Hij is bekend om zijn naakten, vrouwen meestal, en hij viel in kunsttentoonstellingen (De Panne, Gembloux) enkele keren in de prijzen. “Het belangrijkste voor een kunstenaar”, zegt Ronny Roels (59), “is de vrijheid. Doe wat je graag doet.”

Wat hem fascineert? “De droomwereld. Het aftasten van de wereld tussen droom en realiteit”.

“Maar de passie voor kunst is er altijd geweest. Kunstenaar word je niet, het zit in je, misschien wel van bij de geboorte. Het is een manier van denken en daarbij komt ook veel zelfstudie”.

In zijn opleiding leerde hij technisch tekenen en later leerde hij de grote lijnen van landschappen  opbouwen. Toen kwamen de portretten in potlood en nog later begon hij te werken met acryl en olieverf.

“Ja, ik wil het een passie noemen. Soms ben ik een hele nacht bezig met één werk. Kunstenaars zijn nu eenmaal speciale mensen. Of ik eigenzinnig ben? Jazeker. Ik sta open voor andere invloeden, maar het moet wel goed zijn”.

Waarom schilder je bijna altijd naakten?

“Dat zal het rebelse in mij zijn, de taboes van de jaren ’80 doorbreken, die tegenwind. Zo ben ik stilaan met levende modellen gaan werken, mannen maar toch vooral vrouwen. Anatomie heeft mij altijd gefascineerd. De gespierde lijven van Rubens, dat is iets helemaal anders dan die gestroomlijnde modellen in de boekjes”.

Erotisch?

“Of mensen mijn werken erotisch vinden, dat moeten ze zelf weten. Als je naakt schildert, moet je in de eerste plaats je model een goed gevoel geven, anders lukt het niet. De meeste van mijn modellen komen trouwens terug. Daar is niets erotisch aan”.

“Grote voorbeelden? Neem nu Paul Delvaux, René Magritte maar nog vele anderen. Jan Fabre ligt mij minder”.

Heeft jouw werk raakvlakken met muziek?

“Als ik schilder, draai ik liefst hardrock: Rammstein, Metallica, ACDC, dat soort groepen. Klassieke muziek of opera is ok maar niet tijdens het werk”.

Kan kunst de wereld verbeteren?

“Dat weet ik zo niet, maar ze kan mensen doen nadenken. Of er in het onderwijs meer aandacht voor kunst moet zijn, is een moeilijke vraag. Alleszins moet er meer aandacht zijn voor filosofie, en dat is toch wel een raakvlak met kunst”.

“Ik wil mij in de toekomst meer focussen op actuele thema’s die mensen doen nadenken, zo van: wat zit erachter? Een van mijn ideeën heeft te maken met pesten, het hoe en waarom”.

Meer info: www.roelsronny.be

Tekst: Gerrit De Clercq

Foto: Bernadette Van de Velde

Kunstschilder Erik De Meuleneere,
realist en detaillist

Ooit was hij officier in de lange omvaart op de zeven wereldzeeën, later leidde hij een bedrijf met 120 man in ‘de Congo’ en toen vond hij in Lokeren een nieuwe adem als kunstschilder. “Ik denk dat ik zowat zevenhonderd schilderijen gemaakt heb, en meer dan achthonderd tekeningen”.

“Je moet wel een beetje talent hebben, anders begin je er maar beter niet aan. En dan moet je er alle dagen mee bezig zijn: tekenen, schetsboek altijd bij de hand, en dan schilderen.”

Hoe zou je zelf je stijl benoemen?

“Ik zou mezelf realist én detaillist noemen. Dat zie je ook in mijn werken. Ik heb altijd mijn eigen zin gedaan, niets willen nabootsen. Wat er bijvoorbeeld in het SMAK te zien is, zou mij trouwens niet kunnen inspireren. Ik zou daar nooit willen exposeren. Al vind ik Borremans bijvoorbeeld wel klasse. Maar Luc Tuymans heeft naar mijn gevoel een veel te groot ego. Kunstenaars met zo’n groot ego, ik vind dat flauwekul.”

In zijn atelier hangt en ligt een keure van kunstwerken: portretten, natuurbeelden, en enkele werken die duidelijk op jazz geïnspireerd zijn. Erik De Meuleneere is dan ook sinds jaar en dag een drager van de Lokerse jazzscene.

“Mijn favorieten? Ik noem er maar een paar: Count Basie, Stan Getz, Oscar Peterson, John Coltrane, Miles Davis…”

Ook boeken kan hij smaken: “twee tot drie per week, vooral Franse literatuur.”

Zijn er dingen die jou tot tranen toe kunnen beroeren?

“O ja, Argentijnse muziek bijvoorbeeld. Of Edward Hopper, die heeft zo veel kunstenaars geïnspireerd. Ik heb alles van hem verzameld wat ik te pakken kon krijgen, ik heb meer dan vierhonderd foto’s van zijn werken”.

De ene helft van de wereld probeert de andere helft uit te moorden. Kan kunst daar iets aan veranderen?

“Ik denk het niet, dat zou niet lukken. Je moet al goed opletten welke woorden je op Facebook gebruikt. Vooral in islamlanden zijn ze daar heel gevoelig aan. Ik heb geschreven over Iran, Irak, Koeweit…Ik kreeg dan wel eens een opmerking of ik wel juist in mijn hoofd was. Niet doen, dus. Congo, in vergelijking, dat viel nog mee. Al moet je niet proberen de problemen met de mijnontginning uit te leggen. Mensen begrijpen dat toch niet.”

Wordt er in de opleiding in de middelbare scholen voldoende aandacht aan kunst besteed?

“Neen, absoluut niet. Ik heb het niet alleen over beeldende kunst, maar ook over muziek. Ik word daar triest van. En als die tieners naar de unief gaan, is het eigenlijk te laat.”

Wat kost een kunstwerk van jou,  eigenlijk?

“Moeilijk te zeggen, het hangt onder meer af van het formaat van het werk. Je moet weten, een doek kost makkelijk 70 tot 90 euro en voor een tube goede verf ben je al gauw 35 euro kwijt.”

Hoe wil je, na je dood, herinnerd worden?

“Totaal niet, niks. Ik ben trouwens atheïst. Ik wil gecremeerd worden en dan mogen ze mij in zo’n urne in zee dumpen. Gedaan is gedaan.”

Tekst: Gerrit De Clercq
Foto: Bernadette Van de Velde

Op 3-4-5 juni werden er ‘kunstenaarsvodden’ tentoongesteld in BLANCO, de exporuimte van NUCLEO, in de Paddenhoek te Gent. Dit was meteen de laatste tentoonstelling in de Paddenhoek. De BLANCO-ruimte van het ateliergebouw in de Paddenhoek is ondertussen verhuisd naar de voormalige feestzaal van de Veeartsenijschool van Gent. Vele kunstenaars hebben er ook hun onderdak gevonden.

Curatoren van dit project Free Pectoor en Brantt deden een oproep aan kunstenaars om één vod uit hun atelier in te dienen. Een 47tal kunstenaars gaven gehoor aan deze oproep. De vodden werden tentoongesteld op een originele niet-conventionele manier: één vod was er traditioneel ingekaderd de rest werd verwerkt in installaties met een knipoog of op een creatieve manier opgehangen.
Zowel professionele, semiprofessionele als amateurkunstenaars stuurden hun vod, een mooie mix, door de presentatie was zeker niet te merken welke discipline, oeuvre of welke kunstenaar de vod vertegenwoordigde, een belangrijke factor voor de curatoren.
Ik laat de curatoren aan het woord.
Alle tentoongestelde vodden worden gemerkt met een label aan de hand van een code, zodat iedere vod traceerbaar is. Hierbij wil men de vraagstelling opwekken hoe het komt dat die vod daar is terecht gekomen en waarom die ene een bevoordeelde plaats heeft gekregen, terwijl er een ander exemplaar die misschien rijker is aan kleur of vorm in een installatie wordt gebruikt. Enerzijds kan dit een referentie oproepen naar de huidige vluchtelingenstroom, anderzijds ook hoe we in de maatschappij elkaar beoordelen op basis van uiterlijk, achtergrond, intelligentie, … Allemaal factoren afhankelijk van het toeval of toch door individuen die alles in een bepaalde richting duwen?

Iedere vod heeft zijn eigen identiteit en brengt een verhaal met zich mee. Alle kenmerken van een gebruikte vod vertellen veel over de achtergrond omtrent afkomst en levensloop en zullen tijdens de tentoonstelling ook worden samengebracht met allerhande object trouvés, waardoor al deze verhalen hun weg verder zetten.

De tentoonstelling werd uiterst positief onthaald.
Reactie van Ann na de vernissage:
Ik vond dit een kei(s)tof idee “de vodde”
Vanaf nu zal ik elke vod anders gaan bekijken.
Kunst is: de dingen anders interpreteren.

Het fijne aan dit project was ook het feit dat het no-budget was. De tentoonstellingsruimte BLANCO werd trouwens gratis ter beschikking gesteld door NUCLEO. Dit bewijst dat een kleinschalig initiatief zonder budget met gepassioneerde curatoren en medewerkers kan uitgroeien tot iets groots in zijn bescheidenheid.

Na RAGS is een vod niet echt een vod meer. Het is meer dan dat, het is een ziel die erin verstopt zit en misschien is het ook wel kunst?
Oordeel zelf maar.

Deelnemende kunstenaars: Chris Hubrecht, Phi, Jan Delestinne, Sylvie Janssens, Hilde Van Impe, Tessa Groenewoud, Topo Copy, Okke Vanbrabant, Kathleen Ramboer, Colette Cleeren, Eddy De Buf, Tom Van Nevel, Isa D’hondt, Bart Slangen, Miet Verschelden, Fred Michiels, John Bulteel, Jo Michiels, Monique Vanthomme, Mia Reynaert, Anne Vanhauwaert, Willy Cauwelier, Nicoline van Stapele, Kristof Malfait, Sanne De Wolf, André Van Schuylenbergh, Ronny Broeckx, Thanh Long Lam, Saar De Buysere, Yvan Vanbrabant, Fatime Molnar, Tiemke Gauderis, Hannelore Celen, Peter van Ammel, Corry Vandermassen, Kristof Lemmens, Marjolein Labeeû, Niels Ketelers, Anne Nÿs, Hilde Van Wambeke, Free Pectoor, Johan Clarysse, Anne Vanoutryve, Elise Berkvens, Dalia Paridaen, Christophe Denys, Brantt.

De curatoren:
Brantt
http://www.brantt.be/
Free Pectoor
http://www.nucleo.be/project/index/nl/126
http://www.nucleo.be/artist/index/nl/104
http://www.nucleo.be/project/index/nl/135
http://www.nucleo.be/blancoproject/index/nl/55

Meer info over Nucleo: doelstellingen, atelierproblematiek van de kunstenaar, ateliers, exporuimtes
www.nucleo.be
http://www.nucleo.be/gebouw/index/nl/29
http://www.nucleo.be/blanco/index/nl

Tekst en fotografie: Kathleen Ramboer

Feedbacksessie voor kunstenaars

Een organisatie van KUNSTWERKT

Zaterdag 30 april 2016 organiseerde KUNSTWERKT een persoonlijke feedbacksessie voor kunstenaars in de Academie voor Schone Kunsten te Kortrijk. Er was een feedbacksessie met aandacht voor portfolio en ook een feedbacksessie op de kunst zelf. Wij volgden de laatste, benieuwd naar welke impact dergelijke feedback op het werk van een kunstenaar kan hebben.

Interview vóór de feedback

met Roseline Christiaens – schilderkunst

KR Kunstwerkt organiseert reeds een aantal jaren deze feedbacksessies. Is het de eerste maal dat je hiermee kennismaakt en wat verwacht je ervan?
RC Ik wil vooral weten hoever ik met mijn schilderkunst sta in het bijzonder het portret. Ik vrees dat ze mijn werken te braaf zullen vinden. Ik werk vooral fotografisch realistisch tegen de heersende smaak in. Gelijkenis is voor mij belangrijk. Wat me intrigeert is het spel van licht en schaduw. Omdat die zoveel over een persoon vertellen schilder ik graag de handen erbij. Met mijn portretten geef ik graag het innerlijke weer en schilder daarom het liefst naar model. Ik hou van een warme uitstraling die van het doek uitgaat. Mensen moeten blij mijn atelier verlaten. Naar model schilderen is niet altijd mogelijk, dan werk ik vaak naar foto’s. Die foto’s neem ikzelf, het moeten goede foto’s zijn die het karakter van het model weerspiegelen.

KR Ben je ambitieus?
RC Inderdaad ik heb ambities en zou graag in een galerij exposeren. Ik volg reeds zes jaar schilderkunst en schilder portret in opdracht.

Roseline troont me mee naar een muur waar verschillende van haar portretten ophangen. Op gelijkenis kan ik niet oordelen maar een mannenportret in bruine tinten trekt mijn aandacht. Ik vind het knap geschilderd en wens Roseline nog veel succes. Het is tijd voor de feedbacksessie.

Interview na feedback

met Tinne Vereeck – schilderkunst
Feedbackgever: Katleen Deleu

KR Kom je voor de eerste maal naar de feedbacksessie?
Ken je de kunstenaar van wie je feedback kreeg en vind je dat belangrijk?
TV Inderdaad het is de eerste maal dat ik aan dergelijke sessie deelneem. Wie de kunstenaar is of welk werk hij zelf maakt speelt voor mij geen rol. Belangrijk is voor mij de eerste indruk die mijn werk maakt op de feedbackgever.

KR Waarom deze feedbacksessie, wat verwachtte je en is die verwachting ingelost?
TV Deze feedback zie ik vooral als voorbereiding op de jury in de academie te Lier. Ik volg nu het vijfde jaar schilderkunst.

KR Heb je twijfels omtrent je kunst en zoek je bevestiging tijdens deze feedback?
TV Twijfel heb ik niet. Ik ben zelfzeker en dit is ook nodig. Ik heb veel ambitie en wil kunst maken voor de eeuwigheid al grenst dit aan de waanzin. Het ultieme beeld is mijn queeste. De positieve opbouwende kritiek van Katleen Deleu helpt me verder op die weg. Ze vond mijn werk technisch sterk en dat schept moed.
Je kan me nu al beroepskunstenaar noemen, ik schilder paarden in opdracht.

KR Wat is voor je van belang, dat je kunst mooi oogt of dat de boodschap die je wil brengen overkomt los van het esthetische?
TV Kunst moet voor mij niet alleen mooi zijn maar ook inhoud hebben. Met mijn kunst wil ik een breed publiek beroeren. Door met kleur te spelen, door het gebruik van complementaire kleuren hou ik rekening met schoonheid en met de kijker.

KR Deze feedbacksessie, de zoektocht naar het ultieme werk is vaak interessanter dan het tastbare eindresultaat. Bewaar je voorstudies, alles wat naar je uiteindelijk finale kunstwerk leidt?
TV Het proces is inderdaad enorm van belang. Soms maak ik van een schilderij drie versies. De laatste is voor de kijker misschien de beste maar de andere twee zijn even belangrijk.

KR Ga je je werkwijze na deze feedback veranderen?
Hou je er rekening mee?
TV Soms experimenteer ik met pastel of andere materialen op olieverf. Katleen Deleu vond dit absoluut overbodig, die experimenten zijn volgens haar geen meerwaarde voor mijn schilderijen. Daarom heb ik besloten enkel nog zuiver olieverfschilderijen te borstelen.

KR Tevreden? 20 minuten is niet veel, het blijft bij een eerste indruk, is dit voldoende?
TV 20 minuten is voor mij ruimschoots voldoende. Een volgende feedbacksessie wil ik wel nog eens meemaken. Een aanrader!

KR dank je voor het interview
info:
www.vereeck.exto.org
www.facebook.com/vereeck

Interview na feedback

met Katelijn Lammertyn – grafiek oa zeefdruk,
fotopolymeer
Feedbackgever: Katleen Deleu

KR Wat vond je van je feedbacksessie, neem je de feedback mee in je werk? Zal deze feedbacksessie invloed uitoefenen op je creatieve proces?
KL Vorig jaar werkte ik uitsluitend in zwart/wit. Dit jaar introduceerde ik kleur in mijn werk. Katleen Deleu vond sommige van mijn werken met kleur nogal chaotisch.  Ik kan haar daar wel in volgen want ook ik vind mijn zwart witte  werken meestal iets krachtiger. Ze heeft me ook aangetoond dat (wit)ruimte in mijn compositie belangrijk is. Daar ga ik beslist rekening mee houden.

KR Vind je het nodig dat de feedbackgever technische bagage heeft van je discipline in dit geval grafiek?
KL Helemaal niet! Het beeld op zich moet sterk genoeg zijn om de aandacht van de toeschouwer te trekken. Anderzijds heeft de techniek voor mij wel een bewuste link met het onderwerp. Ik werk vooral rond fotografische, journalistieke beelden, eigen beelden, beelden uit krant, van het internet. Beelden worden ge’drukt’ om te informeren. Die gemanipuleerde info verhaalt zich via geschreven pers, internet  naar de lezer die er terug zijn eigen verhaal en waarheid aan koppelt.

En misschien vertel ik nu weer te veel en neem  ik de toeschouwer te veel bij de hand. Misschien ziet de niet geïnformeerde toeschouwer totaal iets anders.

Daarbij vind ik Grafiek een zeer boeiend medium. De kracht van inkt, de gelaagdheid, het toeval zorgt er voor dat het experimenteren steeds de fantasie en de creativiteit levendig houdt. Het wordt tijd dat Grafiek meer naar waarde wordt geschat en niet louter wordt gezien als reproductie van een beeld.

KR Kan je een voorbeeld geven van een verhaal in een beeld?
KL Deze zeefdrukserie, FRAME Z-313, is opgebouwd met straatbeelden van Dealy Plaza in Dallas, het plaats delict van de moord op Kennedy. Links onderaan valt een fluo bolletje onmiddellijk op. Katleen Deleu vond dit bolletje overbodig omdat het zo de aandacht trekt en wegtrekt van het beeld waar een klein stukje tape op gekleefd werd. Er is een strijd tussen deze twee items, tussen bolletje en de tape. Beeld technisch heeft ze gelijk maar toch denk ik dat fluo bolletje zo te laten omdat het inhoudelijk klopt. Ieder heeft zo zijn eigen waarheid, beelden worden gemanipuleerd om de eigen waarheid kracht bij te zetten. Zo was dit ook bij de moord op Kennedy. Misschien maak ik ooit een werk over de vliegtuigcrash van de MH17 in Oost- Oekraïne. Ook dit drama kent zijn vele waar- en onwaarheden.

Katelijn Lammertyn toont me een door haar zelf ingebonden boek met grafisch werk (zeefdruk, polymeer, hoogdruk) opschrift CONEY ISLAND DOUBLE VISION.

KL Double vision slaat zowel op techniek als op inhoud. Zeefdruk gecombineerd met fotopolymeer is inderdaad een technische double vision. Inhoudelijk gaat het voor mij over vergane glorie in Coney Island als metafoor voor een leven, relatie, vriendschap die in de loop der jaren aftakelt, anderzijds gecombineerd met beelden van Pripyat, Tsjernobyl, aftakeling na een traumatische impact. De ‘schoonheid’ van de ‘aftakeling’.

Zoals bij mijn huidig werk start ik van één beeld dat evolueert naar een geheel waarbij alle puzzelstukken in elkaar vallen tot een voor mij één coherente visie.

Met dit werk behaalde Katelijne Lammertyn verschillende prijzen oa
laureaat cultuurprijs 2014 – Rotary Kortrijk Groeninghe
een eervolle vermelding Hilde Demetsprijs 2012
selectie Frans Dille prijs 2015

Ik bewonder haar veelzijdigheid: fotopolymeer, zeefdruk… Katelijn Lammertyn experimenteert graag. Toeval speelt vaak een rol. Inktvlekken, resten inkt, frottages, afval… kunnen leiden tot nieuw werk. Vroeger werd er gedrukt op afvalpapier nu kiest ze liever voor zuurvrij papier zoals Fontenay Canson papier, Zerkall.

KR Hoe vaak ben je met je kunst bezig?
KL Enorm veel. Ik word als het ware naar de academie gezogen. Je kan hier ook dagelijks in het atelier terecht.

KR Stelde je reeds tentoon?
KL Jammer genoeg te weinig. Eenmaal met mijn boek in een boekenwinkel (Theoria) in Kortrijk. Ik mis een netwerk.

Bij deze een oproep, het werk verdient een aandachtig publiek. De zeefdrukken van Katelijn Lammertyn kunnen zeker helpen grafiek uit het verdomhoekje te halen.

We wensen Katelijn Lammertyn nog veel succes met haar bevlogen kunst.

Tekst Kathleen Ramboer Foto Eric Rottée

De feedbacksessie: een organisatie van KUNSTWERKT
www.kunstwerkt.be

Een wereld van beelden

De schilderijen van Thomas Roose ontdekte ik per toeval. In 2011 op een rustige zondag bezocht ik zijn eerste tentoonstellingin de kapel van Campo Santo te Sint-Amandsberg Gent. Onmiddellijk voelde ik affiniteit met deze schilderijen. Ik was benieuwd wat de kunstenaar me te vertellen had. Zijn schilderijen zijn niet alleen mooie plaatjes maar hebben ook een verhaal. Het interview met Thomas Roose, vier jaar later, leerde me zijn drijfveren en visie kennen. Interessant om die neer te pennen in een reportage voor KUNSTPOORT.

KR Een klassieke vraag: Hoe het allemaal begon?
TR Het begon met het tekenen van stripverhalen en dit vanaf mijn achttiende tien jaar lang. Het was verschrikkelijk arbeidsintensief. Hoewel ik er echt in geloofde vond ik geen uitgever om die te publiceren. Tegenwoordig zijn de Belgische uitgevers meer geïnteresseerd in buitenlandse striptekenaars. België heeft een te klein afzetgebied. Na de strips volgden er gezelschapsspelen LOST CONTINENT en SWAMP LORD. Die werden gespeeld in mijn vriendenkring. Onze wegen gingen uiteen, de gezelschapspelen werden aan de kant geschoven en… ik besloot te gaan schilderen. Dit besliste ik na een verblijf in Zuid-Frankrijk in een huis zwanger van schilderijen.
Mijn eerste schilderij dat ik verkocht bracht 250,- euro op, dit betekende de start van mijn schilderscarrière.

KR Tot op heden stelde je weinig tentoon in galerijen, je zocht zelf plaatsen om tentoon te stellen zoals de kapel Campo Santo, Coffee and Vinyl te Antwerpen… Laat je de galerijen bewust links liggen?
TR Inderdaad. Galerijen lijken me soms graftombes. Ik hou meer van een fijn ontmoetingsmoment. Meestal is er een afstand tussen galerijhouder en publiek enerzijds en kunstenaar en publiek anderzijds. Een galerijhouder heeft een soort machtspositie waar ik niet van hou en ik organiseer het liefst alles zelf.

KR Naast je leven als kunstenaar heb je ook nog een beroepsleven. Vormt dit geen hinderpaal?
TR Ik werk als coördinator  bij vzw UilenSpiegel, een vereniging voor mensen met psychische kwetsbaarheid. Het is wel te combineren omdat ik ‘slechts’ 19 uren werk.
Het liefst schilder ik ook ’s avonds en ’s nachts. Met wat muziek lukt me dat het best.

KR Heb je het daglicht niet nodig voor je werk en beïnvloedt muziek je werk?

TR Mijn atelier is uitgerust met TL buizen dat is geen probleem. Muziek beïnvloedt zeker mijn manier en snelheid van schilderen.

KR Ik merk dat er veel nuances grijs in je werk voorkomen zoals in ‘These days’ dat hier aan de muur hangt. Een gevolg van dit nachtelijk bezig zijn?
TR Misschien. Dit zomers tafereel wilde ik laten contrasteren met een Vlaamse grijze lucht vol tristesse. Zo ontstaat vervreemding.

KR Ook architectuur komt als thema aan bod in je schilderijen. De schilderijen ‘Breuerhaus’, gespot op je site www.thomasroose.be  intrigeren me. Kan je hier wat meer over vertellen?
TR Breuer was een meubelmaker en architect tijdens de Bauhaus periode en geestelijk verwant met de Nederlandse meubelmaker Gerrit Rietveld. Ik wilde een landschap schilderen met een huis erin. Het werd het Breuerhaus, in feite een tijdloos landschapshuis waar het licht mee kan spelen. Uitermate geschikt voor een schilderij aangezien ik van lichteffecten hou.

KR Je werkt blijkbaar altijd met foto’s. Wat is de reden?
TR Vooral het tijdsgebrek is de reden. Zo heb ik meer tijd om te experimenteren. Ik hou ook enorm van het zoeken naar de juiste foto. Op voorhand heb ik een klassiek iconisch beeld voor ogen zoals een man met de handen op de rug. Ik zoek beelden die in ieders geheugen zitten zoals HET ultieme iconisch beeld Christus. Meestal maak ik een collage van verschillende foto’s. Ik gebruik de foto’s maar kopieer ze niet. De foto’s ondergaan een transformatie. Een discussie zoals bij het schilderij van Luc Tuymans gevoerd is (een portret van  Jean-Marie Dedecker gebaseerd op een foto van fotografe Katrijn Van Giel) dringt zich bij mijn werken niet op. Ik zoek altijd naar vervreemding, emotie. Wanneer ik een vis schilder zwemt die niet in het water maar hij wordt tegen bijvoorbeeld een okergele achtergrond geschilderd alsof het schilderij niet af is en op voltooiing wacht. Zo kan de toeschouwer een eigen verhaal bedenken. Vroeger had een schilderij met een vis als titel ‘Vis’, later verzon ik bij een schilderij met een vis de titel ‘La Protesta’. Aan het publiek om de titel te interpreteren. Dat vind ik boeiend.

KR Ik merk op dat je recente werken vooral voorzien zijn van Spaanse titels, is er een reden?
TR Ik ben vooral een Anglofiel maar zowel de Engelse als de Nederlandse taal is weinig poëtisch en minder geschikt als welluidende titel. Spaans is een mooie vloeiende taal en geeft een andere dimensie aan mijn schilderijen. ‘El Hombre con gallo’ verwijst naar een boek van Miguel Angel Asturias.

KR Graag ga ik ook in op je techniek. Wat me opvalt is dat er geen borstelstreken te zien zijn nochtans werk je met acrylverf. Je werk is glad. Schilder je in verschillende lagen?
TR Ik ben een autodidact en zoek zelf naar oplossingen voor het effect dat ik voor ogen heb. De spons is voor mij het ultieme middel om kleuren scherp afgelijnd naast elkaar te zetten. Met acrylverf schilderen werkt de snelheid in de hand. Ik werk steeds met hetzelfde merk Amsterdam en zoals je opmerkte schilder ik in lagen.

KR Is schilderen eenzaam?
TR Ik hou van de eenzaamheid daarom hou ik ook van lezen en vissen. Ik geniet van het eenzaam schilderen in mijn atelier.

KR Naar welke kunstenaars kijk je bewonderend op?
TR Onder de oude meesters vind ik Velázquez schitterend. Verder hou ik ook van Borremans, Hockney, Edward Hopper. Ik heb wel mijn eigen stijl en wil niet schilderen op de wijze van…

KR Wil je dat het publiek een ‘Thomas Roose’ onmiddellijk herkent?
TR Dergelijke herkenning is voor mij het ultieme compliment.

Na deze laatste woorden is het tijd om 3 verdiepingen hoger een kijkje te nemen in het atelier waar de bevreemdende schilderijen op een eigenaardige manier vorm krijgen. Thomas Roose legt namelijk zijn doek op de grond om te schilderen. Een schildersezel komt er niet aan te pas. ‘Alice’, de hond op het recentste schilderij, één geworden met een grijzige picturale achtergrond, kijkt me melancholisch aan. Ik ben klaar om er een wonderlijk verhaal aan toe te voegen.

Voor meer info
www.thomasroose.be
en http://www.saatchiart.com/thomasroose

foto en tekst: Kathleen Ramboer

Het klimaatkunstenparcours Tipping po!nt UGent heeft haar deuren gesloten maar de klimaattop in Parijs duurt nog tot 11 december. Laat ons met de kunstenaars van tipping po!nt hopen op heel wat klimaatinspanningen.

Voor meer info over tipping po!nt zie deze blog
https://kunstpoort.com/2015/11/28/kunst-vraagt-aandacht-voor-de-klimaatopwarming/

Enkele kunstwerken van tipping po!nt in beeld

‘Zee!’ door Mia Reynaert
Mia Reynaert bij de opbouw van de tentoonstelling
http://tippingpoint.ugent.be/nl/punt/zee

‘De Walvisrevolutie’ door Tom Veillaird
http://tippingpoint.ugent.be/nl/punt/de-walvisrevolutie

‘Zaden & vruchten in beeld’ door Kathleen Ramboer
http://tippingpoint.ugent.be/nl/punt/zaden-vruchten-beeld

‘OH!zon’ door Ann Van Daele
http://tippingpoint.ugent.be/nl/punt/ohzon

‘Green-O2-Nomic’ mosgraffiti door MariPol
http://tippingpoint.ugent.be/nl/punt/green-o2-nomic

‘De krijtlijn’ door Esbergsson
http://tippingpoint.ugent.be/nl/punt/de-krijtlijn

‘Belgian Waters in the desert’ door Willy Cauwelier
http://tippingpoint.ugent.be/nl/punt/belgian-waters-desert

‘Airfoil’ door tBEDRIJF
http://tippingpoint.ugent.be/nl/punt/airfoil

‘Feest’ door Transitie UGent
http://tippingpoint.ugent.be/nl/punt/feest

foto’s Kathleen Ramboer

tipping po!nt te Gent

Transitie Gent, een denktank van de Universiteit Gent wil zoveel mogelijk mensen, niet alleen studenten maar de ganse bevolking, warm maken voor de klimaatproblematiek.
Riet Vandevelde milieucoördinator van UGent ligt aan de basis van tipping po!nt. Door het organiseren van een klimaatkunstenparcours tipping po!nt daagt UGent jong en oud uit na te denken over een duurzame toekomst. Hopelijk slagen ze in hun opzet want veel professionele en meestal niet-professionele kunstenaars hebben hun beste voetje (hand) voorgezet om de gebouwen en gevels van UGent te voorzien van kunstwerken.
Meer info over het parcours en plan kan je vinden op de site http://tippingpoint.ugent.be/nl/klimaatparcours
Het parcours, vooral in het centrum van Gent, loopt van 23 november tot 3 december 2015.
Om de actie nog meer draagkracht te verlenen hebben bekende personen uit verschillende sectoren het meter- of peterschap over een kunstwerk aanvaard zoals Minister President Geert Bourgeois, VRT-weerman Frank Deboosere, Ereburgemeester van Gent Frank Beke, voorzitter Democratie 2000 Eric Goeman, ex-President van de Europese Raad Herman Van Rompuy en nog vele andere.

Graag belicht ik hier enkele kunstwerken.

‘Belgian Waters in the desert’
van Willy Cauwelier

locatie Campus Coupure / Coupure Links 653 / foyer Blok E
23.11.2015 tot 03.12.2015
op weekdagen van 08:00 tot 19:00
Peter van dit werk: VRT weerman Frank Deboosere

Willy Cauwelier over zijn werk:
“Water is een voorwaarde voor leven! De bekommernis voor zuiver water en de kwaliteit van het water van onze Belgische waterlopen vormt het uitgangspunt voor dit werk. Het is geconcipieerd als de erfenis die we meegeven aan onze kinderen. Het zandtapijt verwijst naar de gevolgen van de desertificatie van onze planeet Aarde.”
Willy Cauwelier is in het dagelijkse leven ontwerper en uitvoerder van meubelen en designobjecten. Voor tipping po!nt plaatste Willy Cauwelier zijn installatie van 1992 Belgian Waters letterlijk en figuurlijk in een nieuwe context.
Het is niet alleen een universeel kunstwerk maar ook een installatie van betekenis voor verschillende generaties Cauwelier. De pa van Willy legde de Belgische waterwegen op kaart vast. Willy schepte met zijn zoon Ben water uit verschillende Belgische waterlopen en bewaart die nu voor de toekomst in glazen flesjes. Het door Willy ontworpen fietsje voor zijn dochter die bij het ontstaan van het kunstwerk 2 jaar was trekt het water voort.

Vandaag is the tipping point aangebroken om te zorgen dat onze kinderen en kleinkinderen in de toekomst ook over zuiver water beschikken. Het kunstwerk Belgian Waters in the desert van Willy Cauwelier had in 1992 iets profetisch maar drukt nu onze neus op een harde werkelijkheid.
http://tippingpoint.ugent.be/nl/punt/belgian-waters-desert
persoonlijke site http://www.lachose.be/

‘OH!zon’ van Ann Van Daele

locatie: De Brug / St.-Pietersnieuwstraat 45 / inkom
23.11.2015 tot 03.12.2015
op weekdagen van 08:00 tot 19:00

Peter van dit werk: Eric Goeman, woordvoerder Attac Vlaanderen, voorzitter Democratie 2000

Eric Goeman over het werk van Ann Vandaele
“Zoals de kanarie in vroegere tijden de mijnwerkers moest waarschuwen voor naderend onheil onder de grond, zoals gebrek aan zuurstof, gebruikt Ann Van Daele de kanarie om de burgers en de publieke opinie te waarschuwen voor het verstikkende effect van de klimaatverandering. De kanarie wijst ook op de hoogdringendheid om actief zowel politiek als sociaal te reageren om het onheil af te wenden.”

Ann Van Daele studeerde aan de Rijksnormaalschool K. L. Ledeganck en het Hoger Instituut voor Grafisch Onderwijs. Tegenwoordig is ze werkzaam aan UGent.

Het werk van Ann is niet echt een lief tafereeltje met 2 kanaries maar een expressief kunstwerk dat iedereen aanspoort te reflecteren over de toekomst. Haar kanaries zenden een noodsignaal uit: als de mens de natuur verder verstoort en de klimaatopwarming doorzet zal het ondanks onze vergevorderde medische kennis onhaalbaar zijn vitaal ouder te worden.

http://tippingpoint.ugent.be/nl/punt/ohzon

‘Zee!’ van Mia Reynaert

Locatie: Complex Ledeganck / K.L. Ledeganckstraat 35 / foyer McLeod / verdieping -1
23.11.2015 tot 03.12.2015
op weekdagen van 08:00 tot 19:00
Peter van dit werk: Frank Beke, Ereburgemeester van Gent

“Wat de zee met de mens doet / zee geeft en neemt / wat de mens met de zee doet / belang van water / opwarming van de aarde / stijging van de zeespiegel / biodiversiteit / pollutie / …”

Mia Reynaert is juriste en criminologe van opleiding maar heeft vooral heel veel liefde voor de zee en de kunst. Deze twee zaken deden haar enthousiast ja knikken op de vraag of ze wilde deelnemen aan tipping po!nt.

Haar installatie hoeft niet veel uitleg en spreekt voor zich. Mia ontpopte zich maanden terug als strandjutter en verzamelde aan het strand van Koksijde vele fragiele schatten van de zee. Bezoekers van tipping po!nt zijn verrast dat zo veel moois aanspoelt aan onze Belgische kust. Bij al dat strandjutten vond Mia Reynaert jammer genoeg ook onnoemelijke troep afkomstig van de mens die deze planeet bewoont. Peter van dit kunstwerk Frank Beke stelt zich de vraag: “Waarom doen we dan zo weinig om de zee, uiteindelijk de bron van alle leven, te vrijwaren?”
Mia’s slogan Change the mind – Mind the change is razend actueel.

http://tippingpoint.ugent.be/nl/punt/zee

Dit zijn slechts drie voorbeelden van bevlogen kunstenaars die zich zorgen maken om de klimaat opwarming. Nog tientallen andere kunstenaars verleenden hun medewerking om van tipping po!nt een succes te maken. Naast kunst zijn er ook tal van andere activiteiten en acties zoals Open lessen, Performances, dagelijks een Last Post voor het klimaat…..

Hopelijk slaagt UGent in haar opzet zo veel mogelijk mensen mee te nemen in haar duurzaamheidsverhaal.

http://tippingpoint.ugent.be/nl

tekst en foto Kathleen Ramboer

A line is a dot that went for a walk
Paul Klee

Wat?

Van 7 tot 11 oktober kan iedereen, jong of oud, beginner of geoefend kunstenaar kijken en/of tekenen tijdens één van de vele tekenactiviteiten van The Big Draw. Op vraag van het organiserende en coördinerende KUNSTWERKT slaan een 50tal organisatoren de handen in elkaar en zorgen voor maar liefst 65 uiteenlopende activiteiten. The Big Draw, een wereldwijd tekenfestival, vond zijn ontstaan in Londen. Berlijn, Barcelona, Los Angeles, Chicago en New York volgden. Leuven is naast Gent en Antwerpen de derde Vlaamse stad waar The Big Draw plaats vindt.

De persconferentie

Op woensdag 7 oktober, op een druilerige herfstdag werd The Big Draw voorgesteld in het Cas-co te Leuven. Van het station tot het Cas-co deden vrolijke raamtekeningen van THE BIG WINDOW WALK me eventjes de miezerige regen vergeten.
Schepen van cultuur van de stad Leuven Denise Vandevoort vindt THE BIG DRAW een geschenk voor de stad. Leuven barst van talent en de stad wil al het mogelijke doen om haar kunstenaars te ondersteunen en haar de nodige faciliteiten bezorgen. Het Cas-co de ruimte waar het persmoment plaatsvond opende recent haar deuren en biedt tentoonstellingsmogelijkheden en atelierruimte aan kunstenaars. Tijdens THE BIG DRAW is het Cas-co omgevormd tot een open tekenstudio. Tekenrobotten ontworpen door oa Bram Kerkhofs zie je er aan het werk. www.bram-kerkhofs.be
Zie filmbeelden persmoment van Bert Vannoten ook op deze blog.
In het stemhokje van Troebel Neyntje kan je onrealistisch stemmen. Dit resulteert in een gekke tekening van Bert Lezy. Secretaris Idris Sevenans leidt alles in goede banen. www.bertlezy.be http://troebelneyntje.be/
Zie filmbeelden persmoment van Bert Vannoten ook op deze blog.

Katrien Boogaerts coördinator van KUNSTWERKT en THE BIG DRAW vindt THE BIG DRAW met stip hun grootste project.

KUNSTWERKT bereikt zo het grote publiek, van senioren tot kleuter, van geoefende tot beginnende kunstenaar. www.kunstwerkt.be

Marianne Sneijers van KUNSTWERKT legde de pers het ontstaan uit van THE BIG DRAW. Deze gaat terug tot de 19^de eeuw. Peetvader John Ruskin vond fotografie niet voldoende om een onderwerp te bekijken. Bij het tekenen kijkt men veel intensiever dan bij het fotograferen. Tekenen is dé manier om mensen opnieuw te leren zien, denken, uitvinden en actie te ondernemen. Tekenen zorgt voor een ander, klaarder beeld op de wereld, het helpt gedachten beter te ordenen en ze  duidelijker over te brengen.

Sarah Vierstraete lichtte THE BIG WINDOW WALK toe. Zelf is ze illustratrice en werkt voor Beeld Beeld vzw, een organisatie die de beeldcultuur promoot in het bijzonder de strip. Zij contacteerde studenten, gevestigde waarden, Leuvense kunstenaars en vroegere medewerkers van de Antwerpse BIG DRAW om voor the Big Window Walk een gekke, leuke, toepasselijke tekening te maken op ramen van huizen, winkels, cafés en restaurants. www.beeldbeeld.be http://www.sarahvierstraete.com

THE BIG WINDOW WALK nader bekeken

Meer dan 150 kunstenaars leefden zich uit op ramen van Leuvense huizen, cafés, restaurants en handelszaken. Het centrum van de stad Leuven is omgetoverd tot één groot openlucht expo waarbij je kan kennismaken met creatieve tekenaars. Ik zag er enkele enthousiast aan het werk.

Lander Daniësl was aan het werk in de winkel Anders Getint in de Dietse straat. Hij studeerde illustratie en beeldverhaal aan het Sint-Lucasinstituut te Brussel, doet nu zijn master. Zijn droom is les te geven en tevens ook te werken als illustrator. Voor zijn raamtekening maakte hij een voorontwerp. Een drietal uurtjes vergt het tekenen van het ontwerp op het winkelraam. Info: daniels_lander@hotmail.com

Verderop waren Ansgar Reul en Maurice Vink aan het werk in Nemo&Co. Een voorontwerp was er niet. Zij lieten zich constant inspireren door de hyperactieve shoppers van de Dietse straat. Ansgar Reul en Maurice Vink laten leuke figuren hun Big Window Walk stappen op de randen van de winkelramen van Nemo&Co. Info: mail@ansgarreul.com

Teken je graag, wil je je eerste tekenstapjes zetten, hou je van tekenfilm, bezoek je graag een expo, heb je zin in het ontdekken van nieuwe kunstenaars, dat kan op THE BIG DRAW. Tekenmachines intrigeren je, tekenen bij kaarslicht waarom niet, een biertje drinken en meedoen aan THE BIG BIERKAARTJES DRAW dat kan op THE BIG DRAW en nog zo veel meer. Kom langs en doe mee.
Ook in Leuven wordt THE BIG DRAW één groot succes!

Info
www.thebigdraw.be
www.kunstwerkt.be

tekst en foto Kathleen Ramboer

“s’exposer, exposure”  daar is het om te doen

Free Pectoor

Tentoonstelling ONEwork
NUCLEO kunstenaars
Paddenhoek 12
9000 Gent
18-26 juli 2015 / 12:00 – 18:00

Wie even wil wegvluchten uit de drukte van de Gentse Feesten en van actuele beeldende kunst houdt, raad ik aan de ONEwork tentoonstelling van 20 NUCLEO kunstenaars te bezoeken.

Voor wat staat het woord NUCLEO?

In Vlaanderen is er nauwelijks sprake van een atelierbeleid. Veel kunstenaars ondervinden problemen bij het zoeken naar een geschikte werkruimte. Niet zelden is het financieel aspect een hinderpaal.  NUCLEO, een Gentse organisatie, vond hiervoor een oplossing.
NUCLEO vzw ontwikkelt en beheert kwaliteitsvolle en betaalbare werkruimtes in Gent en omgeving en geeft kunstenaars de vrijheid om in hun atelier zonder prestatiedruk te creëren

De Stad Gent is een belangrijke partner in het vormgeven van het atelierbeleid van NUCLEO en in het zoeken naar geschikte panden voor een al dan niet tijdelijke herbestemming als atelierruimtes.

De organisatie promoot ook haar kunstenaars door  jaarlijks Open Ateliers te organiseren, een webpagina op haar site ter beschikking te stellen en door occasioneel curatoren en conservators uit te nodigen voor een atelierbezoek.
meer info kan je vinden op de site: www.nucleo.be

Hoe kwam de tentoonstelling tot stand?

De curator Free Pectoor.

De tentoonstelling gaat door in een oud schoolgebouw – Paddenhoek 12 – dat door NUCLEO beheerd wordt. Verschillende kunstenaars resideren hier. Het platform BLANCO binnen de vzw NUCLEO stimuleert de kunstenaars om in dialoog te gaan met de buitenwereld. BLANCO stelde de presentatieplek in de Paddenhoek ter beschikking aan de curator van het project ONEwork Free Pectoor.

Curator Free Pectoor is zelf beeldend kunstenaar en resident bij NUCLEO sedert 2007. Hij wou een dialoog aangaan met de kunstenaars van NUCLEO onderling en met de toeschouwer . Hij vroeg aan alle NUCLEO kunstenaars één werk ONEwork in te dienen voor de tentoonstelling in de BLANCO ruimte.
Het idee van ONEwork is ontstaan via het boek N°1: First Works by 362 Artists (edited by Francesca Richer & Matthew Rosenzweig and published by D.A.P./Distributed Art Publishers, Inc.). In dit meer dan 400 pagina’s tellende boek werd aan hedendaagse internationale kunstenaars de vraag gesteld “What do you consider your First artwork?” De Belgische kunstenaars Wim Delvoye, Panamarenko en Luc Tuymans werd ook de vraag gesteld.
De kunstenaar heeft tegenwoordig tal van middelen om zijn kunst te laten ontdekken door het grote publiek: sociale media, websites, blogs, virtuele tentoonstellingen …
Curator Free Pectoor vindt het toch nog steeds belangrijk werken fysiek tentoon te stellen in een ruimte waar het menselijk contact tastbaar is. Een drempel moet steeds overwonnen worden tijdens de confrontatie kunstenaar/kunstwerk/toeschouwer. Dit is boeiend om mee te maken.

De tentoonstelling

Toen ik de ruimte binnentrad viel me vooral het zijlicht op dat door een vensterwand naar binnenglipte. Zo hoeft geen kunstlicht aan te pas te komen om de kunstwerken onder de aandacht te brengen.  Voor de curator was het koffiedik kijken wat de kunstenaar ging binnenbrengen. Het resultaat van de oproep is verrassend uiteenlopend. Een arsenaal aan technieken wordt hier samen gebracht. Free Pectoor had de moeilijke opdracht dit uitgebreid palet tot een passend en mooi geheel om te toveren. Daar is hij wonderwel in geslaagd. Elk werk heeft de nodige ruimte gekregen om afzonderlijk op te focussen. Enkele werken matchen met elkaar zoals de architecturale sculpturen van Brantt met de schilderijen van Isa D’hondt , Leen Van Tichelen, Hilde Van Wambeke.

http://www.isadhondt.be/
http://www.leen-van-tichelen.be/
http://kunstinhuis.be/kunstenaar/21700  (Hilde Van Wambeke)
http://www.brantt.be/
Het geometrische zwart/wit werk van Niels Ketelers wordt geconfronteerd met het meer figuratieve schilderij in subtiele kleuren van Jeffrey Dujardin.

http://www.nielsketelers.be
http://jeffreydujardin.tumblr.com/

Sjoerd Paridaen ging zelfs vóór de tentoonstelling in dialoog met andere kunstenaars. Zijn installatie is het resultaat van een samenwerking via mailart met de Zuid-Afrikaanse Veronica Gabrielse. Deze installatie van Sjoerd Paridaen matcht dan weer met het Textile-artbook van Fatime Molnar.

http://www.loods12.be/html/_paridaen.html

http://www.fatimemolnar.com/

Het is onmogelijk alle 20 kunstenaars uitvoerig te bespreken daarom som ik graag alle deelnemers op die een bijzondere bijdrage leverden tot het geheel van deze verrassende tentoonstelling.
Sjoerd Paridaen – Niels Ketelers – Fatime Molnar – Jeffrey Dujardin – Marjolein Labeeû – Lieven Lefere – Eva Neirynck – Free Pectoor – Isa D’hondt – Brantt – Meindert Peirens – Frank Depoorter – Topo Copy – Leen Van Tichelen – Nathan De Corte – Hilde Van Wambeke – Georgia Kokot – Eveliene Deraedt – Mira Albrecht – Jeroen Van der Fraenen

De toekomstige bezoeker van ONEwork kan ik alvast dit meegeven: “Verwacht het onverwachte” (baseline van de krant De Standaard) en geniet van deze ongewone diversiteit.

https://www.facebook.com/events/1454538384864732/
http://www.nucleo.be/project/index/nl/126

Curator Free Pectoor http://www.nucleo.be/artist/index/nl/104

tekst en foto: Kathleen Ramboer