Lucile van Laeken: Het digitale tijdperk in dienst van de geschiedenis van Brussel

Honderd jaar geleden besloten vier gemeenten te fuseren: Brussel, Laken, Haren en Neder-over-Heembeek. Dat is iets meer dan drie keer de leeftijd van Lucile. Het is zowel ver als dichtbij in de tijd, maximaal drie generaties.

De vier gemeenten organiseerden een jubileum. Hiervoor vroegen ze vier kunstenaars om dit evenement te illustreren met muurschilderingen.

Lucile, één van de vier uitverkoren kunstenaars, van Belgische afkomst, heeft het grootste deel van haar leven in Frankrijk gewoond. Via haar artistieke project ontdekte ze de geschiedenis van België, in een tijd dat het één van de grote naties van de westerse wereld was.

Drie jaar geleden ontdekten wij Lucile tijdens een project in de stad Brussel. Deze verjaardag in het hart van de Belgische geschiedenis is een mooie gelegenheid om onze nieuwsgierigheid en die van u, beste lezer, te laven.

Welke weg heb je afgelegd om tot je beroep van kunstenaar te komen?

Ik kom uit de Elzas. Ik heb me altijd aangetrokken gevoeld tot alles wat tekenen, creëren enz. was en ik wilde op mijn zestiende een artistieke wending nemen door naar een middelbare school te gaan die specifiek gericht was op artistieke creatie. Ik heb twee jaar animatiefilm gestudeerd in de Auvergne. Toen ik videogames wilde leren, kwam ik naar Brussel. Ik realiseerde me dat de wereld van videogames interessant was, maar het was een beetje te veel gefocust op computers en programmeren en ik wilde me richten op een meer klassieke artistieke cursus en daarom volgde ik een professionele animatie opleiding van 6 maanden in Brussel – best intensief – wat leidde tot een stage. Na deze stage had ik interessante ontmoetingen en maakte ik kleine projecten voor verenigingen. Ik begon geanimeerde video’s of afbeeldingen te maken. Geleidelijk aan begon ik met kleine projecten voet aan de grond te krijgen in de professionele wereld en nu is dat de hoofdmoot van mijn activiteiten. Ik realiseer videoprojecten, murals, graphics, alles wat met tekenen te maken heeft, en daar heb ik drie jaar van geleefd. Ik werk met de hulp van ‘Smart’ (https://smartbe.be/nl/).

Hoe heb je dit project toegewezen gekregen?

Eind 2018 reageerde ik op een projectoproep voor de stad Brussel, georganiseerd door het ‘Parcours street art’. Het ging erom een ​​tekening op fresco voor te stellen die Brussel illustreerde, een nieuwe stad, een stad van de toekomst. Ik werd samen met 8 andere artiesten geselecteerd. Ik heb dit fresco gemaakt op een paneel van 2 m bij 3. Het was mijn eerste muurschildering, ik vond het erg leuk. Dankzij dit project dat ik voor Brussel deed aan de Kiekenmarkt werd ik rechtstreeks gecontacteerd door de verantwoordelijken die me vroegen of ik interesse had om deze muurschildering te maken.

Welke zijn de thema’s die je met dit fresco wilde aanpakken?

Wat ik voor Laken naar voren wilde brengen was de belangrijkste plaatsen of gebeurtenissen uit een bepaald tijdperk chronologisch weergeven. In mijn illustratie wilde ik de 18e eeuw weergeven met de promenade van de Groendreef, een voetgangersgebied waar mensen met een beetje geld wilden flaneren. Het was een beetje de Louisalaan van vandaag. Ik heb het voorgesteld met goed geklede personages in historische kostuums. Ik heb die tijd weergegeven door gebruik te maken van kleine leeuwenkoppen als kleine menselijke leeuwen. De leeuw is een dier dat zich een beetje trots voelt. In het midden staat de voorstelling van het eerste stuk spoorlijn in België. In 1835 was er in Laken het eerste stuk spoor in België met het station van de Groendreef. Dus stelde ik me een locomotief-trein met passagiers voor. Uiterst rechts op de tekening staat een weergave van de arbeidersbeweging, want langs het kanaal Werkhuizenkaai waren veel industrieën gevestigd en met name in de 19e eeuw was er de familie Gaudin. Het gebouw is er nog steeds. Gaudin is een fabriek van gietijzeren kachels. De familie verwelkomde de arbeiders die met hun gezin in dit gebouw woonden. Op mijn tekening zien we deze arbeidersbeweging met dit emblematische gebouw van Brussel, dus van Laken. En daar zijn meer personages met mierenkoppen, kleine hardwerkende karakters, kleine mieren. Ik portretteer graag dierlijke karakters omdat het makkelijker is om een ​​aspect over te brengen. Het maakt een beetje een verwijzing naar de fabel.

Hoe zou je het creatie- en productieproces omschrijven?

Er moest voldaan worden aan de vraag want het ging er niet om, om zomaar iets te tekenen, het moest historisch zijn en aansluiten bij de stad in kwestie. Ik ontmoette een historicus, genaamd Roel Jacob, en hij was degene die me aanwijzingen gaf. Hij vertelde me veel over Laken. Ik selecteerde deze drie dingen: de Groendreef, het station met de spoorweg en de arbeidersbeweging. Toen mijn thema eenmaal was gekozen, tekende ik digitaal op de iPad. Ik zette het in kleur. Ik stelde een tweede tekening voor – we moesten twee tekeningen indienen die aan de Brusselaars zouden worden aangeboden – en de inwoners stemden op degene die ze wilden zien. De andere vond ik ook mooi, maar die was actueler en vertegenwoordigde meer het hedendaagse Laken met het Heizelpark, het Atomium, de tram, het Bockstaelplein. De geselecteerde tekening is degene die ik heb geschilderd.

Hoe heb je de tekeningen op de muur in de juiste verhoudingen gemaakt?

We moesten het oppervlak helemaal wit schilderen. We hebben een rooster gemaakt. Ik zeg ‘wij’ omdat we vanaf het begin hebben samengewerkt. Om mijn tekening op grote schaal te over te dragen heb ik de digitale tekening uitgeprint en een raster van 1 cm gemaakt. Het vierkant van 1 cm vertegenwoordigde in werkelijkheid 1 m. Ik maakte een raster op de muur met vierkanten van 1 m. Op basis van elk vierkant op de muur en de tekening, heb ik dit vierkant na vierkant getekend. Het is niet 100% getrouw, het is nog steeds een spontane pennetrek. Soms verdwalen we even, we verschuiven, maar dat brengt ook de tekening op de muur tot leven. Dus het is ongeveer hetzelfde als wat ik op de iPad tekende, maar toch een beetje anders. Het respecteert min of meer de verhoudingen.

Hoe heb je Rocio ontmoet?

Ik kende Rocio Alvarez, ze is een vriendin van vrienden. Ze maakt ook muurschilderingen, animatievideo’s, grafische afbeeldingen … ongeveer hetzelfde soort projecten als ik. Toen ik het te schilderen oppervlak en het tijdschema zag, dacht ik erover om hulp te vragen omdat het te lang zou duren in mijn eentje en dan is het leuker om het samen te doen. Ik vroeg haar of ze interesse had om bij mij te komen schilderen. Ze heeft geaccepteerd. We organiseerden ons in functie van haar vrije dagen. Het viel allemaal heel gemakkelijk op zijn plaats. Het is iets dat ze graag doet, schilderen, .. Op het moment dat ik haar vroeg om me te helpen schilderen, voelde ik me een beetje ongemakkelijk. Voor iemand zoals zij die tekent en muurschilderingen maakt volgens haar eigen verbeelding, die een identiteit heeft … In het begin was ik een beetje … “verdorie …  het zal voor haar niet zo creatief zijn, het zal meer van technische of uitvoerende aard zijn”. Ze was erg enthousiast en ze houdt van schilderen, dus dat was tof. Het is niet haar stijl, het is anders. Het ging goed – heel goed -, ze heeft me veel geholpen, ze heeft meer ervaring dan ik, ze weet wat ze moet doen. Ik heb veel advies van haar gekregen.

Zou het  in de toekomst tot een samenwerking kunnen komen?

We hebben er een beetje over gepraat, we konden het te goed met elkaar vinden. We kenden elkaar een beetje. We dachten dat het geweldig zou zijn om samen iets te doen, zelfs voor de lol, maar het is altijd geweldig om connecties te hebben met wie je wilt werken en met wie het werkt. Eerlijk gezegd zouden we het opnieuw moeten doen!

Gaf het feit dat je enkele weken, zelfs maanden, aan het ontwerp-gedeelte hebt gewerkt, enig specifiek plezier?

Het ontwerp-gedeelte, het concept, voordat het op de muur ging … ja, het duurde enkele weken. Ik vond het erg leuk omdat het nog altijd een soort uitdaging voor me was. Ik heb vrij spel. Ik heb plezier, ik denk niet per se na over wat logisch is. En hier, het project, ik vond het erg leuk om het te tekenen omdat ik me veel moest documenteren en dingen moest lezen die ik niet wist over Laken, over Brussel.Het was.. het is niet zomaar – hoe zeg je dat – een denkbeeldige tekening. Er zit een verhaal achter. Dat is het wat ik er leuk aan vond: een beetje te weten komen over dat  wat ik wilde uitdrukken in relatie tot de geschiedenis van Laken, die periode, die tijd …

Heb je zes weken met plezier geschilderd of ben je het beu?

6 weken… nee, ik ben het niet zat, ik vind het heerlijk. Er zijn momenten dat het een beetje repetitief wordt. Bijvoorbeeld vandaag, nou, ik heb geschilderd, ik heb een tweede kleurlaag aangebracht en daar heb je de indruk hetzelfde opnieuw te schilderen en je hebt niet een heel concreet resultaat voor het oog, behalve dat de kleur levendiger is, om preciezer te zijn op het niveau van de contouren. Maar als je iets overschildert dat je eerder hebt gedaan, ja, er zijn momenten dat het een beetje vermoeiend wordt. Als het echt warm is, is het pas echt vermoeiend. Het moeilijkste zijn de eerste dagen, we hebben alleen maar witte kleur aangebracht. Het was de eerste laag, heel fysiek, steeds dezelfde rolbeweging, je moest echt alles uit de kast halen. Maar daarna – eenmaal de contouren gemaakt en de kleuren aangebracht – krijgt het vorm. Dat vind ik prettig, want het groeit beetje bij beetje.

Was dit project langer dan andere projecten?

Ja, het is lang, maar ik zeg tegen mezelf dat het nog lang zal blijven. Dit is werk dat zich langzaam concretiseert en zal blijven. Ik weet het niet… als ik erin zit, zit ik erin en vergeet ik alles en voel ik me in mijn nopjes.

Hoe ben je tot deze stijl van illustratie gekomen?

Het komt niet uit het niets. Ik ben beïnvloed door tekenfilms. Ik keek veel tekenfilms toen ik klein was. Alles wat stripboek, tekenfilm is, … ik vond Titeuf erg leuk. Er zijn invloeden die ik heb verwerkt in wat ik nu teken. Er is niet per se één iets dat me heeft beïnvloed, het is een geheel.

Hoe heb je dit artistieke pad gekozen? Hoe ben je tot deze illustratie-wijze gekomen?

Beetje bij beetje, als we het over stijl mogen hebben. Hoe dan ook, alles wat dierlijk is, de karakters met dierenkoppen, dat dateert van twee of drie jaar geleden. Ik tekende altijd kleine figuurtjes. Ik vond er zo een die mooi was, met een hertenkop. Zo begon ik een reeks karakters met dierenkoppen. Ik voelde me er prettig bij en nu doe ik alleen nog dat.

Ik hou heel veel van dieren, ik documenteer mezelf, ik kijk naar documentaires, ik hou van de natuur, dit is mijn echte inspiratie.

Hoe vind je werk/opdrachten in deze branche?

Ik reageer op oproepen voor projecten en op verzoeken. Maar het is niet altijd zeker dat ik gekozen word. Het gaat ook dikwijls via van mond tot mondreclame. Als je eenmaal een project hebt gedaan en de klant vindt het leuk, dan is de kans groot dat er over gepraat  en gecommuniceerd wordt op de sociale media. Zo gaat het meestal, mond-tot-mondreclame.

Heb je nog stripboekprojecten ?

Ja, het project genaamd Animalia. Ik teken, maar ik heb een vriend die de scripts schrijft. Twee en een half jaar geleden zijn we er aan begonnen. Het is iets waar we aan werken wanneer we tijd hebben. Dit is een persoonlijk project. Het is nog niet klaar. Het idee is om tot 7 afleveringen te komen. Op dit moment hebben we er al drie. We zijn net begonnen met de vierde. Het kost tijd, het is bijna een levensproject. We gaan vooruit wanneer we kunnen, wanneer we tijd hebben, het blijft een genoegen. Ik moet wel toegeven dat ik soms vergeet dat het project er is. Ik ben er niet zoveel meer mee bezig. Ik vind het moeilijk om ergens regelmatig in te zijn. Ik hou van eenmalige projecten.

Staan er nog andere projecten op stapel?

De drie strips zijn gedrukt en we hebben een klein evenement georganiseerd om ze te verkopen. Het gaat over verslaving aan online games, het gaat over geld, drugs, er is niets schokkends, het is met mijn handelsmerk  – de stijl die ik teken – de personages zijn met dierenkoppen, het is kleurrijk. Op het eerste gezicht zou je denken dat het voor kinderen is, maar als je het onderwerp onder de loep neemt, is het nog steeds ernstig, het is voor volwassenen. Er zijn kleine grappen, het is toegankelijk.

Mijn volgende project is een uitstalraam aan het Kasteleinsplein in Elsene.

Lucile van Laeken website
Instagram https://www.instagram.com/lucilevanlaecken/
Facebook account Lucile Van Laecken Projects https://www.facebook.com/lucilevl

Interview Magda Verberckmoes
Foto’s Eric Rottée & Eric Danhier

Urban Jungle: EDERED bouwt ons Europa

Kun jij je een theatervoorstelling in 2021 voorstellen? Ik was deze voorstelling kwijt.

De moderne plaats in het oude Brussel

Een zijstraat in Brussel, in de buurt van de Beurs. Een oude straat, glimmende klinkers. Het regent vandaag. Op nummer 24 van de straat rijst een moderne fassade op. Het cultuurcentrum ‘Les Riches claires’ is daar gevestigd.

Vijf jongeren in de “urban jungle”

Eerst de muziek, dan komen vijf jonge mensen op het toneel. Beweging, gewone dagelijkse bewegingen: zich druk maken achter het stuur van de auto, foto’s nemen met de GSM, de natuur kapot maken, het is een spiegelbeeld dat wij, toeschouwers, te zien krijgen. Een pessimistisch, soms hilarisch, soms heel triest beeld van onze samenleving. “Law”, “fire”, “domination”, “you are lying” worden uitgesproken en naar het publiek gegooid. Vaak vraag ik mij af wat de impact van zulke boodschappen op de toeschouwers zal zijn, zeker als die er al van overtuigd zijn. Een eeuwig onderwerp, continu te bespreken.

Edered, de concrete opbouw van Europa

Vaak starten initiatieven vanuit evenementen, die er geen directe link mee hebben. Op deze evenementen ontmoeten mensen elkaar en creëren samen nieuwe ideeën. Later geven deze initiatieven geboorte aan evenementen die het initiële overtreffen. Om de twee jaar ontmoeten jongeren elkaar gedurende twee weken. Ze krijgen een onderwerp dat ze moeten uitwerken. Op het einde van de workshops presenteren ze het resultaat van hun samenwerking. Niets moet op voorhand voorbereid zijn, alles wordt ter plaatse ontwikkeld. Het onderwerp van dit jaar is “Urban Jungle”.

De Belgische tak

Joke Quadbeur, Florence Caulier and Jacqueline Heymans
Joke Quadbeur, Florence Caulier and Jacqueline Heymans

Welke naam kan beter een multiculturele organisatie beschrijven dan “Tremplins”? Een springplank voor jongeren. Een springplank voor de jonge Brusselaars van gelijk welke origine in de wereld van kunst en creativiteit. Naast het Babel-project zit Tremplins achter Edered. Alleen? Neen, Open doek ondersteunt Edered via haar tak Jong Doek. Cultuur kent geen (taal-)grens en heeft een natuurlijke tendens tot samenwerken.

XX

XX

XX

Vragen- Antwoorden

Ze zitten in de rij, wachtend, de acteurs en de begeleiders. Benieuwd welke vragen vanuit het publiek zullen gesteld worden. Vragen komen. De antwoorden ook.
Kritiek op de maatschappij, keuze na drie dagen van workshops en na veel oefenen, nadenken over hoe het over te brengen, oefening met woorden gelinkt aan jungle, woorden in actie omwerken, vijf dagen om het toneel op poten te zetten, soms improvisatie in de beweging en pop-up woorden, geen echte menselijke ontmoeting, de essentie, project van theater-actie, vanuit het lichaam, ontmoeting van jongeren vanuit veel verschillende culturen en talen, “Hyppolite started to think about it”, “17, 20,17,13, almost 15, 19”, “open to do it”, “bad or good ending”.

Zie je binnen twee jaar

De volgende Edered is binnen twee jaar. De opbouw van Europa stopt niet.

Edered: https://www.facebook.com/Ederedorg
Tremplins: https://tremplins.be
Jong Doek: https://www.opendoek.be/jongdoek/home

Tekst en Foto’s Eric Rottée

Theaterstudiewijzer in een corona-jasje

Niettegenstaande de ‘paaspauze’ zoals de korte verstrenging van de lockdown anno 2021 werd gedoopt en de restricties die eruit voortvloeiden, liet OPENDOEK de jongeren met interesse voor theater niet in de kou staan.

JongDOEK zou tijdens de paasvakantie 2021 voor het eerst de Theaterstudiewijzer organiseren in samenwerking met De nieuwe spelers en Arenberg. Door de gevolgen van de coronapandemie ging men op zoek naar een alternatief. Het werd een boeiend tweedaags online programma met docenten en acteurs die al hun geheimen prijs gaven aan een bijzonder geïnteresseerd publiek van jongeren die er hun werk van willen maken om een theater-carrière uit te bouwen.

Het programma

Maandag, 12 april waren docenten Geert Belpaeme van het KASK- Gent en Tine Van Aerschot van het Koninklijk Conservatorium Antwerpen en acteur Tijmen Govaerts van de partij.

Dinsdag, 13 april was het de beurt aan Hendrik De Smedt (opleidingshoofd RITCS Drama – Brussel) en de actrices Els Olaerts (docent LUCA Drama – Leuven) en Violet Braeckman (actrice).

We hadden het geluk deze laatsten aan het woord te horen en waren onder de indruk van de openhartigheid waarmee ze de aanwezigen wisten te raken. 

Els Olaerts bracht haar verhaal over hoe ze de keuze voor een theater loopbaan maakte, de obstakels die ze daarbij te verwerken kreeg en de impact van die keuze op andere aspecten van haar leven. Het werd een waar pleidooi voor theater.

Violet Braeckman schetste de weg die ze aflegde in haar zoektocht naar de theaterschool die best bij haar paste, hoe de toelatingsproeven georganiseerd waren en hoe men zich daar best op kan voorbereiden. Hoe een monoloog als onderdeel van de toelatingsproef voorbereiden, en hoe een carrière starten na de theaterstudie waren eveneens onderwerpen die ze haarfijn uit de doeken deed. 

Lessons learned uit de sessies met Els en Violet

Zoveel mogelijk scholen bezoeken is een uitstekende manier om zo de instelling te vinden die best aanleunt bij je persoonlijkheid en voorkeuren. Iedere school heeft immers een eigen aanpak, zowel in het selecteren van studenten als in de organisatie van het lessenpakket. Mocht je afgewezen worden na het afleggen van een proef, aarzel niet om contact te nemen met de organisatie en uitleg te vragen, probeer zoveel mogelijk te relativeren en aarzel niet om opnieuw te beginnen.

Als voorbereiding op de toelatingsproeven is het, bij gebrek aan inspiratie, zeker niet mis om contact op te nemen met de school en te vragen of men iets kan aanraden. Je tekst kennen, ook de scènes en situaties, en, last but not least, een zekere schaamteloosheid aan de dag durven leggen zijn belangrijke aandachtspunten in deze voorbereiding. Hulp bij het vinden van een geschikte monoloog vind je op het internet, in de bibliotheek van OPENDOEK of via contacten met bv. afgestudeerden. 

Om na je studie in de acteerwereld aan bod te komen is het belangrijk om tijdens de opleiding de praktijk reeds in te duiken, jezelf op de kaart te zetten, een netwerk uit te bouwen en stages te lopen bij toneelgezelschappen of op de filmset.

In het begin is het geen schande om in te gaan op zoveel mogelijk aanbiedingen, daarna kan je kieskeuriger worden, bijvoorbeeld door die stukken te selecteren waaraan je plezier kan beleven. Tot een vast theatergezelschap behoren, hier in België, is niet mogelijk, eenvoudigweg omdat ze niet meer bestaan. 

De eerste editie

De eerste editie van Theaterstudiewijzer werd door de coronapandemie al direct een ware uitdaging voor de organisatoren waardoor de gedroomde workshops ‘in levende lijve’ plaats moesten ruimen voor een online-versie.

Een online-versie gaf de mogelijkheid het concept uit te testen en na te gaan of er belangstelling was voor een bundeling van enkele scholen. Het is immers niet enkel de school die de leerlingen selecteert, het is ook de leerling die een school kiest. Het gaat hier om een ‘match’ in twee richtingen, een keuze waarvan de kandidaat-cursisten zich bewust moeten zijn.

Er werd beslist om dit jaar de nadruk te leggen op het ingangsexamen en het kiezen van een theaterschool.

De nieuwe spelers biedt als vooropleiding in theater een traject aan van 9 maanden waarvan één maand wordt besteed aan kennismaking met Vlaamse theateropleidingen. Jongeren die van theater of acteren hun beroep willen maken maar niet direct de stap zetten of de weg vinden naar een geschikte theateropleiding kunnen op die manier een vooropleiding volgen.

In het verleden werden docenten, opleidingshoofden en coördinatoren drama-opleiding uitgenodigd om hun school te komen voorstellen en een workshop te geven zodat aanwezigen een idee kregen van hun filosofie en werkwijze. Voor de Theaterstudiewijzer werd deze methodiek overgenomen om tot een selectie docenten en onderwerpen te komen.

De sprong in het onbekende

Tijdens de jaarlijkse zomerstages zijn er telkens vragen over het ingangsexamen maar is er niet altijd de tijd en ruimte om dit onderwerp uit te diepen. Het is bovendien niet voor iedereen mogelijk om het traject van 9 maanden te doorlopen, waarvoor de plaatsen sowieso beperkt zijn. Daarom werd in samenwerking met De nieuwe spelers een korte opleiding uitgewerkt, toegankelijk voor een grotere groep en aangepast aan de noden van de deelnemers. Aandacht hierbij bleef gaan naar jongeren met diverse achtergronden, ook uit niet geprivilegieerde milieus, om hen zelfvertrouwen en bagage mee te geven om de stap naar theater te kunnen zetten.

De organisatie kon ook rekenenen op veel enthousiasme bij de docenten en sprekers. De laagdrempeligheid zorgt voor een meer gediversifieerde instroom in de scholen wat door deze laatsten als positief wordt ervaren.

Online

De beslissing over de annulatie van jeugdactiviteiten in de paasvakantie omwille van de pandemie kwam erg laat en annuleren was geen optie. De organisatoren wilden de reeds geregistreerde deelnemers immers niet teleurstellen, zeker niet in de heersende moeilijke periode door de lockdown. De theaterworkshops werden wel geschrapt omdat een digitale versie ervan in het verleden niet de verhoopte resultaten gaf. Het werd een meer informatieve opleiding gespreid over 2 dagen in plaats van 5. Ook het feit dat de leeftijdsgrens voor deelname verlaagd werd naar 16 jaar trok nogal wat jongeren van het vijfde middelbaar aan. Zij hebben nog een jaar de tijd om zich rustig voor te bereiden, een positief element dat zeker wordt meegenomen naar de toekomstige versies van de Theaterstudiewijzer. 

Opvallend was dat de deelnemers uitsluitend meisjes waren. Het is een feit dat vormingsactiviteiten voor jongeren vooral door meisjes worden bijgewoond. Ook leeftijd en schoolomgeving kunnen beïnvloedingsfactoren zijn. Nochtans is het amateurtheater-gezelschap samengesteld uit 50/50 jongens en meisjes. Bovendien is de theaterwereld voornamelijk een mannenwereld en de shift naar meer vrouwelijke aanwezigheid is een welgekomen evolutie. 

Toekomst

Er wordt nog een uitgebreide evaluatie gepland maar één ding is nu al duidelijk: de deelnemers vormden een bijzonder aandachtig publiek, niettegenstaande de waarschijnlijk ‘zoveelste’ online activiteit en vonden het boeiend om alles op een rijtje te zien in een samengebalde versie. Dit en andere punten die uit de uitgebreide evaluatie naar boven zullen komen, worden meegenomen voor de organisatie van het evenement in 2022 dat dan hopelijk een fysieke gebeurtenis wordt met overnachting, voorstellingen met nabeschouwingen, open lessen en feedbacksessies.

De geplande zomerstages van JongDOEK en De nieuwe spelers gaan door zoals gepland en richten zich meer bepaald op een breed publiek met passie voor theater.

Ook de zomerstage van OPENDOEK, in samenwerking met De Singel en het Conservatorium gaat door en richt zich op 3 afstudeerrichtingen van het Conservatorium: woordkunst, kleinkunst en acteren. Verder zullen er deze zomer nog heel wat ‘coronaproof’ voorstellingen plaatsvinden. 

https://www.denieuwespelers.be

https://www.opendoek.be

https://www.opendoek.be/jongdoek/home

Magda Verberckmoes Interview en Tekst

Norma: Together, Not Alone, What Happened Next…

“Er is geen geluid!”

“Geluid?”

“Ja, het geluid ontbreekt.” Ze kijkt me aan. “De installatie vormt een geheel, het geluid hoort er bij.”
Norma ziet eruit als een aangenaam persoon. Maar ze weet wat ze doet en wat ze wil. Dus, eerst het probleem oplossen en dan kunnen we aan het interview beginnen. 
Iedereen die aanwezig is, met inbegrip van mezelf, zoekt naar een oplossing. Een paar minuten, enkele toestellen manipuleren, en dan komt er een vogelenzang. Een geheel is een geheel.

Wat doe jij als documentaire fotografe tijdens een lockdown die in de lente van 2020 begon? 
“Wanneer deze situatie begon in maart, een jaar geleden, trok ik er met de fiets onmiddellijk op uit – drie-vier uur per dag – en maakte foto’s”.

Op straat, een jaar geleden.

Norma is niet alleen een fotografe, ze heeft ook een passie voor het geluid. Wanneer ze terugkwam van haar dagelijkse tour, hoorde ze de buren klappen. Ze begon het applaus in de buurt op te nemen. “Dan dacht ik: we zijn samen, ik kan emotioneel worden bij het vertellen. Er is veel hoop. Mooi weer, de natuur nam het over, de lucht was puur, er was veel solidariteit. Ik dacht aan ‘samenzijn’. Maar, heel snel heb ik gezien dat ik een beetje naïef was. In de buurt gebeurde een tragedie.”

Verbinding, verbroedering, gemeenschap…

“What we owe to each other is an important subject for intelligent reflection. That reflection can take us beyond the pursuit of a very narrow view of self-interest, and we can even find that our own well-reflected goals demand that we cross the narrow boundaries of self-seeking altogether.” Sen Amartya, The Idea Of Justice.

Adil. Middenin deze periode komt Adil te overlijden. Op 10 april, een aanrijding met een politiewagen. Daarna volgden er rellen in de wijk in Kuregem waar Adil woonde. 

“Dan hoorde ik helikopters. Mijn meditatieve staat verdween en ik werd opnieuw geconfronteerd met de rouw die ik eerder dit jaar ervaarde bij het overlijden van mijn moeder. Alsof de lockdown op één of andere manier een afleiding was geweest van het echte leven.”

“Tot het moment van Adils dood werd ik volledig in beslag genomen door – ondergedompeld in – deze vreemde surreële omgeving, observerend, terwijl ik – zoals bij een diepe meditatie – werd meegesleept door een gevoel van hoop en verandering. Met Adil’s dood, zo dicht bij huis, realiseerde ik me dat die moeilijkere realiteit niet zou verdwijnen, integendeel, we zouden ons moeten voorbereiden op erger. Mijn naïeve gevoel van hoop maakte plaats voor een diepe droefheid.”

“Waar ik leefde is niet hetzelfde voor iedereen.”

“In stilte werkte ik verder rond het idee van ‘niet alleen zijn, samen zijn’. Het is het idee van solidariteit, het in vraag stellen: hoe kunnen wij samen zijn in een tijd waar we gescheiden worden?”

Norma worstelt met de manier waarop de politie op de rellen reageerde. Het sociale leven in de wijk speelt zich buiten af en lockdown is bijzonder moeilijk. Ze ziet de Place Jaurès nu nog voor zich, volledig leeg met enkel politiewagens op het plein. “Ik was juist na de rellen in de wijk, de sfeer was heel gespannen.”

What happened next…
“Ik ben nooit gestopt met fotograferen”.
“Het is zoals een verhaal, waarbij de kinderen vragen ‘what happened next…’. Er volgen drie puntjes want we bevinden ons midden in het verhaal. De drie puntjes zijn belangrijk. Het is niet een vraag, het is een opening, het is zoals ‘wij wachten op…’.”

…Met Zinnema.

“Het was een evidentie om een project met Zinnema op te bouwen.” Norma was in 2017 in residentie bij Zinnema. Ze realiseerde het project ‘Walking with the postman’. “Daarna heeft Zinnema mij gevraagd om Ahmad Alsaadi in het project ‘Homelands’ te begeleiden. Wat betekent het thuis te zijn? »

“In het begin was het absoluut geen project. Ik had veel foto’s verzameld. Na het initiatief ‘Anderlecht Lights’ heb ik voorgesteld om lichtboxen in de ramen van de buren te plaatsen met een affiche. Daarna zocht ik een structuur om de foto’s te tonen. Ik heb het aan Zinnema voorgelegd en ze gingen akkoord.”

Together, Not Alone, What Happened Next…

“Ik probeer mensen te fotograferen die minder vertegenwoordigd worden, niet altijd jongeren, in feite komt iedereen aan bod. Er zijn ook foto’s van de buren. Het is de bevolking van Anderlecht, heel divers. Het geeft mij de mogelijkheid racisme, gender en seksuele identiteit ter discussie te stellen. Ik probeer mensen te omvatten die andere types van familie afbeelden, zoals bijvoorbeeld families met non binaire mensen. »

In de Veeweidestraat 24, aan de ingang, staat een sofa middenin de wilde natuur. “Het decor werd door Creature Bruxelles uitgewerkt.” Vogels zingen, een fotoshow wordt geprojecteerd op een scherm, de foto’s aan de wand zijn een integrerende belevenis. Je mag plaatsnemen en vanuit die positie de bewoners van Anderlecht zien passeren, de mensen die door Norma gefotografeerd werden. 

Norma houdt ervan om met andere mensen aan een project te werken. Er moest wel een performance plaatsvinden. In de huidige context was het niet mogelijk om een live voorstelling op poten te zetten. Dus elke vrijdag, over drie weken, tussen 16 en 19 uur was er een online uitvoering. Elk evenement was gelinkt aan een onderwerp. “Ik heb aan de drie kunstenaars voorgesteld om één van de drie onderwerpen te kiezen. De keuze was bijna evident, Dikàay heeft ‘Together’ gekozen, Micha ‘Not alone’ en Dance Divine ‘What Happened Next…’.”

Via onderstaande link zijn de videos te zien: https://www.facebook.com/watch/526356407409876/255287569466556/

What happened next…

Op sociale media is de titel van Norma: ‘audio visual storyteller’. Dat is wat ze deed, wat ze doet en wat ze zal doen. Haar dagboek, dezelfde mensen een jaar later fotograferen, ‘De Week van de Klank’, een tentoonstelling in Tour & Taxis, dat zijn de projecten waarvoor Norma zich inzet. 

“Thinking about photography I know it is viewed as a former separation. The world is out there. I am over here. and there is a piece of glass between me and the world… At this moment of meditating I realized the world is not over there. We are all the same… I knew at that moment everything is connected.” Alec Soth, Photographer. Magnum.

Interessante links:

Norma Prendergast: https://www.normaprendergast.com

Creature Bruxelles: https://www.instagram.com/creature.bxl/

Micha Goldberg : https://www.facebook.com/michajoseah.barrattduegoldberg

Dikàay: https://www.facebook.com/Dikaayofficiel

Dance Divine: https://www.facebook.com/dancedivinez

Zinnema: https://www.zinnema.be/nl

Eric Rottée Tekst & Foto’s

Beeldhouwster Fien Monsieur: Amateurkunst op zijn “international”

Een doodlopende straat in een kleine stad, een beetje buiten Brussel, hoge muren, een grote ijzeren deur. Eenmaal binnen staan wij voor een groot huis met een tuin een vijver, vissen, palmbomen, bananenbomen, eucalyptusbomen, appelsienbomen, citroenbomen. Dit is het verbazende decor van Fien Monsieur, beeldhouwster.

 

De “genese” (het ontstaan)

“Als ik begin te werken weet ik niet hoe het zal eindigen”, een boomstronk wordt een manneke, een surrealistisch wezen. Als er geen inspiratie komt, maakt Fien bloemetjes. “Als je niets voelt voor iemand of iets dan kan je daar niets van maken.” De natuur is heel belangrijk. “We moeten iets doen voor de natuur”.

 

“In mijn gedachten komt er vandaag iets van een vogel of mensen. Als het mij interesseert dan dan maak ik iets daaruit. “Simplement” zegt Fien. Zo simpel is het niet. Ze tekent bijna nooit, slechts een paar lijntjes op een “papierke”. “Het komt uit mijn handen” zegt ze en de voorbereiding gebeurt in haar hoofd. 

 

Als kind bracht Fien haar tijd door met mannekes en dieren te maken, ook in beton. Beton is een moeilijk materiaal. “Later in mijn twintiger jaren heeft een vriendin mij voorgesteld om bij het Bijgaards ateljee te komen, nadat ze bij mij thuis een reliëf van honden, van een paard en zo meer in beton ontdekte”. Fien bezocht geen academie maar ze heeft wel veel workshops gevolgd.

 

 

Klei, Brons, Glazuur, Porselein

Fien beperkt zich niet tot één materiaal. 

Brons is het gemakkelijkste, je maakt een vorm van klei en dan wordt het brons erin gegoten. Met klei en glazuur moet je na ieder bakproces ingrijpen, het wordt vervormd door de hitte. “Gezichten zijn delicaat. Dat doen wij in het Bijgaards ateljee”. “Na iedere bakbeurt moet je drie dagen wachten”. De oven in het atelier is groter, dus de grote stukken worden daar gebakken.

Porselein en glazuur zijn dure materialen, een belangrijk aspect voor wie geen geld voor zijn kunstwerken vraagt.

 

 

 

Het engagement

Fien werkt tot nu toe als amateur. Dit betekent dat ze niets aan de kunstwerken verdient. Ze organiseert evenementen in haar stad om geld in te zamelen:  een kunstenaarstentoonstelling, Engelen genoemd, in een kerk. Het geld ging naar het kinderkankerfonds. Ze schenkt ook kunstwerken aan de stad, die staan nu op een rondpunt, in de bibliotheek en in het stadhuis. De kunstwerken hebben een maatschappelijke betekenis. “Wat ga jij doen voor het virus?” Op dit moment werkt Fien aan een kunstwerk over de coronatijden. Het is een groep van artsen met een typische artsenhouding, de stethoscoop en de handen in de zakken van de kiel. Je krijgt de indruk ze echt te zien.

 

 

De tentoonstelling overal in de wereld

“U neemt de objecten mee en laat ze achter” zegt Fien.

“Nu was er een expo in Italië georganiseerd door het vzw Fondazione Costanza. Dit is een internationale organisatie, wereldwijd actief. Ze vroegen een deelname met corona thema. Intussen belandde een stuk van mij in Zuid-Korea”. Het sculptuur is via België en Italië in Seoul aangekomen. 

Voor Fien is het wel een eer om geselecteerd te worden en werk overal in de wereld te hebben. De lijst is lang. “Het is een plezier”.  Een borstbeeld van Pater Damiaan bijvoorbeeld staat in de Kapel van het Vaticaan .

Het is geen toeval. Het zijn kennissen of familieleden actief in de kunstwereld op internationaal niveau die haar aangeraden hebben deel te nemen. Dankzij een deelname in Spanje heeft ze de aandacht van de Fondazione Costanza gewonnen. Ze wordt regelmatig gevraagd om aan een tentoonstelling deel te nemen. 

Ze heeft ook contact met Art de Normandie en Lou Smedts, een bekende keramist kunstenaar en Art curator. Met deze laatste en zijn organisatie had ze de mogelijkheid om haar kunstwerken tentoon te stellen in Japan, Singapore, Boston enz. Ze wint prijzen zoals de bronzen medaille bij een wedstrijd voor buitenlanders in Parijs. Ze kreeg een ridderschap in Barcelona en Palermo. Kunstwerken over de hele wereld.

 

“Toujours remettre l’ouvrage sur le métier” (weer op stapel zetten)

Fien stopt nooit. “Ik ben nu ook bezig met de Greenman voor een wereldproject dat oproept om allen samen te werken aan de bescherming van onze planeet”. Er is ook nog het project “het feest van de Mysterieuze boom” in haar stad gepland. Alles is verschoven naar 2021 vanwege het coronavirus.

 

 

Toch iets verdienen

Fien heeft een koffiekopje ontworpen. Een heel speciale vorm. Ze wil proberen dit te verkopen, om haar kunst te bekostigen.

 

De ijzeren deur gaat dicht en ik vertrek met het hoofd vol van herinneringen aan standbeelden verspreid over de hele wereld. Kunst kent geen grenzen. 

Tekst en foto’s Eric Rottée

BLIJVEND CREATIEF Flanders Boys Choir

KUNSTPOORT bevraagt de kunstenaars, die ooit aan bod kwamen in haar reportages, digitaal naar hun leven en werk in deze surreële tijden.
Flanders Boys Choir is een koor met knapen. De zangers, de knapen, zijn tussen 8 en 15 jaar oud.
KUNSTPOORT publiceerde in het verleden een reportage over het koor, zie link
https://kunstpoort.com/2018/11/14/flanders-boys-choir-een-requiem-voor-een-goed-doel/

We laten Dieter Van Handenhoven, de dirigent van Flanders Boy Choir aan het woord.

KUNSTPOORT Ben je bezig of werk je tegenwoordig voor het koor?
DIETER VAN HANDENHOVEN Door het Coronavirus zijn als eerste de concerten afgelast. Wij weten niet wanneer dit terug zal mogen maar wellicht duurt dit nog heel lang. Alle concerten die we hadden van maart tot en met de World Choir Games begin juli zijn afgelast. Ons volgende concert zou eind september zijn maar ook hier vrees ik voor.

KUNSTPOORT Hoe probeer je toch met uw koorleden in contact te blijven?
DIETER VAN HANDENHOVEN Over het repeteren zelf: 1,5 meter volstaat niet om op een veilige manier terug samen te komen en te zingen. Studies spreken van 5! meter.  Ook hier zijn we dus nog lang niet aan het einde van de maatregelen. Direct met de hele groep samen repeteren zal niet kunnen. Misschien in kleine groepjes. We denken hier nu over na maar zijn uiteraard gebonden aan de regels en willen ook geen risico nemen.
Een nieuw repertorium is momenteel uitgesloten. Zelfstandig een partituur inoefenen, zelfs met de hulp van een ingezongen partij, is te veel gevraagd. Repeteren is bij een jeugdkoor een proces waarbij heel regelmatig geleidelijk aan een nieuwe compositie wordt gewerkt en de gekende nummers afgewerkt worden.  Er moet vooral steun zijn van de zangers voor elkaar. Individueel lukt dit voor de meesten niet.
We hebben de zangers en ouders regelmatig geïnformeerd en hen ook het een en ander opgestuurd. Zo heb ik zelf een filmpje gemaakt met een boodschap en op het einde gezongen voor de jarigen van de voorbije periode, iets wat normaal gezien op het einde van de repetitie gebeurt.
Ook hebben we video opnames van ons laatste concert, begin februari, doorgestuurd met de vraag thuis mee te zingen en zo het repertorium te onderhouden.

KUNSTPOORT Hoe bereid je het einde van de lockdown voor?
DIETER VAN HANDENHOVEN Voor het mannenkoor zijn we op het vaste repetitie uur gestart met zoom meetings zodat ze op die manier enig contact hebben met elkaar.
Tot slot is er sinds vorige week stemvorming voor de zangers in groepjes van 2 tot 3 zangers en eveneens online. De eerste sessie met de knapen is zeer goed verlopen en komende vrijdag komen ook de mannen er bij.
Dit is een eerste stap om stilaan terug de werking op gang te krijgen.

info

https://flandersboyschoir.org/index.php/nl/
Foto’s copyright Flanders Boy Choir

BLIJVEND CREATIEF De Stille Hoop

 

KUNSTPOORT bevraagt digitaal kunstenaars die ooit aan bod kwamen in haar reportages, naar hun leven en werk in deze surreële tijden. Elke kunstenaar krijgt een vragenlijst voorgelegd. De respons wordt gepubliceerd in chronologische volgorde.
Stille Hoop is een theatergezelschap dat door Open Doek beheerd wordt. Een eenvoudige weg kiezen ze niet, 
een uitdaging daar gaan ze voor. Kunstpoort maakte vorig jaar een reportage over het gezelschap zie link https://kunstpoort.com/2019/04/05/greenwich-tic-tac-tic-tac-tic-tac/

KUNSTPOORT Welke creatie staat er op stapel?
STILLE HOOP Voor het ogenblik zijn er twee producties in voorbereiding. Ten eerste het vervolg op ‘Marius’ van Marcel Pagnol dat we brachten in 2016.  Het werd toen gespeeld in openlucht op het fort van Merksem.  Ook ‘Fanny en César’ zal op locatie worden gespeeld.  Vermoedelijke speeldata lente, begin zomer 2021.
Ten tweede staat ‘De Buitenwippers’ van John Godber op de planning, een komedie over het uitgaansleven waarin 24 rollen door 4 acteurs worden gespeeld.  We brachten in het verleden reeds ‘Shakers’ van dezelfde auteur. Dat stuk heeft hetzelfde concept maar met vier actrices.  Dit zou mogelijk gebracht kunnen worden in de winter 2020/2021 of in het najaar 2021.

KUNSTPOORT Heeft het risico dat spelen in coronatijden met zich meebrengt een invloed op uw kunst? Op de keuze van nieuwe theaterstukken?
STILLE HOOP Het virus komt voor ons in een tijdspanne waarin we zoeken naar goede stukken, en eenmaal we die gevonden hebben om deze voor te bereiden. Dat gebeurt meestal door de  regisseur alleen.  Het voorjaar en de zomer zijn dus altijd periodes waarin het gezelschap op non actief staat.  In die zin heeft het geen enkele invloed op onze plannen.  Enkel het tijdstip waarin we kunnen en mogen spelen kan nog beïnvloed worden door het virus.  Laat ons hopen dat er in de herfst mag gerepeteerd worden, en anders zal het nog even wachten worden.

KUNSTPOORT Welke invloed heeft de lockdown op uw creatie proces? Repetities op afstand?
STILLE HOOP Net als vele mensen zijn we reeds acht weken thuis aan het werken.  Dat heeft het voordeel dat je geen tijd verliest met verplaatsingen. Voor het creatieve proces is dit gegeven positief want we zitten in een fase van nadenken, plannen, herwerken van scenes, uitdenken van regie.  Door het verplichte ‘blijf in uw kot’ hebben we daarvoor nu ruimschoots de tijd.  Wat we wel al tweemaal hebben uitgesteld is onze jaarlijkse statutaire vergadering waarop we vorige producties evalueren en komende producties goedkeuren.  En ook ons feest hebben we nog te goed.

KUNSTPOORT Hoe bereid je de uitgang van die lockdown voor?
STILLE HOOP We bereiden niets voor. We hopen dat we in september mogen starten. Zo niet dan zal het allemaal wat worden uitgesteld.  We behoren niet meer tot de sturm- und dranggeneratie, we kunnen wachten.  Repeteren op afstand, of met afstand heeft geen zin. We moeten ons 100 % kunnen smijten.  Maar ook ons publiek heeft geduld, alles komt goed.

Info

https://www.facebook.com/destillehoop/

Foto’s Copyright De Stille Hoop

BLIJVEND CREATIEF De Pandoering

 

KUNSTPOORT bevraagt de kunstenaars, die ooit aan bod kwamen in haar reportages, digitaal naar hun leven en werk in deze surreële tijden. De Pandoering, dat is folksmuziek op zijn balkans. Wat voor een ritme, wat voor een energie!
KUNSTPOORT
 publiceerde een reportage met en over deze band, zie https://kunstpoort.com/2019/05/27/sint-niklaas-befolkt-folk-in-de-stad/
We laten Peter Verdonck, de sax man aan het woord.

KUNSTPOORT Welke creatie staat er voor het ogenblik op stapel?
PETER VERDONCK De Pandoering had geheel los van de lockdown eigenlijk al het jaar 2020 ingepland voor vernieuwing. We hebben nu 7 jaar hetzelfde repertoire gespeeld en dan voel je dat de creativiteit en de muzikale speelsheid die ons eigen is wat begint te verdwijnen. In de wintermaanden had ik zelf reeds een heel aantal nieuwe balkanmelodieën en traditionals uitgeschreven waar we in maart voor de eerste keer aan gerepeteerd hebben. Het genre blijft dus wel hetzelfde, maar het biedt ons de kans om meer improvisatie, creativiteit en humor te laten ontstaan tijdens het spelen. Ook de kostuums gaan lichtjes veranderen, het wordt een soort De Pandoering 2.0

KUNSTPOORT Heeft het risico dat verbonden is aan het virus invloed op je muziek?
PETER VERDONCK Zeer zeker, want onze band bestaat voor het grootste deel uit blaasinstrumenten. Wij zijn dus m.a.w. doorlopend bezig met onze ademhaling en gebruiken onze mond om muziek voort te brengen op onze instrumenten. Door de lockdown staat het hoe dan ook vast dat wij deze zomer niet zullen mogen optreden en in het najaar is het nog maar de vraag wat er wel of niet kan en mag georganiseerd worden. Los van De Pandoering denk ik, of vrees ik, dat dit voor de hele muziek- en evenementensector geldt. Ikzelf sta naast mijn beroepsactiviteiten als saxofonist en componist ook nog in het muziekonderwijs, wat maakt dat ik die financiële zekerheid gelukkig wel heb. Dat is voor sommige collega’s binnen De Pandoering jammer genoeg nu een ander verhaal.

KUNSTPOORT Welk invloed heeft de lockdown op je creatie proces?
PETER VERDONCK De lockdown biedt me natuurlijk wel meer de mogelijkheid en de tijd om verder muziek uit te zoeken en te arrangeren voor De Pandoering, al moet ik eerlijkheidshalve wel toegeven dat dit niet altijd gebeurt. Als componist en arrangeur word ik normaal gezien geïnspireerd door wat ik hoor, zie en voel in het dagelijkse leven. Je krijgt veel input en ideeën door met andere mensen te werken, of zelfs gewoon te praten. Dat valt natuurlijk allemaal weg tijdens de lockdown. Door steeds thuis te zitten en weinig of geen ander volk te zien, blijft de inspiratie en de goesting helaas beperkt.

KUNSTPOORT Hoe bereid je het einde van die lockdown voor?
PETER VERDONCK Op dit moment vooral door te blijven schrijven en arrangeren als ik er de moed toe vind. We willen natuurlijk zo veel mogelijk de baan op met ons orkestje, maar op dit moment weet eigenlijk niemand echt wat hij/zij wel of niet mag organiseren, en op evenementen los van festivals blijft de muzikale omlijsting vaak één van de laatste posten waar invulling aan gegeven wordt. Het is dus grotendeels koffiedik kijken voor ons, maar we gaan wel proberen om De Pandoering in de kijker te plaatsen en onze facebook pagina in leven te houden zodat de mensen zien dat er gewerkt wordt en dat de goesting om te spelen groot is!

info

www.peterverdonck.com

https://www.facebook.com/Pandoering/

Foto’s copyright De Pandoering en Eric Rottée

BLIJVEND CREATIEF Lucile Van Laecken

KUNSTPOORT bevraagt de kunstenaars, die ooit aan bod kwamen in haar reportages, digitaal naar hun leven en werk in deze surreële tijden.
Kunstpoort
ontmoette Lucile Van Laecken op het plein waar het toekomstig administratieve gebouw van de stad Brussel werd gebouwd. Ze was een van de kunstenaars die de opdracht kregen, om de werken achter graffiti of grafische kunstwerken te verstoppen.

KUNSTPOORT Welke creatie staat er voor het ogenblik “op stapel”?
LUCILE VAN LAECKEN Ik verblijf bij mijn vader in Frankrijk. Ik werk in de tuin, klus, kook, sport. Ik “produceer” minder kunst dan normaal. Ik kanaliseer mijn creativiteit naar de andere activiteiten. Soms is het toch geod buiten zijn comfort zone te treden.
Ik schilder een groot doek in acryl. Ik doe het stap voor stap volgens mijn inspiratie: hoofdzakelijk abstracte vormen een ‘jungle’ omgeving in een ‘camaïeu’ van blauw.
Ook werk ik aan het project Animalia, een strip verhaal. Het is een concept van mijn vriend Simon Fresse, die het script heeft geschreven. Ik maak de illustraties. Het is een verhaal in zeven delen. Twee werden al gepubliceerd.
Dit is het script: ‘À Tropic City on vit de la débrouille.  Certains veulent devenir  Star de  pub canine,  d’autres  le nouveau  visage du  Ratpe  Game.  La  plupart  essaient  de  joindre  les  deux gamelles  tout en  évitant l’embrouille  avec le  Gang Gourou. Au milieu de tout ça Rolan, fraîchement arrivé d’Aglaglaska, et son colocataire Clarence se font une place au soleil des tables de Poker. Seulement il y a la partie de trop. Tombe alors doucement sur leur vie une nuit sans lune, disparue depuis que les souris l’ont mangée…’
Men kan het stripverhaal en de avonturen van Rolan en Clarence bekijken op het instagram account https://www.instagram.com/animalia.comic/
Voor de rest doe ik een beetje wat ik wil, ik werk voor mijn eigen plezier zonder beoordeling en dwang.

KUNSTPOORT Welke invloed heeft de lockdown op uw kunst?
LUCILE VAN LAECKEN Op dit moment ben ik me aan het herbronnen met andere zaken dan kunst. De lockdown heeft een invloed op het creatieproces, ik heb meer moeite, heb geen zin mezelf te dwingen, dus doe ik iets anders.
Het is nu een periode waarin ik tijd neem voor mijzelf, om de balans van mijn leven op te maken. Dit heeft een positieve invloed op mijn persoonlijke ontwikkeling, bijgevolg moest ik wel het creatieve werk op pauze zetten.


KUNSTPOORT Hoe bereidt u de uitgang van die lockdown voor?
LUCILE VAN LAECKEN Ik bereid niet iets specifieks voor met oog op het einde van de lockdown. Ik heb moeite om naar de toekomst te kijken en zal het in fases doen: mijn naasten en woning terugzien, mijn stad Brussel, zodat ik mijn richtpunt terugvind en nieuwe inspiratiebronnen kan aanboren. Dan kan ik kunstactiviteiten herstarten, mijn coworking plaats terug innemen en proberen mijn professionele activiteiten, die uitgesteld werden, te herstarten.
Alles zal stap voor stap op zijn plaats vallen. Ik behoud het geloof en het vertrouwen. Intussen geniet ik van vandaag de dag.

Info

https://www.facebook.com/lucilevl/

Foto’s copyright Eric Rottée

 

BLIJVEND CREATIEF Serenata Vocale

KUNSTPOORT LAAT MUZIKANTEN VERHALEN
Ook voor muzikanten is deze bizarre coronatijd ongetwijfeld een bron van emoties. Welke invloed heeft deze periode op hun muziek, op het componeren, spelen en/of zingen?
Serenata Vocale is een koor. David, de dirigent heeft een voorliefde voor liederen uit het Noorden. Hij vindt het niet gemakkelijk om nu samen te werken toch hebben ze een clip gemaakt. Mooi, bekijk en beluister de video op hun Facebook pagina: https://www.facebook.com/serenata.vocale/ 

 

David Navarro Turres aan het woord.

KUNSTPOORT Wat doe jij op dit moment voor je kunst?
DAVID NAVARRO TURRES  Veel partituren zoeken en bestuderen voor de toekomst, ik maak ook een arrangement voor de partituren.

KUNSTPOORT Zoek jij nieuwe liedjes?
DAVID NAVARRO TURRES Inderdaad, ik probeer programma’s op te bouwen en naar nieuwe liedjes te zoeken voor de toekomst.

KUNSTPOORT  Heeft de huidige situatie een invloed op jouw keuze?
DAVID NAVARRO TURRES Ja en nee. Het moeilijkste is het “niet-weten” van een datum waarop wij elkaar terug mogen zien en samen live muziek spelen.

KUNSTPOORT Hoe verlopen de télé repetities?
DAVID NAVARRO TURRES Enerzijds is het goed om aan de muzikanten meer vertrouwen te geven  in hun werk thuis. Anderzijds is muziek een kunst die zich in groep “opbouwt”, dus de virtuele repetities zijn toch moeilijk.

KUNSTPOORT Hoe bereid jij het eind van de lockdown voor?
DAVID NAVARRO TURRES Ik hoop dat wij vooral  de essentiële dingen van het leven niet zullen vergeten zoals muziek, sport ondanks de situatie. Ook tijd maken voor onszelf en die delen met onze dierbaren is belangrijk. Met de rest kunnen wij (wel leven) ons arrangeren.

info

https://www.facebook.com/serenata.vocale/

Foto’s copyright Eric Rottée