RAGS

ragslogoOp 3-4-5 juni werden er ‘kunstenaarsvodden’ tentoongesteld in BLANCO, de exporuimte van NUCLEO, in de Paddenhoek te Gent. Dit was meteen de laatste tentoonstelling in de Paddenhoek. De BLANCO-ruimte van het ateliergebouw in de Paddenhoek is ondertussen verhuisd naar de voormalige feestzaal van de Veeartsenijschool van Gent. Vele kunstenaars hebben er ook hun onderdak gevonden.

IMG_1362mailCuratoren van dit project Free Pectoor en Brantt deden een oproep aan kunstenaars om één vod uit hun atelier in te dienen. Een 47tal kunstenaars gaven gehoor aan deze oproep. De vodden werden tentoongesteld op een originele niet-conventionele manier: één vod was er traditioneel ingekaderd de rest werd verwerkt in installaties met een knipoog of op een creatieve manier opgehangen.
Zowel professionele, semiprofessionele als amateurkunstenaars stuurden hun vod, een mooie mix, door de presentatie was zeker niet te merken welke discipline, oeuvre of welke kunstenaar de vod vertegenwoordigde, een belangrijke factor voor de curatoren.
Ik laat de curatoren aan het woord.
Alle tentoongestelde vodden worden gemerkt met een label aan de hand van een code, zodat iedere vod traceerbaar is. Hierbij wil men de vraagstelling opwekken hoe het komt dat die vod daar is terecht gekomen en waarom die ene een bevoordeelde plaats heeft gekregen, terwijl er een ander exemplaar die misschien rijker is aan kleur of vorm in een installatie wordt gebruikt. Enerzijds kan dit een referentie oproepen naar de huidige vluchtelingenstroom, anderzijds ook hoe we in de maatschappij elkaar beoordelen op basis van uiterlijk, achtergrond, intelligentie, … Allemaal factoren afhankelijk van het toeval of toch door individuen die alles in een bepaalde richting duwen?

IMG_1363blogIedere vod heeft zijn eigen identiteit en brengt een verhaal met zich mee. Alle kenmerken van een gebruikte vod vertellen veel over de achtergrond omtrent afkomst en levensloop en zullen tijdens de tentoonstelling ook worden samengebracht met allerhande object trouvés, waardoor al deze verhalen hun weg verder zetten.

De tentoonstelling werd uiterst positief onthaald.
Reactie van Ann na de vernissage:
Ik vond dit een kei(s)tof idee “de vodde”
Vanaf nu zal ik elke vod anders gaan bekijken.
Kunst is: de dingen anders interpreteren.

Het fijne aan dit project was ook het feit dat het no-budget was. De tentoonstellingsruimte BLANCO werd trouwens gratis ter beschikking gesteld door NUCLEO. Dit bewijst dat een kleinschalig initiatief zonder budget met gepassioneerde curatoren en medewerkers kan uitgroeien tot iets groots in zijn bescheidenheid.

Na RAGS is een vod niet echt een vod meer. Het is meer dan dat, het is een ziel die erin verstopt zit en misschien is het ook wel kunst?
Oordeel zelf maar.

IMG_1378blog IMG_1372blog

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IMG_1357mail IMG_1368blog

 

IMG_1356mail IMG_1360ablog

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IMG_1354mailIMG_1359mail

 

 

 

 

 

 

 

 

Deelnemende kunstenaars: Chris Hubrecht, Phi, Jan Delestinne, Sylvie Janssens, Hilde Van Impe, Tessa Groenewoud, Topo Copy, Okke Vanbrabant, Kathleen Ramboer, Colette Cleeren, Eddy De Buf, Tom Van Nevel, Isa D’hondt, Bart Slangen, Miet Verschelden, Fred Michiels, John Bulteel, Jo Michiels, Monique Vanthomme, Mia Reynaert, Anne Vanhauwaert, Willy Cauwelier, Nicoline van Stapele, Kristof Malfait, Sanne De Wolf, André Van Schuylenbergh, Ronny Broeckx, Thanh Long Lam, Saar De Buysere, Yvan Vanbrabant, Fatime Molnar, Tiemke Gauderis, Hannelore Celen, Peter van Ammel, Corry Vandermassen, Kristof Lemmens, Marjolein Labeeû, Niels Ketelers, Anne Nÿs, Hilde Van Wambeke, Free Pectoor, Johan Clarysse, Anne Vanoutryve, Elise Berkvens, Dalia Paridaen, Christophe Denys, Brantt.

 

De curatoren:
Brantt
http://www.brantt.be/
Free Pectoor
http://www.nucleo.be/project/index/nl/126
http://www.nucleo.be/artist/index/nl/104
http://www.nucleo.be/project/index/nl/135
http://www.nucleo.be/blancoproject/index/nl/55

Meer info over Nucleo: doelstellingen, atelierproblematiek van de kunstenaar, ateliers, exporuimtes
www.nucleo.be
http://www.nucleo.be/gebouw/index/nl/29
http://www.nucleo.be/blanco/index/nl

 

Tekst en fotografie: Kathleen Ramboer

Feedback op kunst…

Feedbacksessie voor kunstenaars

Een organisatie van KUNSTWERKT

first imagea

 

DSCF2344 reworkedZaterdag 30 april 2016 organiseerde KUNSTWERKT een persoonlijke feedbacksessie voor kunstenaars in de Academie voor Schone Kunsten te Kortrijk. Er was een feedbacksessie met aandacht voor portfolio en ook een feedbacksessie op de kunst zelf. Wij volgden de laatste, benieuwd naar welke impact dergelijke feedback op het werk van een kunstenaar kan hebben.

 

Interview vóór de feedback

met Roseline Christiaens – schilderkunst

KR Kunstwerkt organiseert reeds een aantal jaren deze feedbacksessies. Is het de eerste maal dat je hiermee kennismaakt en wat verwacht je ervan?DSCF2386 reworked
RC Ik wil vooral weten hoever ik met mijn schilderkunst sta in het bijzonder het portret. Ik vrees dat ze mijn werken te braaf zullen vinden. Ik werk vooral fotografisch realistisch tegen de heersende smaak in. Gelijkenis is voor mij belangrijk. Wat me intrigeert is het spel van licht en schaduw. Omdat die zoveel over een persoon vertellen schilder ik graag de handen erbij. Met mijn portretten geef ik graag het innerlijke weer en schilder daarom het liefst naar model. Ik hou van een warme uitstraling die van het doek uitgaat. Mensen moeten blij mijn atelier verlaten. Naar model schilderen is niet altijd mogelijk, dan werk ik vaak naar foto’s. Die foto’s neem ikzelf, het moeten goede foto’s zijn die het karakter van het model weerspiegelen.

 

KR Ben je ambitieus?DSCF3520 reworked
RC Inderdaad ik heb ambities en zou graag in een galerij exposeren. Ik volg reeds zes jaar schilderkunst en schilder portret in opdracht.

 

Roseline tDSCF3533 reworkedkleinroont me mee naar een muur waar verschillende van haar portretten ophangen. Op gelijkenis kan ik niet oordelen maar een mannenportret in bruine tinten trekt mijn aandacht. Ik vind het knap geschilderd en wens Roseline nog veel succes. Het is tijd voor de feedbacksessie.

 

 

Interview na feedback

met Tinne Vereeck – schilderkunst
Feedbackgever: Katleen Deleu

KR Kom je voor de eerste maal naar de feedbacksessie?
Ken je de kunstenaar van wie je feedback kreeg en vind je dat belangrijk?
DSCF2372 reworked
TV Inderdaad het is de eerste maal dat ik aan dergelijke sessie deelneem. Wie de kunstenaar is of welk werk hij zelf maakt speelt voor mij geen rol. Belangrijk is voor mij de eerste indruk die mijn werk maakt op de feedbackgever.

KR Waarom deze feedbacksessie, wat verwachtte je en is die verwachting ingelost?
TV Deze feedback zie ik vooral als voorbereiding op de jury in de academie te Lier. Ik volg nu het vijfde jaar schilderkunst.

KR Heb je twijfels omtrent je kunst en zoek je bevestiging tijdens deze feedback?
DSCF3517 reworkedTV Twijfel heb ik niet. Ik ben zelfzeker en dit is ook nodig. Ik heb veel ambitie en wil kunst maken voor de eeuwigheid al grenst dit aan de waanzin. Het ultieme beeld is mijn queeste. De positieve opbouwende kritiek van Katleen Deleu helpt me verder op die weg. Ze vond mijn werk technisch sterk en dat schept moed.
Je kan me nu al beroepskunstenaar noemen, ik schilder paarden in opdracht.

KR Wat is voor je van belang, dat je kunst mooi oogt of dat de boodschap die je wil brengen overkomt los van het esthetische?
TV Kunst moet voor mij niet alleen mooi zijn maar ook inhoud hebben. Met mijn kunst wil ik een breed publiek beroeren. Door met kleur te spelen, door het gebruik van complementaire kleuren hou ik rekening met schoonheid en met de kijker.

KR Deze feedbacksessie, de zoektocht naar het ultieme werk is vaak interessanter dan het tastbare eindresultaat. Bewaar je voorstudies, alles wat naar je uiteindelijk finale kunstwerk leidt?
TV Het proces is inderdaad enorm van belang. Soms maak ik van een schilderij drie versies. De laatste is voor de kijker misschien de beste maar de andere twee zijn even belangrijk.

KR Ga je je werkwijze na deze feedback veranderen?
Hou je er rekening mee?uitword

TV Soms experimenteer ik met pastel of andere materialen op olieverf. Katleen Deleu vond dit absoluut overbodig, die experimenten zijn volgens haar geen meerwaarde voor mijn schilderijen. Daarom heb ik besloten enkel nog zuiver olieverfschilderijen te borstelen.

KR Tevreden? 20 minuten is niet veel, het blijft bij een eerste indruk, is dit voldoende?
TV 20 minuten is voor mij ruimschoots voldoende. Een volgende feedbacksessie wil ik wel nog eens meemaken. Een aanrader!

KR dank je voor het interview
info:
www.vereeck.exto.org
www.facebook.com/vereeck

DSCF3500 reworked

Interview na feedback

met Katelijn Lammertyn – grafiek oa zeefdruk, DSCF3578 reworked
fotopolymeer
Feedbackgever: Katleen Deleu

KR Wat vond je van je feedbacksessie, neem je de feedback mee in je werk? Zal deze feedbacksessie invloed uitoefenen op je creatieve proces?
KL Vorig jaar werkte ik uitsluitend in zwart/wit. Dit jaar introduceerde ik kleur in mijn werk. Katleen Deleu vond sommige van mijn werken met kleur nogal chaotisch.  Ik kan haar daar wel in volgen want ook ik vind mijn zwart witte  werken meestal iets krachtiger. Ze heeft me ook aangetoond dat (wit)ruimte in mijn compositie belangrijk is. Daar ga ik beslist rekening mee houden.

 

KR Vind je het nodig dat de feedbackgever technische bagage heeft van je discipline in dit geval grafiek?
KL Helemaal niet! Het beeld op zich moet sterk genoeg zijn om de aandacht van de toeschouwer te trekken. Anderzijds heeft de techniek voor mij wel een bewuste link met het onderwerp. Ik werk vooral rond fotografische, journalistieke beelden, eigen beelden, beelden uit krant, van het internet. Beelden worden ge’drukt’ om te informeren. Die gemDSCF3587 reworkedaanipuleerde info verhaalt zich via geschreven pers, internet  naar de lezer die er terug zijn eigen verhaal en waarheid aan koppelt.

En misschien vertel ik nu weer te veel en neem  ik de toeschouwer te veel bij de hand. Misschien ziet de niet geïnformeerde toeschouwer totaal iets anders.

Daarbij vind ik Grafiek een zeer boeiend medium. De kracht van inkt, de gelaagdheid, het toeval zorgt er voor dat het experimenteren steeds de fantasie en de creativiteit levendig houdt. Het wordt tijd dat Grafiek meer naar waarde wordt geschat en niet louter wordt gezien als reproductie van een beeld.

 

KR Kan je een voorbeeld geven van een verhaal in een beeld? kathleen DSC_9592
KL Deze zeefdrukserie, FRAME Z-313, is opgebouwd met straatbeelden van Dealy Plaza in Dallas, het plaats delict van de moord op Kennedy. Links onderaan valt een fluo bolletje onmiddellijk op. Katleen Deleu vond dit bolletje overbodig omdat het zo de aandacht trekt en wegtrekt van het beeld waar een klein stukje tape op gekleefd werd. Er is een strijd tussen deze twee items, tussen bolletje en de tape. Beeld technisch heeft ze gelijk maar toch denk ik dat fluo bolletje zo te laten omdat het inhoudelijk klopt. Ieder heeft zo zijn eigen waarheid, beelden worden gemanipuleerd om de eigen waarheid kracht bij te zetten. Zo was dit ook bij de moord op Kennedy. Misschien maak ik ooit een werk over de vliegtuigcrash van de MH17 in Oost- Oekraïne. Ook dit drama kent zijn vele waar- en onwaarheden.

Katelijn Lammertyn toont me een door haar zelf ingebonden boek met grafisch werk (zeefdruk, polymeer, hoogdruk) opschrift CONEY ISLAND DOUBLE VISION.

KL Double vision slaat zowel op techniek als op inhoud. Zeefdruk gecombineerd met fotopolymeer is inderdaad een technische double vision. Inhoudelijk gaat het voor mij over vergane glorie in Coney Island als metafoor voor een leven, relatie, vriendschap die in de loop der jaren aftakelt, anderzijds gecombineerd met beelden van Pripyat, Tsjernobyl, aftakeling na een traumatische impact. De ‘schoonheid’ van de ‘aftakeling’.

Zoals bij mijn huidig werk start ik van één beeld dat evolueert naar een geheel waarbij alle puzzelstukken in elkaar vallen tot een voor mij één coherente visie.

Met dit werk behaalde Katelijne Lammertyn verschillende prijzen oa
laureaat cultuurprijs 2014 – Rotary Kortrijk Groeninghe
een eervolle vermelding Hilde Demetsprijs 2012
selectie Frans Dille prijs 2015

Ik bewonder haar veelzijdigheid: fotopolymeer, zeefdruk… Katelijn Lammertyn experimenteert graag. Toeval speelt vaak een rol. Inktvlekken, resten inkt, frottages, afval… kunnen leiden tot nieuw werk. Vroeger werd er gedrukt op afvalpapier nu kiest ze liever voor zuurvrij papier zoals Fontenay Canson papier, Zerkall.

KR Hoe vaak ben je met je kunst bezig?
KL Enorm veel. Ik word als het ware naar de academie gezogen. Je kan hier ook dagelijks in het atelier terecht.

KR Stelde je reeds tentoon?
KL Jammer genoeg te weinig. Eenmaal met mijn boek in een boekenwinkel (Theoria) in Kortrijk. Ik mis een netwerk.

Bij deze een oproep, het werk verdient een aandachtig publiek. De zeefdrukken van Katelijn Lammertyn kunnen zeker helpen grafiek uit het verdomhoekje te halen.

We wensen Katelijn Lammertyn nog veel succes met haar bevlogen kunst.

 

Tekst Kathleen Ramboer Foto Eric Rottée
De feedbacksessie: een organisatie van KUNSTWERKT
www.kunstwerkt.be

ClicKlik: Anne, pas de tragédie

DSCF1681 reworked first image

Version en français: https://kunstpoort.com/ned-fr-gezamenlijke-projecten/

13de maart, Zinnema, Anderlecht.

“Et une danse pour Kiki”. Kiki loopt naar de coulissen, om dadelijk weer terug te komen. En ze begint één uit de meerdere scènes te spelen. Wij zijn bij Zinnema. Vandaag wordt er gerepeteerd. Vijf uur aan een stuk, zonder pauze.

Een repetitie in het theater, dat is experimenteren, zoeken, aanpassen. Er wordt niets nieuws gevonden maar men speelt telkens opnieuw tot een evenwicht bereikt wordt, tot het geloofwaardig wordt.

DSCF1698 reworked

De twee regisseurs, Patrick en Philippe staan aan het roer. Ze bepalen welke scène gespeeld wordt. Ze zijn de vertegenwoordigers van de auteur, Arne Sierens. Ze moeten de bewegingen en de stem op elkaar afstemmen. Soms moeten ze zelf spelen, om te tonen hoe ze het graag gespeeld zouden zien.

DSCF1616 reworked

Van het theaterstuk begrijpen we, stap voor stap, dat het zich afspeelt in de achterzaal van een café. Plaatsen die langzaam uit het straatbeeld verdwijnen …. Ze zijn/ waren de plaats waar de mensen van het dorp elkaar ontmoe(t)ten. Waar ze hun leven bloot stellen.

En dit is de kern van het verhaal, geschreven door Arne Sierens. Wij worden meegesleept. Eerst zacht en dan, plotseling, zonder waarschuwing, wordt het spannend. Harde wrede woorden, suggesties van bedrog, mensen op de valreep van het leven. Vriendschap is essentieel, zonder vriendschap zijn mensen verloren.

DSCF3316 reworked

Het is de eerste keer dat de acteurs in het echte decor spelen. Er waren ook al individuele repetities. De acteurs kennen niet altijd de volledige tekst. Sylvie fluistert de tekst toe wanneer een van de acteurs de tekst vergeet. Deze is in twee talen. In het Frans en in het Nederlands. Het is een delicate oefening voor de acteurs, in het bijzonder wanneer er van de ene taal naar de andere gesprongen wordt. Gedurende de repetitie gebeurt het dat een acteur niet onmiddellijk na de vorige dialoog start.

DSCF1713 reworked 1

 

 

DSCF3303 reworkedPhilippe en Patrick kijken nauwlettend op alles toe. Op de beweging, hoe de acteurs naar elkaar en naar het publiek kijken., in het stuk wordt een scene met twee of drie acteurs gespeeld. Maar de anderen blijven op de scène en die moeten ook het passende gedrag vertonen. Dat kan dat van een voyeur zijn of van iemand die totaal onverschillig is. Wanneer ze niet repeteren schrijven de acteurs op waar ze moeten op letten. De regisseurs zeggen, met een glimlach, dat ze niets noteren. Is het waar? Men weet het niet.

DSCF1580 reworked finalHet is niet makkelijk om te acteren. De acteurs worden geselecteerd. Jérôme is lid van de troep Theater 2000, die aan de basis van het project ligt. Dus zijn selectie is bijna automatisch gebeurd. Petra heeft dankzij haar theaterleraar van het project gehoord en heeft zich kandidaat gesteld. Ze werd aangenomen.

 

De acteurs zijn niet de enigen die zo aan een rol geraakt zijn. Er wordt ook op mensen met andere vaardigheden beroep gedaan. De costumiere bijvoorbeeld. Eén per één verdwijnen de acteurs en gaan ze naar een achterkamer om met de costumière te werken.

 

 

De lancering van de muziek door Jérôme, de sensuele dans van Anne, slow dancing van Lola en Katia gedurende een vechtpartij, de bijna erotische dans van Lola, een langzaam beginnende dialoog tussen twee vrienden, die over de vrouw van een van hen gaat, het besef dat een drama zich afspeelt, de rollen over een plank, Petra opgewonden, alles wentelt in ons hoofd.

DSCF1704 reworked

Nee, de uitdaging voor de acteurs en niet te vergeten voor de toeschouwers is niet de tweetaligheid. Nee, de uitdaging is het aankunnen van deze emotionele switch. Van gelukkig naar verdrietig, van zelfrespect naar denigrerend, van langzame zachte naar brutale bewegingen…

17de April Palais des Beaux-Arts Charleroi.

DSCF3362 reworked

Vandaag zijn de costumières aan de slag. Ze brengen de kostuums. Silke en Sophie hebben het theaterstuk gelezen. Na overleg met de regisseurs hebben ze voor elke rol een kostuum bedacht. De acteurs schijnen verbaasd te zijn over hun kostuums. Silke en Sophie studeren Modetechnologie in Gent. Ze vinden het een mooie kans om hun ideeën waar te maken. Het is wel veel werk.

 

 

 

 

 

“Le dos droit”. “Bril, geen bril? “bril”. “Niet defensief, overtuigen”. “Marche comme cela”, “trek de laarzen omhoog”.

Nauwkeurig aanpassen is het motto van vandaag.

ajustements reworked

“Oui les hanches c’est bien”. “J’aime bien aussi l’anneau”. “Het moet licht zijn, overtuigend”. “Ja maar ze zullen scheiden”. “Cela tu ne le sais pas”.

DSCF2067 reworked

“Avec le pantalon”. “Les mains dans les poches de derrière”, “tu ne joues pas pour les spectateurs” “de stem niet zo luid”, “jouer avec l’elastique, “les doigts pas devant la bouche”.

“Deze laarzen zijn ook goed”, “ja met de oranje sokken dat gaat ook”.

DSCF1586 reworked final

 

“Anne, pas de tragédie” zegt Philippe.

7 mei Palais des Beaux-Arts Brussel.

Ga naar ClicKlik  http://www.clicklik.be/
Ga naar het project ClicKlik http://www.clicklik.be/clickklik/

Eric Rottee tekst en foto’s

 

smART to SiNG: Vanuit de coulissen, dare to sing

DSCF1365

Vuurwerk

Na een traject van workshops  is het eindelijk zover. 90 Mannen en vrouwen zullen voor een publiek staan en zingen. Iets wat voor de meesten van hen zes maanden geleden onvoorstelbaar was. Nu is er geen weg terug. Het is een vuurwerk van liedjes zoals op een nationale feestdag.

bijsturen

Adrenaline

De adrenaline is duidelijk voelbaar wanneer de koorleden  om 17 uur verzamelen. Rita, Steven, Jean, Ann en de anderen zijn er al. Niemand heeft gedurende het traject afgehaakt. De laatste repetitie is niet perfect. Nathalie moet de situatie een beetje bijsturen. Ze benadrukt dat het boek met de teksten niet gebruikt mag worden gedurende het concert met Belle Perez. Stilte.

De Informatie verspreidt zich als een lopend vuurtje. Ze komt aan, ze is er.

Belle flatten 2

 

Belle Perez

Ze is er, de vedette van de avond. Begeleid door haar manager en haar chauffeur betreedt ze de zaal. Dit doet ze heel rustig, ze is zich bewust wie ze is maar maakt er geen theater van. Bij de soundcheck weet ze hoe ze het geluid wil afstemmen. Ze laat ook de retour-speaker verplaatsen. Nee, ze laat niets aan het toeval over. Kennis van het vak!

repetitie reworked

Repetitie

De repetitie is wel nodig om de zenuwen te kalmeren en de laatste schoonheidsfoutjes weg te werken. De repetitie wordt ook op Belle afgestemd. Het gaat vlot, samen met het koor. Ze weet ook met een paar woorden het koor vertrouwen te geven. Ze probeert het communicatieniveau in evenwicht te brengen. “We zijn allemaal gelijk, we willen samen voor een mooie avond zorgen”. “Dare to sing” zegt ze. Inderdaad. Dit met de portie spanning die erbij hoort.

Sommige zangers moeten op een andere plaats gaan staan. Hier gaat het niet alleen om de hoogte van de stem maar ook, en vooral nu, om het visuele aspect. Je kan een kleine persoon niet in de groep laten verdwijnen. Iedereen is even belangrijk. Allemaal dragen ze een witte broek, bloezen en hemden zijn kleurrijker.

voorstelling 2

 

De voorstelling

De zaal zit vol, nee overvol. Het koor begint. Belle wacht geduldig. Het klinkt goed.

Dan komt ze op. De temperatuur gaat plots omhoog. Het is Spaans op zijn best. Belle weet heel goed het publiek aan het dansen te krijgen. Dit is niet ongevaarlijk aangezien iedereen een zitplaats heeft. Dansen naast een zetel is namelijk niet gemakkelijk.

Tussen de liedjes door spreekt Belle Perez over haar nieuw Album, Agua y fuego. Vuur en water, zoiets. Vuur is het, water moet iedereen daarna drinken. Het publiek zingt soms mee. Het koor zingt en danst vooral mee. Vergeet het idee van een koor dat klassieke muziek brengt en stijf op het podium staat, die zangers en zangeressen hebben geen keuze. Maar hier wordt er bewogen op een Zuiderse manier, zoals het bij Spaanse liedjes hoort.

Op het einde wordt een staande ovatie gecombineerd met een luidkeels applaus. Een geslaagde avond. Een unieke kans voor de deelnemers aan smART to SiNG.

DSCF3255

Tekst en Foto’s Eric Rottée
Eind redactie Ivan Bernage

 

 

La brigade des tubes: comme un avion sans ailes

 

DSCF1131 first image final

 

DSCF3060 reworked“Bonsoir Mesdames, bonsoir Messieurs”

“Ce soir nous allons vous emmener en voyage… pour nous accompagner nous avons quelqu’un qui va s’occuper de votre bien-être et de votre sécurité… voici Barbara!” De verschijning van Barbara geeft een idee van hoe ze ons op ons gemak zal stellen gedurende de avond maar op vlak van de veiligheid worden wij door twijfels overspoeld. Er zijn twee mogelijke risico’s: plezier en drank. Het laatste dankzij de democratische prijzen aan de bar maar dat risico kunnen we controleren. Het eerste is wat moeilijker.

 

Vanavond wordt er in LLa-Percute-des-Cuivresille (F) gevochten. Twee fanfares zullen tegenover elkaar staan. Met 1 blik op de kledij van de muzikanten weten we onmiddellijk dat ze niet de Fanfare van het lokale dorp zijn tenzij het een dorp is van gekken. Sommigen zijn aangekleed zoals in de films over het leven na het vergaan van de wereld. Dus La brigade des tubes tegen  L’ Amfifanfare in “La percute des cuivres”.DSCF1151 reworked final

 

 

 

 

 

 

DSCF1189 reworked finalDe ruimte is groot in “Le Gymnase” in Lille. Het lijkt op een sportzaal (de naam gymnase verwijst naar gymnastiek). De zaal zit vol. Bij de aanvang om 18 uur bestaat het publiek uit mensen van alle leeftijden met DSCF3096 reworkedeen iets groter aandeel van families met jonge kinderen. In de loop van de avond verdwijnen de families met hun kinderwagen en de jongeren staan in de rij  voor de ingang waar ze door Barbara gecontroleerd worden.
DSCF1193 reworked final

De ingang is gratis, je krijgt een ticket dat je, wanneer je de zaal verlaat, teruggeeft. De bedoeling is het  aantal toeschouwers  te beperken vanwege de veiligheidsrisico’s die het met zich meebrengt. Iedereen is dus welkom
.

 

 

De prijzen voorDSCF1261 reworked de drank zijn ook laag. 1Euro voor een bio appelsap. Je voelt een sociaal engagement van La BrigadeEen groep gehandicapte kinderen krijgt een bijzondere plaats, beschermd, zodat ze de fanfare goed kunnen zien. Barbara heeft animatie voorzien tussen de voorstellingen van de fanfares zoals volleybal met strandballen. Het publiek neemt deel zonder zich veel vragen te stellen.

 

 

DSCF1213 reworked final

L’ Amfifanfare neemt de strijd serieus. Ze doen een Haka zoals het  hoort volgens de  traditie van de rugby. L’ Amfifanfare heeft wel een klein voordeel: de bezetting is beperkt dus kunnen ze met zijn allen op het podium. Ze vragen aan het publiek om naar voren te schuiven, waar ook de muzikanten van La Brigade dansen.
La Brigade heeft het een pak moeilijker.
Het podium is te klein dus ze infiltreren in het publiek. Ze
vliegen zowaDSCF3051 reworked finalar rond. Zo voelen ze zich op zijn best.

 

 

 

 

 

De twee fanfares zijn wat we kunnen noemen de nieuwe fanfares. In het artikel, zie link, is het heel goed uitgelegd. Alles wat hier geschreven staat past bij de twee fanfares.

http://www.cesep.be/index.php/73-publications/analyses/politiques-publiques/428-une-musique-douverture

new fanfare final

La Brigade is gesticht in 2003 in Lille. La Brigade past heel goed bij deze beschrijving. Zie website http://www.labrigadedestubes.com/presentation/

L’ Amfifanfare heeft wel een kleiner repertoire en ook het aantal muzikanten is beperkter dan dat van la Brigade. Bij la Brigade is iedereen welkom en leeft de muziek. Maar pas op! Beide fanfares spelen op een hoog niveau:

http://www.labrigadedestubes.com/video-compil-2013/

http://www.amfifanfare.fr/medias/videos/

Doel van de avond is eigenlijk iedereen aan het bewegen te brengen. Met deze muziek is het moeilijk hieraan te weerstaan.

We vertrekken voor het eind van de strijd. Het plezier heeft gewonnen.

DSCF3064

Tekst en foto’s: Eric Rottée

Eind redactie: Ivan Bernage

94 jaar en een passie voor theater

94 jaar en nog altijd een passie voor theater
interview met Gabrïel D’Haene

DSCF3007 reworked 2

Wie zich eens lekker wil ontspannen na een drukke werkdag of week kan terecht in het theater ’t Schat van De Scheldezonen Heusden.
‘t Schat – Magerstraat 78 – 9070 Heusden
Wij lieten de bittere kou buiten en hadden in het theatercafé een warme ontmoeting met de 94jarige theaterdirecteur en eigenaar van ’t Schat. Gabrïel D’Haene runt nog altijd het theater bijgestaan door een uitgebreide equipe. De 94jarige directeur is een warme persoonlijkheid en stond ons met veel animo te woord. Massa’s anekdotes passeerden de revue. We werden ingeleid in de geheimen van de theaterwereld.

DSCF3013 reworked
KR Waar is jouw liefde voor het theater begonnen en heb je zelf nog geacteerd?
GH Tijdens de oorlog heb ik nog in het mannentheater gespeeld. Dit wil zeggen dat alle rollen zelfs de damesrollen geacteerd werden door mannen. Een vrouwentheater bestond er ook. We speelden in een afgedankte kapel maar we kwamen in conflict met de onderpastoor en besloten in 1950 met een vriendengroepje onze eigen weg te gaan. De liefde voor het theater bracht ook de liefde voor mijn vrouw met zich mee. Door het theater leerde ik mijn vrouw kennen.
Ik acteerde dolgraag, zelfs toen ik griep had, stond ik op het podium klaargestoomd met een spuitje van de dokter. Van het bed naar het podium en van het podium naar mijn bed, dat lukte nog net.

Meer gegevens over het ontstaan van ’t Schat en De Scheldezonen kan je lezen op de website onder Historiek. http://www.tschat.be/algemene-info/historiek

KR Er is heel wat veranderd sedert de beginjaren 1950. Het begon dus als een vriendengroepje en nu zijn De Scheldezonen een begrip in Heusden en ver daar buiten met een eigen theater. Heb je heimwee naar vroeger?
DSCF1107 reworkedGD Tegenwoordig is alles veel ernstiger. Vroeger kon je al eens afwijken van je tekst en werd er veel meer geïmproviseerd alhoewel er een souffleur was. Zelf heb ik ook nog de rol van souffleur op me genomen. Soms was het toneel echt levensecht. We speelden het stuk ‘Kinderen van ons volk’ van Antoon Coolen (1897-1961) in de Tramstraat. Op het toneel waren er 2 rollen voor vechtersbazen. De acteurs gingen zodanig op in hun rol dat we ze moesten uit elkaar halen of er gebeurde een ongeluk.

KR De Scheldezonen brengen hun toneelstukken in een prachtig volwaardig theaterzaaltje met rode pluche zetels en verlichtings grid. De bezoekers zitten extra dicht bij de voorstelling wat toch wel een voordeel is. Wie zorgde voor de inrichting?
GD De ruwbouw van de zaal lieten we aan professionals over voor de rest zorgden we zelf inclusief de keuken. Ook de architect hadden we gratis.
Eén DSCF1114 reworkedmuur toont nog de sporen van afbraak, die laten we intact, het is onze ‘klaagmuur’. Mijn oudste zoon heeft de zetels op de kop kunnen tikken via een advertentie. Die waren in Marke te koop en bleken afkomstig te zijn van de KVS van Brussel. Ze waren en zijn nog steeds in perfecte staat. We verkochten onze oude zetels aan een hogere prijs dan de aankoop van de ‘nieuwe’ KVS zetels.

KR Theater zit in het bloed bij de familie Dhaene. Wie werkt er tegenwoordig mee. Is de opvolging verzekerd?
GD Mijn zoon Frank D’Haene is secretaris, en neemt soms ook regie en productie voor zijn rekening.
Een andere zoon acteert alsook een kleinzoon. Mijn schoondochter Claudine De Keukelaere speelt nu mee in de tragikomedie Crème au beurre. Ik heb drie zonen, twee zijn actief in het theater, de derde zoon komt naar het theater kijken.

DSCF3024 reworked

KR Wat is volgens jou het hoogtepunt in jou ganse theatercarrière?
GD Het hoogtepunt was volgens mij de opvoering van het stuk Edith en Simone in 2002. Edith & Simone is een aaneenschakeling van scènes uit het leven van Edith Piaf, aan elkaar gepraat door Simone. Het was zo een succes dat we het hebben hernomen in 2003. Het betekende voor de actrice Carine Declercq het begin van een zangcarrière.

KR Een indrukwekkende lijst theaterstukken passeerden reeds de revue van 1950 tot op heden. Van klassiek tot hedendaags, komedie, tragedie, alles kan blijkbaar bij ’t Schat. DSCF3017 reworkedWie kiest de stukken, kies je in functie van het publiek?
GD De regisseur alleen bepaalt welk stuk er gespeeld wordt. Voor het toneelarchief zie link http://www.tschat.be/archief

KR Hoeveel personen telt jullie equipe? Heb je vaste spelers, decorbouwers en regisseurs?
GD We kunnen putten uit een 25tal vaste spelers en ook een aantal regisseurs. De technische ploeg voor klank, licht, decor, grime, kledij bestaat uit een 15tal personen. De regisseur geeft meestal instructies voor het decor. Wie niet nodig is voor een bepaalde productie maakt zich nuttig in het theatercafé. We hebben een aantal vaste spelers en regisseurs zoals Tom Schockaert die regisseur en acteur is. Vaak nodigen we ook een gastregisseur uit en gastacteurs. Julien Pauwels, bekend als ex Gentse Belleman heeft vroeger ook een aantal regies voor zijn rekening genomen.
DSCF3026 reworked

KR Na al die jaren zijn er al heel wat decors op- en afgebouwd. Worden die bewaard? Hebben jullie speciale kostuums en kledij in voorraad?
GD Het NTG leent ons soms een decorstuk uit. We hebben ook een aantal stukken, accessoires, rekwisieten, kledij, pruiken enz. in stock. Een merkwaardig kledingstuk in ons depot is een toga van een voorzitter van de arbeidsrechtbank, die kregen we nadat de rechter met pensioen is gegaan. Ik vroeg hem die toga zomaar langs mijn neus weg en 2 jaar later schonk hij ons die. Wat bleek? In die toga was een etiketje genaaid met naam Marcel Verhofstadt. Dit plechtig gewaad was lang geleden gedragen door de vader van politicus Guy Verhofstadt!

KR Hebben jullie een trouw publiek en vanwaar zijn de meeste afkomstig?
GD We hebben echt wel een vast publiek aangezien we een 500tal abonnees hebben. Er zijn zelfs toneelliefhebbers die 2maal naar eenzelfde stuk komen kijken, die ontdekken telkens iets nieuws. De helft zijn toneelliefhebbers van rond Heusden, de rest komt van buiten Heusden. Soms komen andere spelers en regisseurs om onze aanpak te bekijken en spelers te leren kennen. Ook bij toneelgezelschappen gebeurt er scouting zoals bij het voetbal.

KR Hoe zie je de toekomst van De Scheldezonen? Is het financieel vol te houden?
GD We hebben een aantal sponsors, de zaal is onze eigendom. Ook krijgen we subsidie van de provincie en de gemeente. De subsidie van de gemeente hangt af van een soort puntensysteem. We hebben onze 500 abonnees en vooral het theatercafé helpt mee om onze kas te spijzen. Financieel is het geen probleem. Met zoon Frank en een ganse vaste ploeg die zich engageert is de toekomst verzekert.

DSCF1103 reworked

KR Wat is je ultieme wens voor De Scheldezonen?
GD Ik zou graag hebben dat het stuk Boeing-boeing – van Marc Camoletti- bij ons opgevoerd in November 1970 onder regie van Paul Gyselinck eens hernomen wordt. Een tip voor regisseurs die dit interview lezen. Noot van de redactie.

KR Nog een laatste vraag. Waarom zou je het theaterpubliek aanraden naar ’t Schat te komen.
GD ’t Schat brengt goed toneel, heeft een schitterende zaal met knusse zetels. Voor en na de opvoering wordt je warm onthaald in een gezellig theatercafé met prachtige theaterfoto’s aan de wand. Alles ademt hier theater uit.

Eric, de fotograaf en mezelf kunnen hier alleen maar mee instemmen, we baadden een ganse avond lang in de aangename toneelsfeer in ’t Schat. Hier volgt een bondige recensie van het stuk dat we bijwoonden na het interview.

Crème au beurre
een avondje hartverwarmend,
grappig theater

Crème au beurre is een toneelstuk van actrice en toneelschrijfster Katelijne Damen
rolverdeling
Mireille                Hilde Gyselinck
Nadine                 Claudine De Keukelaere
Claude                 Marc Hendrickx
regie                     Tom Schockaert
de technische ploeg

DSCF3028 reworked

Twee vrouwen, Mireille en Nadine, twee handen op één buik, strijken naar goede gewoonte neer in hun vertrouwde danscafé. Een oord speciaal voor singles. Ze zijn op zoek. Naar tederheid? Naar liefde? Plots verschijnt een man Claude op het toneel. Willen ze hem? Of niet? Of allebei? Wat zijn de gevolgen voor hun hechte vriendschap?

Met dit stuk van Katelijne Damen kan je alle kanten uit. Je kan de nadruk leggen op emotie, sentiment, tragiek of kiezen voor het komische. De regisseur Tom Schockaert koos resoluut voor de lach. De twee actrices en acteur lieten alle remmen los en zetten puike acteerprestaties neer.
De inhoud werd aangepast naar het dialect van Heusden en de actualiteit. Zo wordt een allusie gemaakt op politicus Maggie De Block. Voor iemand van buiten Heusden vormt het dialect zeker geen hinder om het stuk te volgen. Het decor is een knappe vondst. Danscafé bezoekers worden discreet en sober als schaduwen op het rode doek geprojecteerd. Het podium baadt in een lekker danscafé sfeertje.

DSCF3033 reworked
Het was genieten van het eerste moment tot het laatste.
Een geschikt avondje toneelamusement voor een zeer breed publiek.

Ook het volgende stuk in ’t Schat is een komedie
Een schone familie – 22 April 2016 tot 7 mei
van J.-P. Bacri en Agnes Jaoui
Regie: Patrick Snoeck

Voor meer info
http://www.tschat.be/
t Schat – Magerstraat 78 – 9070 Heusden

Tekst Kathleen Ramboer
Fotografie Eric Rottée

 

 

smART to SiNG: Geen Hello van Adele, Hello World van Belle.

DSCF2881 3

Een zondagochtend

“Hello world”, “This is me”, “Life should be”, “Fun for everyone”.

Het is 10 uur zondagochtend, het uur van de mis. We staan niet in de kerk maar in de Westrand, de Dilbeekse kerk van de cultuur. Na een doolhof van hellingen en trappen verschijnt de grote zaal. Het is niet een typische concertzaal.begin reworked

Negentig mensen verzamelen zich rond de twee koorleidsters. Het is de tweede sessie van een proces met als ultiem doel het podium te delen met Belle Perez.

De groep bestaat uit ervaren- en beginnende-zangers en zangeressen, zij die onder de douche of in de auto zingen.

Bij de tweede sessie kent iedereen zijn plaats, de verdeling volgens het stemniveau is al gebeurd. Krista werkt met de hoge stemmen aan de linkerkant, Nathalie met de lage aan de rechterkant. De twee vrouwen beginnen met het zingen van de nieuwe liedjes. Iedere deelnemer kan zich op die manier voorstellen hoe het liedje moet gezongen worden. Los!

Na elk liedje maken Krista en Nathalie opmerkingen over de manier van zingen. Die opmerkingen gaan van het niveau van de stem tot hoe de tekst moet worden uitgesproken.

hoogte van de stemmen

Opmerkelijk is dat veel opmerkingen gaan over de energie die men bij het zingen moet uitstralen. Nathalie legt hier een zeer sterke nadruk op. De deelnemers moeten zich bevrijden van elke psychologische remming. Of van de schrik om fout te zingen. Na de opmerkingen wordt er gretig geschreven.

Zingen in een taal die men niet begrijpt. Liedjes in het Spaans: El mundo bailando, El ritmo caliente.

DSCF1500 reworked final

Pauze! Het komt goed uit, er zat wel wat nervositeit in de groep.
Want onmiddellijk beginnen ze te discussiëren.  

DSCF0150 reworked final

 

DSCF2874 reworked final

 

Het tweede deel na de pauze is korter. Nathalie voelt een beetje onzekerheid bij de deelnemers en ze geeft een overzicht wat er zal gebeuren gedurende de volgende sessies. Er worden twee à drie liedjes gezongen zodat de mensen tegen de volgende sessie, binnen een maand, kunnen oefenen.

Een maand later. De derde sessie.
Heb jij veel geoefend?

Steven heeft wel geoefend maar niet zo erg veel. In de auto hoofdzakelijk. Rita oefent overal. Zelfs op kantoor. De collega’s moeten ook naar de liedjes luisteren, ze worden het misschien een beetje beu. Er zijn ook anderen die niet geoefend hebben. Ze willen dit tegen de volgende keer inhalen. Jean, Franstalig, kan niet op elke sessie aanwezig zijn. Hij moet dus wel oefenen tussendoor.

begin second part

Ze beginnen met de liedjes die ze geleerd hebben tijdens de tweede sessie, Hello World. Nathalie voelt niet genoeg energie vanuit de groep. Er moet er veel meer zijn. Dat is het indrukwekkende van een koor. U wordt omvergeblazen door de adem van de groep.

“Vroeger”, zegt Lydwine, “stond alleen de tekst in het boek”. Maar de mensen met kennis van muzieknoten kunnen beter volgen als er noten staan. Dus nu staat de notenbalk met de noten er ook op.

DSCF2866 reworked final

 

A capella met Nathalie en Krista. Dan het koor.  

Soms moet een bepaalde passage herhaald worden. Hier één met de nodige energie erbij:

enregistrement 13

En in het Frans. “Tu es mon autre”, “Je crois en toi”. Het laatste stuk in het Engels. Niet gemakkelijk. Er hoeft niet per se een rode draad tussen de liedjes te zijn, behalve dat ze meestal over de liefde voor de andere gaan.

DSCF2893 reworked final

Pauze. Wij gaan daarna begeleid door het koor, het doolhof weer binnen. Waar is de uitgang?

Het belangrijkste in dit proces is de deadline op 26 februari. Intussen wordt er fors geoefend en verdiepen de zangers en zangeressen zich steeds meer en meer in de liedjes.

smART to SiNG in de Westrand op de 26 februari

DSCF0496 reworked final

Tekst en Foto’s Eric Rottée
Eindredactie Ivan Bernage

 

Interview met kunstschilder Thomas Roose

Een wereld van beelden

DSC_0023

De schilderijen van Thomas Roose ontdekte ik per toeval. In 2011 op een rustige zondag bezocht ik zijn eerste tentoonstellingin de kapel van Campo Santo te Sint-Amandsberg Gent. Onmiddellijk voelde ik affiniteit met deze schilderijen. Ik was benieuwd wat de kunstenaar me te vertellen had. Zijn schilderijen zijn niet alleen mooie plaatjes maar hebben ook een verhaal. Het interview met Thomas Roose, vier jaar later, leerde me zijn drijfveren en visie kennen. Interessant om die neer te pennen in een reportage voor KUNSTPOORT.

KR Een klassieke vraag: Hoe het allemaal begon?
TR Het begon met het tekenen van stripverhalen en dit vanaf mijn achttiende tien jaar lang. Het was verschrikkelijk arbeidsintensief. Hoewel ik er echt in geloofde vond ik geen uitgever om die te publiceren. Tegenwoordig zijn de Belgische uitgevers meer geïnteresseerd in buitenlandse striptekenaars. België heeft een te klein afzetgebied. Na de strips volgden er gezelschapsspelen LOST CONTINENT en SWAMP LORD. Die werden gespeeld in mijn vriendenkring. Onze wegen gingen uiteen, de gezelschapspelen werden aan de kant geschoven en… ik besloot te gaan schilderen. Dit besliste ik na een verblijf in Zuid-Frankrijk in een huis zwanger van schilderijen.
Mijn eerste schilderij dat ik verkocht bracht 250,- euro op, dit betekende de start van mijn schilderscarrière.

KR Tot op heden stelde je weinig tentoon in galerijen, je zocht zelf plaatsen om tentoon te stellen zoals de kapel Campo Santo, Coffee and Vinyl te Antwerpen… Laat je de galerijen bewust links liggen?
TR Inderdaad. Galerijen lijken me soms graftombes. Ik hou meer van een fijn ontmoetingsmoment. Meestal is er een afstand tussen galerijhouder en publiek enerzijds en kunstenaar en publiek anderzijds. Een galerijhouder heeft een soort machtspositie waar ik niet van hou en ik organiseer het liefst alles zelf.

KR Naast je leven als kunstenaar heb je ook nog een beroepsleven. Vormt dit geen hinderpaal?
TR Ik werk als coördinator  bij vzw UilenSpiegel, een vereniging voor mensen met psychische kwetsbaarheid. Het is wel te combineren omdat ik ‘slechts’ 19 uren werk.
Het liefst schilder ik ook ’s avonds en ’s nachts. Met wat muziek lukt me dat het best.

KR Heb je het daglicht niet nodig voor je werk en beïnvloedt muziek je werk?

thesedaysIIblog
These days

TR Mijn atelier is uitgerust met TL buizen dat is geen probleem. Muziek beïnvloedt zeker mijn manier en snelheid van schilderen.

 

KR Ik merk dat er veel nuances grijs in je werk voorkomen zoals in ‘These days’ dat hier aan de muur hangt. Een gevolg van dit nachtelijk bezig zijn?
TR Misschien. Dit zomers tafereel wilde ik laten contrasteren met een Vlaamse grijze lucht vol tristesse. Zo ontstaat vervreemding.

KR Ook architectuur komt als thema aan bod in je schilderijen. De schilderijen ‘Breuerhaus’, gespot op je site www.thomasroose.be  intrigeren me. Kan je hier wat meer over vertellen?
TR Breuer was een meubelmaker en architect tijdens de Bauhaus periode en geestelijk verwant met de Nederlandse meubelmaker Gerrit Rietveld. Ik wilde een landschap schilderen met een huis erin. Het werd het Breuerhaus, in feite een tijdloos landschapshuis waar het licht mee kan spelen. Uitermate geschikt voor een schilderij aangezien ik van lichteffecten hou.

__Breuerhaus_abend1200x480
Breuerhaus
vis
Vis

KR Je werkt blijkbaar altijd met foto’s. Wat is de reden?
TR Vooral het tijdsgebrek is de reden. Zo heb ik meer tijd om te experimenteren. Ik hou ook enorm van het zoeken naar de juiste foto. Op voorhand heb ik een klassiek iconisch beeld voor ogen zoals een man met de handen op de rug. Ik zoek beelden die in ieders geheugen zitten zoals HET ultieme iconisch beeld Christus. Meestal maak ik een collage van verschillende foto’s. Ik gebruik de foto’s maar kopieer ze niet. De foto’s ondergaan een transformatie. Een discussie zoals bij het schilderij van Luc Tuymans gevoerd is (een portret van  Jean-Marie Dedecker gebaseerd op een foto van fotografe Katrijn Van Giel) dringt zich bij mijn werken niet op. Ik zoek altijd naar vervreemding, emotie. Wanneer ik een vis schilder zwemt die niet in het water maar hij wordt tegen bijvoorbeeld een okergele achtergrond geschilderd alsof het schilderij niet af is en op voltooiing wacht. Zo kan de toeschouwer een eigen verhaal bedenken. Vroeger had een schilderij met een vis als titel ‘Vis’, later verzon ik bij een schilderij met een vis de titel ‘La Protesta’. Aan het publiek om de titel te interpreteren. Dat vind ik boeiend.

La Protesta
La Protesta

KR Ik merk op dat je recente werken vooral voorzien zijn van Spaanse titels, is er een reden?
TR Ik ben vooral een Anglofiel maar zowel de Engelse als de Nederlandse taal is weinig poëtisch en minder geschikt als welluidende titel. Spaans is een mooie vloeiende taal en geeft een andere dimensie aan mijn schilderijen. ‘El Hombre con gallo’ verwijst naar een boek van Miguel Angel Asturias.

KR Graag ga ik ook in op je techniek. Wat me opvalt is dat er geen borstelstreken te zien zijn nochtans werk je met acrylverf. Je werk is glad. Schilder je in verschillende lagen?
TR Ik ben een autodidact en zoek zelf naar oplossingen voor het effect dat ik voor ogen heb. De spons is voor mij het ultieme middel om kleuren scherp afgelijnd naast elkaar te zetten. Met acrylverf schilderen werkt de snelheid in de hand. Ik werk steeds met hetzelfde merk Amsterdam en zoals je opmerkte schilder ik in lagen.

KR Is schilderen eenzaam?
TR Ik hou van de eenzaamheid daarom hou ik ook van lezen en vissen. Ik geniet van het eenzaam schilderen in mijn atelier.

KR Naar welke kunstenaars kijk je bewonderend op?
TR Onder de oude meesters vind ik Velázquez schitterend. Verder hou ik ook van Borremans, Hockney, Edward Hopper. Ik heb wel mijn eigen stijl en wil niet schilderen op de wijze van…

KR Wil je dat het publiek een ‘Thomas Roose’ onmiddellijk herkent?
TR Dergelijke herkenning is voor mij het ultieme compliment.

Alice
Alice

Na deze laatste woorden is het tijd om 3 verdiepingen hoger een kijkje te nemen in het atelier waar de bevreemdende schilderijen op een eigenaardige manier vorm krijgen. Thomas Roose legt namelijk zijn doek op de grond om te schilderen. Een schildersezel komt er niet aan te pas. ‘Alice’, de hond op het recentste schilderij, één geworden met een grijzige picturale achtergrond, kijkt me melancholisch aan. Ik ben klaar om er een wonderlijk verhaal aan toe te voegen.

Voor meer info
www.thomasroose.be
en http://www.saatchiart.com/thomasroose

 

 

 

foto en tekst: Kathleen Ramboer

Jazzconcert Thuis

 

DSCF2939 reworked b&w 7

Het is donker, de auto  baant zich slingerend een weg naar boven. Links en rechts ontstaat een gordijn van licht dat de villa’s langs de weg wat een sprookjesachtige uitstraling geeft. Plotseling ontsluiert zich een geploegd veld aan de rechterkant. Een huis met veel licht trekt de aandacht. Een andere auto is ook juist gestopt. Wij gaan naar de ingang, de deur wordt geopend. We kijken uit op een slaperige vallei. Rechts is er een grote ruimte met veel licht. De piano, de gitaren en de zetels staan klaar. Vandaag is er een jazzconcert. Thuis.

Vroeger, in zijn studententijd, heeft Aart, gastheer en pianist, in cafés gespeeld. Het was een goede manier om geld te verdienen. Inderdaad, jazzliedjes zijn in ieders verbeelding gelinkt aan cafés vol rook met mensen die luid praten en veel drinken. Vanavond zitten gehoorzame toeschouwers in de woonkamer, er wordt niet gerookt.

DSCF0480 reworked

 

“Hey Herbie, ben je alleen gekomen?” zingt Ella. “Nee” blaast hij uit, “ik zit bij Charlie”: zij bezielen de avond. De liedjeskeuze komt hoofdzakelijk uit het repertoire van Sabien; de zangeres. Black Coffee, Round Midnight, Time after Time.

Sabien heeft zang gestudeerd bij Martine Reyners, de bekende sopraan. Ze volgt ook les bij de jazzzangeres Fanny Beriaux. Aart volgt les bij Eve Beuvens. En de gitaristen? Een zoon van Aart, Niels de bassist, en een zoon van Sabien, Bert de gitarist. Samen hebben ze tot wel zeven keer geoefend. Aart en Sabien kennen elkaar van de muziekacademie van Wemmel. Ze oefenen regelmatig samen.

DSCF1493 reworked 1

Huiskamerconcerten werden door Fameus in Antwerpen georganiseerd. Een aanrader voor velen. Iedereen kan ernaar toe gaan. ‘House concerts’ worden ook gegeven in Amerika en Engeland, als alternatief voor de sluitende kleine muziekcafés.  Vandaag is hier het eerste publieke concert met de vier muzikanten tezamen. Vrienden en familie zijn de toeschouwers. Zelfs vanuit Holland. Een aanrader. Het concert is een brug op weg naar excellentie.

Gedurende het concert verschijnen beelden van allerlei films waarin jazzmuziek een prominente rol speelt, Taxi Driver, Bird, Round Midnight. Ook van thrillers. De meeste van de liedjes gaan over relaties, gelukkig of triestig. Ach ja, de films van Woody Allen.

DSCF1471 b&w

 

Er worden solo’s gespeeld met de improvisaties zoals dat erbij hoort. Wat opvalt is de kwaliteit van de prestatie. Hier een voorbeeld:

Bij de publieke concerten is altijd een bisnummer voorzien. Hier wordt het niet vergeten. Het is een serieuze voorstelling.

Na het concert wordt toch gedronken en gegeten. Maar nog steeds niet gerookt. We leven in 2016! Een voordeel van de thuisconcerten is dat na het concert spelers en toeschouwers gemakkelijk meningen en ervaringen kunnen uitwisselen, er is geen barrière.

DSCF0492 reworked

DSCF0485 reworked

 

En een volgend concert? Misschien wel. Misschien …, neen,  zeker!

De deur achter ons sluit, de schoenen “krassen” op de stenen, rechte horizontale lijnen strekken zich naar voren en plotseling een confrontatie met twee ogen die ons stoer aankijken. Een koe, een standbeeld. De weg gaat naar beneden, terug naar de stad, ja een thuisconcert geeft een  rustgevend gevoel.  

Foto’s en Tekst Eric Rottée

Eindredactie Ivan Bernage