Gast: Twijfels en Beweging

Het is vrijdagnamiddag vijf uur. U hebt de hele dag gewerkt. U hebt mensen onder druk gezet om resultaten te krijgen. De ganse week en dan was er ook nog een vermoeiende dag in Parijs. Zelfs als u uw job graag doet, voelt u de mentale en fysieke vermoeidheid. Het perspectief voor de volgende uren? Een interview met, dat dacht u althans, twee curatoren voor het project Gast van Fameus. Heel leuk. U bent voorbereid. Foto- en opname- toestel staan klaar, de vragen zijn voorbereid. U bent zelfzeker.

Om achttien uur zitten kunstenaars rond de tafel. Geen curator. Wel twee jonge vrouwen die voor de eerste keer deze rol zullen spelen. U twijfelt. Improvisatie tijdens het interview?  U bent hier niet goed in. Probeer zelfzeker te blijven. Spreek met klare stem. De vraag is “Wat betekent een curator voor jullie als kunstenaar?”

De jonge vrouw aan uw rechterkant begint aarzelend, zodat u plotseling beseft wat zich hier afspeelt. De kunstenaars zijn fragiel en twijfelen niet over hun kunst maar over hoe die wordt ontvangen. En dan beseft u dat alle vragen, hoe een curator de werken uitkiest en een tentoonstelling organiseert, bijna overbodig zijn. Sara, een jonge kunstenares zegt: de curator is een begeleider, mentaal en logistiek.

Kunstenaars over curatoren

“De curator wil een visie uitbrengen, gebruikt het kunstwerk van de kunstenaars als een soort woord. Zoals een schrijver gebruik maakt van het woord schrijven zij met kunstwerken van bepaalde kunstenaars om een visie naar voor te brengen en ideeën te realiseren.”

“Een curator heeft een  zekere visie, een interesse en gebruikt een bepaald medium en een kunstenaar om die visie te uiten.  De curator kan ook een groepje mensen verzamelen om een samenhangend geheel aan de man te brengen. De curator hecht wel genoeg waarde aan het individu”

“De curator is een begeleider met een bepaalde visie binnen de kunst die zo goed mogelijk tentoonstellingen bouwt met een diversiteit aan werken. Jan Hoet is nog altijd de meester-curator”

“Nooit met een curator gewerkt. We wachten af wat curatoren nog doen voor de tentoonstelling,”

Emma, Fien, Bert, Guilherme, Sara …

Emma en Fien zijn pas afgestudeerd. “Je bent afgestudeerd en er gebeurt niets. Dus moet je zelf wat ondernemen.” Dat is de reden waarom ze op de oproep van Fameus hebben gereageerd en zelf de organisatie van de tentoonstelling in handen hebben genomen met IDEAAL. Hun visie: “Afgestudeerd als illustrator – dat was de eerste focus – maar eigenlijk zijn andere disciplines ook wel belangrijk. In Sint-Lucas werden wij te hard onderverdeeld in toegepaste kunsten en vrije kunsten. Het was frustrerend nooit iets van elkaar te zien. We hebben leeftijdsgenoten die in een zwart gat vallen na het afstuderen. Het is verrijkend en interessant om te zien hoe dingen samenwerken en ze bij elkaar in één ruimte samen te brengen.”

Een sterke visie, je herkent duidelijk de rol van een mentaal en een logistiek begeleider.

Bert wordt door de KOP ondersteunt. Voor Guilherme is het de eerste keer in een klassieke ruimte. Tot nu toe heeft hij zijn werken gepresenteerd in publieke ruimtes. Sara stelde al enkele keren tentoon maar nooit alleen. Beide worden nu begeleid door een curator Ilde Cogen.

Ilde: “Een curator is iemand die het werk van de kunstenaar op de best mogelijke manier tot zijn recht brengt. Sinds een jaar heb ik een platform opgericht, Loodwit. Ik bezoek het laatste jaar alle academies zoals Sint-Lucas. Ik kies de kunstenaars en probeer die via het platform bekend te maken.” “Ik heb de twee artiesten (Sara en Guilherme) gekozen omdat het twee kunstenaars zijn die elkaar versterken, het is een beetje een conversatie tussen de twee.”

Ilde is druk bezig met de laatste voorbereidingen, de opening is binnen tien minuutjes. Flyers, visitekaartjes, alles netjes op de tafel. Voor de drank heeft Sara gezorgd. Melk past bij haar werken, heeft ze gezegd.

Sara is afgestudeerd aan Sint-Lucas, richting Sculptuur. Om te slagen is volgens haar beeldhouwen niet genoeg, ze tekent in de ruimte, dus niet tweedimensionaal. Tweedimensionaal is de boodschap, een inhoud met een psychologische en ook een realistische kant. Guilherme werkt met woorden, die een hele precieze boodschap brengen. Hij tekent rond die woorden. “Iedereen mag zichzelf terugvinden in het woord en de tekeningen.”

Gast

Gast is een initiatief van Fameus, Antwerpen. Ze gebruiken een magnifiek gebouw van de 16de eeuw, de Oude Beurs om de kunstenaars de mogelijkheid te bieden ofwel tentoon te stellen ofwel te resideren. Alle kunstvormen zijn welkom. Gast stelt niet alleen de ruimte ter beschikking maar ondersteunt ook de artiesten met communicatie in de media en door evenementen te organiseren rond hun kunstwerken.

 

 

 

 

 

 

 

Twijfels leiden tot beweging, tot ondernemerschap. Zoals de kunstenaars benieuwd zijn hoe de tentoonstellingen zullen aflopen, zijn wij benieuwd hoe GAST deze zomer afloopt. Later komen we beslist terug.

http://www.fameus.be/gast

http://www.loodwit.be

http://kopvzw.be/

Tekst en foto’s Eric Rottée

 

SPOTS OP WEST: 16de festival van 5 tot 8 juli 2018 in WESTOUTER

 

Meer dan 45 voorstellingen in 4 dagen? Daarvoor moet je in Westouter zijn! Kom van 5 tot 8 juli genieten van uitdagend theater op verrassende locaties. Je ontdekt in pakweg een schuur of in het bos voorstellingen door zowel jong geweld als ervaren spelers. Theater, muziek, vertellingen, improvisatie, danstheater… kan het nog veelzijdiger?

Daarnaast biedt Spots op West volop sfeer! Straatanimatie, eetkraampjes en een spiegeltent zorgen de hele dag door voor gezelligheid. ’s Avonds zijn er dan ook nog eens dansbare concerten in de Spiegeltent. Voor de theaterliefhebber is de zomer niet compleet zonder Spots op West!

Tickets beschikbaar vanaf 1 juni via spotsopwest.opendoek.be of ter plaatse op het festivalsecretariaat.

Info:

spotsopwest@opendoek.be | spotsopwest.opendoek.be

Facebook: spotsopwestfestival

La Brigade des Tubes: Samen plezier hebben

Er staan appartementen uit beton, typisch voor de Franse banlieues, tien misschien vijftien verdiepingen hoog. Er zijn ook lagere gebouwen, bomen en grasperken. Op deze zonnige zondag zijn er weinig mensen op straat.  Op het einde van een straat is er een groot park. Aan de kant staat Le Fort de Mons en Bareul, een voormalig fort uit de eerste wereldoorlog. Het is nu een cultureel centrum, een bibliotheek voor de wijk.

La brigade des tubes oefent hier, geen opleiding voor krijgers. Iedereen is welkom om muziek te spelen. La brigade is een fanfare die jazz, funk en swing speelt. De groep komt op de eerste plaats en iedereen mag de rol van solist opnemen volgens de inspiratie van het moment.

Een hele reeks van deze fanfares bestaat in Frankrijk, en ze kennen elkaar en nodigen elkaar voor bepaalde evenementen uit, zoals een jam sessie voor jazz muzikanten. Zo zijn deze ontmoetingen jam-evenementen waar ze rivaliseren in regie, kleding en muziek onder het motto: plezier, humor en goede muziek.

Douarnenez, Brest, Tournai, Mons en Bareul, Dunkerque, Lille, Nantes, le Minervois, Crest (Valence) zijn de thuisbasis van deze fanfares. De fanfares zijn als nomaden. Als ze spelen gaan ze naar en in het publiek.

Allen belichamen de behoefte van het  zijn, het plezier van samen zijn. Een beeldverhaal.

Elegantie is een kwestie van smaak

 

 

Vrouwenkleding is een klassieker bij de mannen. Het zit goed!

 

 

Niet alle instrumenten blinken in de zon!

 

 

Zijn eigen muziekinstrument opbouwen

 

 

Smaakvolle paté. gezond eten hoeft het niet per se te zijn

 

 

Fanfare kleding. Soms vallen de schoenen een beetje tegen

 

 

Kledingstijl. hier een vrije interpretatie van de schotse stijl

 

 

Doorheen het evenement. Dansen met swing

 

 

Muziek spelen kan soms vermoeiend zijn!

 

La Brigade des Tubes: https://www.facebook.com/labrigadedestubes/

Eric Rottée Tekst en Foto’s

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

WAK Lokale Helden: De Gentse Magical Mystery Tour

Sommige filosofen denken na over de huidige maatschappelijke disruptie. De disruptie is de radicale verandering in onze maatschappij. Ze breekt met de regels van de samenleving, met het achterlaten van het bestaande en van het collectief geheugen. Een van de essentiële aspecten is dat van de computergestuurde wensen. Wij krijgen voorstellen van wat we kunnen doen, van wat we kunnen dromen. Het onverwachte is bijna niet meer mogelijk.

Bewust of onbewust hebben de organisatoren het tegengestelde gedacht van het bovenstaande fenomeen.  De ontmoetingsplaats en het uur, het enige wat we kenden van het programma.

 

 

Chauffe! Marcel, chauffe!  ( “Vesoul”, Jacques brel) 

Jan van den Broeke en Hilde De Clercq, “Hello darkness, my old friend”

We dalen onder blauw licht de trappen af en ontdekken een ruimte met grote kolommen, de fundering van het stadhuis. Rood licht schept de sfeer, een beetje “beangstigend”.

Jan en Hilde zingen liedjes van de jaren ‘70 vol melodieën en harmonieën. Simon & Garfunkel en Leonard Cohen zijn de helden van vroeger. Ze zingen ook eigen composities van Jan, echte songs.

Het laatste: The partisan klinkt bijzonder passend: “an old woman gives us shelter, kept us hidden in the garret, then the soldiers came; she died without a whisper”.

“then we’ll come from the shadows”.

Amajunzi
De straatvogel in een kluis, een illusie in de spiegel.

Een straatartiest in een kluizenzaal van de vroegere Bank van de Arbeid. Een vrije vogel in een kluis. De vogel is Amajunzi, een straatmuzikant. Wat een iconoclastische ironie.

Lange muziekstukken, zacht, opgebouwd om de luisteraars te laten dromen, om hen te laten wandelen door hun gedachten.

Bij het luisteren komen deze woorden op in mijn hoofd:

“J’aime les gens qui n’osent
S’approprier les choses
Encore moins les gens
Ceux qui veulent bien n’être
Qu’une simple fenêtre
Pour les yeux des enfants
(“Les gens qui doutent”, Anne Sylvestre)

 

 

 

Friends are magic
In de keuken, Eva heb jij iets tegen Jason?

Even op adem komen voor we binnen gaan in een prachtig herenhuis, het Hotel d’Hane Steenhuyse. We dalen de trappen af, lopen door de keuken en gaan zitten aan een eettafel. Twee mensen staan tegenover elkaar, bijna schreeuwend, gaan dan zitten en beginnen te zingen.

Liedjes van veertig seconden, abrupt gestopt. De woorden worden gespuwd. Het ritme is snel. Wat een verschil met de vorige zangers!

De liedjes zijn een soort dialoog tussen de twee zangers ondersteund door “country like” muziek met een tendens om de melodie te ontmantelen via abrupte stop en “restart”.

“I just want to talk, talk, talk, talk, talk, talk, talk. I just want here sitting with you” Wij ook. het is leuk en verfrissend.

 

Ultra Vioolet
What’s in your Head (Zombie The Cranberries)

Het is de droom van vele rockers om hun liedjes te zingen onder begeleiding van een klassiek orkest. Ultra Vioolet heeft popsongs gearrangeerd om ze met klassieke instrumenten te kunnen spelen: Viool, cello en soms contrabas.

 

 

 

Twee warme stemmen, Elise en Francis, nemen ons bij de hand en brengen ons naar liedjes zoals “Hit the Road jack” of “Zombie-. Het zijn geen lichte onderwerpen. De klassieke instrumenten verzachten de manier waarop de woorden en de stemmen in ons hoofd doordringen.

“Hit the road Jack and don’t come back no more. Oh no!” We zullen terugkomen, we zullen ons opnieuw laten betoveren door de stemmen.

Absinthe minded
Meneer heb jij te veel absinth gedronken?

“Mevrouw u had een jazz orkest moeten bijeenroepen. Geen twee gitaristen in een jazz-kelder. De jongeren moeten de goede muziek leren kennen”. Dit zegt een oude heer tegen de organisatrice. Amajunzi, zonet aangekomen,  vraagt: “wat is goede muziek?”. “40 jaar jazz in Gent, 50 jaar in Dendermonde, ik ben 80 jaar oud” klinkt het antwoord van de vertrekkende man, zijn manier van zeggen “ik weet wat goede muziek is”.

 

Aan de bar zit een echte jazzliefhebber, grijs haar in een paardenstaart. Achter de bar wordt een metalen doos als kassa gebruikt. In de Lazy River Jazz Club wordt er liever in muziek geïnvesteerd dan in infrastructuur.

Het publiek bestaat uit meer dan de deelnemers van de Magic Tours. Wanneer de twee “gitaristen” verschijnen wordt er al geapplaudisseerd.
Geen onbekende, Absinthe Minded. Vanavond, zijn er twee jongeren met stevige liedjes. De juiste stem en goed gitaarspel. Geen schande voor deze jazz-kelder.

“Be aware of the false heroes of the day” (in “Kingpin”) en “every day is not like any other day” (in “Beam”) zingen ze.

Epiloog

Deze Magic Tour werd door de cultuurdienst van Gent georganiseerd. Cleo Janse, de organisatrice: “De bands zijn hoofdzakelijk geselecteerd uit ons eigen programma Artiest zoekt Feestneus, een lijst van Gentse artiesten waaruit inwoners van Gent een door de stad betaalde artiest kunnen boeken voor hun huiskamerconcert, wijk- of straatfeest. Absynthe Minded kozen we omdat ze vroeger ook jonge Gentse muzikale helden waren die nu zijn doorgegroeid naar een sterrenstatus”.

 

Absinthe Minded treedt deze zomer op in Dranouter, een waar succes.

De sociale media leggen, voor de kunstenaars, nieuwe wegen aan naar bekendheid. Toch is wat de toeschouwer vanavond beleefd heeft niet te vervangen door wat “internet” wordt genoemd. Samen een evenement beleven maakt deel uit van het collectief geheugen dat door de huidige maatschappelijke disruptie bedreigt wordt.

Dankzij dit initiatief, zijn we deze avond gered!

Jan van Den Broeke: https://www.facebook.com/jan.vandenbroeke2

Hilde De Clercq: https://www.facebook.com/hilde.declercq.18

Amajunzi: https://www.facebook.com/amajunzi.lamat

Friends are Magic: https://www.facebook.com/friendsaremagicfriendsaremagicfriendsaremagic/

Ultra Vioolet: https://www.facebook.com/UltraVioolet.be/

Absinthe Minded: https://www.facebook.com/absynthemindedtheband/

Artist zoek Feestneus: https://stad.gent/cultuur-sport-vrije-tijd/uitgaan-en-organiseren/zelf-een-evenement-organiseren/artiest-zoekt-feestneus

Eric Rottée foto’s en tekst

Zinnema Labelnight: ‘montre ton visage’

“Je suis Norma et vous? Basile, Julien. et toi? Larissa. Lahissa? non Larissa. Et toi? Amar, c’est algérien”.

We bevinden ons op het terras van Zinnema. Labelnight is nog niet begonnen. Mensen roken en beginnen te socializen. Basile, Julien en Larissa komen voor de Jam Session. Durven optreden, plezier om samen te spelen, daar komen ze voor.

Nathalie De Boelpaep: “vanavond zijn er kunstenaars die in onze studio muziek gespeeld en opgenomen hebben.”

Wij begrijpen volledig dat de muzikanten de Zennestudio willen gebruiken. Tijdens de ganse avond zijn er geen geluidsproblemen geweest. Geen één.  Het materiaal is zeker van topniveau.

Toch is de man, achter het digitale mengpaneel, de sleutelfiguur. Dries, die de spil van het gebeuren is, blijft niet alleen achter de “pupitre”, maar hij loopt ook over het podium met kabels in de hand, sluit de instrumenten aan en verzekert de twijfelende kunstenaars dat alles goed zal gaan.

Een violist, een synthesizer en een beatmaker, de avond begint.

 

Zweef YUMY, zweef YUMX

De muziek is zacht met een langzaam ritme. Diana Dobrescu, de leider van de groep gebruikt de synthesizer om ons te laten zweven. Met twee elektronische toestellen en een violist spelen ze het eerste lied dat ….meer dan twintig minuten duurt. Twintig minuten, dit is geen format voor een radio maar alleen voor concerten of thuis.

Diana verwoordt een thema dat haar nauw aan het hart ligt zoals abortus, pro-choice.  Ze mixt de talen, we horen Duits. We zweven op de muziek.

 

Na Yumy Yumx wordt er fors gewerkt op het podium, kabels, instrumenten en…

Astrid, Julia, Kris, Marijke, Ondine, Seraina, Sien, “quel cirque”,

hebben elkaar ontmoet op de middelbare school, in hun tienerjaren. Wacht! Was dat ook niet zo voor de Beatles en de Rolling Stones? En nog talrijke groepen na hen?

De muziek van Belcirque, de naam van de groep, is een moderne versie van de meerstemmige zanggroepen uit de jaren 60 en 70. Jazz, swing vocals achter de frontvrouw, de vocals maken bewegingen die de tekst ondersteunen. Die van de jaren 90 en 2000 zijn meer rond de empowerment van de vrouwen, met rap, R&B en elektronische muziek. Bij Belcirque bevinden we ons in de buurt van de groepen die in Dranouter optreden.

Belcirque heeft zonet een nieuw Album opgenomen in de studio van Zinnema. Een vriend van Belcirque kende Dries en Zinnema. Astrid prijst de medewerking met Dries. Ze zijn trots op het resultaat.

In een van de laatste liedjes van Belcirque zingt Astrid “Montre ton visage”.

 

 

“Montre ton visage” Jam session

Het is jamtijd! Dries hoeft opnieuw overal rond te lopen om kabels aan te sluiten. Er is veel volk op het podium. Bizarre muziekinstrumenten komen  tevoorschijn.

Ben Maicha, degene die de groepen geïntroduceerd heeft, neemt nu de fakkel over. Ze moedigt iedereen aan om op het podium te komen en aan de jam session deel te nemen. Het podium loopt snel vol en elke muzikant start om de zang van Maïcha te begeleiden.

Toegegeven, het heeft niet de samenhang van bijvoorbeeld Belcirque. Als toeschouwer heb je wel een aanpassingstijd nodig. De vreugde van de muzikanten is mooi om te zien en soms om te beluisteren.

Labelnight

In bepaalde vormen van kunst is de grens tussen professional en amateur heel dun. De kunstenaars dromen van hun kunst te kunnen leven. Dit is evident voor muziek, dans, schrijven. Het is de verdienste van Zinnema, jongeren aan te trekken en hun de gelegenheid te bieden deze sprong te wagen.

https://www.zinnema.be/nl

https://www.facebook.com/belcirque/

https://www.facebook.com/yumyyumxband/

Tekst en Foto’s Eric Rottee

Zinnema: The Big Reveal

Een Kerstcadeau

Een typisch Brussels huis, een groot raam met zicht op living. In het midden staat een trotse kerstboom met lichtjes en kerstballen. Ik kom juist van het nieuwe Zinnema en dit zicht valt me op. Op 20 januari.

Het nieuwe Zinnema als kerstcadeau. Zinnema, Zinnema, een Talenthuis, is dé amateurkunst-organisatie voor Brussel. Waar ze gehuisvest zijn, is er veel meer dan kantoren alleen. Ze bezitten ruimtes voor voorstellingen, onder andere een theaterzaal. Er was nood aan een grondige renovatie.

Na zes maanden sluiting is er vandaag de heropening. De volgende vraag stelt zich: “Zullen we het oude Zinnema dat wij zo graag hadden terugvinden?”

Qua architectuur is de plattegrond hetzelfde gebleven. Op de plaats van de oude toiletten is nu een groot terras met stoelen en tafels. De bar is volledig zwart gekleurd, de oefenruimte en de theaterzaal zijn in grote mate hetzelfde gebleven maar  ze werden wel gemoderniseerd.

 

 

 

Een reis naar de kunstwereld van Brussel

Audrey, de organisatrice van de dag ziet er relaxt uit. En we beginnen op die  zaterdag om 16 uur met tips. David Nassel, vrolijk en geconcentreerd, is de gids om ons alles te laten ontdekken wat er dit jaar bij Zinnema zal gebeuren.

Dans, theater, muziek, Brusselse chansons en fotografie. In de vorm van evenementen, ontmoetingen, workshops en trajecten. Nee, wij zijn niet dronken, het is een vuurwerk. Hop! Het is  31 december.

De getuigenis van de ‘artist in residence’ is zinderend. Wat wij over Zinnema en de kwaliteit van de ondersteuning horen, karakteriseert alles wat Zinnema is.

Sommige initiatiefnemers doen een oproep aan co-ondernemers. Zo ontstaan kleine start-ups in de kunst.  

Om 17:30, stipt als een Zwitsers uurwerk, stopt David. We voelen ons overdonderd door zoveel projecten, zoveel enthousiasme, jong en oud, in alle talen, het Brusselse.

Nu komt de Vlaamse minister voor Cultuur. Hier de link naar zijn boodschap: https://www.bruzz.be/videoreeks/maandag-22-januari-2018/video-muziek-theater-en-urban-dance-op-zinnemafeest

“We are not People” but they are eager to succeed.  

In de namiddag gaat het inoefenen van de voorstelling verder. Ish AIt Hamou kijkt heel precies toe hoe de bewegingen lopen. Er wordt rustig gepraat, bijna gemompeld.

“Geloof jij dat het eenvoudig is om als blanke vrouw hier te leven?” “Geloof jij dat alles gegeven is?”  zegt een danseres. We zijn in het midden van de voorstelling en er wordt gesproken. Mensen van verschillende origines en met verschillende huidskleuren wisselen, hier en daar, ervaringen uit over hoe een plaats te vinden in de huidige maatschappij. We denken aan de groep hangjongeren dat we geregeld zien in de stad.

 

Ze dagen zichzelf uit, ze proberen relaties op te bouwen, dit wordt in het begin van het stuk getoond. De bewegingen gaan van dans à la “Anne Theresa” naar hip-hop. Korte, snelle bewegingen van hip-hop, bijna brutaal, vloeien naar het langzame, bijna stilgevallen.

Een danser probeert zijn verhaal te vertellen, een ander doet er alles aan om hem te verhinderen dit te doen. Die laatste wint.

Een commentaarstem, die van Rina Mushonga en de muziek laten je vervreemden van de dans.

“Wat begon als de voorstelling -We Are Not People- is nu uitgegroeid tot een gelijknamig volwaardig artistiek en urban gezelschap met een sociale boodschap, het eerste van deze soort in België” uit The Big Reveal Opening boekjes.

Niets is minder waar.

The big reveal: een jaar met een overvol programma: https://www.zinnema.be/nl

Eric Rottée Tekst en foto’s

Zwart op Wit…. of het verzet tegen de somberheid bij Toutatis

Zo’n jaar geleden was heel België bezet door de soldaten van de somberheid. Heel België? Nee een kleine nederzetting bleef moedig weerstand bieden aan de bezetters. Lydwine, na een kort verleden van popkoor, heeft beslist dat Dilbeek zich moest verzetten.

Eerst moest ze de cultuurinstelling overtuigen. Dit gedaan hebbend, moest ze op zoek gaan naar een koordirigent. Niet om die aan de boom vast te binden maar om die zijn/haar vleugels te laten openslaan. Ze vroeg rond in haar kennissenkring .. en dan kwam Magalie: “na mijn studies wou ik zelf ook een koor oprichten.” Zo heeft Lydwine met haar vriendin Lieve alles in gang gezet: o.a. de logistiek en de marketing.

Op 27 januari anno 2017

staat de bard,  Magalie dus, vooraan. Het hele dorp zit daar in de feestzaal van de Westrand. Het koor erachter. Het eerste lied is van … het publiek. Zo begint Magalie hen op te warmen.

Ze legt uit wat en hoe het publiek kan zingen en plots wordt er gezongen. Het publiek laten meezingen, een klassieker in de popconcerten. Hier voelt het publiek wat het betekent om samen te zingen en hoe leuk het kan zijn. Het publiek werd meegesleept.

Het koor is aan de beurt. Magalie heeft het arrangement geschreven, het wordt spannend want het is de eerste keer dat ze dit doet voor zo’n groot publiek. Het klinkt ongedwongen, vloeiend. Je krijgt hetzelfde plezier als wanneer je  een roman leest en de tekst vloeit. Na een paar liedjes met het hele koor komen een gitarist en twee zangeressen op om te zingen. Een kooravond of een zangavond? Magalie legt het uit: ”dit is deels om de tijd te rekken omdat we net gestart zijn en dus niet veel repertoire hebben. Ook om de vele talenten in ons koor te laten zien, beslisten we om solo acts toe te voegen aan ons programma.” Talenten zijn er inderdaad.  

En die nacht vierde het dorp de overwinning tegen de somberheid. Het concert eindigt met een heel warm applaus. Aldus Magalie: “Het was enorm leuk! Het was voor mij ook een uitdaging om voor een 60 tal mensen te staan en om alles tot een goed einde te brengen.” Nog beter is dat iedereen merkte dat het hele “dorp” aanwezig was. Iedereen kende bijna iedereen. Het succes is bescheiden maar reëel. De aantrekkingskracht is groot.  

Op  20 oktober anno 2017

Het koor, de 60 mensen en Magalie, staan voor de cultuurraad van Dilbeek. “Caesar”, de voorzitter van de cultuurraad, heeft popkoor Zwart op Wit gekozen om het jaarlijkse feest te  “animeren”. Vandaag bestaat de cultuurraad 40 jaar. Gedurende het eerste discours…..

Iedereen bereidt zich voor op het feest. Iedereen gaat op de tippen van zijn tenen het podium op.

  

Iedereen ontspant of concentreert zich in afwachting op de volgende beurt.

  

Iedereen doet met volle overgave mee.

Iedereen is dankbaar en gelukkig

Iedereen beseft dat het hier alleen maar om een tussenstop gaat.
De voorstelling is wel af, rijp, maar de ambitie gaat verder.


                

 

 

Op één jaar hebben Magalie, Lydwine en Lieve het volgende verwezenlijkt: drie koren gesticht: een groep van een 60 tal, eentje van een 20 tal en een jeugdkoor; vier concerten voor een groot publiek gegeven en een erkenning bekomen van de cultuurraad van Dilbeek.

In één jaar zijn Magalie’s eigen muziekstukken gecomponeerd, een keuze van liedjes die ingewikkelder zijn.

In minder dan één jaar wordt een groot concert in het auditorium van de Westrand gegeven. Allen naar de Westrand op 17 juni 2018!

Links:

 http://www.popkoorzwartopwit.be
www.maggiesmelody.be

Tekst en Foto’s: Eric Rottée