Tanja, regisseuse: “raakt het stuk mij?”

Het volk juicht, het heeft veel gelachen. De rasechte Antwerpenaren zitten in de zaal, hun vertolkers staan op het podium. Een volk dat graag van het leven geniet, zelfs als het weet dat het gedrag niet meer van deze tijd is. Of toch? 
“Ik zen tweeduizend frank armer!” 
“’t zal niet veel schelen”
“Tweeduizend frank, ik moest daar nog tot woensdag mee toekomen.”       
“Tweeduizend frank en nog geeneens een tet gevoeld. Die coiffeuse was een echte frigo.”

Verbeelding

Tanja: “Zie ik al visuele dingen gebeuren? Zodat het inspireert en tot de verbeelding spreekt.” Tanja acteert al lang en heeft in verschillende theaterstukken gespeeld, onder leiding van verschillende regisseurs. Dit is het tweede stuk dat ze zelf regisseert.  Het eerste was geen goede ervaring. Het is een toevallig gesprek met Marc, die vaak regisseert en de bestuurder van de theatergroep de Stille Hoop is, dat leidde tot het feit dat ze het opnieuw probeerde. Een regisseur moet iets in het hoofd opbouwen. Waar moeten de acteurs staan, welke beweging moeten ze maken? 
In het amateurtheater doe je als regisseur ook aan “casting”. Wie zal welke rol spelen? Tanja: “Hoe zie ik dat ook ten opzichte van de mensen met wie wij spelen? Dan start je met enkele lezingen met die mensen en die wisselen dan van rol, want soms weet je het niet en kan je de rol inleven bij de ene persoon of de andere. Op basis van wat je hoort of merkt of voelt bij zo’n lezing beslis je dan na een tijd, “nu weet ik hoe de bezetting er zal uitzien.”
De cast is een begin. Voor dit stuk hebben we vier hoofdacteurs. Er worden vier kostuums, maatpakken, gekocht. De mannen in maatpak spelen ook vrouwenrollen. Deze bewuste “décalage” brengt een humoristische plus maar eist ook meer van de acteurs, een uitdaging. Tanja: “Ze moesten contact zoeken met de vrouw in zichzelf”. Hun stem en bewegingen moeten de toeschouwers onmiddellijk laten zien dat er een gesprek tussen vrouwen gaande is.

Het geheel

De voorstelling is het resultaat van het bestuderen van veel aspecten.
Het decor. Tanja: “Ik vond het heel leuk dat wij een soort disco-bar achtige setting konden maken. Omdat het stuk zich afspeelt in de jaren zeventig en eerder, hebben wij ook in de tekst verwijzingen naar discotheken en winkels die toen bestonden in Antwerpen. Discotheken met disco-lights. Dat vond ik belangrijk om die sfeer een beetje te creëren.”
Tanja: “Ik vind ook de muziek heel belangrijk, en zeker in dit stuk, want we werken met heel weinig rekwisieten”.  
Er zijn aandachtspunten die je niet verwacht maar die voor Tanja heel belangrijk zijn: de akoestiek, het zicht en de bar. Dit cultuurcentrum is een onbekende plaats voor Tanja. Je moet zorgen dat de stem van de acteurs goed overkomt, ook dat de plaats van de stoelen het mogelijk maakt dat de acteurs op het podium voor iedereen prima zichtbaar zijn.
En wat met de bar? Tanja: “Ik vind het belangrijk dat de mensen met een drankje kunnen babbelen. In het amateurtheater, komen vrienden, familie, mensen die je kent kijken, een groot netwerk, het is fijn dat de mensen kunnen napraten.” 

De technische repetitie

Tanja: ”Dit is een hele belangrijke repetitie. Op papier, in een brochure kun je het stuk heel goed uitwerken. Je schrijft alles op maar je hebt toch mensen nodig om die knopjes te bedienen. Dit is de laatste kans om alle details juist te krijgen. Je weet het niet op voorhand, vandaag kan ik vragen: “Kun jij wat bijlichten? Kan ik het geluid zo hebben?”
De technische repetitie is de laatste voor de generale. Dit betekent dat Tanja zich op het einde van deze repetitie comfortabel moet voelen. “Wanneer denk jij dat het op punt staat?” Tanja: “Op het einde van deze repetitie. Morgen is de generale en dan kan je niet meer tussenkomen. De vorige repetities konden we doorlopen en dat is een luxe. Vaak moet je een voorstelling doorlopen in de week van de première. Nu was dit sneller mogelijk want dit is een kleine bezetting, dan kun je focussen op die vier personen.”

Gedreven

Tanja: “Na covid had iedereen heel veel zin, heel veel goesting om te spelen, te repeteren. Het engagement van iedereen was heel groot. Dat merk je aan de manier waarop ze zich geven tijdens de repetitie. De bereidheid om die ‘extra mile’ te gaan.”

Groeiproces

Tanja “Ik ben op het schooltoneel begonnen met theater te spelen en sindsdien niet meer gestopt. Ik heb met heel veel verschillende regisseurs gewerkt, elke regisseur pakt dat anders aan, daar leer je heel veel van, veel om vertrouwen op te bouwen, veel om acteurs in het avontuur mee te sleuren, veel om het publiek, het volk, hard te laten lachen.”

https://www.facebook.com/destillehoop/

tekst en fotografie Eric Rottée

Seeftheater, na 40 jaar springlevend.

Seeftheater, Seefhoek, … deze plaatsnamen roepen een zekere sfeer op van volkse gezelligheid. Een bescheiden vitrine, links een inkomdeur. Het is de eerste keer dat ik voor de deur van dit cafétheater sta aan het nummer 34 van de Diepstraat in Antwerpen, een kleurrijke, levendige buurt met tal van oriëntaalse winkels en restaurants.
Ik kom niet rechtstreeks in het theater terecht maar wel in een lange pittoreske gang die toegang verleent tot het theater en enkele huurwoningen. Ik stap binnen in een kleine ontvangstruimte met daarachter een bar en het theater.
Mijn gastheer is Michel Halin, artistiek coördinator van het Seeftheater. Een interessant gesprek met een bezielend persoon.

Terug in de tijd..

De geschiedenis van het Seeftheater vindt haar oorsprong in 1980 en staat kort beschreven op haar internetpagina, zeker de moeite waard om te exploreren. Meer informatie over de figuren die aan de basis van het ontstaan van het theater lagen, is jammer genoeg niet beschikbaar. 
De geschiedenis van Michel Halin, de huidige drijvende  kracht achter het Seeftheater, leggen we bij deze vast voor het nageslacht.
Michel rolde in 1985, rond zijn 30ste levensjaar, de theaterwereld in. Een groepje vrienden die een theatergezelschap vormden was op zoek naar een secretaris. Michel werd altijd al gedreven door alles wat met secretariaat te maken had en zag hierin een mooie opportuniteit. Als jongste van de ploeg wou hij vernieuwing brengen door modernere stukken te programmeren, andere regisseurs aan te stellen, … maar dat werd niet getolereerd.
Dan maar een eigen theatergroep oprichten die gedoopt werd tot ‘Het Jonathan Theater’. Plots was hij de oudste in een groep van kennissen (onder meer studenten van het Herman Teirlinck-instituut). Dit avontuur duurde ongeveer 3 jaar. Ondertussen kreeg hij rollen toebedeeld in het toenmalige Antwerps Amateurtheater. Het bekijken van video-opnames van zijn optredens overtuigde hem om cursussen te volgen. Daarna kwam hij terecht in het Noord Theater. In de periode 1994-1995 richtte hij weer een eigen groep op, het NKT. Daar leerde Michel de knepen van het theatervak. Hij ontpopte zich als een ware duizendpoot.

Kort na de eeuwwisseling werd hij opgebeld met de vraag om het gezelschap bij Seeftheater te vervoegen voor de productie ‘Zusje trouwt en dan is er champagne’. Deze samenwerking duurde een decennium lang. Daarna was het tijd om de theaterboot even af te houden.
Via een kennis bij het Noord Theater werd Michel gevraagd om een rol op zich te nemen, en kwam de bal weer aan het rollen en is hij dezer dagen de artistiek coördinator van het Seeftheater. Samen met Luc Van Nunen, voorzitter, neemt hij de leiding van deze organisatie op zich.
Het Seeftheater was van bij het ontstaan een cafétheater en dat concept werd nooit aangepast.
Het draait volledig op vrijwilligers en dat geldt zowel voor de acteurs als voor de logistieke medewerkers. Een acteur beperkt zich niet noodzakelijk tot acteren. Die springt eveneens in achter de bar of bij de opbouw van een decor. De organisatie van het geheel vraagt om een sterk management. 
Een blik achter de schermen …

Plannen is vooruitdenken

Bij het opzetten van de planning wordt rekening gehouden met diverse factoren. De acteurs, die in de meeste gevallen beroepsactief zijn, hebben nood aan wat vrije tijd tijdens het weekend. Vakantieperiodes en feestdagen zijn momenten waarbij publiek minder makkelijk gemobiliseerd raakt.

De programmatie vraagt een vooruitziende blik. De planning voor het komende seizoen – de namen van de stukken en van de acteurs, de beschrijving van de stukken –  is volledig beschikbaar op de website. Meer nog, de programmatie tot een eind in 2027 staat reeds grotendeels op papier.

Financiële slagkracht om verder te gaan

Het Seeftheater is volledig zelfbedruipend. Dat betekent dat alle facturen zoals huur, gas- en elektriciteitsrekeningen, … dienen betaald te worden van de inkomsten die enkel voortvloeien uit de verkoop van tickets en de inkomsten van de bar.
In een lang verleden kreeg het theater subsidies, maar dat behoort tot het verleden.

Een productie kiezen

Het Seeftheater wil zich vandaag profileren als ‘theater van de lach’. Corona heeft het leven voor veel mensen een stuk moeilijker gemaakt en de nood aan luchtig amusement doen toenemen. Een komedie trekt hierdoor meer publiek aan dan een drama, wat uiteraard belangrijk is voor het overleven van het theater.
Eenmaal die keuze gemaakt, gaat men op zoek naar een gepast stuk. Hiervoor bestaan gespecialiseerde websites. Michel: “Na een tijdje begin je de namen van auteurs te kennen. De meesten hebben een eigen website. Er zijn ook groepen, bv. op facebook, waarop die schrijvers bijeenkomen en hun nieuwe stukken publiceren. Bij belangstelling kan je gratis een leesexemplaar aanvragen. Ik heb ook contact met een 30-tal franse auteurs via een kantoor in Parijs. Op de vraag of ze akkoord waren met mijn voorstel om hun stukken te vertalen om ze dan in ons theater als creatie te brengen, kwam een positief antwoord. Deze piste is tot op heden nog niet in de praktijk gebracht.” 

Eenmaal een productie gekozen, kan het echte werk beginnen.

Een ploeg samenstellen

Wie zijn die vrijwilliger-acteurs? Velen hebben een professionele opleiding gevolgd maar oefenen het acteren niet beroepsmatig uit. Anderen hebben dan weer elders ervaring kunnen opdoen. Ook beginners krijgen hun kans bij het Seeftheater, meestal in een bijrol als opstapje in de theaterwereld.

Het theater kan beroep doen op een 60-tal acteurs die contacteerbaar zijn via een globale Whatsapp groep. Dit kanaal wordt gebruikt om de diverse stukken aan te kondigen met opgave van de speeldata en rollen. Geïnteresseerden kunnen zich als kandidaat melden. Op basis van die aanmeldingen wordt een tide-casting aangemaakt: wie komt best in aanmerking voor welke rol?
Wanneer de groepen zijn samengesteld wordt voor iedere productie een specifieke Whatsapp groep aangemaakt en kunnen de repetities georganiseerd worden.

Het is noodzakelijk dat het bestand van auteurs up-to-date gehouden wordt. Er is altijd een natuurlijke afvloeiing waardoor de zoektocht naar nieuw bloed een belangrijk aspect is.
Bovendien gaat het om vrijwilligers die geen eigendom zijn van het theater. Voor die mensen kan het leerzaam zijn om ook elders te gaan spelen. Sommigen verdwijnen tijdelijk en komen op een gegeven moment weer terug. 
Enkele keren werd samenwerking met andere theaters getest. Zoiets kan bv. nuttig zijn bij een crisissituatie, maar ervaring leert dat dit niet zo evident is als het lijkt.
Bij nood aan een regisseur of acteur kan dat op de website van Opendoek – waarvan Seeftheater lid is – gepubliceerd worden. Dan is het wachten of er respons komt.

Het publiek

Het publiek van het Seeftheater bestaat uit vaste en toevallige bezoekers.
De matinee-voorstellingen, op zondagmiddag, worden voornamelijk door ‘habitués’ bijgewoond.
De kennissenkring van de spelers maakt ook een belangrijk deel uit van het publiek. Stukken met grote bezetting zorgen dan ook voor een grotere opkomst. En bij deze laatste groep ziet men ook dat bezoekers op termijn evolueren naar het vaste publiek. Er wordt geen moeite gespaard om nieuw publiek aan te trekken. Alle bezoekers van vroegere producties krijgen regelmatig de Nieuwsbrief toegestuurd.
Twee a drie weken voor de première van een productie wordt ook de folder ruim verspreid.

Vandaag gebeurt de marketing ook meer en meer via de pers (Radio Minerva, Radio Express, ..) en gespecialiseerde culturele programmabladen (Antwerp Events, Uit in Vlaanderen, …). Michel bespeelt eveneens de social media als een ware pro: Facebook, Instagram, Twitter, Youtube, … niets van deze kanalen heeft nog geheimen voor hem.

Heeft het cafétheater een toekomst?

Michel heeft een duidelijke visie waar het theater binnen drie a vijf jaar moet staan: het publiek en de opvoeringen moeten elkaar bestuiven.

Het Seeftheater kan bij een voorstelling 47 bezoekers huisvesten. Er zijn geen plannen om het theater te verhuizen naar een ruimere plaats. De corona periode heeft een zware tol geëist onder meer op financieel vlak. Daarom is het belangrijk dat het publiek minstens gehandhaafd blijft maar – liever nog – uitbreidt. Momenteel wordt een productie ongeveer vijftien keer vertoond. Hoe meer vraag vanuit het publiek, hoe meer er kan gespeeld worden…. leuk voor de acteurs en beter voor de kassa.

Ook variatie in de programmatie kan hiertoe bijdragen. Zo zal in de zomer een Revue gebracht worden die Michel zelf regisseert en zal bestaan uit een aantal sketches, afgewisseld met muziek en interventie van een ‘stand-up comedian’.  Marco Ramirez, beroepszanger en ook organisator van Revues, komt dan meespelen en zingen. Het wordt een productie met 22 spelers.

Voor liefhebbers van cafétheater … niet twijfelen! Neem nu contact op met het Seeftheater en reserveer je tafeltje … gezelligheid gegarandeerd!

Een beginnend acteur met potentieel

Na de generale repetitie van de productie “Plasje doen?”, waarvan ik met volle teugen genoot, krijg ik Jacqueline, de toiletjuffrouw in de openbare genderneutrale toiletten van een station, in het vizier en strik haar voor een kort gesprek.

Haar echte naam is An Van Opstal. Ik sta perplex wanneer ik verneem dat ze met de hoofdrol in deze productie voor het eerst optreedt in een echt gezelschap.
Tijdens haar jeugd deed ze wel kleine opvoeringen en volgde ze in de Academie ‘Woord en Kunst’, maar dit alles viel stil, onder meer door familie-uitbreiding.
Later, na een ziekte kwam de vraag naar boven: “wat heb ik gemist in mijn leven?” Op die vraag kwam spontaan een duidelijk antwoord: op de planken staan! 
En alsof het in de sterren geschreven stond, viel haar oog op een oproep op Facebook: Seeftheater zoekt nog mensen. Veel nadenken hoefde ze niet te doen. “Ik spring gewoon.”
En dat is wat ze deed. Samen met haar 16-jarige zoon is ze in dit nieuwe avontuur gerold en beiden beleven de tijd van hun leven.

https://www.seeftheater.be
https://www.facebook.com/Seeftheater
https://www.instagram.com/seeftheater/

Tekst Magda Verberckmoes
Foto’s Eric Rottée

Urban Jungle: EDERED bouwt ons Europa

Kun jij je een theatervoorstelling in 2021 voorstellen? Ik was deze voorstelling kwijt.

De moderne plaats in het oude Brussel

Een zijstraat in Brussel, in de buurt van de Beurs. Een oude straat, glimmende klinkers. Het regent vandaag. Op nummer 24 van de straat rijst een moderne fassade op. Het cultuurcentrum ‘Les Riches claires’ is daar gevestigd.

Vijf jongeren in de “urban jungle”

Eerst de muziek, dan komen vijf jonge mensen op het toneel. Beweging, gewone dagelijkse bewegingen: zich druk maken achter het stuur van de auto, foto’s nemen met de GSM, de natuur kapot maken, het is een spiegelbeeld dat wij, toeschouwers, te zien krijgen. Een pessimistisch, soms hilarisch, soms heel triest beeld van onze samenleving. “Law”, “fire”, “domination”, “you are lying” worden uitgesproken en naar het publiek gegooid. Vaak vraag ik mij af wat de impact van zulke boodschappen op de toeschouwers zal zijn, zeker als die er al van overtuigd zijn. Een eeuwig onderwerp, continu te bespreken.

Edered, de concrete opbouw van Europa

Vaak starten initiatieven vanuit evenementen, die er geen directe link mee hebben. Op deze evenementen ontmoeten mensen elkaar en creëren samen nieuwe ideeën. Later geven deze initiatieven geboorte aan evenementen die het initiële overtreffen. Om de twee jaar ontmoeten jongeren elkaar gedurende twee weken. Ze krijgen een onderwerp dat ze moeten uitwerken. Op het einde van de workshops presenteren ze het resultaat van hun samenwerking. Niets moet op voorhand voorbereid zijn, alles wordt ter plaatse ontwikkeld. Het onderwerp van dit jaar is “Urban Jungle”.

De Belgische tak

Joke Quadbeur, Florence Caulier and Jacqueline Heymans
Joke Quadbeur, Florence Caulier and Jacqueline Heymans

Welke naam kan beter een multiculturele organisatie beschrijven dan “Tremplins”? Een springplank voor jongeren. Een springplank voor de jonge Brusselaars van gelijk welke origine in de wereld van kunst en creativiteit. Naast het Babel-project zit Tremplins achter Edered. Alleen? Neen, Open doek ondersteunt Edered via haar tak Jong Doek. Cultuur kent geen (taal-)grens en heeft een natuurlijke tendens tot samenwerken.

XX

XX

XX

Vragen- Antwoorden

Ze zitten in de rij, wachtend, de acteurs en de begeleiders. Benieuwd welke vragen vanuit het publiek zullen gesteld worden. Vragen komen. De antwoorden ook.
Kritiek op de maatschappij, keuze na drie dagen van workshops en na veel oefenen, nadenken over hoe het over te brengen, oefening met woorden gelinkt aan jungle, woorden in actie omwerken, vijf dagen om het toneel op poten te zetten, soms improvisatie in de beweging en pop-up woorden, geen echte menselijke ontmoeting, de essentie, project van theater-actie, vanuit het lichaam, ontmoeting van jongeren vanuit veel verschillende culturen en talen, “Hyppolite started to think about it”, “17, 20,17,13, almost 15, 19”, “open to do it”, “bad or good ending”.

Zie je binnen twee jaar

De volgende Edered is binnen twee jaar. De opbouw van Europa stopt niet.

Edered: https://www.facebook.com/Ederedorg
Tremplins: https://tremplins.be
Jong Doek: https://www.opendoek.be/jongdoek/home

Tekst en Foto’s Eric Rottée

KUNSTTIJDSCHRIFTEN GESPOT IV

OPENDOEK-magazine

Door een tweede lockdown sluimert de kunstwereld stilaan in slaap. KUNSTPOORT is niet in de mogelijkheid reportages te maken over evenementen, kunstenaars, projecten, tentoonstellingen… Om onze volgers niet op hun honger te laten zitten laten we onze lezers de komende weken kennis maken met kunstmagazines van diverse kunstenorganisaties: muziek, beeldende kunst, theater, dans, creatief schrijven… In deze magazines ontdek je heel wat nuttige info over de leefwereld van de kunst, de kunstmakers en hun creaties.
OPENDOEK magazine van de organisatie OPENDOEK is het vierde magazine in de rij. 

Een bevraging hielp ons op weg.

Hoe lang bestaat OPENDOEK-magazine al? Hoeveel maal verschijnt het per jaar?
We bestaan sinds 2002 en publiceren vier themanummers per jaar.
Check onze website: https://www.opendoek.be/magazine/home

Wie is jullie doelpubliek?
Mensen met een hart voor theater. Meestal zijn ze actief in het liefhebberstoneel, maar ook mensen uit het professionele theaterveld en andere geïnteresseerden lezen ons.

Welke info proberen jullie te brengen? Zijn er terugkerende rubrieken?    
We brengen verhalen uit het amateurtheater (interviews, getuigenissen) en beschouwende artikels, maar proberen ook handvatten aan te reiken om elk onderdeel van het theaterproces (van de speelvloer over het bestuur tot de publiekswerking) te optimaliseren. Daarbij hebben we bijzondere aandacht voor diversiteit in genres, geografische afkomst, gender, leeftijd en etniciteit.

Terugkerende rubrieken zijn:
– De column
– Het Pleidooi, waarin een redacteur een theatergebruik of -tekst bepleit die dringend vanonder het stof gehaald mag worden
– Splitscreen, waarbij twee scènebeelden inspireren tot een associatieve, poëtische beschouwing
– Kunstenaars uit de coulissen, waarin de minder belichte theaterrollen (zoals rekwisiteurs) een boekje opendoen over hun stiel
– De Souffleurs, waarin een open vraag aan ons lezerspubliek prikkelende theateranekdotes oplevert
– Kwantiteitstheater, met markante cijfers over het amateurtheater
– Wist je dat?, waarin een satirische pen bijzondere verhalen uit de theatergeschiedenis opdiept
– Repertoire, waarin we teksten uit onze theaterbibliotheek voor het voetlicht houden

fotografie copyright Karolina Maruszak

Jullie schrijven over theater en theatermakers. Brengen jullie hoofdzakelijk gevestigde waarden of verkies je te verhalen over aanstormend talent?

We streven naar een gezonde mix. Zo brachten we al interviews met bekende acteurs als Joke Emmers en Valentijn Dhaenens en theaterschrijvers als Tom Lanoye, maar laten we evengoed jong geweld aan het woord. Om het met een thema uit één van onze recente nummers te zeggen: we staan ‘tussen traditie en toekomst’.

Joke Emmers fotografie copyright Anneleen van Kuyck

Wel een constante: in het hoofdinterview staat steevast iemand centraal die nieuwe perspectieven aanreikt vanuit een expertise buiten het theater. Cretien van Campen onderzoekt de levenskwaliteit van ouderen en hield een pleidooi voor seniorentheater, artistiek rouwbegeleider Barbara Raes sprak over de kracht van rituelen, AFS-directeur Caroline Steyaert gaf tips om vrijwilligers duurzaam te engageren.

Een door jullie geportretteerd aankomend talent wordt achteraf een gevestigde waarde. Is dit reeds voorgevallen?
De schoonheid van ons magazine is misschien wel dat het die hiërarchische tegenstelling opheft. Bekende actrices als Maaike Cafmeyer doen hun verhaal naast piepjonge ‘groentjes’, met expressie en spelplezier als verbindende factor.

Kan je één goede reden opsommen om een abonnement te nemen op OPENDOEK-magazine?
Ons magazine laat zien dat theater geen afzonderlijk, specialistisch hokje is, maar een wezenlijk deel van een mensenleven. In deze democratische benadering is elk theaterverhaal het waard om gehoord te worden, en kunnen inzichten uit andere disciplines en sectoren ook de spelende mens voeden.
All the world’s a stage.

Heb je een favoriete cover?
Waarom vind je die zo goed?
De cover van ons septembernummer,
over loutering, zuivering en catharsis.
Een thema dat op het juiste moment kwam,
middenin de coronacrisis, met een straf en
sprekend beeld als vlag.

Welk artikel, reportage of interview blijft in je geheugen gegrift na al die jaren? Heb je een favoriete publicatie?
Het interview met Joke Emmers, omdat het de eerste keer was dat we een professioneel acteur op zo’n persoonlijke manier lieten getuigen. Bovendien was dit het eerste nummer in ‘de nieuwe stijl’. In 2018 was het nodig om het magazine te transformeren tot een hedendaagse magazine met een aangepaste look en feel. Missie geslaagd!

Check eerste nummer nieuwe stijl: https://www.opendoek.be/magazine/vorige-edities/thema-dialect-inhoud
Check interview met Joke Emmers: https://www.opendoek.be/magazine/huidige-editie/rijzende-ster-joke-emmers-van-de-slimste-mens-naar-het-theater?via=4582

Heb je een ultieme droom voor het magazine?
Superverspreider worden van de theatermicrobe.

Zijn er losse nummers te koop? Waar? Hoe abonneren?
Een abonnement (4 nummers per jaar) voor niet-leden kost € 15 per jaar en kan je bestellen via secretariaat@opendoek.be.
Daar kan je ook terecht voor een gratis proefnummer.

BLIJVEND CREATIEF De Stille Hoop

 

KUNSTPOORT bevraagt digitaal kunstenaars die ooit aan bod kwamen in haar reportages, naar hun leven en werk in deze surreële tijden. Elke kunstenaar krijgt een vragenlijst voorgelegd. De respons wordt gepubliceerd in chronologische volgorde.
Stille Hoop is een theatergezelschap dat door Open Doek beheerd wordt. Een eenvoudige weg kiezen ze niet, 
een uitdaging daar gaan ze voor. Kunstpoort maakte vorig jaar een reportage over het gezelschap zie link https://kunstpoort.com/2019/04/05/greenwich-tic-tac-tic-tac-tic-tac/

KUNSTPOORT Welke creatie staat er op stapel?
STILLE HOOP Voor het ogenblik zijn er twee producties in voorbereiding. Ten eerste het vervolg op ‘Marius’ van Marcel Pagnol dat we brachten in 2016.  Het werd toen gespeeld in openlucht op het fort van Merksem.  Ook ‘Fanny en César’ zal op locatie worden gespeeld.  Vermoedelijke speeldata lente, begin zomer 2021.
Ten tweede staat ‘De Buitenwippers’ van John Godber op de planning, een komedie over het uitgaansleven waarin 24 rollen door 4 acteurs worden gespeeld.  We brachten in het verleden reeds ‘Shakers’ van dezelfde auteur. Dat stuk heeft hetzelfde concept maar met vier actrices.  Dit zou mogelijk gebracht kunnen worden in de winter 2020/2021 of in het najaar 2021.

KUNSTPOORT Heeft het risico dat spelen in coronatijden met zich meebrengt een invloed op uw kunst? Op de keuze van nieuwe theaterstukken?
STILLE HOOP Het virus komt voor ons in een tijdspanne waarin we zoeken naar goede stukken, en eenmaal we die gevonden hebben om deze voor te bereiden. Dat gebeurt meestal door de  regisseur alleen.  Het voorjaar en de zomer zijn dus altijd periodes waarin het gezelschap op non actief staat.  In die zin heeft het geen enkele invloed op onze plannen.  Enkel het tijdstip waarin we kunnen en mogen spelen kan nog beïnvloed worden door het virus.  Laat ons hopen dat er in de herfst mag gerepeteerd worden, en anders zal het nog even wachten worden.

KUNSTPOORT Welke invloed heeft de lockdown op uw creatie proces? Repetities op afstand?
STILLE HOOP Net als vele mensen zijn we reeds acht weken thuis aan het werken.  Dat heeft het voordeel dat je geen tijd verliest met verplaatsingen. Voor het creatieve proces is dit gegeven positief want we zitten in een fase van nadenken, plannen, herwerken van scenes, uitdenken van regie.  Door het verplichte ‘blijf in uw kot’ hebben we daarvoor nu ruimschoots de tijd.  Wat we wel al tweemaal hebben uitgesteld is onze jaarlijkse statutaire vergadering waarop we vorige producties evalueren en komende producties goedkeuren.  En ook ons feest hebben we nog te goed.

KUNSTPOORT Hoe bereid je de uitgang van die lockdown voor?
STILLE HOOP We bereiden niets voor. We hopen dat we in september mogen starten. Zo niet dan zal het allemaal wat worden uitgesteld.  We behoren niet meer tot de sturm- und dranggeneratie, we kunnen wachten.  Repeteren op afstand, of met afstand heeft geen zin. We moeten ons 100 % kunnen smijten.  Maar ook ons publiek heeft geduld, alles komt goed.

Info

https://www.facebook.com/destillehoop/

Foto’s Copyright De Stille Hoop

Veel geluk voor Lucky Leo

Lucky Leo met ‘De Loonsverhoging’ geselecteerd voor het Canadese Liverpool International Theatre Festival!

KUNSTPOORT merkte vorig jaar het theatergezelschap Lucky Leo op tijdens het 83ste Landjuweelfestival. Onze reporter Bert Vannoten filmde toen een video over deze productie.
zie kunstpoortlink https://kunstpoort.com/2019/11/04/38ste-landjuweel-in-brussel/
Het Mechelse theatergezelschap Lucky Leo haalde de selecties voor het 83ste Landjuweelfestival van Vlaanderen en Brussel. Slechts zeven van de 83 inzendingen gingen toen door. Medeoprichtster Hilde Moyson hoopte ooit buiten Mechelen te kunnen optreden. Droom werd werkelijkheid. Lucky Leo is met ‘De Loonsverhoging’ geselecteerd voor een theaterfestival in Liverpool in Canada.

In oktober trekt Lucky Leo naar Liverpool, een stad gelegen langs de Atlantische Oceaan van de Zuidkust van de provincie Nova Scotia. Hier wordt – reeds sinds 1992 – om de twee jaar een internationaal (competitief) theaterfestival georganiseerd voor gezelschappen uit heel de wereld. Lucky Leo dienden hun dossier in en werden Lucky Leo’s! Deze erkenning geeft hen de mogelijkheid in het buitenland een unieke ervaring op te doen. De Loonsverhoging zal namelijk The Raise worden: de acteurs schaven alvast hun Engels bij.

Het is sinds 2004 geleden dat België er vertegenwoordigd werd. Op het festival worden o.a. prijzen uitgedeeld voor
Beste productie, Beste acteur, Beste script,…

Wil je het avontuur van dichtbij meemaken? Het gaat door van 15 t.e.m. 18 oktober 2020 en vindt plaats in het historische Astor Theatre.
Wil je weten welke andere landen er deelnemen? Neem een kijkje op de Facebookpagina van het festival (LITF) en hou zeker de website van Lucky Leo in het oog voor meer updates!

foto: Astor Theatre, Liverpool Nova Scotia.

 

 

 

http://www.luckyleo.be/

https://www.facebook.com/pg/www.luckyleo.be/posts/

copyright foto’s Theatergezelschap Lucky Leo

Landjuweel festival: De Griekse Tragedie

Landjuweel festival: De Griekse Tragedie

“Vier maanden na het gebeuren, er een artikel over schrijven, is dit nog wel de moeite waard?” zegt de toekomstige lezer van dit artikel.

“Geachte lezer, het is zeker de moeite waard. We zullen u meenemen naar een reis door het theater met oorsprong in de Griekse tragedie.” 

De lezer “Is dat niet gedateerd?” 

De blogger “Nee, een aantal belangwekkende amateurtheaterstukken van het jaar worden er gespeeld. Om een idee te geven; OPENDOEK, de koepel voor amateurkunsten, telt rond de 1000 gezelschappen in Vlaanderen en Brussel.”

De lezer “Ja maar we weten wat dat amateurtheater is, een voorstelling voor de familie,
de buren en de vrienden.”

De blogger “Twee professionele theatermakers reizen door Vlaanderen en Brussel en maken een longlist. Een jury van 4 professionelen uit de theaterwereld en vijf amateurs kijken naar de video’s, bespreken de stukken en kiezen maximum 8 stukken uit de longlist”. 

De lezer “En hoe wordt de jury samengesteld?”

De blogger “Het team van OPENDOEK maakt geen deel uit van de jury. Er zitten bekende namen in de jury, bijvoorbeeld: Adriaan van Aken, Mark Stroobants en Katelijne Damen. Eén jurylid is afkomstig van de stad waar het festival zich afspeelt. Joke Quaghebeur, de directrice van OPENDOEK vertelde dat deze professionele theatermakers zeer gemotiveerd zijn om in de jury te zitten.”

De lezer “Welke soort theaterstukken
komen aan bod?”

De blogger “Alle genres. Onderwerpen zoals dementie, de familietragedie, de absurditeiten van de samenleving, de wereld van het werk. Ze gebruiken ook vaak bekende theaterteksten zoals die van Ionesco of ze schrijven hun eigen teksten. De theatergezelschappen die bekende teksten gebruiken hebben natuurlijk het voordeel dat ze al een boeiend en intelligent verhaal op papier hebben. De regisseur en acteurs hebben  wel de uitdaging om die theaterteksten in al hun complexiteit op de planken te krijgen.”

De lezer ”Wat mij interesseert in het hedendaagse theater is dat de regie niet klassiek is.”

De blogger “Juist. Volgens Joke heeft Vlaanderen talrijke theatermakers die de vorm van het theater vernieuwen. Ook internationale bekenden zoals Ivo van Hove met Les Damnés doet hetzelfde. Joke merkt op dat deze zin naar vernieuwing in de vorm ook overwaait naar het amateurtheater. Annelore Stubbe, de regisseuse van Lo Fatto heeft bijvoorbeeld met Froe-Froe gewerkt.” 

De lezer “Gedurfd.”

De blogger “Gewaagd. Lo Fatto is hier een goed voorbeeld van. Twee woonwagens op het podium en echte kippen, om de wereld van de personages meer tot leven te wekken. Het spel van de acteurs was ook zeer dynamisch. Voor een moeilijk stuk zoals Rhinoceros van Ionesco, mag de absurditeit niet ondergeschikt zijn aan de menselijkheid van de personages. Anders verliest het stuk zijn kracht. Ook bij Gras van Esther Gerritsen speelt de acteur een jongeman met een mentale beperking. De acteur heeft vermeden om een karikatuur te maken van zijn personage. We lachen met zijn absurde uitspraken maar leven ook mee met het lijden dat zijn personage ondergaat.”

De lezer “Dus dit vond plaats in Brussel?”

De blogger “Ja. Elk jaar vindt het festival plaats in een andere stad in Vlaanderen. In 2020 zal dit in Sint-Niklaas zijn. OPENDOEK zoekt steeds lokale steun en organisatoren in elke stad waar het festival zich zal afspelen. De organisatoren van Sint-Niklaas hebben het festival in 2018 en ook in 2019 al bezocht, om te zien hoe de organisatie van zo’n festival verloopt. Een geoliede machine.” 

De lezer “Ik herinner mij een theaterstuk met boventitels omdat de acteurs een vreemde taal hanteerden. Ik kon het stuk daardoor moeilijker volgen omdat ik constant de boventitels aan het lezen was… Mogen ze dialect spreken op het festival?”

De blogger “Dat mag. In het verleden was dit niet het geval. Dit jaar waren er zelfs boventitels in het Frans omdat het festival in Brussel plaatsvond. Dat heeft veel werk van de geselecteerde theatergezelschappen geëist. De gezelschappen moeten er sowieso veel voor over hebben om op het festival te spelen. Het festival vindt plaats in november, maar de laatste voorstelling van de geselecteerde stukken is meestal al in mei. Ze moeten het decor dus maandenlang bewaren. De acteurs moeten beschikbaar blijven en liefst vier dagen lang ter plaatse blijven om elkaar te ontmoeten en van elkaar te leren.”

De lezer “De andere theatermakers ontmoeten, klinkt boeiend!”

De blogger “Dat is een nevendoelstelling van het festival. Zo kunnen toekomstige artistieke samenwerkingen mogelijk worden gemaakt.”

De lezer “Verkocht. Het Landjuweelfestival is hét festival van OPENDOEK…”

De blogger “Dit jaar worden er 4 festivals georganiseerd. Spots op West, locatietheater, waar de voorstellingen plaatsvinden op alledaagse locaties. Zelfs in een badkamer zoals vorig jaar. Grappig. Wat nog? Er is een festival voor families met kinderen tot 12 jaar, het Toekoer Festival en één voor de jongeren, Merde! Een gloednieuw festival. De geselecteerde jonge theatermaker krijgt een budget en begeleiding gedurende 9 maanden om zijn droomstuk waar te maken.”

De lezer “Allez, zoals wij in België zeggen, geef mij de gegevens door.”

De Blogger “Zie hieronder. Veel plezier ermee, geachte lezer.”

De lezer “Wacht eventjes! Waarom de titel “de Griekse tragedie?”

De blogger “Tachtig jaar lang werden er Griekse tragedies geschreven. Daarna werden er nog maar enkele geschreven. Tweeduizendvijfhonderd jaar geleden. Toch sprak Annelore Stubbe erover als één van haar eerste  inspiraties voor het theaterstuk “Lo Fatto”. Net zoals schilderkunst is theater ook tijdloos.”

De vier festivals:

https://www.opendoek.be/nieuws/landjuweelfestival-2020?via=1
https://www.opendoek.be/nieuws/merde-festival-voor-jong-theatertalent?via=1
https://www.opendoek.be/spotsopwest/2020
https://www.opendoek.be/toekoer/2020

Open Doek:

https://www.opendoek.be
https://www.facebook.com/opendoekvzw/

Eric Rottée Tekst & Foto’s

83ste Landjuweel in Brussel

 

LUCKY LEO stelt voor:
De Loonsverhoging

OPENDOEK wil als koepelorganisatie het beoefenen en beleven van theater waarderen, faciliteren en verder ontwikkelen zodat mensen zich sociaal en artistiek kunnen ontplooien.

Het Landjuweelfestival toont het amateurtoneel in al zijn kwaliteit en diversiteit. Het festival toont een scala van de meest belangwekkende voorstellingen die het voorbije seizoen te zien waren in heel Vlaanderen en Brussel.
Sinds 2016 vindt het Landjuweelfestival elk jaar in een andere stad plaats. In 2016 was Mechelen de eerste halte op deze ronde door Vlaanderen. In 2017 meerden we aan in Oostende. In 2018 was Genk aan de beurt. Voor het 83ste Landjuweel nemen we je mee naar Brussel, van 30 OKTOBER tot 3 NOVEMBER.

Het Mechels theatergezelschap Lucky Leo werd dit jaar ( 2019) geselecteerd voor het landjuweelfestival.
Uit 83 Vlaamse en Brusselse producties selecteerde het Landjuweelfestival zeven belangwekkende
producties van het voorbije theaterseizoen.
Uiteraard was het gezelschap best tevreden met deze erkenning.
Het was de derde keer dat ze een stuk indienden voor het landjuweelfestival.

AUTEUR, VERTALER/AUTEUR, TRADUCTEUR: Georges Perec, Alice Toen

Georges Perec staat bekend voor het schrijven van teksten onderworpen aan een wisselende vormbeperking. In ‘De loonsverhoging’ gebruikt Perec een organigram als uitgangspunt van zijn verhaal. Gebruikmakend van het organigram laat hij een kantoorbediende zijn personeelschef om een loonsverhoging vragen.
Door middel van een voorstel, alternatief, positieve hypothese, negatieve hypothese, keuze en besluit wordt een repetitieve tragikomische tekst samengesteld. Het is een onderzoek hoe de structuur en de inhoud van de tekst kan samenvallen met het ritme van de muziek en de bewegingen van de acteurs.

Deze voorstelling haalde de overwinning als eind laureaat van het Landjuweelfestival 2019.
Regie: Hilde Moyson.
Spel: Brien Coppens · Lysbet Cammaer · Lina Lauwens · Robin Mertens · Jessie Glorie · Debbie Jacobs · Pieter Mollemans.
Muziek: Willem Moyson
Productie: Mia Vaes (kostuum) · Ans de Bremme (assistentie) · Gerd Cammaer (make-up) · Femke Nuttin (communicatie)

http://www.luckyleo.be/
https://www.opendoek.be/landjuweel/2019
https://www.facebook.com/pg/www.luckyleo.be/posts/

Videograaf: Bert VANNOTEN

Lichtervelde Schouwt!

Lichtervelde Sho(u)wt boeiende kunst.

Met deze kunsthappening toonden Lichterveldse kunstenaars op 25 augustus 2019 in OC De Schouw  wat Lichtervelde te bieden heeft aan creatief talent.
De meeste zijn amateurkunstenaars wat niet wil zeggen dat de kunst niet professioneel overkomt. Acteurs, auteurs, beeldhouwers, schilders, fotografen, grafici, keramiekmakers juweelkunstenaars, tekenaars… allen toonden of showden kunst met een passie. Davidsfonds Lichtervelde en Curieus – L organiseerden op een schitterende manier het evenement.

De Filmbende is een groepje vrienden die een passie hebben voor film en alles wat daarrond gaande is. Iedereen mag zich aansluiten.
De Filmbende bracht dit evenement boeiend in beeld met wat duiding. In hun videoreportage geven ze een evocatie van wat er in en rond De Schouw gebeurde.

http://www.facebook.com/LichterveldeSchouwt

De Filmbende
de.filmbende@hotmail.be
https://www.facebook.com/filmbende.lichtervelde

Davidsfonds Lichtervelde
www.lichtervelde.davidsfonds.be

Curieus-L
ritalombaert@skynet.be

 

Dank aan De Filmbende van Lichtervelde voor hun reportage.

Een Bus vol Poëzie

De laatste halte van de Poëziebus is het jeugdcentrum De Kuub te Mechelen.

Aan boord 20 dichters en een aantal logistieke medewerkers. Dit gezelschap is sinds 5 augustus onderweg. Rotterdam, Amsterdam, Zwolle, Groningen, Eindhoven, Gent, en vandaag, 11 augustus, Mechelen zijn de steden die op het programma stonden met bovendien 3 optredens in Groningen en 2 in Gent.

Bij de start van het event is het zoeken naar een vrije stoel. Irène Siekman, dienstdoende host, geeft een korte inleiding en kondigt een lokaal duo aan: de twee broers die het collectief Arno en Hidde Moens vormen en die deelnamen aan de editie 2017 van Poëziebus. Dadelijk krijg je de indruk dat dit niet enkel om poëzie draait, maar ook veel weg heeft van theater. Later verneem ik dat het ding een naam heeft: “podiumpoëzie” of “podium-dichtkunst” en de dichters zijn “podiumdichters”.

Aurora Guds

Via contacten kwam ze in aanraking met de Poëziebus en waagde ze haar kans door deel te nemen aan de selectieprocedure. Ze ziet zichzelf als een traditionele dichter. 

De voorbije week was voor haar een geweldige ervaring, veel meer dan poëzie. Ze omschrijft het als volgt: het samen creëren van één groot werkstuk waarbij de visie van de individuen wordt gekneed tot één geheel in een proces van inclusiviteit, waarbij alle stijlen aan bod kunnen komen. 

Reeds als kind schreef Aurora verhalen en gedichten. Optreden voor een publiek was een echte stap vooruit: een spannende gebeurtenis maar binnen de veilige bakens van de groep.
“Hoe je stuk gebracht wordt, ligt volledig in je handen, je bent volledig vrij. “

Haar wens is om ooit een dichtbundel te publiceren. Ze wil vooral alle kansen te baat nemen om te blijven groeien. Op dit ogenblik focust ze op de performance die bij podium-poëzie hoort.

Terence Roelofsen

Terence was reeds actief in het brengen van liedjes en het schrijven van korte versjes en teksten. Via de social media hoorde hij van de Poëziebus en nam vorig jaar deel aan de selectieprocedure. 

De Poëziebus beschouwt hij als een leerproces. Hij schreef zijn tekst amper één week voor het vertrek van de Poëziebus. Het was een heftige ervaring: zeven dagen opgetreden, en ondertussen bijschaven en verbeteren. Naast de workshops en de optredens die een waar leerproces vormden,  was het voor hem ook een ervaring op menselijk vlak, soms heftig. Een week vertoeven in deze toch grote groep vroeg van hem dan ook een zekere mentale voorbereiding. De opvang door de andere deelnemers verliep supergoed en de organisatie was top. Naarmate de week vorderde werd het leuker. 

Terence gaat binnenkort van start met de voorbereiding van de uitgave van een Nederlandstalige LP. In de toekomst wil hij culturele agenda’s programmeren, een activiteit die hij momenteel al uitoefent voor een hotel met cultuurpodium en expositieruimte.

Anna Borodikhina

De Poëziebus is voor Anna een bekend gegeven. Ze woonde eerder een optreden bij in Kavka te Antwerpen. Een tweede poging om door de selectieprocedure te komen lukte haar ditmaal. Anna bracht een leuk stukje slam-poetry, een genre waarin ze enkele jaren geleden haar eerste passen waagde. Na het volgen van enkele workshops kreeg ze via Facebook regelmatig verzoeken om op te treden. Nu is dit uitgegroeid tot een vaste activiteit op diverse locaties in Vlaanderen.

Anna voelt zich met de Poëziebus een ervaring rijker. Naast het soms vermoeiende aspect van dit type activiteit, genoot ze vooral van de aangename en open sfeer en de nieuwe contacten met andere dichters. De culturele verschillen tussen Nederlanders en Vlamingen zorgden af en toe voor grappige situaties. Netwerking.

Toekomstgericht heeft Anna een hele waslijst verwachtingen.  Daartoe behoren het uitgeven van een boek en een dichtbundel. Ook haar EP (nvdr: EP staat voor ‘extended play muziek’, een opname die te lang is voor een single en te kort voor een album) komt er binnenkort aan. Ze wil zeker verder doorgroeien in de muziek maar ook,  in lijn met haar studie, zich als psychotherapeut vestigen. Verder wil ze evenementen organiseren en jongeren helpen door te groeien. En last, but not least: geïnspireerd door persoonlijke ervaringen zal ze misschien ook ooit een stap wagen in de politiek.

De voorstelling

Dan is het de beurt aan de 20 dichters die een week lang samen hebben doorgebracht en tot een ware poëzie-familie uitgegroeid zijn. Het wordt dan ook een verbindend gebeuren. Het ene stuk vloeit door in het volgende. Geen onderbrekingen. Geen applaus. Enkel vingergeknip en een luide kreet worden getolereerd tijdens de voordracht.

In dit grote stuk komt iedere dichter met zijn eigen stijl aan bod. Van zuivere poëzie naar tekst begeleid op muziek, naar slam-poetry, naar podiumpoëzie…. het ene volgt het andere broederlijk op en vormt een prachtig geheel.

Irène Siekman

Een boeiend gesprek met de drijvende kracht achter de Poëziebus, die voor het eerst van start ging in 2015.

Over de doelstelling van Poëziebus:

“De doelstelling van het evenement is voornamelijk de sector van de poëzie helpen groeien. De contacten tussen Nederlandse en Vlaamse dichters draagt hiertoe bij. Mensen leren ontzettend veel van elkander en dat doet de sector groeien. Deze samenwerking zorgt er eveneens voor dat een breder publiek wordt aangesproken.”

Over het accent van editie 2019:

“Jaarlijks wordt er ook een specifiek accent gelegd. Dit jaar draaide het om de interactie. Het is belangrijk dat wanneer een artiest op het podium staat, er tevens een contact ontstaat met het publiek. Dit doe je bijvoorbeeld door mensen in de zaal aan te kijken. Een gedicht op papier lezen en een dichter die op het podium zijn werk brengt, zijn twee heel andere ervaringen. Contact kan op een zeer persoonlijke manier gemaakt worden. Hoe meer ruimte daartoe beschikbaar is, hoe beter. En dat wou Poëziebus – editie 2019 – vooral in de verf zetten: een spanningsboog over de tour heen, waarbij de deelnemers intuïtief de line-up vastzetten en zo een bepaalde gezamenlijkheid tonen van waaruit de dichters kracht ontwikkelen en een beter contact met het publiek krijgen. Zo wordt het een gezamenlijke ervaring waar het publiek ook onderdeel van wordt. 

De oproep tot deelname speelde hier reeds op in. Aan kandidaten werd gevraagd een tekst én een video in te sturen. De interesse in het ‘performen’ en de bereidheid zich er in uit te dagen moesten immers duidelijk aanwezig zijn om door de selectieprocedure te raken. Podiumpoëzie is immers een aparte discipline.”

Over het succes van de Poëziebus:

“Het event werd uitgebreid gepromoot. De opkomst in de diverse steden was telkens een groot succes, overal zat de zaal telkens vol.”

Het einde

Het slot van deze namiddag betekent voor de dichters eveneens het einde van een fantastische week. Dit vindt vooral zijn weerslag in het dankwoord dat zij richten tot Irène. Er worden tranen weggepinkt, het bewijs dat deze mensen van diverse leeftijden een mooie ervaring rijker werden die ze nog lang met zich zullen meedragen.

Volgt er een Poëziebus 2020? 

Of er een editie 2020 van Poëziebus zal volgen hangt af van diverse factoren, zoals – en dit is een belangrijke voorwaarde – de financiering van het gebeuren. Er wordt gewerkt met een heus financieel plan. Afwachten of de nodige fondsen en sponsoring kunnen verzameld worden. Wij zien er in ieder geval al naar uit!”

Epiloog

Het is even wennen
20 dichters in een rijdende bus
de promiscuïteit
bij het dichten
ieder zijn stijl
toch op den duur
wordt het een geheel
ze spreken dezelfde taal
maar een grens en een nationaliteit
maken ons anders
we zijn allen ambitieus
er was wel een selectieprocedure
de criteria zijn onbekend
oude dichters, jonge dichters
iedereen moet leren
zijn poëzie op een podium te brengen
de zaal is vol mensen
hebben ze een voorkeur
ieder begrijpt iets anders
op een zondagnamiddag
poëzie beluisteren
het is even wennen

Poëziebus: https://poeziebus.nl
Creatief Schrijven: https://creatiefschrijven.be

Tekst Magda Verberckmoes
Epiloog en foto’s Eric Rottée