Hij is bekend om zijn naakten, vrouwen meestal, en hij viel in kunsttentoonstellingen (De Panne, Gembloux) enkele keren in de prijzen. “Het belangrijkste voor een kunstenaar”, zegt Ronny Roels (59), “is de vrijheid. Doe wat je graag doet.”

Wat hem fascineert? “De droomwereld. Het aftasten van de wereld tussen droom en realiteit”.

“Maar de passie voor kunst is er altijd geweest. Kunstenaar word je niet, het zit in je, misschien wel van bij de geboorte. Het is een manier van denken en daarbij komt ook veel zelfstudie”.

In zijn opleiding leerde hij technisch tekenen en later leerde hij de grote lijnen van landschappen  opbouwen. Toen kwamen de portretten in potlood en nog later begon hij te werken met acryl en olieverf.

“Ja, ik wil het een passie noemen. Soms ben ik een hele nacht bezig met één werk. Kunstenaars zijn nu eenmaal speciale mensen. Of ik eigenzinnig ben? Jazeker. Ik sta open voor andere invloeden, maar het moet wel goed zijn”.

Waarom schilder je bijna altijd naakten?

“Dat zal het rebelse in mij zijn, de taboes van de jaren ’80 doorbreken, die tegenwind. Zo ben ik stilaan met levende modellen gaan werken, mannen maar toch vooral vrouwen. Anatomie heeft mij altijd gefascineerd. De gespierde lijven van Rubens, dat is iets helemaal anders dan die gestroomlijnde modellen in de boekjes”.

Erotisch?

“Of mensen mijn werken erotisch vinden, dat moeten ze zelf weten. Als je naakt schildert, moet je in de eerste plaats je model een goed gevoel geven, anders lukt het niet. De meeste van mijn modellen komen trouwens terug. Daar is niets erotisch aan”.

“Grote voorbeelden? Neem nu Paul Delvaux, René Magritte maar nog vele anderen. Jan Fabre ligt mij minder”.

Heeft jouw werk raakvlakken met muziek?

“Als ik schilder, draai ik liefst hardrock: Rammstein, Metallica, ACDC, dat soort groepen. Klassieke muziek of opera is ok maar niet tijdens het werk”.

Kan kunst de wereld verbeteren?

“Dat weet ik zo niet, maar ze kan mensen doen nadenken. Of er in het onderwijs meer aandacht voor kunst moet zijn, is een moeilijke vraag. Alleszins moet er meer aandacht zijn voor filosofie, en dat is toch wel een raakvlak met kunst”.

“Ik wil mij in de toekomst meer focussen op actuele thema’s die mensen doen nadenken, zo van: wat zit erachter? Een van mijn ideeën heeft te maken met pesten, het hoe en waarom”.

Meer info: www.roelsronny.be

Tekst: Gerrit De Clercq

Foto: Bernadette Van de Velde

Kunstschilder Erik De Meuleneere,
realist en detaillist

Ooit was hij officier in de lange omvaart op de zeven wereldzeeën, later leidde hij een bedrijf met 120 man in ‘de Congo’ en toen vond hij in Lokeren een nieuwe adem als kunstschilder. “Ik denk dat ik zowat zevenhonderd schilderijen gemaakt heb, en meer dan achthonderd tekeningen”.

“Je moet wel een beetje talent hebben, anders begin je er maar beter niet aan. En dan moet je er alle dagen mee bezig zijn: tekenen, schetsboek altijd bij de hand, en dan schilderen.”

Hoe zou je zelf je stijl benoemen?

“Ik zou mezelf realist én detaillist noemen. Dat zie je ook in mijn werken. Ik heb altijd mijn eigen zin gedaan, niets willen nabootsen. Wat er bijvoorbeeld in het SMAK te zien is, zou mij trouwens niet kunnen inspireren. Ik zou daar nooit willen exposeren. Al vind ik Borremans bijvoorbeeld wel klasse. Maar Luc Tuymans heeft naar mijn gevoel een veel te groot ego. Kunstenaars met zo’n groot ego, ik vind dat flauwekul.”

In zijn atelier hangt en ligt een keure van kunstwerken: portretten, natuurbeelden, en enkele werken die duidelijk op jazz geïnspireerd zijn. Erik De Meuleneere is dan ook sinds jaar en dag een drager van de Lokerse jazzscene.

“Mijn favorieten? Ik noem er maar een paar: Count Basie, Stan Getz, Oscar Peterson, John Coltrane, Miles Davis…”

Ook boeken kan hij smaken: “twee tot drie per week, vooral Franse literatuur.”

Zijn er dingen die jou tot tranen toe kunnen beroeren?

“O ja, Argentijnse muziek bijvoorbeeld. Of Edward Hopper, die heeft zo veel kunstenaars geïnspireerd. Ik heb alles van hem verzameld wat ik te pakken kon krijgen, ik heb meer dan vierhonderd foto’s van zijn werken”.

De ene helft van de wereld probeert de andere helft uit te moorden. Kan kunst daar iets aan veranderen?

“Ik denk het niet, dat zou niet lukken. Je moet al goed opletten welke woorden je op Facebook gebruikt. Vooral in islamlanden zijn ze daar heel gevoelig aan. Ik heb geschreven over Iran, Irak, Koeweit…Ik kreeg dan wel eens een opmerking of ik wel juist in mijn hoofd was. Niet doen, dus. Congo, in vergelijking, dat viel nog mee. Al moet je niet proberen de problemen met de mijnontginning uit te leggen. Mensen begrijpen dat toch niet.”

Wordt er in de opleiding in de middelbare scholen voldoende aandacht aan kunst besteed?

“Neen, absoluut niet. Ik heb het niet alleen over beeldende kunst, maar ook over muziek. Ik word daar triest van. En als die tieners naar de unief gaan, is het eigenlijk te laat.”

Wat kost een kunstwerk van jou,  eigenlijk?

“Moeilijk te zeggen, het hangt onder meer af van het formaat van het werk. Je moet weten, een doek kost makkelijk 70 tot 90 euro en voor een tube goede verf ben je al gauw 35 euro kwijt.”

Hoe wil je, na je dood, herinnerd worden?

“Totaal niet, niks. Ik ben trouwens atheïst. Ik wil gecremeerd worden en dan mogen ze mij in zo’n urne in zee dumpen. Gedaan is gedaan.”

Tekst: Gerrit De Clercq
Foto: Bernadette Van de Velde

Op 3-4-5 juni werden er ‘kunstenaarsvodden’ tentoongesteld in BLANCO, de exporuimte van NUCLEO, in de Paddenhoek te Gent. Dit was meteen de laatste tentoonstelling in de Paddenhoek. De BLANCO-ruimte van het ateliergebouw in de Paddenhoek is ondertussen verhuisd naar de voormalige feestzaal van de Veeartsenijschool van Gent. Vele kunstenaars hebben er ook hun onderdak gevonden.

Curatoren van dit project Free Pectoor en Brantt deden een oproep aan kunstenaars om één vod uit hun atelier in te dienen. Een 47tal kunstenaars gaven gehoor aan deze oproep. De vodden werden tentoongesteld op een originele niet-conventionele manier: één vod was er traditioneel ingekaderd de rest werd verwerkt in installaties met een knipoog of op een creatieve manier opgehangen.
Zowel professionele, semiprofessionele als amateurkunstenaars stuurden hun vod, een mooie mix, door de presentatie was zeker niet te merken welke discipline, oeuvre of welke kunstenaar de vod vertegenwoordigde, een belangrijke factor voor de curatoren.
Ik laat de curatoren aan het woord.
Alle tentoongestelde vodden worden gemerkt met een label aan de hand van een code, zodat iedere vod traceerbaar is. Hierbij wil men de vraagstelling opwekken hoe het komt dat die vod daar is terecht gekomen en waarom die ene een bevoordeelde plaats heeft gekregen, terwijl er een ander exemplaar die misschien rijker is aan kleur of vorm in een installatie wordt gebruikt. Enerzijds kan dit een referentie oproepen naar de huidige vluchtelingenstroom, anderzijds ook hoe we in de maatschappij elkaar beoordelen op basis van uiterlijk, achtergrond, intelligentie, … Allemaal factoren afhankelijk van het toeval of toch door individuen die alles in een bepaalde richting duwen?

Iedere vod heeft zijn eigen identiteit en brengt een verhaal met zich mee. Alle kenmerken van een gebruikte vod vertellen veel over de achtergrond omtrent afkomst en levensloop en zullen tijdens de tentoonstelling ook worden samengebracht met allerhande object trouvés, waardoor al deze verhalen hun weg verder zetten.

De tentoonstelling werd uiterst positief onthaald.
Reactie van Ann na de vernissage:
Ik vond dit een kei(s)tof idee “de vodde”
Vanaf nu zal ik elke vod anders gaan bekijken.
Kunst is: de dingen anders interpreteren.

Het fijne aan dit project was ook het feit dat het no-budget was. De tentoonstellingsruimte BLANCO werd trouwens gratis ter beschikking gesteld door NUCLEO. Dit bewijst dat een kleinschalig initiatief zonder budget met gepassioneerde curatoren en medewerkers kan uitgroeien tot iets groots in zijn bescheidenheid.

Na RAGS is een vod niet echt een vod meer. Het is meer dan dat, het is een ziel die erin verstopt zit en misschien is het ook wel kunst?
Oordeel zelf maar.

Deelnemende kunstenaars: Chris Hubrecht, Phi, Jan Delestinne, Sylvie Janssens, Hilde Van Impe, Tessa Groenewoud, Topo Copy, Okke Vanbrabant, Kathleen Ramboer, Colette Cleeren, Eddy De Buf, Tom Van Nevel, Isa D’hondt, Bart Slangen, Miet Verschelden, Fred Michiels, John Bulteel, Jo Michiels, Monique Vanthomme, Mia Reynaert, Anne Vanhauwaert, Willy Cauwelier, Nicoline van Stapele, Kristof Malfait, Sanne De Wolf, André Van Schuylenbergh, Ronny Broeckx, Thanh Long Lam, Saar De Buysere, Yvan Vanbrabant, Fatime Molnar, Tiemke Gauderis, Hannelore Celen, Peter van Ammel, Corry Vandermassen, Kristof Lemmens, Marjolein Labeeû, Niels Ketelers, Anne Nÿs, Hilde Van Wambeke, Free Pectoor, Johan Clarysse, Anne Vanoutryve, Elise Berkvens, Dalia Paridaen, Christophe Denys, Brantt.

De curatoren:
Brantt
http://www.brantt.be/
Free Pectoor
http://www.nucleo.be/project/index/nl/126
http://www.nucleo.be/artist/index/nl/104
http://www.nucleo.be/project/index/nl/135
http://www.nucleo.be/blancoproject/index/nl/55

Meer info over Nucleo: doelstellingen, atelierproblematiek van de kunstenaar, ateliers, exporuimtes
www.nucleo.be
http://www.nucleo.be/gebouw/index/nl/29
http://www.nucleo.be/blanco/index/nl

Tekst en fotografie: Kathleen Ramboer

Feedbacksessie voor kunstenaars

Een organisatie van KUNSTWERKT

Zaterdag 30 april 2016 organiseerde KUNSTWERKT een persoonlijke feedbacksessie voor kunstenaars in de Academie voor Schone Kunsten te Kortrijk. Er was een feedbacksessie met aandacht voor portfolio en ook een feedbacksessie op de kunst zelf. Wij volgden de laatste, benieuwd naar welke impact dergelijke feedback op het werk van een kunstenaar kan hebben.

Interview vóór de feedback

met Roseline Christiaens – schilderkunst

KR Kunstwerkt organiseert reeds een aantal jaren deze feedbacksessies. Is het de eerste maal dat je hiermee kennismaakt en wat verwacht je ervan?
RC Ik wil vooral weten hoever ik met mijn schilderkunst sta in het bijzonder het portret. Ik vrees dat ze mijn werken te braaf zullen vinden. Ik werk vooral fotografisch realistisch tegen de heersende smaak in. Gelijkenis is voor mij belangrijk. Wat me intrigeert is het spel van licht en schaduw. Omdat die zoveel over een persoon vertellen schilder ik graag de handen erbij. Met mijn portretten geef ik graag het innerlijke weer en schilder daarom het liefst naar model. Ik hou van een warme uitstraling die van het doek uitgaat. Mensen moeten blij mijn atelier verlaten. Naar model schilderen is niet altijd mogelijk, dan werk ik vaak naar foto’s. Die foto’s neem ikzelf, het moeten goede foto’s zijn die het karakter van het model weerspiegelen.

KR Ben je ambitieus?
RC Inderdaad ik heb ambities en zou graag in een galerij exposeren. Ik volg reeds zes jaar schilderkunst en schilder portret in opdracht.

Roseline troont me mee naar een muur waar verschillende van haar portretten ophangen. Op gelijkenis kan ik niet oordelen maar een mannenportret in bruine tinten trekt mijn aandacht. Ik vind het knap geschilderd en wens Roseline nog veel succes. Het is tijd voor de feedbacksessie.

Interview na feedback

met Tinne Vereeck – schilderkunst
Feedbackgever: Katleen Deleu

KR Kom je voor de eerste maal naar de feedbacksessie?
Ken je de kunstenaar van wie je feedback kreeg en vind je dat belangrijk?
TV Inderdaad het is de eerste maal dat ik aan dergelijke sessie deelneem. Wie de kunstenaar is of welk werk hij zelf maakt speelt voor mij geen rol. Belangrijk is voor mij de eerste indruk die mijn werk maakt op de feedbackgever.

KR Waarom deze feedbacksessie, wat verwachtte je en is die verwachting ingelost?
TV Deze feedback zie ik vooral als voorbereiding op de jury in de academie te Lier. Ik volg nu het vijfde jaar schilderkunst.

KR Heb je twijfels omtrent je kunst en zoek je bevestiging tijdens deze feedback?
TV Twijfel heb ik niet. Ik ben zelfzeker en dit is ook nodig. Ik heb veel ambitie en wil kunst maken voor de eeuwigheid al grenst dit aan de waanzin. Het ultieme beeld is mijn queeste. De positieve opbouwende kritiek van Katleen Deleu helpt me verder op die weg. Ze vond mijn werk technisch sterk en dat schept moed.
Je kan me nu al beroepskunstenaar noemen, ik schilder paarden in opdracht.

KR Wat is voor je van belang, dat je kunst mooi oogt of dat de boodschap die je wil brengen overkomt los van het esthetische?
TV Kunst moet voor mij niet alleen mooi zijn maar ook inhoud hebben. Met mijn kunst wil ik een breed publiek beroeren. Door met kleur te spelen, door het gebruik van complementaire kleuren hou ik rekening met schoonheid en met de kijker.

KR Deze feedbacksessie, de zoektocht naar het ultieme werk is vaak interessanter dan het tastbare eindresultaat. Bewaar je voorstudies, alles wat naar je uiteindelijk finale kunstwerk leidt?
TV Het proces is inderdaad enorm van belang. Soms maak ik van een schilderij drie versies. De laatste is voor de kijker misschien de beste maar de andere twee zijn even belangrijk.

KR Ga je je werkwijze na deze feedback veranderen?
Hou je er rekening mee?
TV Soms experimenteer ik met pastel of andere materialen op olieverf. Katleen Deleu vond dit absoluut overbodig, die experimenten zijn volgens haar geen meerwaarde voor mijn schilderijen. Daarom heb ik besloten enkel nog zuiver olieverfschilderijen te borstelen.

KR Tevreden? 20 minuten is niet veel, het blijft bij een eerste indruk, is dit voldoende?
TV 20 minuten is voor mij ruimschoots voldoende. Een volgende feedbacksessie wil ik wel nog eens meemaken. Een aanrader!

KR dank je voor het interview
info:
www.vereeck.exto.org
www.facebook.com/vereeck

Interview na feedback

met Katelijn Lammertyn – grafiek oa zeefdruk,
fotopolymeer
Feedbackgever: Katleen Deleu

KR Wat vond je van je feedbacksessie, neem je de feedback mee in je werk? Zal deze feedbacksessie invloed uitoefenen op je creatieve proces?
KL Vorig jaar werkte ik uitsluitend in zwart/wit. Dit jaar introduceerde ik kleur in mijn werk. Katleen Deleu vond sommige van mijn werken met kleur nogal chaotisch.  Ik kan haar daar wel in volgen want ook ik vind mijn zwart witte  werken meestal iets krachtiger. Ze heeft me ook aangetoond dat (wit)ruimte in mijn compositie belangrijk is. Daar ga ik beslist rekening mee houden.

KR Vind je het nodig dat de feedbackgever technische bagage heeft van je discipline in dit geval grafiek?
KL Helemaal niet! Het beeld op zich moet sterk genoeg zijn om de aandacht van de toeschouwer te trekken. Anderzijds heeft de techniek voor mij wel een bewuste link met het onderwerp. Ik werk vooral rond fotografische, journalistieke beelden, eigen beelden, beelden uit krant, van het internet. Beelden worden ge’drukt’ om te informeren. Die gemanipuleerde info verhaalt zich via geschreven pers, internet  naar de lezer die er terug zijn eigen verhaal en waarheid aan koppelt.

En misschien vertel ik nu weer te veel en neem  ik de toeschouwer te veel bij de hand. Misschien ziet de niet geïnformeerde toeschouwer totaal iets anders.

Daarbij vind ik Grafiek een zeer boeiend medium. De kracht van inkt, de gelaagdheid, het toeval zorgt er voor dat het experimenteren steeds de fantasie en de creativiteit levendig houdt. Het wordt tijd dat Grafiek meer naar waarde wordt geschat en niet louter wordt gezien als reproductie van een beeld.

KR Kan je een voorbeeld geven van een verhaal in een beeld?
KL Deze zeefdrukserie, FRAME Z-313, is opgebouwd met straatbeelden van Dealy Plaza in Dallas, het plaats delict van de moord op Kennedy. Links onderaan valt een fluo bolletje onmiddellijk op. Katleen Deleu vond dit bolletje overbodig omdat het zo de aandacht trekt en wegtrekt van het beeld waar een klein stukje tape op gekleefd werd. Er is een strijd tussen deze twee items, tussen bolletje en de tape. Beeld technisch heeft ze gelijk maar toch denk ik dat fluo bolletje zo te laten omdat het inhoudelijk klopt. Ieder heeft zo zijn eigen waarheid, beelden worden gemanipuleerd om de eigen waarheid kracht bij te zetten. Zo was dit ook bij de moord op Kennedy. Misschien maak ik ooit een werk over de vliegtuigcrash van de MH17 in Oost- Oekraïne. Ook dit drama kent zijn vele waar- en onwaarheden.

Katelijn Lammertyn toont me een door haar zelf ingebonden boek met grafisch werk (zeefdruk, polymeer, hoogdruk) opschrift CONEY ISLAND DOUBLE VISION.

KL Double vision slaat zowel op techniek als op inhoud. Zeefdruk gecombineerd met fotopolymeer is inderdaad een technische double vision. Inhoudelijk gaat het voor mij over vergane glorie in Coney Island als metafoor voor een leven, relatie, vriendschap die in de loop der jaren aftakelt, anderzijds gecombineerd met beelden van Pripyat, Tsjernobyl, aftakeling na een traumatische impact. De ‘schoonheid’ van de ‘aftakeling’.

Zoals bij mijn huidig werk start ik van één beeld dat evolueert naar een geheel waarbij alle puzzelstukken in elkaar vallen tot een voor mij één coherente visie.

Met dit werk behaalde Katelijne Lammertyn verschillende prijzen oa
laureaat cultuurprijs 2014 – Rotary Kortrijk Groeninghe
een eervolle vermelding Hilde Demetsprijs 2012
selectie Frans Dille prijs 2015

Ik bewonder haar veelzijdigheid: fotopolymeer, zeefdruk… Katelijn Lammertyn experimenteert graag. Toeval speelt vaak een rol. Inktvlekken, resten inkt, frottages, afval… kunnen leiden tot nieuw werk. Vroeger werd er gedrukt op afvalpapier nu kiest ze liever voor zuurvrij papier zoals Fontenay Canson papier, Zerkall.

KR Hoe vaak ben je met je kunst bezig?
KL Enorm veel. Ik word als het ware naar de academie gezogen. Je kan hier ook dagelijks in het atelier terecht.

KR Stelde je reeds tentoon?
KL Jammer genoeg te weinig. Eenmaal met mijn boek in een boekenwinkel (Theoria) in Kortrijk. Ik mis een netwerk.

Bij deze een oproep, het werk verdient een aandachtig publiek. De zeefdrukken van Katelijn Lammertyn kunnen zeker helpen grafiek uit het verdomhoekje te halen.

We wensen Katelijn Lammertyn nog veel succes met haar bevlogen kunst.

Tekst Kathleen Ramboer Foto Eric Rottée

De feedbacksessie: een organisatie van KUNSTWERKT
www.kunstwerkt.be