Het onwaarschijnlijke verhaal van de familie De Vis.

Wandeltheater te Aalst op zijn best.

Anton Cogen die samen met Gunnar Callebaut de tekst van het stuk verzorgde en meteen ook instaat voor de regie:  “Het verhaal is gebaseerd op de geschiedenis van de legendarische familie De Vis, in Aalst en contreien gekend als “slecht geld”. Het wordt opgevoerd als een klassieke tragedie voor alle tijden. Archetypes van de duistere zijde zorgen voor machtsexploten, geweld, schandaal, erotiek, bizarre humor en sociale confrontatie. Sensatie zonder sentiment. Brandende emoties. 20 jaar geleden was de serie al een succes. Nu komt de muziek erbij, de chansons, de actuele beeldtechniek en een locatie met het allure van een Edgar Allan Poe verhaal.”

Met de verbeurdverklaring van de eigendommen van de abdij van Affligem kon de Aalsterse familie zijn slag slaan. Enkele molens en veel gronden kwamen in hun bezit.
De vierde erfgenaam verkreeg later veel van dat onroerend goed dat verder voor het grootste deel in het bezit kwam van erfgenaam Charles.
Spilfiguren in het stuk zijn deze Charles De Vis en Marie Euphonie en hun acht kinderen.

Op de gronden aan de Brusselsesteenweg van Judokus De Cock, vader van Marie Euphonie bouwde het koppel het kasteel Ten Berg in 1909. Ze kregen vier zonen en vier dochters. Waarschijnlijk werd door elk van hen een soort eed gezworen zodat alle bezittingen in de familie bleven. Niemand van hen is ooit getrouwd. Wettelijke erfgenamen waren er niet. Als iemand stierf ging dat deel naar de broers en zussen die nog leefden. Er is sprake van 240 eigendommen over 150 hectaren van Aalst tot in Frankrijk. Léon als laatste erfgenaam woonde tot zijn dood in 1978 in Ten Berg. Hij had op dat moment alle bezit verzameld. Er werd gezegd dat hij zelfs zijn hemel had gekocht. Meer dan de helft van het bezit ging namelijk naar geestelijke orden.
Het meest schrijnende verhaal is echter dat van dochter Maria die plannen had om te trouwen. Ze bleek in verwachting en heeft haar zoon tot hij opgegroeid was tot jongvolwassene nooit gezien. Ze verdween van het toneel, werd 30 jaar lang opgesloten in verschillende huizen van de familie. Toen ze 71 was werd ze onder erbarmelijke omstandigheden gevonden in kasteel Ten Berg. Die andere zoon Joseph verwekte een kind bij de meid en liet het opnemen in zijn testament. Met een wellicht vervalst document stak de familie daar een stokje voor.

Het stuk begint met de sterfscène van Leon De Vis met als locatie ’t Oud Hospitaal. Nadien vertrekt een stoet met een zestigtal publiekelingen, onder begeleiding van de Koninklijke Harmonie Concordia et Docilitas voor een toneelwandeling door de stad. Het gezelschap houdt halt op plaatsen die ooit  met de familie te maken hebben gehad. Onder andere het station, een deftig herenhuis op het Stationsplein en de kelders van “De graaf van Egmont” doen dienst als locatie voor de speelscènes. De theaterliefhebber is een paar uur onderweg. Er is een wandelgids voorzien in de vorm van het “Dagboek”, vanuit de ik-persoon van een rechtstreekse afstammeling.

De spelers.

De spelers.

Oorspronkelijk ging de productie op 16 mei 2014 in première. 2014, vanwege een sterke band met de eerste wereldoorlog. Wegens het grote succes kwamen er verlengingen in augustus en september. Het is een project van het Aalsterse Volkstheater en vzw het ES-battement, met de steun van de Dienst Cultuur van de stad Aalst. Wegens problemen met de theaterzaal werd het idee opgevat om vanaf mei 2015 de piste van een ambulant theater te kiezen.

Een ‘De Vis’ strip.

coverdevisTer gelegenheid van de voorstelling van deze ambulante versie van het wandeltheateravontuur “De Familie De Vis. Te Voet-en Uit” tijdens de maand mei 2015 en later, rolde er een ‘De Vis’ strip van de pers, verwezenlijkt door Wouter Van Ghyseghem en Ivan Bulté. Een picturaal meesterwerk, dat in uw verzameling niet mag ontbreken. Het is voorzien van een audio-CD met de stemopname van de tekstballonnetjes en de themamuziek van het theaterstuk. Scenario: Anton Cogen en Gunnar Callebaut. Tekst en tekeningen: Ivan Bulthé en Wouter Van Ghijsegem. Het boek bevat ook archief-beeldmateriaal over de familie De Vis. Lezen en luisteren op hetzelfde moment…best aangenaam. Het album heeft een mooie harde kaft en is voor 15 Euro te verkrijgen bij Stripspeciaalzaak Hermelijn, Molenstraat 36, Aalst.

Tekst en foto van de spelers : Robrecht P.O. De Muyter

 

 

 

 

 

 

Dansen in ’t park

Voor iedereen is er een dans


breeze 6ablog

 
logoIedere zomer wordt het Azaleapark te Sint-Amandsberg voor één weekend omgetoverd in een feeërieke openluchtdanszaal. Wij lieten ons onderdompelen in de danswereld op zaterdag 22 augustus 2015. Er heerste een gezellige, aangename drukte, een zomerse losse sfeer met blije dansende mensen.

De drie danspodia

Podium in de tent

DSCF0535 1ablogOp het podium in de tent maakten we kennis met lach-yoga, een middel om je stressvrij te maken, de controle en het denken los te laten en een speelse houding aan te nemen. Een denkbeeldige douche bleek hier een middel om stress weg te spoelen, een plakwashandje om de lach op je te plakken. Sommige ogenblikken grensde de lichaamstaal aan mime.

 

Het tweede podium, de centrale dansvloer

DSCF2046ablogbracht ons in een zuiderse latino sfeer.  We pikten enkele dansers uit voor een babbel over het belang en het waarom van dansen.

Lie Versmaelen en Frederick Roegiers zijn een jong stel dat graag samen danst. Lie is een jonge grafisch ontwerpster. Als peuter beleefde zij reeds veel plezier aan dansen. Zowel Hiphop als Latino boeit haar. Met haar partner Frederick zocht ze een gezamenlijke activiteit.  Het werd dansen. Het matcht perfect met die andere passie van Frederick die deejee is. Veel plezier beleven ze samen met  het koppeldansen.
Stephane Fontaine was voorbestemd om te dansen.
Ma was een ballerina. Het stond in de sterren DSCF2051abloggeschreven dat ook hij van dansen zijn passie zou maken. Nochtans is hij computerprogrammeur maar alle vrije tijd gaat uit naar dansen en nog een dansen. Het begon allemaal in de gekende dansschool van Rose De Leyn te Brugge. Nu volgt hij lessen bij Danswijzer, P.U.R.E. Dance Academy en B.O.S.S. Dance Complex. Tussendoor doet hij ook nog aan yoga, Pilates en oefeningen met de fitnessbal en rekker. Zo pas heeft hij een stage achter de rug en dat voelt hij aan lijf en leden. Het is vooral nodig om bezig te blijven vandaar die stage. Stephane legt me wat basisdanspassen uit want ik ben een leek in het dansen. Nu weet ik wat een -Pas de bourrée- is. Stephane vindt het een pluspunt eerst klassiek ballet te leren dansen om daarna met succes te kunnen overstappen naar andere dansvormen. Klassieke dans, Hiphop, Hedendaagse dans, Jazz, House alles boeit hem maar zijn grootste passie is dansen op Lyriek, gezongen tekst. Zou hij graag van dansen zijn beroep maken vraag ik hem? Graag zou hij zelf workshops geven bijvoorbeeld in Danspunt maar dat is nog toekomstmuziek.

In de schaduw op de derde dansvloer in ’t Bos

werd een initiatie in Afrikaans dansen gegeven, swingende bewegingen maakten het lichaam van de vele enthousiaste dansers los op de opzwepende traditionele ritmes van de djembe.  De jeugd, mama’s, papa’s en kleuters, ze vonden het allemaal leuk.

Interview

met Sven Schoukens en Elza Bogaerts van Danshuis De Ingang, één van de initiatiefnemers van dansen in ’t park

http://www.de-ingang.be/InformCMS/preview/index.php
Wiedauwkaai 52J, 9000 Gent
info@de-ingang.be

Hoe lang bestaat -dansen in ‘t park- al en wie zijn de organisatoren?

Sven
Dansen in ’t park bestaat reeds een achttal jaren, misschien zelfs negen. Samen met Anamma, Wisper, Palariteit en Platform K zorgen we voor de organisatie.

Kom je zelf uit de danswereld?

DSCF2056blogSven Helemaal niet. ik ben fotograaf van opleiding. Het is puur toeval. Het begon allemaal toen ik vrijwilligerswerk deed in kunstencentrum De Fantast in de Burgstraat te Gent. Het Hoste-Sabbattini Theater had hier ooit zijn stek. Toen het kunstencentrum dicht moest, ben ik onmiddellijk Danshuis De Ingang gestart. Danshuis De Ingang bleek een schot in de roos vooral omdat er toen slechts een klein aanbod aan dansscholen was in Gent.
Elza
ik danste reeds als kind. Dansen deed ik als amateurkunstenaar, niet professioneel. Toevallig werkte ik ook als vrijwilliger in het kunstencentrum De Fantast en ik ben mee in het verhaal van Danshuis De Ingang gestapt.

Waar zijn jullie gehuisvest?

Sven
We hebben 6 dansstudio’s aan de Wiedauwkaai, in een oude textielfabriek. De fabriek is een uitstekende keuze. Het gebouw is stevig en de ruimtes zijn groot zonder ondersteunende pilaren, dit is van cruciaal belang voor een danszaal.

Waarom volgt er iemand dansles?

Elza
Dansen is een sport maar minder belastend dan sommige andere sporten. Het is niet enkel sport maar ook expressie. Het sociale aspect mag je ook niet vergeten.

Worden sommige van jullie leerlingen soms professionele dansers?

Elza
Soms wel. Zo is er bijvoorbeeld Dieter Vandeputte, ondertussen gekend door het TV programma So you think you can Dance? Hij heeft nu een eigen dansschool.
Wij werken graag professioneel. Onze lesgevers geven hun professionele instelling door en zorgen voor dat tikkeltje meer. Ook artistiek komen de leerlingen hier aan hun trekken. Onze lessen zorgen niet alleen voor inhoud maar ook voor vuur.DSCF2070ablog
Lesgeefster Nicole Kohler werkt met enkele leerlingen een jaar lang samen aan een intense voorbereiding op een auditie in een school of van een dansgezelschap.
Nicole Kohler is één van onze toplesgeefsters. Nicole Kohler, geboren in Zwitserland, werd op haar 17de uit meer dan honderd kandidaten geselecteerd voor de Mudra school van Maurice Béjart. Haar droom werd werkelijkheid. Ze stond op het podium met sterdansers Jorge Donn, Michael Barichnikov en Maïa Plissetkaïa.  In 1991 besloot ze haar eigen weg te gaan. De liefde bracht haar naar Gent en nu geeft ze bij ons oa klassiek ballet.
Zo is er ook  de Indiase Bhumika Parekh die de leerlingen van september tot december laat kennismaken met de swingende, energieke Bollywoord dansstijl en zijn culturele achtergrond. Ze is geboren en getogen in Mumbai, de stad waar Bollywood gevestigd is en volgde er een ballet- en jazzopleiding. Dit hielp haar om haar eigen Bollywood-stijl verder uit te diepen.

De voorstelling Breeze

20u30 tijd voor de voorstelling Breeze op het centrale podium.
Ik citeer de programmatekst, beter kan ik het niet verwoorden.
Dingen gebeuren, ze laten een spoor achter, zuchtjes, opgave en overgave. Tot ze transformeren in een bries van aanvaarding. Choreografie: Nicole Kohler Dans: Nick De Roo, Eva Leemans, Karlien De Savoye, Dieter Vandeputte Davy Desloovere (leerlingen Danshuis De Ingang)

DSCF0569 fuji 160CblogDe voorstelling was verrassend en professioneel. De dansers waren duidelijk op elkaar ingespeeld, de moderne muziek versterkte de bewegingen, de dansers dansten met passie en overgave. Het publiek keek geboeid toe. Dansen in openlucht zorgde bij Breeze voor een extra dimensie.

 

 

 

 

 

Interview met één van de dansers
Karlien De Savoye

Is dit de eerste maal dat je Breeze danst?

Het is een nieuw stuk en een première. Het is telkens bang afwachten hoe het publiek het stuk onthaalt.

Wordt er geïmproviseerd en heb je een eigen inbreng?

DSCF2131 face onlyblogDe dansbewegingen liggen vast, ook de volgorde enkel ritme en richting veranderen. Zo is de voorstelling telkens nieuw. Het is vooral een kwestie van elkaar aanvoelen. Met Eva dans ik reeds 2 jaar samen en zo gaat het een stuk gemakkelijker. Dansen vergt fysisch enorm veel van je, niet alleen fysisch maar ook mentaal, soms ga je erover. Ik dans reeds van toen ik zeer klein was en nu werk ik mee aan projecten op professionele basis. Zo werkte ik mee aan het Straattheatercircus te Aalst aan de  stadschoreografie ‘Bodies in Urban Spaces’  sculptuur van mensenlichamen van de Oostenrijkse choreograaf Willi Dornereen .

Wat is je droom?

ik stel me zelf geen doel. ik volg zo veel mogelijk workshops en stages en dans tot 20 uur per week. Voorlopig heb ik nog geen noemenswaardige letsels opgelopen. We zien wel wat de toekomst me brengt.

Dit interview was een mooie afsluiter van ons ‘Dansen in ’t park”
We leerden heel wat bij over danspassen, de ideale dansvloer, choreografen, dansscholen… Maar wat me vooral zal bijblijven is dat de dans een middel is tot sociaal contact, bijdraagt tot uitwisseling van culturen en ons verlost van de dagelijkse stress. Dansen vergt fysische inspanning maar voedt uiteindelijk ook de geest.

 

tekst Kathleen Ramboer
foto’s Eric Rottée

DSCF0525 1blog

 

 

Ruilcursus van Wisper

Wisper is een sociaal-culturele organisatie voor volwassenen die creatieve cursussen in de kunsten aanbiedt.  Wie wil deelnemen, betaalt met geld.  Bij de ruilcursussen is dat niet zo. Je moet tegenover hen een dienst gaan ruilen zoals bijvoorbeeld koken, het lokaal na de cursus opruimen, …  Ik kies om een verslag te maken van de ruilcursus die ik op 31 juli in Leuven heb gevolgd.

Ik kies een beeldende cursus rond de werken van Tarchovsky. Als startsein bekijken wij fragmenten van een film, die hij heeft gemaakt.  Zijn films zijn zonder montage gefilmd. De beelden zijn traag, maar toch roepen zij griezelige beelden à la Exorcist op.

Daarna gaan wij in het cursuslokaal en de grote tuin rond het gebouw inspiratie opzoeken en met ons eigen toestel fotograferen.  Dat doen wij door  spiegels te gebruiken waardoor we effecten verkrijgen.  Dus niet zoals gewoonlijk weerspiegelingen van het water, maar wie weet wat het is.

Tijdens het laatste uur van de cursus, kunnen wij kiezen tussen waarnemingstekenen van stilstaande voorwerpen of verder fotograferen.  Ik kies voor het laatste, want waarnemingstekenen doe ik minder graag omdat het zo klassiek en oncreatief is.

Op het einde bekijken wij elkaars werken en bespreken wij die, maar wegens tijdsgebrek kan dat niet.  Als suggestie aan de lesgeefster geven wij mee, dat die workshop langer mag duren en kan focussen op één kunstdiscipline.  Toch is dat een tof initiatief en volg ik in de toekomst nog cursussen bij Wisper.

Voor meer informatie: Wisper

:IMG_9311IMG_9359

Foto’s en tekst: Tess Van Deynse

tentoonstelling NUCLEO kunstenaars ONEwork

“s’exposer, exposure”  daar is het om te doen

Free Pectoor

Tentoonstelling ONEwork
NUCLEO kunstenaars
Paddenhoek 12
9000 Gent
18-26 juli 2015 / 12:00 – 18:00

Wie even wil wegvluchten uit de drukte van de Gentse Feesten en van actuele beeldende kunst houdt, raad ik aan de ONEwork tentoonstelling van 20 NUCLEO kunstenaars te bezoeken.

Voor wat staat het woord NUCLEO?

In Vlaanderen is er nauwelijks sprake van een atelierbeleid. Veel kunstenaars ondervinden problemen bij het zoeken naar een geschikte werkruimte. Niet zelden is het financieel aspect een hinderpaal.  NUCLEO, een Gentse organisatie, vond hiervoor een oplossing.
NUCLEO vzw ontwikkelt en beheert kwaliteitsvolle en betaalbare werkruimtes in Gent en omgeving en geeft kunstenaars de vrijheid om in hun atelier zonder prestatiedruk te creëren

De Stad Gent is een belangrijke partner in het vormgeven van het atelierbeleid van NUCLEO en in het zoeken naar geschikte panden voor een al dan niet tijdelijke herbestemming als atelierruimtes.

De organisatie promoot ook haar kunstenaars door  jaarlijks Open Ateliers te organiseren, een webpagina op haar site ter beschikking te stellen en door occasioneel curatoren en conservators uit te nodigen voor een atelierbezoek.
meer info kan je vinden op de site: www.nucleo.be

Hoe kwam de tentoonstelling tot stand?

De curator Free Pectoor.

De tentoonstelling gaat door in een oud schoolgebouw – Paddenhoek 12 – dat door NUCLEO beheerd wordt. Verschillende kunstenaars resideren hier. Het platform BLANCO binnen de vzw NUCLEO stimuleert de kunstenaars om in dialoog te gaan met de buitenwereld. BLANCO stelde de presentatieplek in de Paddenhoek ter beschikking aan de curator van het project ONEwork Free Pectoor.

Curator Free Pectoor is zelf beeldend kunstenaar en resident bij NUCLEO sedert 2007. Hij wou een dialoog aangaan met de kunstenaars van NUCLEO onderling en met de toeschouwer . Hij vroeg aan alle NUCLEO kunstenaars één werk ONEwork in te dienen voor de tentoonstelling in de BLANCO ruimte.
Het idee van ONEwork is ontstaan via het boek N°1: First Works by 362 Artists (edited by Francesca Richer & Matthew Rosenzweig and published by D.A.P./Distributed Art Publishers, Inc.). In dit meer dan 400 pagina’s tellende boek werd aan hedendaagse internationale kunstenaars de vraag gesteld “What do you consider your First artwork?” De Belgische kunstenaars Wim Delvoye, Panamarenko en Luc Tuymans werd ook de vraag gesteld.
De kunstenaar heeft tegenwoordig tal van middelen om zijn kunst te laten ontdekken door het grote publiek: sociale media, websites, blogs, virtuele tentoonstellingen …
Curator Free Pectoor vindt het toch nog steeds belangrijk werken fysiek tentoon te stellen in een ruimte waar het menselijk contact tastbaar is. Een drempel moet steeds overwonnen worden tijdens de confrontatie kunstenaar/kunstwerk/toeschouwer. Dit is boeiend om mee te maken.

De tentoonstelling

Toen ik de ruimte binnentrad viel me vooral het zijlicht op dat door een vensterwand naar binnenglipte. Zo hoeft geen kunstlicht aan te pas te komen om de kunstwerken onder de aandacht te brengen.  Voor de curator was het koffiedik kijken wat de kunstenaar ging binnenbrengen. Het resultaat van de oproep is verrassend uiteenlopend. Een arsenaal aan technieken wordt hier samen gebracht. Free Pectoor had de moeilijke opdracht dit uitgebreid palet tot een passend en mooi geheel om te toveren. Daar is hij wonderwel in geslaagd. Elk werk heeft de nodige ruimte gekregen om afzonderlijk op te focussen. Enkele werken matchen met elkaar zoals de architecturale sculpturen van Brantt met de schilderijen van Isa D’hondt , Leen Van Tichelen, Hilde Van Wambeke.

Brantt: object
Brantt: object
Hilde Van Wambeke: schilderij
Hilde Van Wambeke: schilderij

 

 

 

 

 

http://www.isadhondt.be/
http://www.leen-van-tichelen.be/
http://kunstinhuis.be/kunstenaar/21700  (Hilde Van Wambeke)
http://www.brantt.be/
Het geometrische zwart/wit werk van Niels Ketelers wordt geconfronteerd met het meer figuratieve schilderij in subtiele kleuren van Jeffrey Dujardin.

http://www.nielsketelers.be
http://jeffreydujardin.tumblr.com/

Niels Ketelers: schilderij
Niels Ketelers: schilderij
Jeffrey Dujardin: schilderij
Jeffrey Dujardin: schilderij

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sjoerd Paridaen ging zelfs vóór de tentoonstelling in dialoog met andere kunstenaars. Zijn installatie is het resultaat van een samenwerking via mailart met de Zuid-Afrikaanse Veronica Gabrielse. Deze installatie van Sjoerd Paridaen matcht dan weer met het Textile-artbook van Fatime Molnar.

http://www.loods12.be/html/_paridaen.html

http://www.fatimemolnar.com/

Sjoerd Paridaen: installatie/mailart
Sjoerd Paridaen: installatie/mailart
Fatime Molnar: Textile Artbook
Fatime Molnar: Textile Artbook

Het is onmogelijk alle 20 kunstenaars uitvoerig te bespreken daarom som ik graag alle deelnemers op die een bijzondere bijdrage leverden tot het geheel van deze verrassende tentoonstelling.
Sjoerd Paridaen – Niels Ketelers – Fatime Molnar – Jeffrey Dujardin – Marjolein Labeeû – Lieven Lefere – Eva Neirynck – Free Pectoor – Isa D’hondt – Brantt – Meindert Peirens – Frank Depoorter – Topo Copy – Leen Van Tichelen – Nathan De Corte – Hilde Van Wambeke – Georgia Kokot – Eveliene Deraedt – Mira Albrecht – Jeroen Van der Fraenen

De toekomstige bezoeker van ONEwork kan ik alvast dit meegeven: “Verwacht het onverwachte” (baseline van de krant De Standaard) en geniet van deze ongewone diversiteit.
logo_onework

https://www.facebook.com/events/1454538384864732/
http://www.nucleo.be/project/index/nl/126

Curator Free Pectoor http://www.nucleo.be/artist/index/nl/104

 

tekst en foto: Kathleen Ramboer

In-Dulci-Jubilo: Zingen na het voetballen

top picture

DSCF1575 1

Op weg naar Sint-Niklaas ben ik meer bezig met het dreigende onweer dan met de reden van ons bezoek aan de stad. De eerste druppels smakken tegen de straatstenen op het moment dat we het Klein Seminarie aan de Collegestraat binnenstappen om een repetitie van het knapenkoor In Dulci Jubilo bij te wonen. Dan volgt een kleine, doch pittige fysieke inspanning: drie hoge verdiepingen trappen opklimmen. Ook hier ben ik, geconcentreerd op mijn ademhaling, in gedachten nog ver weg van de verrassing die ons te wachten staat.

Van op de tweede verdieping horen we pianoklanken, een noot die met aandrang herhaald wordt, een jongensstem die voortdurend onderbroken wordt door de instructies van een vrouw. Iemand wijst ons de weg naar de zaal waar we verwacht worden.

Bij het openen van de deur treed ik binnen in een nieuwe wereld. Sopraanstemmetjes van eeDSCF0034 1n vijftiental jongetjes vullen de immense ruimte op een frisse, speelse wijze. Jongens van diverse leeftijden, jonge mannen en enkele, ja, reeds uit de kluiten gewassen volwassen mannen geven het beste van zichzelf, aangestuurd door een enthousiaste dirigent. Er worden enkele tonen gezongen, en de dirigent onderbreekt, geeft instructies met betrekking tot uitspraak, tot toonhoogte en toonlengte, corrigeert de lichaamshouding die belangrijk is om de juiste kracht op de longen te kunnen uitoefenen. Opnieuw! “Pace, pacem.” Na een woord, een zin, weer een onderbreking om hier en daar bij te sturen. Toch is dit niet storend voor de toeschouwer-luisteraar. Wat hier door het koor in deze repetitie wordt neergezet is gewoon prachtig en meeslepend. Dit mag voor mij nog uren doorgaan. Na een half uur wordt overgeschakeld op een ander lied. En dan is er pauze. De jongsten uit het koor stuiven van hun stoel weg en beginnen met mekaar te
stoeien. De oudere leden uit de groep doen het wat kalmer aan maar toch blijven ze samen een hechte groep vormen, zoals tijdens het oefenen, door wat
aandacht, een klein gebaar van de volwassenen naar de jongsten toe.

Pieter Stas, de dirigent voor vanavond, neemt ons mee naar een andere ruimte op dezelfde verdieping en vertelt honderduit over zijn passie: het knapenkoor.

Terugblik op een lange en rijke geschiedenis DSCF0051 1

E.H. Gerard Van Durme stichtte het knapenkoor in 1931. Het koor was oorspronkelijk verbonden aan het Sint-Jozef Klein Seminarie in Sint-Niklaas en tot op heden bestaat er nog altijd een sterke band. Ook met de stad werd de samenwerking op termijn duurzamer waardoor het koor een echt stadskoor werd met als thuisbasis de gebouwen van het Sint-Jozef Klein Seminarie in de Collegestraat, nabij de Grote Markt. Het koor bouwde zich snel een sterke reputatie op als knapenkoor. De huidige dirigent, Dieter Van Handenhoven, staat sinds 1993 in deze functie. Hij was goed voorbereid op deze taak omdat hij zelf alle etappes binnen het koor doorliep: hij startte als knaap, later maakte hij deel uit van het mannenkoor om dan verder te evolueren naar repetitor en assistent-koorleider. Bijzonder aan In Dulci Jubilo is zeer zeker de uitzonderlijke mix van een knapenkoor (jongens van 9 tot ongeveer 14 jaar) en een mannenkoor (jonge mannenstemmen), waardoor het een unieke plaats in de Vlaamse en internationale koorwereld kreeg.

Ledenwerving: een noodzaak tot voortbestaan

Een knaap blijft geen knaap. Je begrijpt dadelijk dat er voor de leden van het koor een tijd is van komen en, jammer, ook een tijd van gaan, die zich soms veel sneller dan gewenst aanbiedt. Een knapenkoor dient dus regelmatig gevoed te worden met vers bloed. En welke bron is rijker dan de scholen van Sint-Niklaas? Ieder jaar mag elke school op het grondgebied van de stad een bezoek verwachten van vertegenwoordigers van In Dulci Jubilo. Alle gewillige stemmen in het derde leerjaar worden beluisterd. Daar waar men potentieel vermoedt, wordt een rekruteringspoging ondernomen.

DSCF0062 1Aspirantenopleiding: een eerste en noodzakelijke stap

Alvorens tot het knapenkoor te kunnen toetreden, krijgen de kandidaat-knapen een opleiding die een semester in beslag neemt. Deze periode wordt voornamelijk gebruikt om de stem te ontwikkelen of bij te schaven. Bij de aanvang van het vierde leerjaar gaan de jongens die volhouden verder naar het knapenkoor.

 

Vergankelijkheid is ook hier tastbaar….

Jongens die zich goed voelen in het knapenkoor, blijven gedurende een aantal jaren lid. Dit gaat zo door tot het keren van de stem. Vroeger kon deze evolutie verwacht worden rond de leeftijd van 15 à 16 jaar. Deze transformatie komt vandaag de dag op jongere leeftijd voor, veroorzaakt door o.m. omgevingsfactoren die de intrede van de pubertijd versnellen. Maar dit hoeft geen drama te zijn. Van zodra de stem zich weer stabiliseert en als tenor of bas herboren wordt, gaan de doorzetters verder naar het mannenkoor.

Het leven van een knaap

Naast schoollopen, gaan de meeste van de knaapjes op vrijdag, na schooltijd en voor de repetitie van het koor, naar het voetbal, waar ze zich volop kunnen uitleven. Dit maakt dat de repetities vaak wat tumultueus starten door de nog snel stromende adrenaline na de voetbaltraining. Maar eens die afneemt, breekt een ideaal moment aan voor de dirigent om de aandacht van de jongens te pakken te krijgen. Tijdens hun koor-opleiding en repetities wordt gewerkt aan – wat dacht je – het inzetten en ontplooien van de stem en ook – misschien minder voor de hand liggend – de houding en het gedrag. De knapen zijn immers nog jonge kinderen van wie een sterke discipline en veel doorzettingsvermogen gevraagd wordt. Trouwens, zonder steun van de nabije familie is deze activiteit voor de betrokken knaap niet denkbaar. Maar gelukkig blijkt uit ervaring dat wie kan zingen, ook graag zingt. Bovendien, het feit dat ze met jongens onder mekaar zijn, zonder aanwezigheid van meisjes – wat op die leeftijd toch een zekere stress kan veroorzaken -, maakt dat ze nog echt genieten van die jongensmomenten.

DSCF1580

En het leven van een dirigent van een knapenkoor

Als ik vraag over welke de eigenschappen een goede dirigent moet beschikken, lacht en zucht Pieter tegelijkertijd. Naast het harde werken aan het vormen van de stem, draait het vooral om heel veel geduld. Ieder jaar komt een nieuwe lichting jongens naar het koor en begint alles weer van bij het begin. Het delicate in de aanpak draait rond het vinden van een balans tussen enerzijds aanvoelen wat bij de jongens spontaan naar boven komt en anderzijds wat aangescherpt tot zelfs ingedramd moet worden, zonder de motivatie van de kinderen aan te tasten, maar toch vooruitgang en resultaat te boeken. Ondanks de inspanningen die een dirigent moet leveren, is deze activiteit voor Pieter bijzonder inspirerend en geniet hij zowel van de muziek als van de sfeer waarin de trainingen en ook officiële momenten verlopen.

Oefening baart kunst

Dit gezegde geldt zeker voor In Dulci Jubilo. Het koor beperkt zich niet tot de twee repetities per week. Het neemt ook regelmatig deel aan muzikale activiteiten. Voices for peace bracht in 2014, ter nagedachtenis van de Grote Oorlog, 39 koren uit Europa samen wat de knapen een ideale gelegenheid bood om andere koren en leeftijdsgenoten aan het werk te zien en te horen. Dit jaar was er de uitwisseling met een Deens koor waaraan met veel plezier wordt teruggedacht. Diverse families hebben ook de beste herinneringen het verblijf van een Deense koorknaap in hun gezin. Een ander hoogtepunt voor de koorleden is de jaarlijkse zomerreis. Gedurende 7 à 10 dagen wordt een verblijf in het buitenland, dit jaar in Oostenrijk, gevuld met concerten, afgewisseld met ontspanning. Gezinsleden zijn welkom op dit evenement, een ideaal moment ook om de ouders van de knapen gemotiveerd te houden. Maar het palmares van het knapenkoor is ruimer dan dat: het waagde zich reeds aan een jeugdopera, Brundibar van Hans Krasa en een musical, Smike. In 2002 werd het koor zelfs uitgenodigd op het Koninklijk paleis om het Kerstconcert te verzorgen.

Getuigenis van een knaap

Kasper is 12 jaar en 3 jaar lid van In Dulci Jubilo. Zijn vader gaf de aanzet om naar het koor te komen. Kasper geniet van deze activiteit, vindt de liedjes die gezongen worden en het samen met de vriendjes zingen heel leuk. Hij kijkt er naar uit om, samen met zijn familie, mee te gaan met het koor, op de zomerreis naar Oostenrijk. Later wil hij graag als hobby verder zingen in een koor en instrumenten, cello en blokfluit, leren bespelen. Hij bereidt zich hierop voor door notenleer te volgen. Tot slot vermeldde hij trots dat zijn familie gastgezin was bij de uitwisseling met een Deens koor, wat een heel aangename ervaring was. Link naar de website van In Dulci Jubilo.

Magda Verberckmoes, Tekst
Eric Rottée, Foto’s

 

ZOOM! Europa-Slotfeest WAK 2015-GENT


Realisatie

Bert VANNOTEN

Op de Oude Dokken in Gent kon je vanaf 15.00 uur bekende canons en Europese volksliederen zingen.
Uiteraard kon het Europese volkslied niet ontbreken. De melodie van het volkslied komt uit de 9de symfonie van Ludwig van Beethoven.
Bij de melodie hoort een gedicht ‘Ode an die Freude’ van Friedrich von Schiller. Hoewel enkel de muziek het officieel Europees volkslied is, werd er op 3 mei ook de tekst bij genomen om te zingen. Of je kon ook de melodie zoomen.

WAK-Fameus, Artisj: wie heeft gezegd dat de jeugd niet deugt?

third test first image

Op weg naar Fabriek Noord voelen we ons een beetje zoals bezoekers van de grot van Lascaux. De sfeer in de omgeving is erg uitgesproken met een druk pratend publiek dat erg divers is. Het is warm. Vincent, de organisator van de tentoonstelling, vertelt ons dat ze lang gezocht hebben. Het is een voorstel van Fameus. Het doel van Fabriek Noord is het ter beschikking stellen van lokalen aan de bewoners van de wijk. Lokalen  waar kunst en cultuur, in dit geval multicultureel, kunnen geuit worden. De artiesten houden van de industriële omgeving.

Fabriek Noord, een industriële grootte.

Een klein portaaltje leidt ons naar de doorgang. Aan de muur hangen schilderijen die onze aandacht trekken. Dit publiek is sterk contrasterend met de mensen die we juist ontmoet hebben, vooral wat betreft kledijDSCF9808. Hoe verder we gaan hoe meer het licht verblindend wordt, verstoord door een wolk van rook die verspreid wordt vanaf de grond.

We banen ons een weg door de menigte. Om de werken te ontdekken moeten we stijgen of dalen. Een dj-set begeleidt deze wandeling. In de National Geographic van januari 2015 gaan wetenschappers ervan uit dat de rotsschilderingen van Chauvet verschillende bewegingen en sferen creëren die het licht volgen en die bewust zo werden aangebracht om een show te laten ontstaan. Dit zelfde gevoel ervaren we in Fabriek Noord.  De schilderijen, foto’s in puzzelvorm, lichtgevende werken, films en muziek zorgen voor deze fantastische show.

Vincent, François, Paul en de anderen.

DSCF9815 reworkedHet verhaal van de tentoonstelling is dat van Vincent. Als ex-student reclame en illustratie en als kunst- en artiestenliefhebber heeft hij zich afgevraagd hoe artiesten bekender te maken bij het grote publiek. Deze vraag was het begin van zijn verhaal. Vervolgens heeft hij met Anchieta, een vriend, hulp gezocht bij Fameus en ze overtuigd om hen te ondersteunen. Fameus is de overkoepelende organisatie voor amateurkunsten in Antwerpen. De artiesten de kans geven om hun eerste tentoonstelling te geven was zijn bedoeling. Dit zowel voor de gepassioneerde onder hen en dit graag willen, als voor hen die nog onvoldoende rijp zijn. De goesting is bepalend. Dit is nog maar het begin van Vincent’s idee, want hij studeert momenteel kunst- en cultuurbemiddeling en hij creëert Kauwgurk samen met Anchieta.

Vincent’s idee wordt geaccepteerd en ondersteund door Fameus. Nu moet er aan het werk gegaan worden: kandidaten en publiek vinden. Alle netwerken worden gebruikt, zowel dat van Vincent als dat van Fameus. Maar vooral Facebook zorgt voor de contacten. De kandidaten worden gekozen. Het wordt een mix van enthousiasme, originaliteit en diversiteit. Het publiek mag zeker ook niet vergeten worden. Dus alle kanalen die voor contact met het potentiële publiek kunnen zorgen worden gebruikt. Dit zijn bijvoorbeeld Facebook, flyers, vernissages. Als we kijken naar de menigte in de Fabriek, bleek dit een succesvolle aanpak.

 

 L’art, rien que l’art.

In het geroezemoes van de vernissage zijn er gepassioneerde jongeren en barbaren(zoals Alessandro Baricco het beschrijft in de Barbaren, 2014). De barbaren zijn zij die rond surfen op evenementen en tegelijkertijd een wereld opbouwen, de kinderen van Facebook. De artiesten, zijn zij die dieper ingaan op hun wereld alsof het de enige is die bestaat. Deze twee zijn geen antagonisten, ze voeden elkaar op een wederzijdse manier. Hier vindt men geen Chinese muur.

 

kunstenaars new version

 

Ian schildert. Alle schilderijen in de doorgang zijn van hem. Het is zijn eindwerk van het zesde jaar op SiSA. Hij heeft geen andere studies gepland aangezien hij wil schilderen, schilderen en schilderen gedurende de komende 6 weken.

Kirkland tekent, en dit wanneer hij geen filosofie studeert. Hij is samen met zijn broer gekomen die getracht heeft om artiest te worden maar hij ontdekte dat hij niet dezelfde kracht had als zijn broer. Kirkland schrijft en zoekt. Een werk is in zijn geheel gemaakt en in één enkele lijn zonder het potlood van het blad op te heffen.

Detlef volgt een master in de vrije kunsten in Gent. Dit in twee jaar om meer tijd te hebben in de nabije toekomst als kunstenaar. Hij maakt vooral installaties met alle mogelijke technieken. Om de clash tussen het bewuste en het onbewuste te laten plaatsvinden, speelt Detlef met de ruimte. Die bepaalt het begin van elk creatief proces. Geen concreet idee of voorontwerp, los van het basismateriaal en met inbreng van wat in zijn leven gebeurt of van de interesse van het moment. Zonder een grens te trekken.

Ziehier het resultaat van de tentoonstelling. Aan u, als lezer, om het te beoordelen.

werken eerste poging

Ziet u elementen die op elkaar lijken? Neen, dan is het opzet van Kaugwurk, het initiatief van Vincent en Anchieta, gelukt. Toch ziet Vincent dat alle artiesten verbonden zijn met de wereld rondom hen.

The Courtier and The Heretic (Mattew Stewart, 2014)

In de wereld van Spinoza, de ketter, is alles wat gebeurt noodzakelijk. In dit initiatief zit een noodzaak, die van de artiest die de nood heeft om te creëren en te tonen, het individuele initiatief van Vincent en Anchieta met Kauwgurk en die van de instelling Fameus. De mensen vermeld in deze blog zijn gemiddeld 20 jaar oud: Wie heeft gezegd dat de jeugd niets waard is?

Meer informatie kan u vinden bij Kauwgurk op Facebook en Fameus (website en Facebook)

Tekst en Foto’s Eric Rottée
Redactie Ivan Bernage

DSCF1269 reworked

Lokale HELDEN-WAK 2015

Realisatie

Bert VANNOTEN

Op donderdag 30 april zetten welgeteld 198 verschillende initiatieven lokaal muzikaal talent in de schijnwerpers met ‘Lokale Helden’. Met dit unieke project daagde Poppunt iedereen, van steden, dorpen, individuen tot jeugdhuizen, bibliotheken, muziekclubs en cultuurcentra, uit om samen met de rest van Vlaanderen en Brussel één grote ode aan muzikaal talent te organiseren. Het resultaat? 1.081 podiumplaatsen op 366 locaties voor meer dan 800 bekende en onbekende artiesten op één dag.

Who’s afraid of Virgina Woolf?

De Scheldezonen met
Wie is bang voor Virgina Woolf?

schrijver Edward Albee

Toneelstuk opgevoerd door De Scheldezonen Heusden http://www.tschat.be/

Over het theater, de acteurs en nog zo veel meer…

Het werd voor Eric en mezelf een aangename en vooral verrassende avond bij vzw De Scheldezonen. We maakten er kennis met 2 bestuursleden Gabriël D’Haene en Paul Gyselinck die erbij waren vanaf het eerste uur en we begrepen dat De Scheldezonen voor hen maar ook omgekeerd zeer belangrijk zijn. Het podium en zaal, een pareltje, stralen een soort nostalgie uit die je nergens meer vindt. Prachtige oude rode pluchen zetels afkomstig van de KVS te Brussel doen je mijmeren over lang vervlogen tijden. Het theaterstuk die ‘t Schat deze avond brengt heeft zeker niets met de tijd van toen te maken maar alles met hedendaagse menselijke conflicten binnen een relatie. Wie is bang voor Virginia Woolf? is een wereldklassieker van Edward Albee in een eigentijdse regie van Roel and de Trazegnies.

De verfilming van het toneelstuk ligt waarschijnlijk alle film- en theaterliefhebbers nog in het geheugen door de intrigerende vertolking van Elizabeth Taylor en Richard Burton. Ook de cast van De Scheldezonen zet hier in Heusden een uitzonderlijke prestatie neer, een groot publiek waardig. En net dat grote publiek zullen ze bereiken op 9 juni in de toneeltempel van het NTGent waar ze meewerken aan het spiegelproject. In het kader van de viering van 50 jaar NTGent werd ’t Schat uitgenodigd om Wie is bang van Virginia Woolf? op te voeren in de schouwburg van het NTGent op het Sint-Baafsplein op woensdag 10 juni om 20u.

Het stuk

citaat uit de programmafolder
In het stuk is het publiek getuige van de langzame instorting van een huwelijk. Tijdens een destructieve nacht nodigt een koppel van middelbare leeftijd enkele gasten uit. Al snel is duidelijk dat tijdens die nacht, met behulp van veel alcohol, de duivels van een kapot huwelijk uitgedreven zullen worden.
De gasten, een jong koppel, wordt langzamerhand in een echtelijke oorlog betrokken.  Door te veel aan drank is de verbale marteling groot en de laatste illusies van een perfect huwelijk wordt genadeloos om zeep gebracht. Alles wordt ingezet om de pijnlijke realiteit niet onder ogen te hoeven zien. Met een lachwekkende en tegelijkertijd pijnlijke en wrede woordenstrijd vraagt Albee aandacht voor de nietszeggendheid, onpersoonlijke moderne tijd.

Het decor

Een reuzegroot aquarium met vissen, straalt rust uit in de turbulente wereld van het echtpaar. Het brengt contact met de natuur in huis, een contact dat slechts een illusie is. Zo is het decor een verlengstuk van de illusie van het theaterstuk.

De acteurs

Voor de opvoering spraken we met drie van de vier acteurs. Het waren aangename gesprekspartners en de fotograaf Eric bleek gecharmeerd door hun uitstraling. Blij was ik dat ze wat tijd voor ons maakten vlak voor de opvoering van een stuk waar concentratie niet alleen op het toneel maar ook vooraf een belangrijke rol speelt.

Hendrik Blondeel

DSCF1416adie de rol van Georges op zich neemt, stond me eerst te woord. Door gebruik te maken van het briljante decor als gespreksruimte was de toon onmiddellijk gezet. Hendrik Blondeel  acteerde reeds op zijn twaalfde. De rol van Georges, de helft van het koppel van middelbare leeftijd, eist dan ook iemand met ervaring.
Hoe kon je je inleven in de  psyche van Georges?
Hendrik: Dit is een lang denkproces. Eerst volgt een lezing van de tekst, daarna een tekstanalyse en bespreking van het karakter. Het is vooral putten uit eigen ervaring en ervaringen van mensen rondom mij. Een groot empatisch vermogen mag zeker niet ontbreken.
Heb je de film onlangs gezien?
14 dagen voor de repetities bekeek ik de film. Maar het was zeker niet de bedoeling Richard Burton te kopiëren. Een eigen inbreng is noodzakelijk.
Zou je met om het even wie deze rol kunnen spelen?
Mijn tegenspeelster die de rol van Martha op zich neemt zou niet om het even wie kunnen zijn. Er moet een match zijn en klikken. Een eerste vereiste in dit stuk is dat de personages voluit gaan, zich kwetsbaar opstellen, emoties oproepen. Elkander aanvoelen is een eerste vereiste.

Anne Remerie

DSCF1423 avertolkt de rol van Honey, de jonge vrouw. Ook zij acteerde reeds op jonge leeftijd
Wat vond zij het moeilijkste aan je rol?
Anne: Geloofwaardig overkomen, dronken worden zonder een karikatuur op de planken neer te zetten. Lichaamstaal, gezichtsuitdrukking en houding spelen hier een belangrijke rol.
Gelukkig kon ik samenwerken met een goede regisseur.
Roeland de Trazegnies heeft echt de gave van het regisseren, geeft op een eerlijke en goede manier kritiek en staat positief tegenover een eigen creatieve inbreng.

Verder vertelde Anne me dat ze mama van twee jonge kinderen is en het een goed gevoel heeft toch nog op de planken te kunnen staan.

Giovanni Vandendaele

DSCF9936 verwerkt final Nick op het toneel, de andere helft van het jonge koppel, speelde als zesjarige ook reeds toneel. Hij is nieuw in dit gezelschap maar had geen enkele moeite om zich te integreren. Hij looft ook de eigen creatieve inbreng die hier mogelijk is. Ook hij bekeek de film om over een basis te beschikken.
Verder koestert hij regisseurambities. Ook dat boeit hem. In september volgt hij lessen om als regisseur aan de slag te kunnen gaan.
 

 

Een half uurtje na ons gesprek ging het licht uit en lieten we ons meeslepen op de golven van de illusie. Het prachtige decor, een muurgroot aquarium, versterkt de magische sfeer. We beleefden samen met Martha, Georges, Honey en Nick een intense, emotionele avond. Na de voorstelling ontglipte me de gedachte dat deze irreële theaterwereld  ook wel een heel klein beetje werkelijkheid kan zijn.

Proficiat aan het ganse team die dit moeilijke stuk echt geloofwaardig wist te brengen voor ons het publiek.
Het theaterstuk Wie is bang van Virginia Woolf?
De Scheldezonen Heusden
kan je nog meemaken tijdens het Spiegelfestival
NTGent schouwburg
woensdag 10 juni
Sint-Baafsplein om 20u
reserveren kan  via het NTGent +32 9 225 01 01

tekst Kathleen Ramboer
foto’s Eric Rottée