Danspunt, Out of the Toolbox: Pina, zie jij hoe de mensen zo ver kunnen gaan?

1977. Festival Mondial du Théâtre de Nancy. Een student-ingenieur, het doet niet onmiddellijk denken aan een kunstenaar die de dans ontdekt van Pina Bausch. De beginnende fotograaf beseft dat wat zich hier afspeelt geen gewone dansvoorstelling is. Dit is echte kunst.

2018. De zoon van deze oud-student vraagt hem wat voor reportage hij zal maken en kijkt naar het filmpje van Anne Teresa de Keersmaeker en Pina Bausch. De ogen van de millenial openen zich bij het bekijken van deze film. Dit is echte kunst op zijn meest indrukwekkend.

2018. Out of the Toolbox. Dans hoeft  zich niet per se op het niveau van Pina en Teresa af te spelen. Elien Lefevere van danspunt: “Het festival is ontstaan vanuit het idee om zoveel mogelijk workshops aan te reiken aan een heel divers publiek, voor alle leeftijden, voor alle dansstijlen zodat iedereen elke workshop kan meevolgen, zelfs als je vanuit klassiek ballet komt, vanuit hedendaagse dans of salsa. Alle workshops staan voor iedereen open.”

Een programma voor iedereen

Solange, een deelneemster aan de workshop, is in de ban van Laban en zal danslessen voor 55-plussers starten in Oostende. Ze heeft de methode van Laban lang geleden geleerd. Ze wil een “refresh”. Instructies geven aan de leerlingen zoals “naar rechts, naar links” doet ze niet. Echt bewegingen ontleden (ontbinden) om die vervolgens te kunnen verbeteren, dat is haar werkwijze.

Het programma is opgebouwd uit creatieve en pedagogische workshops. De creatieve kant wordt door Melanie Lomoff samengesteld, de pedagogische door Melanie samen met de mensen van Danspunt. 

Melanie, curator van de stage: “in het kader van het workshopfestival heb ik sprekers uitgenodigd die lessen en workshops zullen geven. Ik heb ze vanuit heel Europa uitgekozen. Het is super. Mensen die ik al kende, mensen waarvan ik via derden gehoord heb, mensen die ik niet kende. Ik bezoek de workshops. Ik ben heel curieus, ze hebben veel te brengen”

 

De workshops

Wij zijn ook nieuwsgierig.. Er worden twee workshops gekozen: “Doe de Dramaturgie” en “In de ban van Laban”. Ze gaan hand in hand om een choreografie structuur, beweging en “phrasés” te geven. De twee workshops hebben iets gemeenschappelijk. Beide hebben eenzelfde traject: theorie, workshop in kleinere groepen om een voorstelling voor te bereiden, de voorstelling en de debriefing. Maggie Killingbeck, animator van de workshop “In den ban van Laban”:  “I hope they (participants) will go home with a movement toolkit they may and can apply to their own practice whatever it is”. In elke sessie wordt verder opgebouwd. Maggie Killingbeck: “This works quite well because you pass an introduction and then you layer on, and layer on, layer on. It’s all quite fresh, that’s the theory”.

Free studio

“Ik heb liever live dan de video” zegt Mélanie aan een koppel. Het is het uur van de free studio. Elke dag, twee uur lang kunnen de deelnemers hun project opbouwen en aan Mélanie Lomoff voorstellen. Deze namiddag is het de beurt aan een koppel. De man is volubile, legt veel uit, zijn vrouw kijkt rustig, Melanie luistert. Ze beginnen een Face à Face . “You have all these questions” zegt hij, Melanie antwoordt “you have to ask yourself a lot of questions”. Hij legt verder uit en zegt: ” you have to make a choice’. De muziek begint. Afstemmen doen ze op voorhand en ze starten. Indrukwekkend. Zo weinig middelen en toch kijk jij met verbazing toe. “Very beautiful” zegt Melanie. “It’s about memory” zegt hij.  

Terecht. Dit is zeker, de deelnemers zullen veel meenemen naar huis. Maggie twijfelde een beetje over de snelheid ‘Tomorrow I’ll a start with a short revision’. Door de diversiteit en de kwaliteit bood de stage veel aan.

 

Out of the Toolbox 2018: http://outofthetoolbox.be

http://www.danspunt.be

 

Tekst en foto’s Eric Rottée.

Ideaal, de wasserette en de riso-print

Vandaag is de Gay Pride in Antwerpen. Op de Groenplaats en op de Grote Markt krijgt men de indruk dat alle toeristen van de wereld daar hebben afgesproken. In de Hofstraat is het iets rustiger. In de Oude Beurs heerst er stilte. Drie vrouwen, Emma, Fien en Juliane, zitten in het midden van de patio, omringd door een galerij van kolommen. Zachte muziek, strandstoelen, er heerst een vakantiesfeer.

Wat volgt is een interview met Emma, Fien en Juliane.

Ideaal, de wasserette en de millefeuille

Een tijdje nadat we de naam Ideaal gekozen hadden, merkten we op dat er in de buurt waar Emma woont een wasserette met de naam Ideaal “was” (lacht).”

 

Ideaal dekt heel veel verschillende soorten ladingen. Het is iets utopisch maar langs de andere kant ook voor iedereen iets heel persoonlijk, het is een streefdoel en tegelijkertijd wel moeilijk. Het heeft iets heel fris en misschien iets ludiek, iets heel dubbel. Want je kan Ideaal ironisch interpreteren omdat we net de moeilijkheden van jonge kunstenaars proberen overbruggen”

Ideaal, een kunstenaarscollectief?

Een collectief van kunstenaars bestaat al lang, van in de Griekse tijd tot de Russische revolutie. Het kent verschillende vormen afhankelijk van de periode en de behoeftes.

Het ideaal is ons als groep, als jong beginnende kunstenaars. Het ideaal om samen iets te kunnen organiseren en elkaar een beetje verder te helpen. We zijn van plan om na deze expo nog verder dingen te organiseren, er staan reeds vele ideeën klaarDit is een goede eerste test geweest in de veilige omgeving van GAST, een voorproefje van wat we daarna verder allemaal nog zullen opbouwen met kunstenaars. We trachten om bij elke tentoonstelling die we organiseren nieuwe artiesten te betrekken, zodat het dynamisch blijft.”

Ideaal, riso-print voor iedereen

“Wij hebben aan elke kunstenaar de opdracht gegeven om een werk of een print te maken rond het thema ideaal. We hebben “gerisoprint” op een machine die Emma thuis heeft staan, dat is een Riso-duplicator.”

“Het principe van een Riso printer werkt als een combinatie van een stencilmachine en gemechaniseerde zeefdruk. Het zit er een beetje tussenin. Er wordt een ontwerp gemaakt dat daarna per kleur apart wordt omgezet in grijswaarden. “Risografie-kleuren kan je nooit met een normale printer bekomen. Die kleurscheidingen worden één per één doorgestuurd naar de printer die dan een mastervel hiervan maakt. Eigenlijk een stencilvel, waar zeer kleine gaatjes worden in geprikt. Dit wordt over een inkt-drum geschoven, het papier gaat in de machine, over de inkt-drum en komt er terug uit met de stencilafdruk op het papier.”

“Enkele kunstenaars die meegedaan hebben, hadden nog geen ervaring met Risographie. Voor hen dus een goede gelegenheid om een nieuwe techniek te ontdekken. We hebben de kunstenaars bijgestaan in de vertaling van het ontwerp naar de printklare bestanden (pre press), om de eigenheid in hun werk zo goed mogelijk te weerspiegelen. Sommige kwamen kijken tijdens het drukproces, een interactieve samenwerking. Wat leuk is aan deze reeks riso-prints van uiteenlopende kunstenaars met verschillende achtergronden, is dat ze samen aan de muur een geheel vormen.”

Ideaal, de tentoonstelling

Voor de expo vonden we de kunstenaars binnen onze kennissenkring, vooral afgestudeerden van de Academie, van Sint-Lucas en ook van KASK  in Gent.”

“We maakten een selectie van werken die we inhoudelijk en vormelijk bij elkaar vonden passen. Werken die zowel illustratief alsook schilderkundig zijn en aansluiten bij eenzelfde beeldtaal.”

De tentoonstelling (met tentoongesteld werk van: Amber Andrews, Fien Jorissen, Sara Mertens, Juliane Noll, Jonas Sysmans, Gavin Vanaelst, Mia Syn, Emma Verhulst, Soetkin Verslype en Victoria Iranzo) was een succes met steun van de diverse artiesten die op deze manier ook onderling met elkaar in contact kwamen. We hebben veel lovende reacties ontvangen, zowel van kennissen als van mensen in het vak, scholen en andere organisaties. Er boden zich zeker perspectieven aan naar de toekomst toe”.
De laatste weekends hebben we een kleine bookshop georganiseerd om het project lopende te houden. Zo hebben mensen een reden om nog eens terug te komen en aanvullend werk en publicaties te ontdekken. Het einde van de tentoonstelling valt samen met de cultuurmarkt. Een gepaste manier om mooi IDEAAL (nr1) af te sluiten!”

 

De cultuurmarkt gaat door op de 27 augustus, ook bij Fameus : http://www.cultuurmarkt.be/2017/infomarkt/fameus

Ideaal: https://www.facebook.com/Ideaal-1792772057511011/

Tekst en Foto’s Eric Rottée

Gast: Twijfels en Beweging

Het is vrijdagnamiddag vijf uur. U hebt de hele dag gewerkt. U hebt mensen onder druk gezet om resultaten te krijgen. De ganse week en dan was er ook nog een vermoeiende dag in Parijs. Zelfs als u uw job graag doet, voelt u de mentale en fysieke vermoeidheid. Het perspectief voor de volgende uren? Een interview met, dat dacht u althans, twee curatoren voor het project Gast van Fameus. Heel leuk. U bent voorbereid. Foto- en opname- toestel staan klaar, de vragen zijn voorbereid. U bent zelfzeker.

Om achttien uur zitten kunstenaars rond de tafel. Geen curator. Wel twee jonge vrouwen die voor de eerste keer deze rol zullen spelen. U twijfelt. Improvisatie tijdens het interview?  U bent hier niet goed in. Probeer zelfzeker te blijven. Spreek met klare stem. De vraag is “Wat betekent een curator voor jullie als kunstenaar?”

De jonge vrouw aan uw rechterkant begint aarzelend, zodat u plotseling beseft wat zich hier afspeelt. De kunstenaars zijn fragiel en twijfelen niet over hun kunst maar over hoe die wordt ontvangen. En dan beseft u dat alle vragen, hoe een curator de werken uitkiest en een tentoonstelling organiseert, bijna overbodig zijn. Sara, een jonge kunstenares zegt: de curator is een begeleider, mentaal en logistiek.

Kunstenaars over curatoren

“De curator wil een visie uitbrengen, gebruikt het kunstwerk van de kunstenaars als een soort woord. Zoals een schrijver gebruik maakt van het woord schrijven zij met kunstwerken van bepaalde kunstenaars om een visie naar voor te brengen en ideeën te realiseren.”

“Een curator heeft een  zekere visie, een interesse en gebruikt een bepaald medium en een kunstenaar om die visie te uiten.  De curator kan ook een groepje mensen verzamelen om een samenhangend geheel aan de man te brengen. De curator hecht wel genoeg waarde aan het individu”

“De curator is een begeleider met een bepaalde visie binnen de kunst die zo goed mogelijk tentoonstellingen bouwt met een diversiteit aan werken. Jan Hoet is nog altijd de meester-curator”

“Nooit met een curator gewerkt. We wachten af wat curatoren nog doen voor de tentoonstelling,”

Emma, Fien, Bert, Guilherme, Sara …

Emma en Fien zijn pas afgestudeerd. “Je bent afgestudeerd en er gebeurt niets. Dus moet je zelf wat ondernemen.” Dat is de reden waarom ze op de oproep van Fameus hebben gereageerd en zelf de organisatie van de tentoonstelling in handen hebben genomen met IDEAAL. Hun visie: “Afgestudeerd als illustrator – dat was de eerste focus – maar eigenlijk zijn andere disciplines ook wel belangrijk. In Sint-Lucas werden wij te hard onderverdeeld in toegepaste kunsten en vrije kunsten. Het was frustrerend nooit iets van elkaar te zien. We hebben leeftijdsgenoten die in een zwart gat vallen na het afstuderen. Het is verrijkend en interessant om te zien hoe dingen samenwerken en ze bij elkaar in één ruimte samen te brengen.”

Een sterke visie, je herkent duidelijk de rol van een mentaal en een logistiek begeleider.

Bert wordt door de KOP ondersteunt. Voor Guilherme is het de eerste keer in een klassieke ruimte. Tot nu toe heeft hij zijn werken gepresenteerd in publieke ruimtes. Sara stelde al enkele keren tentoon maar nooit alleen. Beide worden nu begeleid door een curator Ilde Cogen.

Ilde: “Een curator is iemand die het werk van de kunstenaar op de best mogelijke manier tot zijn recht brengt. Sinds een jaar heb ik een platform opgericht, Loodwit. Ik bezoek het laatste jaar alle academies zoals Sint-Lucas. Ik kies de kunstenaars en probeer die via het platform bekend te maken.” “Ik heb de twee artiesten (Sara en Guilherme) gekozen omdat het twee kunstenaars zijn die elkaar versterken, het is een beetje een conversatie tussen de twee.”

Ilde is druk bezig met de laatste voorbereidingen, de opening is binnen tien minuutjes. Flyers, visitekaartjes, alles netjes op de tafel. Voor de drank heeft Sara gezorgd. Melk past bij haar werken, heeft ze gezegd.

Sara is afgestudeerd aan Sint-Lucas, richting Sculptuur. Om te slagen is volgens haar beeldhouwen niet genoeg, ze tekent in de ruimte, dus niet tweedimensionaal. Tweedimensionaal is de boodschap, een inhoud met een psychologische en ook een realistische kant. Guilherme werkt met woorden, die een hele precieze boodschap brengen. Hij tekent rond die woorden. “Iedereen mag zichzelf terugvinden in het woord en de tekeningen.”

Gast

Gast is een initiatief van Fameus, Antwerpen. Ze gebruiken een magnifiek gebouw van de 16de eeuw, de Oude Beurs om de kunstenaars de mogelijkheid te bieden ofwel tentoon te stellen ofwel te resideren. Alle kunstvormen zijn welkom. Gast stelt niet alleen de ruimte ter beschikking maar ondersteunt ook de artiesten met communicatie in de media en door evenementen te organiseren rond hun kunstwerken.

 

 

 

 

 

 

 

Twijfels leiden tot beweging, tot ondernemerschap. Zoals de kunstenaars benieuwd zijn hoe de tentoonstellingen zullen aflopen, zijn wij benieuwd hoe GAST deze zomer afloopt. Later komen we beslist terug.

http://www.fameus.be/gast

http://www.loodwit.be

http://kopvzw.be/

Tekst en foto’s Eric Rottée

 

SPOTS OP WEST: 16de festival van 5 tot 8 juli 2018 in WESTOUTER

 

Meer dan 45 voorstellingen in 4 dagen? Daarvoor moet je in Westouter zijn! Kom van 5 tot 8 juli genieten van uitdagend theater op verrassende locaties. Je ontdekt in pakweg een schuur of in het bos voorstellingen door zowel jong geweld als ervaren spelers. Theater, muziek, vertellingen, improvisatie, danstheater… kan het nog veelzijdiger?

Daarnaast biedt Spots op West volop sfeer! Straatanimatie, eetkraampjes en een spiegeltent zorgen de hele dag door voor gezelligheid. ’s Avonds zijn er dan ook nog eens dansbare concerten in de Spiegeltent. Voor de theaterliefhebber is de zomer niet compleet zonder Spots op West!

Tickets beschikbaar vanaf 1 juni via spotsopwest.opendoek.be of ter plaatse op het festivalsecretariaat.

Info:

spotsopwest@opendoek.be | spotsopwest.opendoek.be

Facebook: spotsopwestfestival

La Brigade des Tubes: Samen plezier hebben

Er staan appartementen uit beton, typisch voor de Franse banlieues, tien misschien vijftien verdiepingen hoog. Er zijn ook lagere gebouwen, bomen en grasperken. Op deze zonnige zondag zijn er weinig mensen op straat.  Op het einde van een straat is er een groot park. Aan de kant staat Le Fort de Mons en Bareul, een voormalig fort uit de eerste wereldoorlog. Het is nu een cultureel centrum, een bibliotheek voor de wijk.

La brigade des tubes oefent hier, geen opleiding voor krijgers. Iedereen is welkom om muziek te spelen. La brigade is een fanfare die jazz, funk en swing speelt. De groep komt op de eerste plaats en iedereen mag de rol van solist opnemen volgens de inspiratie van het moment.

Een hele reeks van deze fanfares bestaat in Frankrijk, en ze kennen elkaar en nodigen elkaar voor bepaalde evenementen uit, zoals een jam sessie voor jazz muzikanten. Zo zijn deze ontmoetingen jam-evenementen waar ze rivaliseren in regie, kleding en muziek onder het motto: plezier, humor en goede muziek.

Douarnenez, Brest, Tournai, Mons en Bareul, Dunkerque, Lille, Nantes, le Minervois, Crest (Valence) zijn de thuisbasis van deze fanfares. De fanfares zijn als nomaden. Als ze spelen gaan ze naar en in het publiek.

Allen belichamen de behoefte van het  zijn, het plezier van samen zijn. Een beeldverhaal.

Elegantie is een kwestie van smaak

 

 

Vrouwenkleding is een klassieker bij de mannen. Het zit goed!

 

 

Niet alle instrumenten blinken in de zon!

 

 

Zijn eigen muziekinstrument opbouwen

 

 

Smaakvolle paté. gezond eten hoeft het niet per se te zijn

 

 

Fanfare kleding. Soms vallen de schoenen een beetje tegen

 

 

Kledingstijl. hier een vrije interpretatie van de schotse stijl

 

 

Doorheen het evenement. Dansen met swing

 

 

Muziek spelen kan soms vermoeiend zijn!

 

La Brigade des Tubes: https://www.facebook.com/labrigadedestubes/

Eric Rottée Tekst en Foto’s

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

WAK Lokale Helden: De Gentse Magical Mystery Tour

Sommige filosofen denken na over de huidige maatschappelijke disruptie. De disruptie is de radicale verandering in onze maatschappij. Ze breekt met de regels van de samenleving, met het achterlaten van het bestaande en van het collectief geheugen. Een van de essentiële aspecten is dat van de computergestuurde wensen. Wij krijgen voorstellen van wat we kunnen doen, van wat we kunnen dromen. Het onverwachte is bijna niet meer mogelijk.

Bewust of onbewust hebben de organisatoren het tegengestelde gedacht van het bovenstaande fenomeen.  De ontmoetingsplaats en het uur, het enige wat we kenden van het programma.

 

 

Chauffe! Marcel, chauffe!  ( “Vesoul”, Jacques brel) 

Jan van den Broeke en Hilde De Clercq, “Hello darkness, my old friend”

We dalen onder blauw licht de trappen af en ontdekken een ruimte met grote kolommen, de fundering van het stadhuis. Rood licht schept de sfeer, een beetje “beangstigend”.

Jan en Hilde zingen liedjes van de jaren ‘70 vol melodieën en harmonieën. Simon & Garfunkel en Leonard Cohen zijn de helden van vroeger. Ze zingen ook eigen composities van Jan, echte songs.

Het laatste: The partisan klinkt bijzonder passend: “an old woman gives us shelter, kept us hidden in the garret, then the soldiers came; she died without a whisper”.

“then we’ll come from the shadows”.

Amajunzi
De straatvogel in een kluis, een illusie in de spiegel.

Een straatartiest in een kluizenzaal van de vroegere Bank van de Arbeid. Een vrije vogel in een kluis. De vogel is Amajunzi, een straatmuzikant. Wat een iconoclastische ironie.

Lange muziekstukken, zacht, opgebouwd om de luisteraars te laten dromen, om hen te laten wandelen door hun gedachten.

Bij het luisteren komen deze woorden op in mijn hoofd:

“J’aime les gens qui n’osent
S’approprier les choses
Encore moins les gens
Ceux qui veulent bien n’être
Qu’une simple fenêtre
Pour les yeux des enfants
(“Les gens qui doutent”, Anne Sylvestre)

 

 

 

Friends are magic
In de keuken, Eva heb jij iets tegen Jason?

Even op adem komen voor we binnen gaan in een prachtig herenhuis, het Hotel d’Hane Steenhuyse. We dalen de trappen af, lopen door de keuken en gaan zitten aan een eettafel. Twee mensen staan tegenover elkaar, bijna schreeuwend, gaan dan zitten en beginnen te zingen.

Liedjes van veertig seconden, abrupt gestopt. De woorden worden gespuwd. Het ritme is snel. Wat een verschil met de vorige zangers!

De liedjes zijn een soort dialoog tussen de twee zangers ondersteund door “country like” muziek met een tendens om de melodie te ontmantelen via abrupte stop en “restart”.

“I just want to talk, talk, talk, talk, talk, talk, talk. I just want here sitting with you” Wij ook. het is leuk en verfrissend.

 

Ultra Vioolet
What’s in your Head (Zombie The Cranberries)

Het is de droom van vele rockers om hun liedjes te zingen onder begeleiding van een klassiek orkest. Ultra Vioolet heeft popsongs gearrangeerd om ze met klassieke instrumenten te kunnen spelen: Viool, cello en soms contrabas.

 

 

 

Twee warme stemmen, Elise en Francis, nemen ons bij de hand en brengen ons naar liedjes zoals “Hit the Road jack” of “Zombie-. Het zijn geen lichte onderwerpen. De klassieke instrumenten verzachten de manier waarop de woorden en de stemmen in ons hoofd doordringen.

“Hit the road Jack and don’t come back no more. Oh no!” We zullen terugkomen, we zullen ons opnieuw laten betoveren door de stemmen.

Absinthe minded
Meneer heb jij te veel absinth gedronken?

“Mevrouw u had een jazz orkest moeten bijeenroepen. Geen twee gitaristen in een jazz-kelder. De jongeren moeten de goede muziek leren kennen”. Dit zegt een oude heer tegen de organisatrice. Amajunzi, zonet aangekomen,  vraagt: “wat is goede muziek?”. “40 jaar jazz in Gent, 50 jaar in Dendermonde, ik ben 80 jaar oud” klinkt het antwoord van de vertrekkende man, zijn manier van zeggen “ik weet wat goede muziek is”.

 

Aan de bar zit een echte jazzliefhebber, grijs haar in een paardenstaart. Achter de bar wordt een metalen doos als kassa gebruikt. In de Lazy River Jazz Club wordt er liever in muziek geïnvesteerd dan in infrastructuur.

Het publiek bestaat uit meer dan de deelnemers van de Magic Tours. Wanneer de twee “gitaristen” verschijnen wordt er al geapplaudisseerd.
Geen onbekende, Absinthe Minded. Vanavond, zijn er twee jongeren met stevige liedjes. De juiste stem en goed gitaarspel. Geen schande voor deze jazz-kelder.

“Be aware of the false heroes of the day” (in “Kingpin”) en “every day is not like any other day” (in “Beam”) zingen ze.

Epiloog

Deze Magic Tour werd door de cultuurdienst van Gent georganiseerd. Cleo Janse, de organisatrice: “De bands zijn hoofdzakelijk geselecteerd uit ons eigen programma Artiest zoekt Feestneus, een lijst van Gentse artiesten waaruit inwoners van Gent een door de stad betaalde artiest kunnen boeken voor hun huiskamerconcert, wijk- of straatfeest. Absynthe Minded kozen we omdat ze vroeger ook jonge Gentse muzikale helden waren die nu zijn doorgegroeid naar een sterrenstatus”.

 

Absinthe Minded treedt deze zomer op in Dranouter, een waar succes.

De sociale media leggen, voor de kunstenaars, nieuwe wegen aan naar bekendheid. Toch is wat de toeschouwer vanavond beleefd heeft niet te vervangen door wat “internet” wordt genoemd. Samen een evenement beleven maakt deel uit van het collectief geheugen dat door de huidige maatschappelijke disruptie bedreigt wordt.

Dankzij dit initiatief, zijn we deze avond gered!

Jan van Den Broeke: https://www.facebook.com/jan.vandenbroeke2

Hilde De Clercq: https://www.facebook.com/hilde.declercq.18

Amajunzi: https://www.facebook.com/amajunzi.lamat

Friends are Magic: https://www.facebook.com/friendsaremagicfriendsaremagicfriendsaremagic/

Ultra Vioolet: https://www.facebook.com/UltraVioolet.be/

Absinthe Minded: https://www.facebook.com/absynthemindedtheband/

Artist zoek Feestneus: https://stad.gent/cultuur-sport-vrije-tijd/uitgaan-en-organiseren/zelf-een-evenement-organiseren/artiest-zoekt-feestneus

Eric Rottée foto’s en tekst

Zinnema Labelnight: ‘montre ton visage’

“Je suis Norma et vous? Basile, Julien. et toi? Larissa. Lahissa? non Larissa. Et toi? Amar, c’est algérien”.

We bevinden ons op het terras van Zinnema. Labelnight is nog niet begonnen. Mensen roken en beginnen te socializen. Basile, Julien en Larissa komen voor de Jam Session. Durven optreden, plezier om samen te spelen, daar komen ze voor.

Nathalie De Boelpaep: “vanavond zijn er kunstenaars die in onze studio muziek gespeeld en opgenomen hebben.”

Wij begrijpen volledig dat de muzikanten de Zennestudio willen gebruiken. Tijdens de ganse avond zijn er geen geluidsproblemen geweest. Geen één.  Het materiaal is zeker van topniveau.

Toch is de man, achter het digitale mengpaneel, de sleutelfiguur. Dries, die de spil van het gebeuren is, blijft niet alleen achter de “pupitre”, maar hij loopt ook over het podium met kabels in de hand, sluit de instrumenten aan en verzekert de twijfelende kunstenaars dat alles goed zal gaan.

Een violist, een synthesizer en een beatmaker, de avond begint.

 

Zweef YUMY, zweef YUMX

De muziek is zacht met een langzaam ritme. Diana Dobrescu, de leider van de groep gebruikt de synthesizer om ons te laten zweven. Met twee elektronische toestellen en een violist spelen ze het eerste lied dat ….meer dan twintig minuten duurt. Twintig minuten, dit is geen format voor een radio maar alleen voor concerten of thuis.

Diana verwoordt een thema dat haar nauw aan het hart ligt zoals abortus, pro-choice.  Ze mixt de talen, we horen Duits. We zweven op de muziek.

 

Na Yumy Yumx wordt er fors gewerkt op het podium, kabels, instrumenten en…

Astrid, Julia, Kris, Marijke, Ondine, Seraina, Sien, “quel cirque”,

hebben elkaar ontmoet op de middelbare school, in hun tienerjaren. Wacht! Was dat ook niet zo voor de Beatles en de Rolling Stones? En nog talrijke groepen na hen?

De muziek van Belcirque, de naam van de groep, is een moderne versie van de meerstemmige zanggroepen uit de jaren 60 en 70. Jazz, swing vocals achter de frontvrouw, de vocals maken bewegingen die de tekst ondersteunen. Die van de jaren 90 en 2000 zijn meer rond de empowerment van de vrouwen, met rap, R&B en elektronische muziek. Bij Belcirque bevinden we ons in de buurt van de groepen die in Dranouter optreden.

Belcirque heeft zonet een nieuw Album opgenomen in de studio van Zinnema. Een vriend van Belcirque kende Dries en Zinnema. Astrid prijst de medewerking met Dries. Ze zijn trots op het resultaat.

In een van de laatste liedjes van Belcirque zingt Astrid “Montre ton visage”.

 

 

“Montre ton visage” Jam session

Het is jamtijd! Dries hoeft opnieuw overal rond te lopen om kabels aan te sluiten. Er is veel volk op het podium. Bizarre muziekinstrumenten komen  tevoorschijn.

Ben Maicha, degene die de groepen geïntroduceerd heeft, neemt nu de fakkel over. Ze moedigt iedereen aan om op het podium te komen en aan de jam session deel te nemen. Het podium loopt snel vol en elke muzikant start om de zang van Maïcha te begeleiden.

Toegegeven, het heeft niet de samenhang van bijvoorbeeld Belcirque. Als toeschouwer heb je wel een aanpassingstijd nodig. De vreugde van de muzikanten is mooi om te zien en soms om te beluisteren.

Labelnight

In bepaalde vormen van kunst is de grens tussen professional en amateur heel dun. De kunstenaars dromen van hun kunst te kunnen leven. Dit is evident voor muziek, dans, schrijven. Het is de verdienste van Zinnema, jongeren aan te trekken en hun de gelegenheid te bieden deze sprong te wagen.

https://www.zinnema.be/nl

https://www.facebook.com/belcirque/

https://www.facebook.com/yumyyumxband/

Tekst en Foto’s Eric Rottee