Maand: mei 2026

“Canto ostinato”

kramboer Geen categorie , , , , , , ,

KUNST- POËZIE- EN MUZIEKEVENT
waarbij beeldende kunst, poëzie en muziek met elkaar in dialoog gaan
“Canto ostinato” de weerklank van het woord
een initiatief van Jean-Paul van der Poorten, Pedro Brugada en TaLe Art Gallery

tekst en foto Jean-Paul van der Poorten – TaLe Art Gallery

Vierendertig kunstenaars uit alle Vlaamse provincies zijn met de poëtische uitspraak van PEDRO BRUGADA over het ritme van het hart, en met de gedichten in dialoog gegaan. Ze vertaalden deze naar visuele elementen zoals herhaalde vormen, patronen en ritmische lijnen. Herhaalde ritmische motieven, ook wel ostinato’s genoemd, vinden we ook terug in de muziek. Ze hebben een meditatief en betoverend effect en roepen door hun repetitieve karakter een gevoel van rust, trance of zelfs betovering op.

Curator: Jean-Paul van der Poorten

PRAKTISCHE INFO

tentoonstelling 7 tot 27 juni 2026
elke vr-za-zo 14-17u
2 locaties
Sint-Fledericuskerk & TaLe Art Gallery
Vlierzeledorp te Vlierzele

VOORSTELLING EN OPENING VAN DE TENTOONSTELLING

Zondag 7 juni – 15 uur │ Deuren om 14 uur
Sint-Fledericuskerk en TaLe Art Gallery Vlierzele

PROGRAMMA VERNISSAGE 7 JUNI

JEF VERMASSEN stelt de poëzie- en beeldende kunstuitgave voor.

The Ghent District Highlanders (doedelzakspelers), het Sint-Ceciliakoor van Vlierzele o.l.v. Johan De Vos, Pascal Podevyn (gitaar), Hans Van Gysegem (piano en orgel) en Filip Van Keer (belleman/percussiesolist/tenor) zorgen voor de muzikale omlijsting.

Er worden gedichten en poëtische teksten gelezen door Pedro Brugada, Hervé Claeys, Griet Decabooter, Jean-Paul van der Poorten, Jef Vermassen en Elia Vermeulen.

Pedro Brugada en Jean-Paul van der Poorten lezen het gedicht ‘Ode aan Vlierzele’.

Hervé Claeys veilt het werk ‘Fugit irreparabile tempus’ van Pedro Brugada
en een kalligrafisch werk van Goedele Soetewey.
voor veiling

Burgemeester Tim De Knyf opent de tentoonstelling.

De toegang is gratis. Er wordt een glaasje aangeboden.

Een boek reserveren dat kan en aanwezigheid bevestigen is wenselijk
via info@taleartgallery.be

FINISSAGE VAN DE TENTOONSTELLING

Sint-Fledericuskerk en TaLe Art Gallery Vlierzele
Zondag 27 juni – 15 uur.
Een programma met muziek, poëzie en een rondleiding in de tentoonstelling. In aanwezigheid van Route 42-dichter van 2026, Jennifer Vrielinck.
De toegang is gratis. Er wordt een glaasje aangeboden door TaLe Art Gallery.

DE POËTISCHE UITSPRAAK EN DE GEDICHTEN

De poëtische uitspraak verwijst naar de wetenschappelijk bewezen synchronisatie tussen het menselijk hart en het ritme in muziek. De gedichten gaan over het alles en het niets (over de aard van bestaan en niet bestaan), over de unieke identiteit van elke persoon en hoe het ik zich verhoudt tot anderen, over de pijn van het zijn (een paradoxale relatie tussen zijn en pijn) en over wie zoekt wat er is, een gedicht dat de concepten van aanwezigheid en afwezigheid tastbaar maakt.

Pedro Brugada: ’Het ritme van het hart is als het ritme in muziek. Of is het andersom? Meer dan twee eeuwen nadat Ludwig van Beethoven de Piano Sonata Les Adieux heeft geschreven is het mysterie nog niet opgelost. Heeft Beethoven effectief het ritme van de sonate gecomponeerd na het ritme van zijn hart? Het voortdurend wisselen van adagio naar allegro, andante espressivo tot aan de vivaci met pauzes en plotse herstart hebben veel gemeen met het gestoorde ritme van het hart dat we fibrillatie noemen. Leidt Beethoven effectief aan voorkamerfibrillatie? Dat zullen we nooit weten. Wat heel duidelijk is, is dat het luisteren naar Beethovens sonate het ritme van ons hart bepaalt: het eerste deel Das Lebewohl (afscheid) doet ons hart verscheuren van verdriet. Het tweede deel Abwesenheit (afwezigheid) zingt ons hartritme naar het dal van bijna totale stilte. Het derde deel Das Wiedersehen daarentegen doet ons hart weer kloppen zoals het hart van iemand die net verliefd is geworden. In de chaos zit de gelijkenis: in een chaotische muziek en een chaotisch hartritme. Toeval? Nee, een genie zoals Beethoven liet niets aan het toeval over.’

KUNSTENAARS UIT ALLE VLAAMSE PROVINCIES

Er verlenen topartiesten hun medewerking. Daar zijn Roger Bursens wiens werk wordt gekenmerkt door ritme, vinding en muzikaliteit, Annabelle Cock die uitgepuurde collages, tekeningen en ruimtelijke installaties maakt, Christel Foncke die flarden van een verleden zijn dat blijft resoneren en Marc Goddefroy die een studie van het onzichtbare brengt. Er zijn de innerlijke landschappen van Ann Grillet, de werken van Dagmar Heymans die doen denken aan de werken van Rothko, de werken van Véronique Jansseune die haar inspiratie vindt in de Klassieke Oudheid en in de architectuur en de werken van Frie J. Jacobs die niet alleen werken met vuur maar ook partituurwerken maakt waarin hij de fragiliteit en de essentie van het bestaan vangt. Er zijn de unieke werken met acrylstift op canvas van Louise Kerkaert, het werk van Karin Keutgens die ongeveer een kwarteeuw (middeleeuwse) muurschilderingen restaureert en het werk van Bruno Mertens dat zich op het snijvlak beweegt van sculptuur, keramiek, conceptuele kunst, installatiekunst en minimalisme. Er zijn ook de gestileerde vrouwelijke en mannelijke figuren van Irène Philips die op een poëtische wijze meditatieve gebeurtenissen en harde episodes uit het leven vertalen, er is het werk van Régine Van den Broucke die collages met oud papier maakt en het werk van Liesbeth Willaert dat een dans is van geometrische en organische vormen. Kayo Quintens tekent op haar beurt nostalgische, poëtische illustraties om bij weg te dromen.

voor veiling kalligrafisch werk Canto ostinato van Goedele Soetewey

In de Sint-Fledericuskerk exposeren acht textielontwerpsters hun werk. In het werk van Manon Clement speelt het gebruik van woorden binnen de textiele ruimte een cruciale rol. Clement is op zoek naar de verbinding tussen taal, beeld en textiel. Ze plaatst vergankelijkheid tegenover tastbaarheid door de verbinding tussen woorden en beelden te onderzoeken. Lisa Decavel zet (persoonlijke) teksten om tot een geweven beeld, onleesbaar maar interpreteerbaar. Trui Demarcke werkte als textielontwerper voor de industrie en richtte het label Fil & Baukis op. Inge De Zutter ontwikkelde met de eeuwenoude technieken van het kantklossen als medium een eigen taal en creëert zowel werk voor musea, tentoonstellingen als voor interieurs. Mileen Malbrain wordt gefascineerd door ritmes, structuren, volumes en reliëfs. Ze brengt in haar werk wetenschap en kunst samen. Het verhaal van tijd en het verstrijken van tijd komt in beeld in het werk van Renieke Meyfroot. Het concept tijd komt ook aan bod in het werk van Lieve Smets in wier werk kant een metafoor is voor vergankelijkheid en kwetsbaarheid. Margot Van den Berghe speelt met de grens tussen design en kunst. Dit mooi ensemble textielkunstenaars geeft aan het event een bijzonder aanschijn. In de kerk wordt ook de kalligrafie Canto ostinato van Goedele Soetewey tentoongesteld die tijdens de voorstelling wordt geveild.

voor veiling werk van Pedro Brugada
‘Fugit irreparabile tempus’

VEILING

Op de voorstelling zal het werk Fugit irreparabile tempus van Pedro Brugada en de kalligrafie Canto ostinato van Goedele Soetewey worden geveild. Fugit irreparabile tempus is een tijdloze herinnering aan de vluchtigheid van het bestaan. Het werk herinnert ons eraan dat tijd niet kan worden gestopt of teruggehaald en dat de momenten die voorbijgaan voorgoed verloren zijn. De kalligrafie (een drieluik) is een visuele echo van het repetitieve, hypnotiserende karakter van Simeon ten Holts Canto Ostinato. Net zoals de Canto Ostinato werkt met herhalende motieven die in intensiteit en kleur variëren creëert de gelaagde kalligrafie een ritmisch en repetitief beeld. Voor de veiling zal de kalligrafie van vijf meter hoogte worden opgedeeld in drie gelijkwaardige drieluiken die elk de werken bevatten van het drieluik. Deze hebben de volgende ondertitels: Jouw hartslag is mooie muziek (Il battito del tuo cuore è una musica meravigliosa), Halsstarrig herpakken en volharden (Ostinatamente riprendere e perseverare)en Soms, met wat hulp, samen naar de finale (A volte, con un po’di aiuto, insieme fino alla finale).

BEELDENDE KUNSTUITGAVE
Canto ostinato
Voorstelling kunstuitgave: Jef Vermassen

Bij de expo hoort een poëzie- en beeldende kunstuitgave, getiteld “Canto ostinato”.
Een prachtig boek met werken van de 34 kunstenaars en gedichten.
Een exemplaar van de poëzie- en beeldende kunstuitgave Canto ostinato kan worden gereserveerd door storting van 40 euro op rekeningnummer Het verbeelde woord BE69 7310 7362 3678 met vermelding Canto ostinato. Het exemplaar dient te worden afgehaald vóór de aanvang van de voorstelling (tussen 14 uur en 14.45 uur) en wordt niet met de post toegezonden.

Canto ostinato kreeg de medewerking van TaLe Art Gallery, gemeentebestuur Sint Lievens Houtem, Houtemse verenigingen waaronder Zangkoor Sint Cecilia, Gezinsbond Vliezl, de Bib / Route42, Sint-Fledericusparochie en kunstenaars van de Kreazolder.

tekst en foto Jean-Paul van der Poorten – TaLe Art Gallery

De leegte fluistert in de schilderijen van Walter Dermul

kramboer Geen categorie , , , , ,

tekst Kathleen Ramboer

Walter Dermul is niet het romantische type kunstenaar, eenzaam schilderend op een zolderkamer, ver weg van de hectische wereld. Hij houdt ervan te netwerken, de confrontatie op te zoeken, zijn publiek te bespelen, te ontmoeten, van gedachten te wisselen. Het was een plezier met hem in gesprek te gaan en schrijfstof te sprokkelen voor hopelijk een goed artikel over ontstaan, evolutie, techniek en inhoud van zijn canvassen in olieverf.

EEN ARTISTIEKE LAATBLOEIER

Door allerlei factoren is Walter Dermul een artistieke laatbloeier. Met heel veel enthousiasme startte Walter Dermul op latere leeftijd zijn loopbaan als kunstenaar. Het bleef niet bij enthousiasme maar werd stilaan een passie. Onder het motto een dag niet gewerkt is een verloren dag, werkt hij gestaag aan een oeuvre dat stilaan vorm krijgt. Walter Dermul startte met portretten, hij heeft trouwens een grote bewondering voor Lucian Freud. Zich bewust zijnde dat portretten buiten de geportretteerde zelf, moeilijk aan de man of vrouw te brengen zijn, begon hij andere onderwerpen te schilderen. De ambitie om het te maken groeide en groeide. Zo gedreven als hij was in zijn vroegere loopbaan in de wereld van de reclame en marketing, is hij nu als kunstenaar. Met heel veel vertrouwen gaat hij bewust op zijn doel af: erkenning en waardering van kunstkenners en tentoonstellen in een gerenommeerde, professionele galerie, thuishoren in een goede ‘stal’. Dit voor ogen is Walter Dermul proactief sterk bezig. Hij neemt initiatief, stelt tentoon, is aanwezig op het net, verbetert zijn techniek en werkt intensief verder aan zijn persoonlijke stijl. Een slaagkans heeft hij zeker.

MUZIEK

Kunstenaar Walter Dermul houdt van muziek. In het atelier maakt muziek, rock, pop, blues, jazz… of klassiek, deel uit van zijn creatieproces. Daar bovenop dragen de canvassen welluidende namen met referenties naar songs van alle tijden: Keep on running, Private Universe, Going anyway, Fool on the hill, Look Up Here I’M In Heaven, I don’t want to go to Mars … En toch als ik naar zijn canvassen kijk, hoor ik slechts één soort klank, een melancholische toon in een overheersend zacht klankkleur. De muziekliefhebber Walter Dermul viert bedachtzaam de stilte, tovert op doek met zachte gedoseerde kleuren een nostalgische wereld die rust uit ademt en leegte fluistert. Walter Dermul lijkt blij als de wind is gaan liggen. Hij observeert, vangt het licht, tast de wolken af, zoekt het gras, het water, het groen … luistert met zijn ogen en zingt met penseel een melodieus lied.
Mijn verbeelding slaat op hol. Mijn geheugen galoppeert. Ik herken de jaren 60. Het is aangenaam vertoeven in de nostalgische wereld van de kunstenaar, voor mij een veilig toevluchtsoord, negerend de bittere realiteit van de ‘echte’ wereld.

DE NOSTALGIE

Walter Dermul is groot geworden in een ongelooflijke boeiende tijd, in een euforische sfeer van heropbouw na de wereldoorlogen. Aan de zijkant beleefde hij de jaren 60, met als uitschieter mei 68 met zijn barricades en studenten protesten. Politiek werd alles in vraag gesteld. Die periode vindt de kunstenaar nog altijd inspirerend. Vanzelfsprekend zoekt en grijpt hij, als voedingsbodem voor zijn schilderijen, naar foto’s uit zijn familiearchief, nieuwsmedia, websites, deze met een optimistische tijdsgeest. De kunstenaar knipt en plakt die visuele prikkels tot hij een beeld bekomt, geschikt om op doek vast te leggen. Het grote werk kan beginnen. Is kijken naar de schilderijen van Walter Dermul als bladeren in een nostalgisch fotoboek, het lezen van foto’s? Voor mij gedeeltelijk wel. In iedere verflaag, in elke penseelstreek huist een stukje nostalgie, een herinnering, een melancholische gedachte. Schilderen geeft de kunstenaar kans om de klok terug te draaien, melancholie te verstoppen in het canvas.

ARCHITECTUUR

Zijn schilderijen verraden een kunstenaar met oog voor de architectuur uit vroegere tijden. Ze tonen echo’s van een niet eens zo ver verleden. Als toeschouwer kan je trappen afdalen, kloostergangen verkennen, dolen in oude gebouwen, verdwalen in een labyrint, je gedachten verliezen aan het water, mijmeren op een bank bij het meer. Walter Dermul schildert met de esthetiek van een architect. Zijn trappen herleidt hij tot een spel van vlakken en lijnen. Elimineren van het overtollige, vermijden van overdaad, dat is zijn stijl. Zijn werk is bedrieglijk eenvoudig, uitgepuurd, met een gevoel voor compositie en afmetingen, en vooral oog voor licht en schaduw.
In het kunstlandschap is Walter Dermul uniek. Hij volgt niet de trend van de ‘droge’ stille abstracte kunst noch die van de barokke, kleurrijke, dynamische figuratieve kunst. Walter Dermul wandelt een eigen pad, schildert figuratief op een abstracte wijze. Zelf stelt hij zich de vraag: ‘Deze figuratief/abstracte/gestileerde stijl is dit mijn sterk of zwak punt? De toekomst zal het uitwijzen. We zijn benieuwd naar een volgende stap. Wie weet gaat hij volledig de abstracte weg op? Ik beschouw zijn werk als een rustpunt in de energieke, emotionele kunst van vandaag.

links Labyrint 60×80 cm – olieverf op doek 2026 / rechts Step one (dyptich) 2x 80×100 cm olieverf op doek 2025

KLEURGEBRUIK

Walter Dermul koos resoluut voor olieverf. Olieverf heeft het ongelooflijke vermogen in lagen te werken en blijkt ideaal om fijne kleurnuances vast te leggen. De kleuren waarmee Walter Dermul schildert verwarmen niet, ze verzachten, stemmen milder. Het subtiel ingetogen kleurenpalet speelt een niet te onderschatten rol in de sfeerschepping, in het evoceren van een sprekende leegte. Eén enkele keer zorgt Walter Dermul met een primair kleur voor contrast maar ook weer op de beheerste manier van een denker. Wie weet schudt de visuele rust van de lege ruimtes, de stijlvolle traphal, de roltrap… de filosoof in de beschouwende kunstliefhebber wakker.

TAFERELEN VAN EEN TONEELSTUK

Walter Dermul is terzelfdertijd regisseur en observator. Zijn canvassen, scènografisch sterk, met aandacht voor een cinematografisch spel van licht en donker, verbeelden de wereld als schouwtoneel. De doeken capteren een vanzelfsprekende alledaagse handeling. De duiker in het water, de personages op de roltrap, de figuur mijmerend aan het water, de man in maatpak onderaan de trap… allen in een schier bevroren beweging, geven hun geheimen niet prijs en laten ons achter met vragen, suggererend een open einde.
Deze taferelen nodigen uit tot vertraging, tot waarnemen met de ogen nog voor het denken zich aanbiedt. De schilderijen kijken je rustig aan, schreeuwen niet om aandacht maar beroeren zacht. Walter Dermul laat een oplettende kijker met vragen achter, geen antwoorden. De schilderijen activeren de toeschouwer, ze zetten aan tot reflectie. Eén zekerheid: zijn beeldtaal spreekt. Als kijker heb je enkel je verbeelding, een ongebreidelde fantasie nodig om het verhaal verder te zetten, om een volgend hoofdstuk te schrijven. Hoe boeiend kan kunst zijn?

SCHILDERIJEN EN GEDICHTEN

Tijdens zijn zoektocht naar een persoonlijke beeldtaal vindt Walter Dermul in Marjan De Boeck, zijn levensgezel, ook een partner in crime. Enkele van haar gedichten sluiten perfect aan bij reeds afgewerkte canvassen, andere blijken een ideale inspiratiebron voor een nieuw schilderij. Marjan De Boeck grijpt naar een moment, een gebeurtenis, al of niet biografisch. Voor de kunstenaar/levensgezel helpt het persoonsgebondene de transfer naar visualisatie op doek. Haar woordkeuze, de klank, het ritme, de beeldspraak sluiten aan bij de stijl, de sfeer van het gebeuren op Walter Dermuls schilderijen. Verf en taal raken elkaar.

Let my love open the door_80x60

Schilder en poëet zoeken en dwalen in een zelfde doolhof van verlangens, beelden, emoties en gedachten. En toch is hun kunst niet louter persoonlijk maar ook tijdloos en universeel. Lees, staande vóór de schilderijen van Walter Dermul, de poëzie van Marjan De Boeck en de beleving wint aan intensiteit.

Doolhof

Ik herkauw mijn gedachten,
ze zitten in een loop.

Ik letterschrijf mijn woorden,
zoek zuurstof in de poel.

Het doolhof blijft gesloten,
´t is lopen zonder doel.

Marjan De Boeck

Wat heeft de kunstenaar te vertellen aan de kijker? Is de kunst van Walter Dermul vrolijke kunst, voedt zijn kunst donkere gedachten, stemmen ze de kijker weemoedig, toveren ze een glimlach? De kijker heeft het laatste woord. Waan je in het labyrint van Knossos waarin je als toeschouwer je weg zoekt, een weg naar beleving. Eén ding is zeker, zijn kunst bekijken is een esthetische ervaring.

Kathleen Ramboer 2 februari 2026
fotografie copy right Walter Dermul

INFO KUNSTENAAR

https://www.instagram.com/walterdermul
https://walterdermul.be/
https://www.galerijartisjok.be/
https://www.facebook.com/profile.php?id=61551918455676

INFO TENTOONSTELLING
LABYRINT

In galerie Artisjok stelt kunstenaar Walter Dermul heel wat nieuwe schilderijen tentoon. 
Een aantal daarvan wordt begeleid door een gedicht van Marjan De Boeck (partner in crime),
speciaal uitgewerkt op glazen panelen.

1 mei tot en met 16 juni
Galerij Artisjok. Antwerpsestraat 62-64, Lier
open vrijdag, zaterdag en zondag van 14u tot 18u

INFO BOEK
LABYRINT
schilderijen Walter Dermul en gedichten Marjan De Boeck

Ter gelegenheid van de expo wordt het nieuwe boek van Walter Dermul ook onder de noemer ‘Labyrint’, voorgesteld. Het 98 pagina’s tellende boek toont een overzicht van olieverfschilderijen uit de periode 2023-2026, inclusief gedichten van Marjan De Boeck. 
€ 35,00 gratis verzending

bestellen via mailadres walter@walterdermul.be of een berichtje via Instagram of FB

Op kunst staat geen leeftijd

kramboer Geen categorie , , , ,

tekst en foto Kathleen Ramboer

Expo RIZOOM in deWeverij

De meeste curatoren en galeries zetten het liefst in op jonge kunstenaars. Marc Mestdagh, bezieler van deWeverij, gooit het voor de expo RIZOOM over een andere boeg. De 12 deelnemende kunstenaars, geselecteerd na een open call, bezitten een leeftijd tussen de 50 en 67 jaar. Verwacht geen old-fashioned expo. De tentoonstelling is een staalkaart van wat er vandaag de dag reilt en zeilt in de kunstwereld, ze straalt van jeugdig enthousiasme. Jonge kunst is hier vertegenwoordigd in de betekenis van recent gecreëerd werk. Het origineel materiaalgebruik, diversiteit en de evenwichtige opstelling bezorgen de kijker een verrassende eerste indruk. Niet alleen de werken gaan in dialoog, ook de makers. De 12 kunstenaars zoeken een niet vanzelfsprekend evenwicht tussen werk, familie en kunst. Daar bovenop hebben ze ook ambitie. Ze maken geen vrijblijvende kunst en gaan op zoek naar authentiek, persoonlijk werk met de optie hun kunst bloot te stellen aan de kritische blik van de kunstliefhebber. Voor allen betekent dit een creatieve uitdaging. Deze expo brengt gelijkgestemden bij elkaar, bezorgt hen een welkom netwerk en vooral geeft hen de kans naar buiten te treden.

EEN OPVALLENDE START

Aan de op het grasveld geplaatste reuzegrote installatie van Christoph Annys ga je als bezoeker zo maar niet voorbij. Zijn constructie overvalt je, triggert en zet meteen de toon, suggereert wat nog komt. Als bezoeker voel ik nu al de open verbindende sfeer en haast me vol verwachting naar de ingang.

GEMEENSCHAPPELIJKE RAAKLIJNEN

Kunstwerken ontstaan zelden in een vacuüm. Ze worden vaak beïnvloed door een maatschappelijke tijdsgeest en weerspiegelen de leefwereld van de kunstenaar. Zo ontdek ik in deze expo inhoudelijke en technische raakpunten.

Architectuur
Enkele kunstwerken verwijzen naar architectuur. John Stack is beroepshalve architect en dat uit zich in zijn artificiële architecturale landschappen: ragfijne witte technische lijnen op blauwe gelaagde velden. Daniel Storms’ werken ontstaan uit fascinatie voor een sluimerende stad tijdens het ochtendgloren. Zelf benoemt hij zijn werk als architecturaal abstract. Interieurarchitect/designer Frank Vanderhaeghe zoekt rust na een stresserende dagtaak en trekt zich terug in een cocon waar hij canvassen omtovert in monochrome dragers van subtiele, verfijnde en vooral stille ingetogen kunst, kunst zonder toeters of bellen.

Natuur en  gerecycleerde materialen
De natuur blijkt een tijdloze en onuitputtelijke bron van inspiratie voor kunstenaars. Nu de mens zelf zijn natuur aan banden legt en de verstedelijking zegeviert hebben kunstenaars een scherp oog voor organisch materiaal. Enkele zoeken geen bruikbare voorwerpen maar vinden ze, in de natuur, op de werkvloer of zelfs thuis. Herkenbare, dagdagelijkse zaken worden zodanig verwerkt dat ze toetreden tot de wereld van de kunst, het land van de verbeelding. Ze werken met wat voor handen ligt. In deWeverij zijn hier voorbeelden van terug te vinden. Enkele som ik hier op. Ik zoek naar gevleugelde woorden om een poëtisch werkje van Sandra Ruyssinck te omschrijven. Een dure verfborstel had ze niet van doen. Sandra Ruyssinck, geïnspireerd door de Japanse cultuur, schildert met zwarte inkt sierlijke lijnen met de veren van haar vogels. Patricia Gheysens verwerkt kunstig vruchten van de esdoorn ‘helikopters’ die in het citadelpark van Gent voor het rapen lagen. De observatie van een treurwilg leidde bij Els Robberechts niet tot een natuurgetrouwe tekening maar tot een grijsblauwe tedere abstractie. Annabelle Cock maakt minimalistische, extreem eenvoudige collages die de vier seizoenen verbeelden. Geometrische lijnen als grassen, geknipt in aangepaste kleuren, kleuren kenmerkend voor lente, zomer, herfst of winter, doorklieven het witte blad. Als gewezen florist sprokkelt Annick Haesendonckx vruchten van de judaspenning en andere plantresten om te verwerken in haar ‘boxes’. Slijpschijven vinden bij haar een tweede leven in een assemblage. Christiaan Van Damme valt voor de vernuftige samenstelling van honinggraadkarton. Voor zijn sculpturen, geabstraheerde figuren, kiest hij meer traditioneel materiaal zoals steen, albast…  Marianne Van der Wielen gebruikt voor haar muurhoge sculptuur terrepapier. Haar werk ‘Where is my home?’ is gecreëerd met houten kratjes. Het oogt aantrekkelijk, lief en lichtvoetig maar is het niet. Een huis is niet altijd een thuis.

Abstrahering
Zoals Els Robberechts een treurwilg abstraheert, Annabelle Cock de seizoenen minimalistisch verbeeldt, vereenvoudigt Yves Buysse de menselijke figuur op doek tot een krachtige organische vorm. Het zwarte buitenrandje rond het geschilderd oppervlak verraadt de fotograaf in de schilder.

Samenspraak van materialen
Christoph Annys verkiest geen herbruikbaar en/of broos materiaal maar grondstoffen die spreken. Het survivaldeken is niet alleen het symbool van de mens zonder huis of thuis, een thema dat ook Marianne Van der Wielen behandelt, neen zijn gouden glans verbeeldt, evenals het Carrera marmer van de installaties, onze rijke westerse wereld. Het werk van deze kunstenaar is van een schoonheid die vragen oproept. Patricia Gheysens laat harde met zachte materialen dialogeren, keramiek met blokken mousse, hard met kwetsbaar.

Marc Mestdagh heeft de mensenruimte deWeverij omgetoverd in een kunstkamer vol wondere, verrassende kunst. De 12 kunstenaars, met een gelijkaardig traject en gedeelde ambitie, spelen met vormen, materialen en beleven samen de expo. Hier dirigeert de kunstenaar/homo ludens, de bezoeker luistert ademloos. De expo RIZOOM is het levende bewijs dat kunst verbindt en dat het spelelement een fundamentele pijler is van onze cultuur.

En… ook op spelen staat geen leeftijd.

Tekst Kathleen Ramboer

INFO

RIZOOM

deWeverij
Dellaertsdreef 9
9940 Evergem (Sleidinge)
open zondagen 3 en 17 mei en 7 juni 2026
telkens van 10u tot 18u
https://deweverij.be/rizoom/

KUNSTENAARS

Christophe Annys @christophe.annys
Yves Buysse @yves_buysse 
Annebelle Cock @annabelle.cock 
Patricia Gheysens @gheysenspatricia 
Annick Haesendockx @annickhaesendonckx
Els Robberechts @els_robberechts_designer 
Sandra Ruyssinck @sandra_ruyssinck 
John Stack @johnstackworks
Daniel Storms @daniel.storms.painter 
Christiaan Vandamme @christiaan.vandamme.372 
Frank Vanderhaeghe @frankvanderhaeghe_artist 
Marianne Vanderwielen @marianne.vanderwielen

De Andies: Een residentie en zijn/haar kamer

ericrottee Geen categorie , , , ,

Tekst en foto’s Eric Rottée

De Villa Medicis in Rome is een residentie voor Franse kunstenaars die de zogenoemde Prix de Rome gewonnen hebben. De kunstenaars kunnen er tot een jaar verblijven. Een droomplaats voor een kunstenaar.


Meer bescheiden maar efficiënt zijn een aantal kunstinstellingen in België die een residentie voor kunstenaars aanbieden. Meer dan 100 zijn er in Vlaanderen en Brussel, zoals De Singel of Passa Porta. De residentie is dan het resultaat van een selectie via een open call. De duur van de residentie is heel variabel.

Ruim te ruim

Kunstenaars worden door de ruimte en de architectuur van de locatie van de residentie, bijvoorbeeld de Villa Medicis, beïnvloed in hun werk. Een vermoeden. Denken we aan onze jeugdkamer als een positief of negatief experiment. Verschillend. Dit is wat Ineke Tavernier, de regisseur en theaterstuk schrijfster, wil tonen in haar theaterstuk Ruim te Ruim. Soms is onze slaapkamer een toevluchtsoord, soms een gevangenis. En we moeten eruit, zoals in het theaterstuk met de matras, een symbool van thuis zijn. Denk aan de overbevolking van de gevangenissen.

Het ontstaan van een toneelgroep

Voor we spreken over de residentie van De Andies bij Zinnema, moeten we eerst omschrijven wat die residentie inhoudt. De Andies is een ontmoeting van vier acteurs in Zinnema, het Open Talentenhuis in Brussel. Na een geslaagde samenwerking in het kader van de afstudeervoorstelling van Thibaut Princen aan de Toneelacademie Maastricht besloten ze om verder samen te werken. Dat was in 2021. Met z’n vieren richten ze het gezelschap op. Sindsdien brengen ze elk jaar een theatervoorstelling.

De opbouw van de theatervoorstelling

Elk jaar via een open call of via kennissen in de theaterwereld vraagt De Andies een regisseur**/**regisseuse of hij of zij met hen wil werken. Ze zoeken ook, afhankelijk van het theaterstuk, extra acteurs . Dit jaar zijn er vier. Ineke Tavernier, de regisseur van dit jaar, is ingenieur-architect en Ruim te ruim is haar afstudeervoorstelling binnen de opleiding Docent en Regie aan de Toneelacademie Maastricht.

De residentie

Thibaut Princen: “We zijn al jaren kind aan huis in Zinnema; ik heb vroeger voorstellingen in Zinnema gespeeld.” “Voor elk gezelschap is ruimte of een zaal wat belangrijk is om te repeteren.” In de zomer is er meer vrije ruimte, die Zinnema dan ter beschikking stelt. “Wij zijn er als resident; de afspraak is dat wij om de twee jaar een voorstelling maken.”


“Wij krijgen ook technische ondersteuning, een klein productiebudget en 30 dagen repetitieruimte.” Zo’n engagement is fijn. “Elk jaar is er een begindag waarop je de andere residenten kunt leren kennen. Het is heel fijn om kennis te maken met wat ze bezig zijn. Er zijn mensen die we goed kennen, zoals Eline George en Elke Van Der Kelen van het theatergezelschap Tint . We praten veel met elkaar wat inspirerend is.”

Het toonmoment

Wat bijzonder is aan de voorstelling van Ineke en De Andies, is dat er interessante technieken worden gebruikt. Het decor bestaat uit een gesloten kubus in hout, een spiegel en een tafel met een stoel. Niet meer. Het is minimalistisch maar toch krachtig, waarbij de gesloten ruimte de jeugdkamer van Ineke simuleert. Twee elementen buiten de spelers voegen boodschappen toe: een voice-over en een personage dat plotseling verschijnt bovenop de kubus om instructies te geven. De matras die door de acteurs door de ruimte buiten de kubus wordt geduwd, stelt de behoefte aan reizen voor. Uit, uit! Is ons bed het huis van de slaapkamer? Even nadenken, misschien wel.

We kunnen spelen met het woord residentie: dit is waar wij wonen, een mooier woord voor huis, en voor kunstenaars een voorlopig thuis waar hun creativiteit gevraagd en gewenst is. Dit zijn welkome initiatieven van de kunstinstellingen.

https://www.zinnema.be
https://andies.be
https://www.instagram.com/de_andies_tg/
https://www.instagram.com/ineketavernier/

Tekst en Foto’s Eric Rottée