Maand: april 2026

Wanneer het atelier de ziel van het werk ademt

kramboer Geen categorie ,

Een gesprek met kunstenaar Hervé Martijn


tekst Kathleen Ramboer

Ik ontdekte per toeval op het web een foto van het atelierhuis van Hervé Martijn. Op de afbeelding straalt het geklasseerd modernistisch atelier van de kunstenaar, een ontwerp van architect Huib Hoste in zijn oorspronkelijke kleuren. Het huis intrigeerde me mateloos. Welke wondere wereld gaat er schuil achter die mooie geel/groen/rode raamkozijnen?
‘Kom eens langs in mijn atelier’ stelde kunstenaar Hervé Martijn me voor. Daar moest ik niet over nadenken! Zijn werk volg ik al een tijdje en een atelierbezoek? Zalig!

Hervé Martijn ontvangt me hartelijk. De uitnodigende grijsgroenblauwe traphal baadt in een poëtische, melancholische, nostalgische zelfs magische sfeer. Ik kan me geen betere plaats bedenken voor het creëren van canvassen waarin familie, herinneringen en emotie een rol spelen. Bij een wandeling doorheen het huis voel ik me als een ontdekkingsreiziger en val van de ene verrassing in de andere. De vele kamers geven hun geheimen niet prijs maar tonen wel een schat aan schilderijen. In een zelfportret, het enige dat ik er zag, kijkt hij door een viewmaster verwonderd naar de wereld, de beschouwer in het bijzonder, de kunstenaar observeert om later vast te leggen wat hij voelt, ervaart en ziet. Zeggen beelden niet meer dan woorden? De ‘beelden’ die ik vandaag opvang neem ik mee mijn hele leven lang, ze doen me stilstaan, nadenken en mijmeren. Ik maak een reis doorheen de volledige carrière van de kunstenaar en ontdek werken waar ik niet eens een vermoeden van had, geschilderd in diverse technieken met vele materialen. Acrylverf, olieverf, bijenwas, dripping, gebruik maken van oxidatie, schilderen op vintage valiezen, op een oude kaft, op ongewone ondergronden… hij probeerde het allemaal. De kunstenaar staat werkelijk open voor artistieke vernieuwing en evolutie. Zijn samenwerking met de conceptuele geluidskunstenaar Baudouin Oosterlynck is daar niet vreemd aan. Tegenwoordig toont hij zijn jarenlange vakmanschap in figuratieve schilderijen in olieverf.
Niet alleen de schilderijen van Hervé Martijn wil ik ontdekken maar ook de persoon achter de canvassen. Een interview is hiervoor het gepaste medium, de kunstenaar had geen bezwaar. Een lentegroene schaduwrijke tuin, heerlijke geurende koffie en taart zorgen voor de volmaakte setting.

Kunstpoort Dragen de sfeer in het atelier, de kleuren, de lichtinval … bij tot je kleurgebruik, je techniek en het licht in je schilderijen?
Hervé Martijn Ongetwijfeld, tot 25 jaar geleden schilderde ik vooral grisaille werken. Mijn atelier bevond zich toen thuis op zolder. Ik was zeker geen colorist. Door de hier aanwezige modernistische kleuren schakelde ik stapsgewijs, langzaam over naar meer kleurgebruik. Heel veel kleuren zitten letterlijk in mijn deuren en muren.


Kunstpoort De werken die ik het beste ken, zijn die van de laatste 8 tot tien jaar. Op die doeken merk ik heel veel blauwen als achtergrond met rode accenten.
Hervé Martijn De architect Huib Hoste staat bekend voor zijn gedurfd kleurgebruik. Je ziet heel veel rode lijnen in het huis, zoals de roodomrande ramen. De lucht waarnemen door een roodomrand raam maakt het blauw intenser door het complementair contrast van blauw en rood. Zo wilde de architect het en dat heeft ook zo zijn gevolgen voor de blauwen en rood op mijn doeken.

‘De rode draad’ 110×170 cm

Kunstpoort Waar haal je je inspiratie? Ik vermoed dat je familie, kleinkinderen, je naasten enorm belangrijk zijn voor je en ook als inspiratiebron voor je schilderkunst. De meeste van je werken hebben als gemeenschappelijke deler je persoonlijk leven. Je bent een observator van je eigen leven en brengt dit over op het doek. Mag ik het zo benoemen?
Hervé Martijn Ik zoek geen onderwerpen, ik kom ze tegen op mijn pad. Ik neem enerzijds foto’s, van mensen die ik ken, van familie en vrienden maar ik werk anderzijds ook regelmatig met modellen.

Kunstpoort Het model kijkt zelden de kijker recht in de ogen. Zo ontstaat er geen verbinding met de toeschouwer. De kijker is waarnemer geen deelnemer. Er is een afstand. Is dat toeval?
Hervé Martijn Dat is zo gegroeid. Een model dat wegkijkt, verzonken is in gedachten of een daad stelt, krijgt meer aandacht omdat een emotionele beeldtaal de kijker boeit. Persoonlijk voel ik me ook meer aangetrokken tot het melancholische in een schilderij.

Kunstpoort Je visuele taal is vaak gebaseerd op nostalgie. Als kunstenaar dwaal je af naar het verleden.  Zelden zie ik voorwerpen op het canvas met een hedendaagse look.
Hervé Martijn Inderdaad, ik ben nogal bezig met wat geweest is.

Kunstpoort Het thema ‘hoe je leven in evenwicht brengen’ (zie werk ‘Balanceren’) keert vaak terug in je werk. Heel wat externe omstandigheden, waar wij geen vat op hebben, beïnvloeden ons zijn. Voor controle over de balans van het leven vallen we terug op onszelf, een enorme uitdaging voor elk individu. Helpt de schilderkunst evenwicht in je leven te brengen? Geeft kunst zin aan je leven?
Hervé Martijn 100%! Ik tracht emoties en gedachten over te brengen, zonder deze expliciet zelf goed te kunnen benoemen. Het zijn allerlei herkenbare gevoelens uit het innerlijke ‘ik’. Mijn schilderkunst is voor mij dan ook vaak een soort ronddwalen in gedachten en gevoelens en een confrontatie met diepere emoties. Het schildergebeuren zelf brengt me vaak tot rust. Het zoeken, ontwerpen en creëren van ‘de beelden’ functioneert inderdaad als een middel tot emotionele balans. Kunst is voor mij een verslaving, ik kan niet zonder. In de perioden dat ik me goed voel is dat fantastisch, iedere toets zit raak. Mijn doek en ik, meer is er niet nodig. Wanneer ik last heb van een dipje, is mijn atelier ‘The place to be’, waar ik me in de intimiteit van mijn atelier kan terugtrekken, ver weg van alle drukte.

links ‘Balanceren’ 40x30cm – rechts ‘Ensemble’ 140x90cm – foto’s copyright Hervé Martijn

Kunstpoort Je schilderijen bestaan uit ontelbare verflagen. Is van bij de aanvang de toon, de sfeer al gezet, voel je onmiddellijk dit zit goed? Worstel je of werk je gedecideerd?
Hervé Martijn Elk werk kent zijn ontstaansproces als een soort gesprek.  Je voelt aan als een schilderij goed zit. Wanneer ik geen honderd procent overtuigd ben overschilder ik gewoon het doek.

Kunstpoort Streef je anatomische juistheid na? Of hoeft dat niet? Zelf heb je technisch gezien heel veel vakmanschap, vind je dat belangrijk, ook voor een kunstenaar die abstract schildert? Zie je ook bij abstracte kunst het vakmanschap van een kunstenaar?
Hervé Martijn Voor mij persoonlijk is dat belangrijk. Vroeger niet, omdat ik toen meer schetsmatig bezig was. Vanaf het ogenblik dat je fotorealistisch schildert moet een werk niet 99% juist zijn maar 100%. Een foutje stoort me ook al ziet geen enkele toeschouwer het. Bepaalde stijlen en kunstvormen laten een anatomische afwijking toe, maar ikzelf kies voor een anatomisch correcte benadering.

Kunstpoort Bepaalde voorwerpen, symbolen en/of thema’s keren terug: de kroon, een rood kruis, het puttertje, de pleister… de tweeling.
Hervé Martijn De reden is heel eenvoudig, ik werk meestal in reeksen: bv meerdere werken rond het thema van ‘de tweeling’ … gewoon doordat ik opa ben van ‘twee’ tweelingen, of een reeks die ontstond rond het thema van ‘de viewmaster’. Ooit schilderde ik een zelfportret met viewmaster, dat is niet zomaar een viewmaster maar DE viewmaster van mijn groottante met beelden van Lourdes, Lourdes die ze  één maal in haar leven bezocht. Als kind heb ik duizend keren naar die viewmaster beelden zitten kijken. Mijn 80jarige tante vertelde telkens opnieuw en opnieuw van die ene reis naar Lourdes. Die viewmaster is een beladen voorwerp, met een enorme betekenis, gevoelsmatig zeer belangrijk. Nu kijken mijn kleinkinderen in de viewmaster van mijn moeder en vertel ik hen het verhaal van de viewmaster van hun overgrootmoeder. Ik kijk achterop naar het verleden, de melancholie is nooit ver weg, nestelt zich en voelt zich geborgen in mijn schilderijen, klaar om met de kunstliefhebber in dialoog te gaan.

Kunstpoort Hebben de symbolen iets met elkaar te maken?
Hervé Martijn Niet echt.

Kunstpoort ‘Distelvink’ verwijst naar ‘Het Puttertje’ (1654) het beroemd schilderij van Carel Fabritius, te zien in het Mauritshuis in Den Haag. Het puttertje verwijst ook naar het boek van Donna Tart. Ben je een literatuurliefhebber? Gebeurt het wel meer dat een boek, een tekst je inspireert voor de titel van een schilderij?
Hervé Martijn Niet echt. Ik lees wel, maar meer rond psychologie en filosofie. Het schilderij van het putterke was ook weer toevallig een onderwerp dat op mijn weg kwam. Op zekere dag vond ik een dood putterke op mijn vensterbank. Dat vogeltje legde ik op een boek en dit klein stilleven vertaalde ik in een schilderijtje. Zo overkomt het me wel vaker dat onderwerpen bij toeval komen ‘aangevlogen’. Stapsgewijs worden er connecties gemaakt, ontstaan er linken met de kunstgeschiedenis en groeien er reeksen schilderijen rond een bepaald thema.

Kunstpoort Denk je na over het leven, filosofeer je tijdens het schilderen of ben je één en al concentratie, gefocust op je techniek of komt er ook ‘denken’ aan te pas?
Hervé Martijn Ik werk op automatische piloot. Ik denk niet meer na over welk penseel ik hoef te gebruiken. Wat gaat er door mijn hoofd, geen idee! In het atelier is klassieke muziek mijn metgezel, zonder lukt het niet.

Kunstpoort Je schildert het zichtbare, de uiterlijke wereld en toch zijn je canvassen dragers van het onzichtbare, het innerlijke. Is het niet moeilijk de twee in eenzelfde schilderij te bundelen. Is het maakproces niet enorm belastend niet alleen fysisch maar ook voor de psyche?
Hervé Martijn Ja dat is zeker lastig. Er is die voortdurende drang tot ‘registreren’ van gedachten en gevoelens. Het is een onophoudelijke zoektocht.

“Agnus Dei, qui tollis peccata mundi, miserere nobis…” 40x40cm

Kunstpoort Het schilderij oogt mooi maar het is toch meer dan dat.
Hervé Martijn Ik moet connectie voelen met een werk. Al vind een buitenstaander het knap, wat voor mij niet af is, geraakt niet door de sluis, vertrekt niet naar een galerie.

Kunstpoort Je werken zijn moeilijk te ontcijferen voor een buitenstaander en leven een eigen leven. Kortom ze zijn raadselachtig, vaak moeilijk te doorgronden. Je oeuvre is realistisch met een verborgen inhoud, het zijn schilderijen die een inspanning vragen bij een breed publiek. Zo zijn er bepaalde verrassende elementen zoals ‘de rode bes’. Je schilderijen verbergen een geheim dat je niet graag prijsgeeft. De kijker is vrij er een eigen invulling aan te geven. Die hangt af van persoonlijke ervaringen, emoties en achtergrond. Ga je graag in gesprek met de kijker over een werk of liever niet?
Hervé Martijn Het kijkpubliek voegt een eigen betekenis toe aan een schilderij, dat mag. Ik ga met graagte een dialoog aan met het publiek. Vaak ontvang ik mails van kopers die om een woordje uitleg vragen of hun eigen inzicht mede delen. Dat vind ik fijn. Mijn schilderijen vinden een eigenaar omdat er een klik is, omdat de belangstellende voeling heeft met het schilderij. Psychologen, psychotherapeuten, psychiaters, mensen uit de zorgsector zijn de grootste groep die de laatste 15 jaar respons geven op mijn werk.

Kunstpoort Hecht je veel belang aan titels. Vaak lijken ze heel eenvoudig en vanzelfsprekend. Soms moeilijker te begrijpen. Is het nuttig dat de kijker de titel kent om uiteindelijk het schilderij ten volle te kunnen appreciëren of te ontcijferen?
Hervé Martijn Het is zeker een meerwaarde.

Kunstpoort Je schilderijen geven aanleiding tot het verkennen van het innerlijke landschap. Ook al visualiseren ze pijn, kwetsbaarheid, ze blijven esthetisch, dit in schril contrast met vaak agressieve hedendaagse werken. Hoe sta je tegenover, voor het brede publiek, vaak afstotelijke kunst?
Hervé Martijn Een agressieve dramatische intensiviteit in films, toneel en/of dans kan ik wel smaken. Ik ben ook getriggerd door de agressieve zwaarmoedigheid van kunstenaars als Anselm Kiefer die oorlog, vernietiging, verval en destructie een gezicht geeft. De expo van Louise Bourgeois in Parijs ontroerde me en betekende voor me een openbaring. Haar kunst ligt kilometers van mijn werk af maar toch verwerken we dezelfde problematiek. Bij mij overheerst de melancholie, haar werk is zwaar op de hand, getormenteerd. Ze verkent gevoelige thema’s zoals de dood, familiale trauma’s, isolement, eenzaamheid, het vrouwelijk lichaam. Ook zij kijkt achterom en put uit haar persoonlijke leven.

Kunstpoort Van welke schilderkunst hou je zelf, abstract, figuratief… Wat mag aan de muur in je leefwereld?
Hervé Martijn Ik koop regelmatig kunst ook fotografie. Wat me opvalt, ik heb een groot aantal zwart/wit werken, minder kleur. Dat sluit aan bij mijn vroegere grisaille werken, toen kleur niet de hoofdrol speelde.

Kunstpoort Betekent het veel voor je als ik beweer dat je werk tijdloos is en in de verre toekomst de kunstliefhebber zal blijven boeien. Is dat de bedoeling, is dat noodzakelijk om gemotiveerd te blijven om verder te schilderen?
Hervé Martijn Als kunstenaar leef je in een cocon, je ontmoet heel veel bevriende kunstenaars, een regionaal kunstpubliek… het is een wereld van ons kent ons. Binnen deze kringen is er ongetwijfeld waardering. Pas als je die beperkte kring doorbreekt wordt de impact van je werk op de wereld duidelijk. Ook ver van mijn bed voelt het publiek affectie met mijn schilderijen. Een universele beeldtaal is heel belangrijk voor me.

Kunstpoort De kunst van Hervé Martijn overviel me om nooit meer los te laten. Het gesprek met de kunstenaar gaf me heel veel energie, zin om te schrijven en goesting om niet alleen kunst te smaken maar ook te maken. Dit is wat goede kunst kan teweeg brengen.

Tekst Kathleen Ramboer

INFO

https://www.instagram.com/hervemartijn/
https://www.hervemartijn.com/

TENTOONSTELLING ‘STILLE GETUIGEN’

Expo ‘Stille getuigen’

Hervé Martijn en Luc Cappaert

opening 10 mei 2026 om 15u
van 10 mei tot 20 juni 2026

open do-vr-za van 15u tot 18u

galerie s. & h. de buck
Zuidstationsstraat 25
9000 Gent

ANTANAS SUTKUS PHOTOGRAPHS

kramboer Geen categorie


Fototentoonstelling in Villa De Bondt

recensie Kathleen Ramboer

Wie terug gekatapulteerd wil worden naar de Baltische staten tijdens de Russische heerschappij kan terecht in Villa De Bondt te Gent. Daar stelt de Litouwse fotograaf ANTANAS SUTKUS (1939) tentoon.
Je mag het een documentaire fototentoonstelling noemen maar het is meer dan dat. Door de persoonlijke verhalende visie van de fotograaf, het sprekende natuurlijk licht, de gedetailleerde grijstinten, de accurate kadrering en zijn oog voor compositie, mag je de foto’s kunst noemen, kunst met een grote K.

Antanas Sutkus legt de focus op de menselijke blik en gevoelens in een onvrije autoritaire staat. Er is heel veel aandacht voor het kind, het enige vrije wezen tijdens het regime. Op de foto’s kijkt dat kind je aan met een onderzoekende, bedachtzame bijna volwassen oogopslag.
De beelden zijn een tijdloze afspiegeling van een tijdsgeest. Ze tonen universele gevoelens, de veerkracht van een onvrij volk in eenvoudige levensomstandigheden.

Onbewust denk je als bezoeker aan de Franse fotograaf Cartier-Bresson. Toch is Antanas Sutkus niet beïnvloed door de Westerse fotografie van die tijd. Op de site* kan je het volgende lezen:
“Deze fotografie heeft nooit een grote invloed gehad op mijn visie. Tegen de tijd dat ik deze internationale fotografie leerde kennen en evenementen begon te volgen, had ik mijn eigen persoonlijke stijl al gevonden.”

De beelden zijn prachtig afgedrukt in Kooldruk (carbon printing), een duurzame, hoogwaardige fotografische zwart/wit print techniek die ook in de donkere tinten details weergeeft. De kaders zijn stijlvol eenvoudige zwarte lijsten en hangen mooi contrasterend op de kraak witte expomuren van de mooie galerie ruimtes.


Omwille van een iconische foto dwaalt in de tentoonstelling ook de geest van Jean-Paul Sartre rond. De foto staat als blikvanger afgebeeld op de uitnodiging.
op de website* lees ik
“In deze iconische foto, zijn bekendste werk, voelt men de aanwezigheid van wind, hoewel er helemaal geen wind te bespeuren valt:
We zien Sartre mijmerend en overpeinzend. Wat Sutkus vastlegt, is echter geen uiterlijke handeling, maar een innerlijke toestand.
De “wind” lijkt voort te komen uit Sartres gesloten, voorovergebogen gestalte, alsof hij tegen een onzichtbare kracht in beweegt.
Dit beeld toont geen natuurkracht, maar weerstand als gedachte, het toont Sartres diep menselijke, existentiële strijd als een voelbare tegenwind.

Jean-Paul Sartre

Als bezoeker voel je je onmiddellijk thuis in de galerie. De curator/organisator ontvangt elke bezoeker met heel veel enthousiasme en diept voor de kijker boeiende verhalen en anekdotes op.
Niet alleen de fotografie tentoonstelling is een aanrader maar ook de locatie. Villa De Bondt, een architecturaal pareltje van architect Jan-Albert De Bondt (Gent 22 augustus 1888), zorgt voor een bijkomende ster. Vergeet ook niet een blik te werpen op het sculptuur in verguld gips van de Gentse beeldhouwer Geo Verbanck “Vers la Vie” of “Het Leven tegemoet”. Dit beeld is terug van 52 jaar weggeweest en staat op zijn oude vertrouwde plaats.

* https://villadebondt.be/sutkus/

INFO

ANTANUS SUTKUS PHOTOGRAPHS

8 maart 2026 tot 6 juni 2026

Villa De Bondt
Krijgslaan 124
9000 Gent
donderdag, vrijdag, zaterdag
14u tot 18u
of op afspraak

toegang gratis

Geen hapklare kunst

kramboer Geen categorie , ,

EXPO breekbaar / fragile
in Galerie drie met Yuna Denis en Ronny Broeckx

tekst en fotografie Kathleen Ramboer

Met de werken van Ronny Broeckx en Yuna Denis presenteert Galerie Drie geen hapklare kunst. Beide kunstenaars evoceren een innerlijke wereld waarvan ik graag de sleutel krijg die me toelaat hun artistiek universum te verkennen. Hoewel… een vleugje mysterie mag en moet er altijd zijn. Verborgenheid stimuleert een beleving die verder reikt dan kijken en de kunstliefhebber laat dromen, voelen, genieten, reflecteren…

Op het eerste zicht hebben hun werken weinig gemeen, niets is minder waar, ze raken elkaar ongewild zachtjes, niet bruusk, heel bedachtzaam.

VERWANTSCHAP

DE PATINE VAN EEN VER VERLEDEN

Beide verwerken gebruikte voorwerpen die mooi zijn, omdat ze dragers zijn van leven, deel uit maken van hun ‘zijn’ en een welkome patine uitstralen van verloren tijden.
Bij Ronny Broeckx zijn dat gebruikte verpakkingen bij Yuna Denis katoenen of linnen lakens die ooit geborgenheid betekenden, oude metalen platen… stukken hout die ze hier en daar op haar pad vindt of krijgt van vrienden…
Ronny Broeckx ge- en verbruikt verpakkingen en vergeten materiaal, omwille van de schoonheid die hij vindt in vorm, textuur of omwille van het picturale. Het onvolmaakte, een beduimelde ondergrond, een vlek, een streep… dit alles kan de aanzet zijn tot een boeiend, nieuw avontuur, de start van een kunstwerk waar de spanning tussen oud en nieuw 100% benut is.
Ik citeer graag de kunstenaar Ronny Broeckx: ‘Vlekken inspireren me, en toeval is uiteraard belangrijk. Volgens mij is toeval ook een begrip dat verdwijnt vanaf het moment dat je het gebruikt. Dan is er geen toeval meer maar ga je er constructief mee om en geeft het op dat moment richting aan het ‘zijn’. Dat is volgens mij ‘de natuur’ van het zijn, het gebeuren.’

Ronny Broeckx

In het oeuvre van Yuna Denis speelt het verleden een belangrijke rol. Door artefacten en oud materiaal te gebruiken is ze in staat zich verbonden te voelen met haar familie en met vele generaties kunstenaars. Kunst maken buiten een emotioneel kader is voor haar niet aan de orde. Het toeval speelt bij haar een hoofdrol. Ook haar werk oogt picturaal sterk omwille van de onderliggende patine en het coloriet van de materie. Ze gebruikt vaak pigmenten wat haar kunst een zekere authenticiteit bezorgt. Mag ik haar een hedendaagse ‘oude’ meester noemen?

HET ANTIGIF VAN STILLE KUNSTENAARS

Zowel Ronny Broeckx als Yuna Denis zijn ‘stille’ ‘trage’ kunstenaars die met hun poëtische tactiele kunst een antigif toedienen voor onze chaotische, drukke wereld, een wereld die ons overstelpt met afschrikwekkende, schreeuwerige beelden, een wereld die we niet graag de onze noemen.
Het werk van Ronny Broeckx straalt rust uit, iets meditatiefs, maakt stilte tastbaar. Toch is de kunstenaar niet letterlijk  een ‘trage’ kunstenaar. Om zijn energie te verdelen, schildert hij simultaan aan meerdere werken. Zo vermijdt hij het gevaar een schilderij ‘kapot’ te werken.
Het kleurenpalet van Yuna Denis bestaat hoofdzakelijk uit blauw en ijzig grijs. Blauw wordt geassocieerd met de lucht en de zee, die kalmte en sereniteit uitstralen, toch brengt kunst Yuna Denis niet altijd tot rust. Kunst maken is voor haar een vluchten en een strijd, een confrontatie met het verleden. Als een archeoloog zoekt Yuna Denis naar oude sporen op een oppervlak, naar een ziel om ermee aan de slag te gaan. Ze groeide op vlakbij de Atlantische Oceaan, die subliem is en tegelijkertijd wild. Volgens haar bezorgt het water van de oceaan innerlijke rust maar de tol betalen we met mensenlevens.

Yuna Denis

KUNST IS EEN NOODZAAK – HET ATELIER

Yuna Denis – SHIELD –
my skin ain’t bulletproof
Aluminium powder on prepared cotton, oil painting, home made gesso

En ja ze hebben nog iets gemeen. Beide kunstenaars creëren kunst uit noodzaak; dwangmatig en gedreven. Hun persoonlijk leven en creativiteit hebben elkaar nodig, ze zijn stevig met elkaar verbonden.
Voor Yuna Denis is kunst maken een ontsnappingsroute naar het verleden, een manier om zich te beschermen tegen de toekomst, een schild tegen een harde realiteit. Haar atelier is een veilige haven, weg van alle leed. Maar ze is niet immuun voor het lijden in de wereld. Op Instagram lees ik naast een gevoelig werk  ‘my skin ain’t bulletproof’.

Haar kunst is haar uitlaatklep voor emoties. Dit vertrouwde ze me toe: ‘Vaak vertoef ik in onstuimige wateren, dan is het fijn met de handen te werken, het andere deel van mijn ‘zijn’ op te zoeken tot de storm is gaan liggen’. Haar canvas vergelijkt ze met de huid die sporen draagt van wat eens is geweest. ‘It’s a genesis’. ‘De huid, is dat niet het grootste orgaan van het menselijk lichaam dat ons in staat stelt een complexe wereld genuanceerd te ervaren?’ dat fascineert haar. Ze zoekt een kader waar haar kunst gezien en gehoord kan worden en hoopt stilletjes dat die kunst van haar de tand des tijds doorstaat, en dat blijkt van wezenlijk belang voor haar.
Ronny Broeckx
Voor die noodzaak gaan we terug tot zijn kindertijd. Van kleins af aan was de drang er om te tekenen, dit moest en zou deel uitmaken van wat hij later wilde worden. Misschien is het moeilijk te vatten maar ook zijn kunst is de vertaler van een sfeer, een gemoed, emoties verwerkt in een subtiel, poëtisch kleurenpalet. Kleur verhaalt hoe hij de wereld beleeft: nu eens vrolijk en blij dan weer somber en triest. Misschien lijkt de kunst van Ronny Broeckx kinderlijk eenvoudig dat is het niet, het ontstaan proces is niet zo simpel en sterk gelaagd. Het maken kan vlot en snel verlopen maar ook moeizaam en traag, in fases. Na een jaar een laatste beslissende touch aanbrengen? dat kan bij Ronny Broeckx. Zijn kunst volgt het ritme van het leven, een natuurlijk proces.
Het werk van Ronny Broeckx straalt een zekere lichtheid uit. Het is alsof zijn cardboards en canvassen het licht weerkaatsen. Daarom stel ik me een atelier voor dat baadt in het licht. Niets is minder waar. Ronny Broeckx: ‘Mijn atelier is een vrij donkere ruimte. Hier wil ik dat het daglicht mijn werk zo weinig mogelijk beïnvloedt. Het gebrek aan contact met de buitenwereld laat me toe me enkel te focussen op mijn gedachten.’
Intensief creëren in de afgezonderde, introspectieve sfeer van een atelier hebben zowel Ronny Broeckx als Yuna Denis gemeen met vele andere kunstenaars.

WAAR DOEN ZE HET VOOR? VOOR AANDACHT, ENGAGEMENT EN TIJD VAN DE KIJKER?

Het werk van Ronny Broeckx is ongrijpbaar en toch ook herkenbaar, je ziet een lijn, een vlak, een streep, een vlek en nog een vlak… Het is kunst met een laagje mysterie. Wat beoogt de kunstenaar?
Ronny Broeckx merkt op dat de meeste toeschouwers zoeken naar herkenning, een herkenning die differentieert van persoon tot persoon. Hoe de kijker zijn werk interpreteert raakt hem minder. De intrinsieke motivatie, de passie waarmee het werk tot stand kwam, staat centraal. Graag laat hij de deur op een kier voor een verhaal, een invulling. Omdat een titel het interpreteren stuurt, draagt een werk vaak geen titel. Wat is er boeiender voor de beschouwer dan een eigen verhaal bij een kunstwerk verzinnen?


Het werk van Yuna Denis noem ik graag tijdloos. Ze verbeeldt emoties van alle tijden. Wil ze een emotionele reactie van het kunstpubliek? Tijdloosheid intrigeert en fascineert Yuna Denis al jarenlang . Ze vraagt zich af hoe ze aan het veeleisende ‘nu’ kan ontsnappen. Materialen en objecten zijn tegenwoordig weinig duurzaam. Maar als haar werk bij de toeschouwer een diepe gevoelige snaar raakt en een emotionele resonantie overblijft, dan is ze in haar opzet geslaagd want de essentie van haar werk overstijgt de tijd. De mogelijke impact op de kijker staat voor Yuna Denis niet ter discussie. Yuna Denis: ‘Als ik voldoende naar het werk heb geluisterd, zal het anderen raken. Anders is het misschien nog niet klaar om gezien te worden.’

links werk van Ronny Broeckx – rechts Yuna Denis

TOT SLOT

Persoonlijk vind ik het oeuvre van Ronny Broeckx fantasierijk en levendig. Hij jongleert met kleuren en vormen. Wat onmiddellijk de aandacht trekt is het gebruik van een spuitbus. De aandachtige kunstliefhebber legt ongetwijfeld onmiddellijk de link naar de Straatcultuur. Ik waag me zijn werk een veredelde vorm van Street Art te noemen wat de kunstenaar onmiddellijk weerlegt. Wat hij maakt houdt het midden tussen het klassieke schilderen met borstels en de air brush. Hij gebruikt beide door elkaar, de laatste tijd verkiest hij de spuitbus als instrument voor de laatste laag. De verf van de spray die hij gebruikt is op basis van acryl, een compleet andere verf dan deze van de straatartiesten. Zijn verhaal leunt niet aan bij dat van de straatcultuur. En… vlekken en trash zorgen bewust voor een vrolijke noot in zijn werk, zonder dat zou het geen ‘Ronny Broeckx’ zijn.

Vooral de diversiteit aan materialen waarmee Yuna Denis werkt valt me op: stof, hout, doek, metaal, artefacten… Ze experimenteert erop los met pigmenten, pastel, verf, aluminium poeder… ze schraapt, schildert, veegt, schuurt tot ze het gewenste resultaat bereikt. Op deze manier bezorgt ze de kijker een zintuiglijke beleving. De kunstenares herdenkt materialen uit het verleden, ontdekt verborgen wijsheden en transformeert de objets trouvés naar kunst. Haar werk situeert zich vaak tussen sculptuur en schilderkunst. Doek spant ze niet op want daar houdt ze niet van, de pigmenten en metaalpoeder zweven over het oppervlak, een schilderachtig sculptuur kan geboren worden. Houten voorwerpen bezorgt ze diverse picturale laagjes en tovert ze om tot een tableau. In haar kunst schuilt de herinnering aan haar jeugd, haar moeder, haar vader, de zee… kortom ze creëert een brok pure geschilderde emotie.

breekbaar / fragile
is een expo die zich nestelt in mijn geheugen. Zo kan ik later, eens het beeldend werk veilig opgeborgen is en afgeschermd in het atelier, de verrassende indruk die de tentoonstelling op me maakte terug oppikken en rustig nagenieten.

Tekst en foto Kathleen Ramboer

INFO

Breekbaar/Fragile
Yuna Denis en Ronny Broeckx
03.04-26.04.2026

Galerie drie
Sint-Amelbergastraat 3A, Gent

Vrijdag en zaterdag van 9u tot 18u
Zondag van  9u tot 14u

opening
vrijdag 3 april tussen 19 en 22 uur

https://www.instagram.com/yunadenez/

https://www.instagram.com/ronnybroeckx/