kot1. Een rokerige sfeer en de soundscape van Nonno verrassen en brengen ons direct in een aangepaste stemming. Nonno is een groep van muzikanten die vooral geïmproviseerde soundscapes live brengt. Het groepje bestaat uit 3 muzikanten waaronder 1 iemand Josefien Cornette (foto) die voor de stem zorgt. Nonno is steeds op zoek naar ongewone locaties zoals deze tuin met kampvuurtje. In het verleden traden ze op in een winkelvitrine met shoppers als publiek. Ze willen vooral een klassiek podium vermijden. De groep treed al zittend op en dit om praktische reden om gemakkelijk van instrument te kunnen wisselen. Hun collectie is ruim en voor de Kotroute spelen ze o.a. op een zelfgemaakte elektrische gitaar die voor een aparte klankkleur zorgt. Deze avond brengen ze een vier uur durende soundscape, non-stop. Nu maar hopen dat het niet regent!
https://www.facebook.com/nonnoontheinternet/?fref=ts

img_8228Silke Reyntjens dierenportretten sieren de wand van het knus studentenkot. Haar jarenlange passie voor tekenen zette ze om in het project SIRE: een collectie dierenportretten in kostuum. Zij is hier artist in residence. De ramen decoreerde ze met dierenfiguren. Aan de kot bewoners vroeg ze welk dier ze voor hen kon tekenen. Dat resulteerde in een bont gezelschap van vos tot walvis en poes in de kleuren van de affiche, fuchsia, roos paarse tinten. Silke studeerde Kunstwetenschappen en werkt nu bij de organisatie The Crystal Ship die Street art propageert. Maar vooral voelt ze zich een illustrator. Tekenen is haar wereld, vooral tekenen in opdracht. Ze ontwerpt T-shirts op vraag van het verlangen. Het begon met tekenen van totems op T-shirts voor een scoutsgroep. Dit sloeg zo aan dat ze hier verder mee wil doorgaan. Haar contacteren kan via silke.reyntjens@hotmail.com Silke nam met raamillustraties ook deel aan The Big Draw te Leuven.

img_8248a

img_8235

Kot 2

Sint Lievenslaan 12
kunstenaars en muzikanten kot 2 getekend door Nele Sys

img_8305

img_8337

Na dit eerste kot bezoek vol positieve indrukken begeven we ons naar Kot2.
Thijs Polfliet grafisch kunstenaar staat ons eerst te woord. Ik leerde zijn werk kennen via Tipping Point, het kunstenklimaatparcours 2015 van UGent. Toen al was zijn bijzondere techniek me opgevallen, dit is de perfecte gelegenheid om er iets meer over te vernemen. Fotografische beelden, eigen beelden maar ook ander verzameld materiaal zoals postkaarten brengt hij over via een chemisch proces op hout. Beelden worden verknipt en daarrond wordt een tekening opgebouwd. Zijn vrije grafiek reflecteert vooral zijn eigen leefwereld. Twee werken die hier te zien zijn tonen een zelfportret en impressies van reizen die hij maakte met een Braziliaanse vriend. Het is de neerslag van een vriendschap en onderweg zijn. Zelf noemt hij zich ook een verzamelaar, een verzamelaar van verhalen, objecten, mensen, beelden, postkaarten… Uit deze verzamelingen groeit een kunstwerk. Zijn inspiratie vindt hij ook in historische literatuur. Thijs Polfliet zou dolgraag in de culturele sector werken. Hij studeerde vrije grafiek aan het KASK Gent en cultuurbeleid aan de faculteit Letteren te Leuven. http://thijspolflietgraphics.be/
img_8334

De foto’s in de gang tonen bijna onherkenbare zelfportretten van Jolien Roos met nuances van donker naar licht. Het hangt soms van mijn stemming af, vertelt ze, maar niet altijd. Soms komen img_8376ideeën op me afgevlogen maar het gebeurt ook dat ik heel hard over een foto nadenk. In één foto is een verwijzing naar haar sterrenbeeld te zien vissen. Haar architectuurfoto’s tonen een totaal andere Jolien, sobere foto’s met een gevoel voor ritmiek, compositie, lay-out. Dit verraadt haar tegenwoordige studie van vormgever. Jolien studeerde drie jaar orthopedagogie maar voelde er zich niet comfortabel bij, ze wou creatief bezig zijn en zette haar studies on hold. Ze gon aan een opleiding Fotodesign en een opleiding Fotografie aan het KISP Gent. Ze vindt het belangrijk deze twee studies te combineren, ze zijn een aanvulling op elkaar en bieden zo meer werkgelegenheid in de toekomst. Wel verkiest ze fotografie boven vormgeving. Ze is blij te mogen meewerken aan deze kotroute, de grote opkomst vindt ze super. Het is dan ook de eerste maal dat ze foto’s toont aan een publiek. Meer te zien op de site www.jolienroos.be
img_8389

img_8347Een halfduister intiem badkamertje laat me verdwalen in de intieme wereld van Nele Sys. http://nele-sys.tumblr.com/ Nele maakte als eindwerk voor haar master Beeldverhaal aan het Sint-Lucas te Brussel een boekje Het Wijfje. Vastberaden stuurde Nele met de post haar manuscript naar verschillende uitgeverijen, uitgeverij XTRA Nederland toonde belangstelling en nu ligt het boekje op ons te wachten. Voor haar illustraties vertrekt ze vanuit haarzelf, vanuit een gevoel van schaamte, alledaagse gevoelens, gevoelens omtrent het vrouw worden. De tekeningen zijn gemaakt met veel gevoel voor humor en een zekere zelfspot, een ontwapenend debuut.
http://www.uitgeverijxtra.nl/titel/159_Nele%20Sys%20%7C%20Het%20wijfje
 img_8344
Op 3 december wordt het boekje om 16uur voorgesteld in de stripboekhandel EPIC Nederkouter 55 te Gent, met signeersessie.
Hoe kwam de strip tot stand? Eerst maak ik een Storyboard, dan ruwe schetsen, later potloodschetsen die dan ingeïnkt worden met pen en ecoline. Dan volgt de scan om de illustraties druk klaar te maken.
Teken je soms met de computer? Alleen als het snel moet gaan, het liefst teken ik vanuit de losse pols.
Denk je professioneel Illustrator te worden? Tegenwoordig volg ik een lerarenopleiding en geef nu reeds vervanglessen. Het is beter een extra diploma achter de hand te hebben. Nele Sys nam in het verleden ook deel aan The Big Draw te Leuven met raamillustraties.
Tijdens de interviews en het nemen van foto’s hoorden we ook de muziek van Mount Soon. http://www.mountsoon.com/
Leden Nick Fransen – Vocals & Guitar, Tom Peeters – Guitar, Gerben Brys – Bass, Olivier Penu – Drums.
Hun muziek is moeilijk in een hokje te duwen toch vroeg ik hoe hun muziek te catalogeren. Mount Soon liet het woord Indie Rock vallen. Ik moet eerlijk bekennen het woord heb ik opgezocht. Volgens Wikipedia: Indie is een verzamelnaam die wordt gebruikt voor voornamelijk op rock georiënteerde kunstmuziek die zich over het algemeen laat karakteriseren door haar houding: een afkeer van commerciële muziek en een voorliefde voor het experiment. Dit groepje van 4 muzikanten die elkaar toevallig hebben ontmoet door de muziek brengt weldra hun eerste album uit Awe & Wonder met 6 nummers. Het album werd opgenomen met Koen Gisen (Bony King, Flying Horseman, An Pierlé). Op 11 februari is er een release in de Handelsbeurs op de Kouter te Gent.
We wensen hen veel succes!
www.facebook.com/mountsoon
http://www.instagram.com/mountsoon
Te beluisteren via YouTube
https://www.youtube.com/watch?v=MpGrDjXxung
img_8351

Ondertussen is het behoorlijk laat geworden. Er rest ons weinig tijd om nog andere locaties te bezoeken. We zijn blij te hebben kennis gemaakt met aanstormend nieuw talent. Talent dat hopelijk zijn weg vindt in de culturele jungle.
We kijken uit naar een volgende editie. Een mooi initiatief om te koesteren!

tekst: Kathleen Ramboer
fotografie: Bernadette Van de Velde

“Gitaar is emotie”

Juan del Granero

over de goesting om het goed te doen

img_7170Jean Van der Schueren staat in de gitaarwereld beter bekend als Juan del Granero. Dat is zijn artiestennaam, die verwijst naar zijn wortels in de klassieke muziek en de Spaanse flamenco. “Gitaar spelen is niet alleen techniek, het heeft vooral te maken met emotie”.

Waarom?

“Zonder techniek kun je geen emoties overbrengen, beide gaan hand in hand. Zo eenvoudig is het.”

In de jaren ’70 studeerde hij af aan het muziekconservatorium in Brussel.

“Je moest onvermijdelijk notenleer volgen, In de opleiding was klassiek de enige optie. Electrische gitaar was in het onderwijs in die jaren sowieso ondenkbaar.”

“Toen ik afstudeerde werd de luit even mijn tweede liefde.”

“Mijn ambitie was toen vooral om een goede studiomuzikant te worden. De optredens, die kwamen er later geleidelijk aan bij.”

Hij evolueerde verder in de klassieke muziek , onder meer via masterclasses bij John Williams in Cordoba en, in het barokrepertoire bij Jos Van Immerseel, Paul Dombrecht en de Kuykens.

 Wat is de essentie van goede muziek?

“In de muziek is dit essentieel: de goesting om het goed te doen klinken en die emotie over te brengen.”

In Ninove heeft Jean Van der Schueren zowat tien concerten per jaar georganiseerd en gecoördineerd. Hij introduceerde er ook het Festival van Vlaanderen. “Als organisator moet je de muzikanten vooral een podium bieden, en daarnaast sfeer creëren en een publiek kweken. Dat gaat niet vanzelf, dat vraagt tijd en geduld.”

In zijn huis liggen pakken tijdschriften, er staat een vleugelpiano, er liggen ook violen en andere instrumenten. Hij plukt liefdevol een vederlichte luit van de muur. Alles ademt hier muziek.

Heb je zelf ooit gitaren willen bouwen?

“Neen, wel interesse voor de bouw en de bouwers. Optreden, lesgeven, organiseren… Vroeger met vzw Gitaarkrant, daarna met vzw Duende en nu volop actief met Jazz-Madd. Duende is een belangrijke term uit de flamencotraditie, het moment waarop tussen de artiesten en het publiek de vonk van de emotie overspringt. Ik vind dat zeer belangrijk.”

De vzw Duende staat voor een brede waaier van concerten en tentoonstellingen, en Jazz-Madd heeft alles te maken met ‘Jazzmuziek aan de Dender’ – zeg maar Ninove, Denderleeuw en Aalst. Voor meer info zie www.jazzmadd.be

Heb je ook voeling met rock’n’roll?

“Weinig nu, vroeger veel oa als gitarist bij Irish Coffee. Nu ben ik een fervente Klara-luisteraar, niet alleen voor de klassieke muziek maar ook voor de wereldmuziek en de jazz. Let wel: goede popmuziek kan ik wel appreciëren. Maar dat gebeurt zelden.”

“Wat er nog op mijn agenda staat? Ik speel binnenkort een benefietconcert in Ninove, maar een cd zit er niet meteen aan te komen. Ik loop niet achter mijn concerten aan.”

img_7527

 

Tekst: Gerrit De Clercq
Foto’s: Bernadette Van de Velde

5 dagen boordevol muziek!

Affiche-2016-def-web_hr-447x630Folk on stage en een
stage voor traditionele muziek

van 21 tot 25 augustus 2016 te Gooik

 

 

DSCF4107 reworked

We gingen kijken en luisteren naar  een stageweek voor traditionele muziek te Gooik voor mensen met een passie voor folk, een organisatie van muziekmozaIek. Dit jaar is het de 38ste editie.
Lise Smolders, Patrick Clerens en Ilse Coppieters van muziekmozaïek ontvingen ons hartelijk en maakten ons wegwijs in muziekmozaïek, folk on stage en de 5 dagen stageweek.

Een doorslagje van ons gesprek.

KunstpooDSCF0035 reworkedrt: Muziekmozaïek is een organisatie die zich vooral toespitst op zowel folk- als jazz. Waarom precies deze twee disciplines?
Lise Smolders: Muziekmozaïek is historisch gegroeid.
Muziekmozaïek is in 2001 ontstaan uit de fusie van de Volksmuziekfederatie (en het pionierswerk van huidig gedelegeerd bestuurder Herman Dewit van ’t Kliekske) en Jazz Vlaanderen. Vandaag is ze een van de 9 door de Vlaamse Gemeenschap erkende landelijke Amateurkunstenorganisaties, verenigd in het Forum voor Amateurkunsten.
Kunstpoort: Jullie hebben heel wat te bieden: begeleiding, workshops, stages, advies, …zijn jullie vooral op jongeren gericht?
Lise Smolders: Niet echt. Wanneer je straks op de Folk on stage terreinen rondloopt zal je merken dat traditionele muziek beoefend wordt door vele leeftijden. Vele komen in familieverband. Er zijn op folk on stage o.a. kindersessies van 4 tot 9 jaar en jeugdsessie van 13 tot 16 jaar. Vijf dagen lang wordt er hier door meer dan 400 mensen geleefd, gekampeerd en vooral gemusiceerd en dit vaak in  familieverband. Tijdens de Stage voor Traditionele Volksmuziek kan je ’s avonds ook genieten van prachtige concerten. Daarna is er elke avond een folkbal met live muziek en jamsessies tot in de vroege uurtjes.

Kunstpoort: Jullie doen ook onderzoek naar de traditionele taal van het Pajottenland en andere dialecten. Door het succes van liedjes in het dialect gezongen denk ik dat er terug meer interesse is DSCF0038 reworkedbij jongeren voor traditionele talen.
Patrick Clerens en Ilse Coppieters: Vanuit heel Vlaanderen wordt in dit Huis van de Levende Traditie volksmuziek geïnventariseerd. We gaan o.a. op zoek naar liedjesteksten van vroeger. In opdracht van de Vlaamse Overheid brachten we 5 CD’s op de markt ZOGEZEGD ZO GEZONGEN, een dwarsdoorsnede van de Vlaamse dialecten en volkse liedjes. Volksliedjes en aanverwante genres zijn zeker in trek bij de jongeren denken we maar aan Wim Claeys die heel wat succes had op de Gentse Feesten, Flip Kowlier, Tourist LeMC, rapster Slongs Dievangons…
ETHNOFLANDERS met Wim Claeys als artistiek directeur is ook een initiatief van ons. Ethno Flanders is een internationale uitwisseling voor een 60-tal jongeren tussen 16 en 30 jaar uit de hele wereld. Gedurende één week komen zij samen om elkaar, elkaars muziek en cultuur te leren kennen. Jongeren vinden elkaar in één gemeenschappelijke taal de muziek en maken vrienden over de hele wereld. Alle deelnemers van ETHNOFLANDERS traden op op de zeedijk in Oostende, in de Centrale in Gent, in het vluchtelingencentrum te Koksijde en als apotheose op het Dranouter Festival.
Ilse Coppieters: We hebben ook nog onze driemaandelijkse tijdschriften Folk! en Jazzmozaïek, voor iedereen die de folk- en jazzwereld op de voet wil volgen en op de hoogte wil blijven van onze activiteiten.

Verslag van ons bezoek aan de sessies vol muziek

Wegens het grote aanbod konden we niet bij alle sessie een kijkje nemen, ziehier onze keuze.

DSCF4070 reworked   DSCF0041 reworked

Sessie harp bij Maeve Gilchrist (GB/VS)

Onder een grijze donkere lucht wandelen we naar het lokaal waar de sessie harp onder begeleiding van Maeve Gilchrist (GB/VS) plaats vindt. Bij het horen van de stemmige harpmuziek voelen we ons plots licht en ontspannen, dromerig en ijl in het hoofd. Maeve Gilchrist blijkt een bevlogen lesgeefster met heel veel charisma. Met een rustige stem, ritmisch de voet bewegend, legt ze de nadruk op het belang van “fingering” bij het bespelen van de harp en soms helpt zingen…
Een 7tal cursisten met eigen harp, waaronder slechts 1 man, in een halve cirkel, spelen een tune op het gehoor. Partituren komen er niet aan te pas. Het lijkt al aardig te lukken.
Maeve Gilchrist en Nic Gareiss: The Sandhunter
https://www.youtube.com/watch?v=i7Zq8aUzXCw

Sessie zang bij Marc Hauman

DSCF4075 reworked                  DSCF0078 reworked

Een 20tal zangers van alle leeftijden zowel mannen als vrouwen volgen een samenzang sessie bij Marc Hauman. Marc Hauman zong zelf jarenlang naast Wannes Van de Velde. Met de stem als instrument verkennen de zangers onder zijn begeleiding het traditionele liedrepertoire. Vandaag wordt een lied aangeleerd opgetekend door Edmond de Coussemaker. Edmond de Coussemaker verwierf bekendheid met de optekening van Nederlandstalige volksliederen uit Frans-Vlaanderen. Marc Hauman weet zijn publiek te boeien door bepaalde woorden etymologisch te verklaren. Met een kwinkslag hier en daar creëert hij een gezellige aangename sfeer. Nu al is het te merken dat dit een hechte groep wordt die het fijn vindt samen te zingen. Marc Hauman vraagt iedereen het lied vrolijk te zingen want ook de Coussemaker noteerde naast het lied “allegro”
het lied, herkomst Frans-Vlaanderen
ik en gy
moeder Porret
koffy drinken, druppeltje schenken
ik en gy moeder Porret
koffy drinken met suiker de pekDSCF4115 reworked

Ik krijg bijna zin om mee te zingen.
Er wordt driestemmig gezongen, het is de bedoeling elkaars stem af te tasten. “De lage stem moet niet alleen diepte maar ook genoeg snelheid hebben”, merkt de lesgever op.

https://www.youtube.com/watch?v=y1IxM-kZAD8

Tijdens de koffiepauze had ik een babbeltje met Agnes Tielens die de sessie zang volgt. Zij is lid van het koor Volkorengrijs uit Heusden-Zolder . Samen met andere koorleden is ze hier aanwezig om nieuwe ideeën voor het repertoire op te doen, technieken aan te leren. Vele van de koorleden zijn hier anciens. (dit is de 38ste Folk on stage!) Zij is hier de eerste maal en het bevalt haar zeker.

 

DSCF4105 reworked     DSCF0111 reworked

Sessie instrumentenbouw bij Toon Lauwers,
Herman Dewit en Willy Vermaelen

In vijf dagen wordt hier, onder leiding van een trio lesgevers, een vlieren speelklare doedelzak in do (do-fa) gemaakt. Herman Dewit heeft zelf een creatie bedacht waar er geen draaibank bij nodig is zodat deze doedelzak gemakkelijk kan vervaardigd worden door de stage volgers. Aan de deelnemers werd gevraagd op voorhand op rooitocht te gaan en voor het nodige hout (vlier) te zorgen. Het merg dient uit de takken geduwd te worden zodat de takken snel kunnen drogen, van buiten naar binnen en van binnen naar buiten. Herman Dewit zorgt zelf voor de zakken.
Herman Dewit toont mij zijn eigen vlieren doedelzak met kunstig houtsnijwerk en bespeelt voor mij zijn doedelzak. Het klinkt fantastisch. Luister zelf maar:

https://www.youtube.com/watch?v=fMft2HAQU1c

Nog even dit vermelden: Herman Dewit van ’t Kliekske verrichtte heel wat pionierswerk en stond aan de bakermat van muziekmozaïek.

Sessie diatonisch accordeon gevorderden bij Aurélien Claranbaux (FR)

DSCF4138 reworked           DSCF0121 reworked

Middenin een stortbui begeven we ons richting Basisschool Gooik waar de sessie diatonisch accordeon plaats vindt. We zijn onmiddellijk in de ban van de accordeon. Aan de ingang zijn er een aantal jonge accordeonisten samen aan het oefenen. Het is een beetje een kakafonie van geluiden, verschillende accordeons weerklinken, blijkbaar is dat geen probleem voor de spelers.

Voorzichtig treden we het lokaal binnen. Aurélien is zelf een autodidact, hij ontdekte de diatonische accordeon 20 jaar geleden op het festival van Saint-Chartier en niet veel later begon hij het instrument te spelen. We begroeten hem, nemen plaats, luisteren.

https://www.youtube.com/watch?v=T-YVF5_17XY

Jammer geen tijd genoeg om nog andere sessies bij te wonen. Deze middag was voor ons een aangename kennismaking met muziekmozaïek, met interessante lesgevers en vooral met enthousiaste, passionele muzikanten. Het weer viel niet mee en toch scheen hier de zon! Vandaag is Gooik the place to be voor HET feest van de traditionele muziek en dat zal zeker de volgende vier dagen ook zo zijn!

InfoDSCF4072 reworked

logomuziekmozaiekMuziekmozaïek: http://www.muziekmozaiek.be/
folk on stage: http://stagegooik.be/

Tekst Kathleen Ramboer
Foto Eric Rottée

‘Ik wil koorzang laagdrempelig houden’

Pianist-dirigent Stefaan De Lange over Spaanse muziek en olijfjes

IMG_5591
‘In essentie is tuna volksmuziek’

Stefaan De Lange behaalde een masterdiploma  piano en compositie aan het conservatorium in Antwerpen. Hij geeft les aan de Academie voor Muziek, Woord en Dans  in Lebbeke en aan  de Academie voor Podiumkunsten  in Gent. In Gent is hij ook pianobegeleider. Hij is mede-oprichter en artistiek leider van   het koor Las Aceitunas.

‘Ik kreeg het eigenlijk met de paplepel binnen. Mijn opa speelde piano, ik was nog een kleuter en trachtte de muziek die ik hoorde op de piano te reproduceren. Later raakte ik gefascineerd door de Spaanse cultuur, de ritmes van de Spaanse muziek en de passie. Denk aan flamenco. Ik bedoel de authentieke flamenco, niet de toeristenflamenco Klassieke muziek geniet mijn voorkeur, met een voorliefde voor de Spaanse en Russische componisten, maar ook popmuziek kan ik smaken.

Het koor dat u leidt  heet Las Aceitunas, wat letterlijk “de olijfjes” betekent. Dat moet u even uitleggen.

‘Las Aceitunas is gegroeid uit mijn fascinatie voor de Spaanse cultuur. Tuna is een begrip dat stamt uit de Spaanse Middeleeuwen. Eigenlijk waren dat groepen studenten die rondtrokken van de ene prof naar de andere, of van de ene bar naar de andere, ook om wat geld te verdienen voor hun studie, met liederen en gitaren, soms met een tamboerijn.

IMG_6478
‘Alle arrangementen voor de tuna zijn van mijn hand.’

Ook nu nog heeft elke faculteit haar eigen tuna-gezelschap. Tuna’s zijn langzaamaan vanuit Spanje uitgezwermd naar Portugal en tot in Zuid-Amerika. Maar zelfs in Nederland is er een tuna. Van tuna naar Las Aceitunas was maar een kleine stap.’
‘In essentie is het volksmuziek. Componisten zal je niet gauw vinden, elke tuna heeft trouwens zijn eigen bewerking van de liederen. Die zijn soms honderden jaren oud, de meeste componisten zijn dan ook anoniem. Daarom vind ik het belangrijk dat ik bij een optreden onze muziek telkens even kan kaderen in haar historische context. De meeste “tunantes” begeleiden zichzelf op gitaar tijdens het zingen of kloppen ondertussen op de tamboerijn.

Zijn er raakvlakken met pop of jazz?

‘Weinig of niet, alhoewel er de laatste tientallen jaren ook popliedjes bewerkt worden door tunagroepen. Vaak keren dezelfde ritmes terug : pasodoble  – denk aan de muziek die je in arena’s hoort, jota, wals,… Of met de nostalgie van sommige popsongs. Je zal in ons repertoire wel hedendaagse nummers herkennen die lekker swingen, maar veel verder gaat het niet.’

Eigenlijk zijn jullie niet zo vreselijk bekend, of vergis ik mij?

‘Goed vijf jaar geleden zijn wij met onze groep van nul gestart, en stilaan hebben we een repertoire opgebouwd. Het is zeker geen hitparademuziek, zelfs op Klara ga je ons niet horen Je kan ons nog best als volksmuziek catalogeren. Onder meer omdat volksmuziek zelden op partituur staat, dit soort muziek heeft meer te maken met overlevering. Er bestaan melodielijnen maar uiteindelijk geeft elke tuna daar zijn eigen interpretatie aan.’

Maakt u eigen composities?

‘Wel hedendaags klassieke composities, maar tot hiertoe heb ik nog geen tunaliederen geschreven.’

‘De liederen schrijf ik niet zelf, maar alle arrangementen zijn wel  van mijn hand. Nog eens: van de meeste liedjes zijn de componisten onbekend. Iedereen kent natuurlijk Bésame mucho en Hijo de la luna maar daar houdt het zo ongeveer op. Vele liedjes zijn honderden jaren oud. Sommige zijn opgepikt door José Carreras of Placido Domingo, wat toch wel getuigt van een zekere kwaliteit in die muziek.’

Hoe selecteert u de koorleden?

‘Wij werken bewust zeer laagdrempelig. Iedereen is welkom als ze min of meer juist kunnen zingen (lacht) –  de leden die koorervaring hebben of noten kunne lezen zijn eerder uitzondering. Meestal zingen we tweestemmig – de sopranen en tenoren de hogere partij, de alten en bassen de lagere, soms driestemming. We zijn nu ongeveer een anderhalf jaar met dezelfde groep bezig, een vaste kern, en dat klikt heel goed. Het sociale aspect, een vriendengroep zijn, is minstens even belangrijk. ‘Jonge mensen aantrekken om te repeteren op zondagochtend is niet evident, maar onze zangers zijn een voor een jong van hart.’

De koorleider neemt ons mee naar een andere kamer. Er staan een elektrische piano en een glimmende vleugelpiano. Hij speelt virtuoos een stukje klassiek.

‘Een vleugelpiano heeft een veel warmere klankkleur dan een elektrische piano, de aanslag is veel gevoeliger, maar een vleugel kan je onmogelijk naar elk optreden meezeulen.’

Hij nodigt mij uit om enkele noten mee te zingen op zijn toonladders. Het is snel duidelijk dat aan mij geen groot zanger is verloren gegaan.

Op zondag 16 oktober vindt er in de kerk van Hyfte – Lochristi een jubileumconcert plaats naar aanleiding van hun vijfjarig bestaan, cava en tapas inbegrepen.

Tekst: Gerrit De Clercq
Foto’s: Bernadette Van de Velde

Ter info :

Over het begrip tuna bestaan historisch verschillende interpretaties, zegt Stefaan De Lange.

Tunante betekent letterlijk deugniet, maar het kan ook afgeleid zijn van tunar o correr la tuna, dat wil zeggen: een rondtrekkend leven leiden al zingend en spelend.

Misschien refereert het aan Atún, een vis die in bijna alle oceanen te vinden is, een rondtrekkende vis dus, en vandaar tunazanger’. Of nog:  Tunos, zo werden de seizoenarbeiders genoemd die naar het zuiden van Spanje trokken om werk te vinden. En ten slotte betekende Tonare in het latijn: luid zingen

Website Las Aceitunas :  http://las-aceitunas.weebly.com/