La brigade des tubes: comme un avion sans ailes

 

DSCF1131 first image final

 

DSCF3060 reworked“Bonsoir Mesdames, bonsoir Messieurs”

“Ce soir nous allons vous emmener en voyage… pour nous accompagner nous avons quelqu’un qui va s’occuper de votre bien-être et de votre sécurité… voici Barbara!” De verschijning van Barbara geeft een idee van hoe ze ons op ons gemak zal stellen gedurende de avond maar op vlak van de veiligheid worden wij door twijfels overspoeld. Er zijn twee mogelijke risico’s: plezier en drank. Het laatste dankzij de democratische prijzen aan de bar maar dat risico kunnen we controleren. Het eerste is wat moeilijker.

 

Vanavond wordt er in LLa-Percute-des-Cuivresille (F) gevochten. Twee fanfares zullen tegenover elkaar staan. Met 1 blik op de kledij van de muzikanten weten we onmiddellijk dat ze niet de Fanfare van het lokale dorp zijn tenzij het een dorp is van gekken. Sommigen zijn aangekleed zoals in de films over het leven na het vergaan van de wereld. Dus La brigade des tubes tegen  L’ Amfifanfare in “La percute des cuivres”.DSCF1151 reworked final

 

 

 

 

 

 

DSCF1189 reworked finalDe ruimte is groot in “Le Gymnase” in Lille. Het lijkt op een sportzaal (de naam gymnase verwijst naar gymnastiek). De zaal zit vol. Bij de aanvang om 18 uur bestaat het publiek uit mensen van alle leeftijden met DSCF3096 reworkedeen iets groter aandeel van families met jonge kinderen. In de loop van de avond verdwijnen de families met hun kinderwagen en de jongeren staan in de rij  voor de ingang waar ze door Barbara gecontroleerd worden.
DSCF1193 reworked final

De ingang is gratis, je krijgt een ticket dat je, wanneer je de zaal verlaat, teruggeeft. De bedoeling is het  aantal toeschouwers  te beperken vanwege de veiligheidsrisico’s die het met zich meebrengt. Iedereen is dus welkom
.

 

 

De prijzen voorDSCF1261 reworked de drank zijn ook laag. 1Euro voor een bio appelsap. Je voelt een sociaal engagement van La BrigadeEen groep gehandicapte kinderen krijgt een bijzondere plaats, beschermd, zodat ze de fanfare goed kunnen zien. Barbara heeft animatie voorzien tussen de voorstellingen van de fanfares zoals volleybal met strandballen. Het publiek neemt deel zonder zich veel vragen te stellen.

 

 

DSCF1213 reworked final

L’ Amfifanfare neemt de strijd serieus. Ze doen een Haka zoals het  hoort volgens de  traditie van de rugby. L’ Amfifanfare heeft wel een klein voordeel: de bezetting is beperkt dus kunnen ze met zijn allen op het podium. Ze vragen aan het publiek om naar voren te schuiven, waar ook de muzikanten van La Brigade dansen.
La Brigade heeft het een pak moeilijker.
Het podium is te klein dus ze infiltreren in het publiek. Ze
vliegen zowaDSCF3051 reworked finalar rond. Zo voelen ze zich op zijn best.

 

 

 

 

 

De twee fanfares zijn wat we kunnen noemen de nieuwe fanfares. In het artikel, zie link, is het heel goed uitgelegd. Alles wat hier geschreven staat past bij de twee fanfares.

http://www.cesep.be/index.php/73-publications/analyses/politiques-publiques/428-une-musique-douverture

new fanfare final

La Brigade is gesticht in 2003 in Lille. La Brigade past heel goed bij deze beschrijving. Zie website http://www.labrigadedestubes.com/presentation/

L’ Amfifanfare heeft wel een kleiner repertoire en ook het aantal muzikanten is beperkter dan dat van la Brigade. Bij la Brigade is iedereen welkom en leeft de muziek. Maar pas op! Beide fanfares spelen op een hoog niveau:

http://www.labrigadedestubes.com/video-compil-2013/

http://www.amfifanfare.fr/medias/videos/

Doel van de avond is eigenlijk iedereen aan het bewegen te brengen. Met deze muziek is het moeilijk hieraan te weerstaan.

We vertrekken voor het eind van de strijd. Het plezier heeft gewonnen.

DSCF3064

Tekst en foto’s: Eric Rottée

Eind redactie: Ivan Bernage

94 jaar en een passie voor theater

94 jaar en nog altijd een passie voor theater
interview met Gabrïel D’Haene

DSCF3007 reworked 2

Wie zich eens lekker wil ontspannen na een drukke werkdag of week kan terecht in het theater ’t Schat van De Scheldezonen Heusden.
‘t Schat – Magerstraat 78 – 9070 Heusden
Wij lieten de bittere kou buiten en hadden in het theatercafé een warme ontmoeting met de 94jarige theaterdirecteur en eigenaar van ’t Schat. Gabrïel D’Haene runt nog altijd het theater bijgestaan door een uitgebreide equipe. De 94jarige directeur is een warme persoonlijkheid en stond ons met veel animo te woord. Massa’s anekdotes passeerden de revue. We werden ingeleid in de geheimen van de theaterwereld.

DSCF3013 reworked
KR Waar is jouw liefde voor het theater begonnen en heb je zelf nog geacteerd?
GH Tijdens de oorlog heb ik nog in het mannentheater gespeeld. Dit wil zeggen dat alle rollen zelfs de damesrollen geacteerd werden door mannen. Een vrouwentheater bestond er ook. We speelden in een afgedankte kapel maar we kwamen in conflict met de onderpastoor en besloten in 1950 met een vriendengroepje onze eigen weg te gaan. De liefde voor het theater bracht ook de liefde voor mijn vrouw met zich mee. Door het theater leerde ik mijn vrouw kennen.
Ik acteerde dolgraag, zelfs toen ik griep had, stond ik op het podium klaargestoomd met een spuitje van de dokter. Van het bed naar het podium en van het podium naar mijn bed, dat lukte nog net.

Meer gegevens over het ontstaan van ’t Schat en De Scheldezonen kan je lezen op de website onder Historiek. http://www.tschat.be/algemene-info/historiek

KR Er is heel wat veranderd sedert de beginjaren 1950. Het begon dus als een vriendengroepje en nu zijn De Scheldezonen een begrip in Heusden en ver daar buiten met een eigen theater. Heb je heimwee naar vroeger?
DSCF1107 reworkedGD Tegenwoordig is alles veel ernstiger. Vroeger kon je al eens afwijken van je tekst en werd er veel meer geïmproviseerd alhoewel er een souffleur was. Zelf heb ik ook nog de rol van souffleur op me genomen. Soms was het toneel echt levensecht. We speelden het stuk ‘Kinderen van ons volk’ van Antoon Coolen (1897-1961) in de Tramstraat. Op het toneel waren er 2 rollen voor vechtersbazen. De acteurs gingen zodanig op in hun rol dat we ze moesten uit elkaar halen of er gebeurde een ongeluk.

KR De Scheldezonen brengen hun toneelstukken in een prachtig volwaardig theaterzaaltje met rode pluche zetels en verlichtings grid. De bezoekers zitten extra dicht bij de voorstelling wat toch wel een voordeel is. Wie zorgde voor de inrichting?
GD De ruwbouw van de zaal lieten we aan professionals over voor de rest zorgden we zelf inclusief de keuken. Ook de architect hadden we gratis.
Eén DSCF1114 reworkedmuur toont nog de sporen van afbraak, die laten we intact, het is onze ‘klaagmuur’. Mijn oudste zoon heeft de zetels op de kop kunnen tikken via een advertentie. Die waren in Marke te koop en bleken afkomstig te zijn van de KVS van Brussel. Ze waren en zijn nog steeds in perfecte staat. We verkochten onze oude zetels aan een hogere prijs dan de aankoop van de ‘nieuwe’ KVS zetels.

KR Theater zit in het bloed bij de familie Dhaene. Wie werkt er tegenwoordig mee. Is de opvolging verzekerd?
GD Mijn zoon Frank D’Haene is secretaris, en neemt soms ook regie en productie voor zijn rekening.
Een andere zoon acteert alsook een kleinzoon. Mijn schoondochter Claudine De Keukelaere speelt nu mee in de tragikomedie Crème au beurre. Ik heb drie zonen, twee zijn actief in het theater, de derde zoon komt naar het theater kijken.

DSCF3024 reworked

KR Wat is volgens jou het hoogtepunt in jou ganse theatercarrière?
GD Het hoogtepunt was volgens mij de opvoering van het stuk Edith en Simone in 2002. Edith & Simone is een aaneenschakeling van scènes uit het leven van Edith Piaf, aan elkaar gepraat door Simone. Het was zo een succes dat we het hebben hernomen in 2003. Het betekende voor de actrice Carine Declercq het begin van een zangcarrière.

KR Een indrukwekkende lijst theaterstukken passeerden reeds de revue van 1950 tot op heden. Van klassiek tot hedendaags, komedie, tragedie, alles kan blijkbaar bij ’t Schat. DSCF3017 reworkedWie kiest de stukken, kies je in functie van het publiek?
GD De regisseur alleen bepaalt welk stuk er gespeeld wordt. Voor het toneelarchief zie link http://www.tschat.be/archief

KR Hoeveel personen telt jullie equipe? Heb je vaste spelers, decorbouwers en regisseurs?
GD We kunnen putten uit een 25tal vaste spelers en ook een aantal regisseurs. De technische ploeg voor klank, licht, decor, grime, kledij bestaat uit een 15tal personen. De regisseur geeft meestal instructies voor het decor. Wie niet nodig is voor een bepaalde productie maakt zich nuttig in het theatercafé. We hebben een aantal vaste spelers en regisseurs zoals Tom Schockaert die regisseur en acteur is. Vaak nodigen we ook een gastregisseur uit en gastacteurs. Julien Pauwels, bekend als ex Gentse Belleman heeft vroeger ook een aantal regies voor zijn rekening genomen.
DSCF3026 reworked

KR Na al die jaren zijn er al heel wat decors op- en afgebouwd. Worden die bewaard? Hebben jullie speciale kostuums en kledij in voorraad?
GD Het NTG leent ons soms een decorstuk uit. We hebben ook een aantal stukken, accessoires, rekwisieten, kledij, pruiken enz. in stock. Een merkwaardig kledingstuk in ons depot is een toga van een voorzitter van de arbeidsrechtbank, die kregen we nadat de rechter met pensioen is gegaan. Ik vroeg hem die toga zomaar langs mijn neus weg en 2 jaar later schonk hij ons die. Wat bleek? In die toga was een etiketje genaaid met naam Marcel Verhofstadt. Dit plechtig gewaad was lang geleden gedragen door de vader van politicus Guy Verhofstadt!

KR Hebben jullie een trouw publiek en vanwaar zijn de meeste afkomstig?
GD We hebben echt wel een vast publiek aangezien we een 500tal abonnees hebben. Er zijn zelfs toneelliefhebbers die 2maal naar eenzelfde stuk komen kijken, die ontdekken telkens iets nieuws. De helft zijn toneelliefhebbers van rond Heusden, de rest komt van buiten Heusden. Soms komen andere spelers en regisseurs om onze aanpak te bekijken en spelers te leren kennen. Ook bij toneelgezelschappen gebeurt er scouting zoals bij het voetbal.

KR Hoe zie je de toekomst van De Scheldezonen? Is het financieel vol te houden?
GD We hebben een aantal sponsors, de zaal is onze eigendom. Ook krijgen we subsidie van de provincie en de gemeente. De subsidie van de gemeente hangt af van een soort puntensysteem. We hebben onze 500 abonnees en vooral het theatercafé helpt mee om onze kas te spijzen. Financieel is het geen probleem. Met zoon Frank en een ganse vaste ploeg die zich engageert is de toekomst verzekert.

DSCF1103 reworked

KR Wat is je ultieme wens voor De Scheldezonen?
GD Ik zou graag hebben dat het stuk Boeing-boeing – van Marc Camoletti- bij ons opgevoerd in November 1970 onder regie van Paul Gyselinck eens hernomen wordt. Een tip voor regisseurs die dit interview lezen. Noot van de redactie.

KR Nog een laatste vraag. Waarom zou je het theaterpubliek aanraden naar ’t Schat te komen.
GD ’t Schat brengt goed toneel, heeft een schitterende zaal met knusse zetels. Voor en na de opvoering wordt je warm onthaald in een gezellig theatercafé met prachtige theaterfoto’s aan de wand. Alles ademt hier theater uit.

Eric, de fotograaf en mezelf kunnen hier alleen maar mee instemmen, we baadden een ganse avond lang in de aangename toneelsfeer in ’t Schat. Hier volgt een bondige recensie van het stuk dat we bijwoonden na het interview.

Crème au beurre
een avondje hartverwarmend,
grappig theater

Crème au beurre is een toneelstuk van actrice en toneelschrijfster Katelijne Damen
rolverdeling
Mireille                Hilde Gyselinck
Nadine                 Claudine De Keukelaere
Claude                 Marc Hendrickx
regie                     Tom Schockaert
de technische ploeg

DSCF3028 reworked

Twee vrouwen, Mireille en Nadine, twee handen op één buik, strijken naar goede gewoonte neer in hun vertrouwde danscafé. Een oord speciaal voor singles. Ze zijn op zoek. Naar tederheid? Naar liefde? Plots verschijnt een man Claude op het toneel. Willen ze hem? Of niet? Of allebei? Wat zijn de gevolgen voor hun hechte vriendschap?

Met dit stuk van Katelijne Damen kan je alle kanten uit. Je kan de nadruk leggen op emotie, sentiment, tragiek of kiezen voor het komische. De regisseur Tom Schockaert koos resoluut voor de lach. De twee actrices en acteur lieten alle remmen los en zetten puike acteerprestaties neer.
De inhoud werd aangepast naar het dialect van Heusden en de actualiteit. Zo wordt een allusie gemaakt op politicus Maggie De Block. Voor iemand van buiten Heusden vormt het dialect zeker geen hinder om het stuk te volgen. Het decor is een knappe vondst. Danscafé bezoekers worden discreet en sober als schaduwen op het rode doek geprojecteerd. Het podium baadt in een lekker danscafé sfeertje.

DSCF3033 reworked
Het was genieten van het eerste moment tot het laatste.
Een geschikt avondje toneelamusement voor een zeer breed publiek.

Ook het volgende stuk in ’t Schat is een komedie
Een schone familie – 22 April 2016 tot 7 mei
van J.-P. Bacri en Agnes Jaoui
Regie: Patrick Snoeck

Voor meer info
http://www.tschat.be/
t Schat – Magerstraat 78 – 9070 Heusden

Tekst Kathleen Ramboer
Fotografie Eric Rottée

 

 

smART to SiNG: Geen Hello van Adele, Hello World van Belle.

DSCF2881 3

Een zondagochtend

“Hello world”, “This is me”, “Life should be”, “Fun for everyone”.

Het is 10 uur zondagochtend, het uur van de mis. We staan niet in de kerk maar in de Westrand, de Dilbeekse kerk van de cultuur. Na een doolhof van hellingen en trappen verschijnt de grote zaal. Het is niet een typische concertzaal.begin reworked

Negentig mensen verzamelen zich rond de twee koorleidsters. Het is de tweede sessie van een proces met als ultiem doel het podium te delen met Belle Perez.

De groep bestaat uit ervaren- en beginnende-zangers en zangeressen, zij die onder de douche of in de auto zingen.

Bij de tweede sessie kent iedereen zijn plaats, de verdeling volgens het stemniveau is al gebeurd. Krista werkt met de hoge stemmen aan de linkerkant, Nathalie met de lage aan de rechterkant. De twee vrouwen beginnen met het zingen van de nieuwe liedjes. Iedere deelnemer kan zich op die manier voorstellen hoe het liedje moet gezongen worden. Los!

Na elk liedje maken Krista en Nathalie opmerkingen over de manier van zingen. Die opmerkingen gaan van het niveau van de stem tot hoe de tekst moet worden uitgesproken.

hoogte van de stemmen

Opmerkelijk is dat veel opmerkingen gaan over de energie die men bij het zingen moet uitstralen. Nathalie legt hier een zeer sterke nadruk op. De deelnemers moeten zich bevrijden van elke psychologische remming. Of van de schrik om fout te zingen. Na de opmerkingen wordt er gretig geschreven.

Zingen in een taal die men niet begrijpt. Liedjes in het Spaans: El mundo bailando, El ritmo caliente.

DSCF1500 reworked final

Pauze! Het komt goed uit, er zat wel wat nervositeit in de groep.
Want onmiddellijk beginnen ze te discussiëren.  

DSCF0150 reworked final

 

DSCF2874 reworked final

 

Het tweede deel na de pauze is korter. Nathalie voelt een beetje onzekerheid bij de deelnemers en ze geeft een overzicht wat er zal gebeuren gedurende de volgende sessies. Er worden twee à drie liedjes gezongen zodat de mensen tegen de volgende sessie, binnen een maand, kunnen oefenen.

Een maand later. De derde sessie.
Heb jij veel geoefend?

Steven heeft wel geoefend maar niet zo erg veel. In de auto hoofdzakelijk. Rita oefent overal. Zelfs op kantoor. De collega’s moeten ook naar de liedjes luisteren, ze worden het misschien een beetje beu. Er zijn ook anderen die niet geoefend hebben. Ze willen dit tegen de volgende keer inhalen. Jean, Franstalig, kan niet op elke sessie aanwezig zijn. Hij moet dus wel oefenen tussendoor.

begin second part

Ze beginnen met de liedjes die ze geleerd hebben tijdens de tweede sessie, Hello World. Nathalie voelt niet genoeg energie vanuit de groep. Er moet er veel meer zijn. Dat is het indrukwekkende van een koor. U wordt omvergeblazen door de adem van de groep.

“Vroeger”, zegt Lydwine, “stond alleen de tekst in het boek”. Maar de mensen met kennis van muzieknoten kunnen beter volgen als er noten staan. Dus nu staat de notenbalk met de noten er ook op.

DSCF2866 reworked final

 

A capella met Nathalie en Krista. Dan het koor.  

Soms moet een bepaalde passage herhaald worden. Hier één met de nodige energie erbij:

enregistrement 13

En in het Frans. “Tu es mon autre”, “Je crois en toi”. Het laatste stuk in het Engels. Niet gemakkelijk. Er hoeft niet per se een rode draad tussen de liedjes te zijn, behalve dat ze meestal over de liefde voor de andere gaan.

DSCF2893 reworked final

Pauze. Wij gaan daarna begeleid door het koor, het doolhof weer binnen. Waar is de uitgang?

Het belangrijkste in dit proces is de deadline op 26 februari. Intussen wordt er fors geoefend en verdiepen de zangers en zangeressen zich steeds meer en meer in de liedjes.

smART to SiNG in de Westrand op de 26 februari

DSCF0496 reworked final

Tekst en Foto’s Eric Rottée
Eindredactie Ivan Bernage

 

Interview met kunstschilder Thomas Roose

Een wereld van beelden

DSC_0023

De schilderijen van Thomas Roose ontdekte ik per toeval. In 2011 op een rustige zondag bezocht ik zijn eerste tentoonstellingin de kapel van Campo Santo te Sint-Amandsberg Gent. Onmiddellijk voelde ik affiniteit met deze schilderijen. Ik was benieuwd wat de kunstenaar me te vertellen had. Zijn schilderijen zijn niet alleen mooie plaatjes maar hebben ook een verhaal. Het interview met Thomas Roose, vier jaar later, leerde me zijn drijfveren en visie kennen. Interessant om die neer te pennen in een reportage voor KUNSTPOORT.

KR Een klassieke vraag: Hoe het allemaal begon?
TR Het begon met het tekenen van stripverhalen en dit vanaf mijn achttiende tien jaar lang. Het was verschrikkelijk arbeidsintensief. Hoewel ik er echt in geloofde vond ik geen uitgever om die te publiceren. Tegenwoordig zijn de Belgische uitgevers meer geïnteresseerd in buitenlandse striptekenaars. België heeft een te klein afzetgebied. Na de strips volgden er gezelschapsspelen LOST CONTINENT en SWAMP LORD. Die werden gespeeld in mijn vriendenkring. Onze wegen gingen uiteen, de gezelschapspelen werden aan de kant geschoven en… ik besloot te gaan schilderen. Dit besliste ik na een verblijf in Zuid-Frankrijk in een huis zwanger van schilderijen.
Mijn eerste schilderij dat ik verkocht bracht 250,- euro op, dit betekende de start van mijn schilderscarrière.

KR Tot op heden stelde je weinig tentoon in galerijen, je zocht zelf plaatsen om tentoon te stellen zoals de kapel Campo Santo, Coffee and Vinyl te Antwerpen… Laat je de galerijen bewust links liggen?
TR Inderdaad. Galerijen lijken me soms graftombes. Ik hou meer van een fijn ontmoetingsmoment. Meestal is er een afstand tussen galerijhouder en publiek enerzijds en kunstenaar en publiek anderzijds. Een galerijhouder heeft een soort machtspositie waar ik niet van hou en ik organiseer het liefst alles zelf.

KR Naast je leven als kunstenaar heb je ook nog een beroepsleven. Vormt dit geen hinderpaal?
TR Ik werk als coördinator  bij vzw UilenSpiegel, een vereniging voor mensen met psychische kwetsbaarheid. Het is wel te combineren omdat ik ‘slechts’ 19 uren werk.
Het liefst schilder ik ook ’s avonds en ’s nachts. Met wat muziek lukt me dat het best.

KR Heb je het daglicht niet nodig voor je werk en beïnvloedt muziek je werk?

thesedaysIIblog
These days

TR Mijn atelier is uitgerust met TL buizen dat is geen probleem. Muziek beïnvloedt zeker mijn manier en snelheid van schilderen.

 

KR Ik merk dat er veel nuances grijs in je werk voorkomen zoals in ‘These days’ dat hier aan de muur hangt. Een gevolg van dit nachtelijk bezig zijn?
TR Misschien. Dit zomers tafereel wilde ik laten contrasteren met een Vlaamse grijze lucht vol tristesse. Zo ontstaat vervreemding.

KR Ook architectuur komt als thema aan bod in je schilderijen. De schilderijen ‘Breuerhaus’, gespot op je site www.thomasroose.be  intrigeren me. Kan je hier wat meer over vertellen?
TR Breuer was een meubelmaker en architect tijdens de Bauhaus periode en geestelijk verwant met de Nederlandse meubelmaker Gerrit Rietveld. Ik wilde een landschap schilderen met een huis erin. Het werd het Breuerhaus, in feite een tijdloos landschapshuis waar het licht mee kan spelen. Uitermate geschikt voor een schilderij aangezien ik van lichteffecten hou.

__Breuerhaus_abend1200x480
Breuerhaus
vis
Vis

KR Je werkt blijkbaar altijd met foto’s. Wat is de reden?
TR Vooral het tijdsgebrek is de reden. Zo heb ik meer tijd om te experimenteren. Ik hou ook enorm van het zoeken naar de juiste foto. Op voorhand heb ik een klassiek iconisch beeld voor ogen zoals een man met de handen op de rug. Ik zoek beelden die in ieders geheugen zitten zoals HET ultieme iconisch beeld Christus. Meestal maak ik een collage van verschillende foto’s. Ik gebruik de foto’s maar kopieer ze niet. De foto’s ondergaan een transformatie. Een discussie zoals bij het schilderij van Luc Tuymans gevoerd is (een portret van  Jean-Marie Dedecker gebaseerd op een foto van fotografe Katrijn Van Giel) dringt zich bij mijn werken niet op. Ik zoek altijd naar vervreemding, emotie. Wanneer ik een vis schilder zwemt die niet in het water maar hij wordt tegen bijvoorbeeld een okergele achtergrond geschilderd alsof het schilderij niet af is en op voltooiing wacht. Zo kan de toeschouwer een eigen verhaal bedenken. Vroeger had een schilderij met een vis als titel ‘Vis’, later verzon ik bij een schilderij met een vis de titel ‘La Protesta’. Aan het publiek om de titel te interpreteren. Dat vind ik boeiend.

La Protesta
La Protesta

KR Ik merk op dat je recente werken vooral voorzien zijn van Spaanse titels, is er een reden?
TR Ik ben vooral een Anglofiel maar zowel de Engelse als de Nederlandse taal is weinig poëtisch en minder geschikt als welluidende titel. Spaans is een mooie vloeiende taal en geeft een andere dimensie aan mijn schilderijen. ‘El Hombre con gallo’ verwijst naar een boek van Miguel Angel Asturias.

KR Graag ga ik ook in op je techniek. Wat me opvalt is dat er geen borstelstreken te zien zijn nochtans werk je met acrylverf. Je werk is glad. Schilder je in verschillende lagen?
TR Ik ben een autodidact en zoek zelf naar oplossingen voor het effect dat ik voor ogen heb. De spons is voor mij het ultieme middel om kleuren scherp afgelijnd naast elkaar te zetten. Met acrylverf schilderen werkt de snelheid in de hand. Ik werk steeds met hetzelfde merk Amsterdam en zoals je opmerkte schilder ik in lagen.

KR Is schilderen eenzaam?
TR Ik hou van de eenzaamheid daarom hou ik ook van lezen en vissen. Ik geniet van het eenzaam schilderen in mijn atelier.

KR Naar welke kunstenaars kijk je bewonderend op?
TR Onder de oude meesters vind ik Velázquez schitterend. Verder hou ik ook van Borremans, Hockney, Edward Hopper. Ik heb wel mijn eigen stijl en wil niet schilderen op de wijze van…

KR Wil je dat het publiek een ‘Thomas Roose’ onmiddellijk herkent?
TR Dergelijke herkenning is voor mij het ultieme compliment.

Alice
Alice

Na deze laatste woorden is het tijd om 3 verdiepingen hoger een kijkje te nemen in het atelier waar de bevreemdende schilderijen op een eigenaardige manier vorm krijgen. Thomas Roose legt namelijk zijn doek op de grond om te schilderen. Een schildersezel komt er niet aan te pas. ‘Alice’, de hond op het recentste schilderij, één geworden met een grijzige picturale achtergrond, kijkt me melancholisch aan. Ik ben klaar om er een wonderlijk verhaal aan toe te voegen.

Voor meer info
www.thomasroose.be
en http://www.saatchiart.com/thomasroose

 

 

 

foto en tekst: Kathleen Ramboer

Jazzconcert Thuis

 

DSCF2939 reworked b&w 7

Het is donker, de auto  baant zich slingerend een weg naar boven. Links en rechts ontstaat een gordijn van licht dat de villa’s langs de weg wat een sprookjesachtige uitstraling geeft. Plotseling ontsluiert zich een geploegd veld aan de rechterkant. Een huis met veel licht trekt de aandacht. Een andere auto is ook juist gestopt. Wij gaan naar de ingang, de deur wordt geopend. We kijken uit op een slaperige vallei. Rechts is er een grote ruimte met veel licht. De piano, de gitaren en de zetels staan klaar. Vandaag is er een jazzconcert. Thuis.

Vroeger, in zijn studententijd, heeft Aart, gastheer en pianist, in cafés gespeeld. Het was een goede manier om geld te verdienen. Inderdaad, jazzliedjes zijn in ieders verbeelding gelinkt aan cafés vol rook met mensen die luid praten en veel drinken. Vanavond zitten gehoorzame toeschouwers in de woonkamer, er wordt niet gerookt.

DSCF0480 reworked

 

“Hey Herbie, ben je alleen gekomen?” zingt Ella. “Nee” blaast hij uit, “ik zit bij Charlie”: zij bezielen de avond. De liedjeskeuze komt hoofdzakelijk uit het repertoire van Sabien; de zangeres. Black Coffee, Round Midnight, Time after Time.

Sabien heeft zang gestudeerd bij Martine Reyners, de bekende sopraan. Ze volgt ook les bij de jazzzangeres Fanny Beriaux. Aart volgt les bij Eve Beuvens. En de gitaristen? Een zoon van Aart, Niels de bassist, en een zoon van Sabien, Bert de gitarist. Samen hebben ze tot wel zeven keer geoefend. Aart en Sabien kennen elkaar van de muziekacademie van Wemmel. Ze oefenen regelmatig samen.

DSCF1493 reworked 1

Huiskamerconcerten werden door Fameus in Antwerpen georganiseerd. Een aanrader voor velen. Iedereen kan ernaar toe gaan. ‘House concerts’ worden ook gegeven in Amerika en Engeland, als alternatief voor de sluitende kleine muziekcafés.  Vandaag is hier het eerste publieke concert met de vier muzikanten tezamen. Vrienden en familie zijn de toeschouwers. Zelfs vanuit Holland. Een aanrader. Het concert is een brug op weg naar excellentie.

Gedurende het concert verschijnen beelden van allerlei films waarin jazzmuziek een prominente rol speelt, Taxi Driver, Bird, Round Midnight. Ook van thrillers. De meeste van de liedjes gaan over relaties, gelukkig of triestig. Ach ja, de films van Woody Allen.

DSCF1471 b&w

 

Er worden solo’s gespeeld met de improvisaties zoals dat erbij hoort. Wat opvalt is de kwaliteit van de prestatie. Hier een voorbeeld:

Bij de publieke concerten is altijd een bisnummer voorzien. Hier wordt het niet vergeten. Het is een serieuze voorstelling.

Na het concert wordt toch gedronken en gegeten. Maar nog steeds niet gerookt. We leven in 2016! Een voordeel van de thuisconcerten is dat na het concert spelers en toeschouwers gemakkelijk meningen en ervaringen kunnen uitwisselen, er is geen barrière.

DSCF0492 reworked

DSCF0485 reworked

 

En een volgend concert? Misschien wel. Misschien …, neen,  zeker!

De deur achter ons sluit, de schoenen “krassen” op de stenen, rechte horizontale lijnen strekken zich naar voren en plotseling een confrontatie met twee ogen die ons stoer aankijken. Een koe, een standbeeld. De weg gaat naar beneden, terug naar de stad, ja een thuisconcert geeft een  rustgevend gevoel.  

Foto’s en Tekst Eric Rottée

Eindredactie Ivan Bernage

 

Stemmen voor vrede

STEMMEN VOOR VREDE is een scholenproject georganiseerd door Festival van Vlaanderen-Mechelen & Casco Phil, met de steun van de Stad Mechelen en i.s.m. Koor&Stem. De scholen kregen in november en december wekelijks bezoek van professionele zangcoaches Sien De Smet & Tom Johnson. De kinderen kregen enkele basis knepen en stemtechnieken aangeleerd, die ervoor zorgden dat dit unieke concert harmonieus zou verlopen.

Met de hulp van het professionele kamerorkest Casco Phil — toverden ze op dinsdag 15 december de Sint-Rombouts kathedraal even om tot een stukje hemel op aarde. Na het concert kon men buiten genieten van een drankje of hapje ten voordele van Asiel & Migratie Mechelen.

Kunstenparcours Tipping po!nt in beeld

Het klimaatkunstenparcours Tipping po!nt UGent heeft haar deuren gesloten maar de klimaattop in Parijs duurt nog tot 11 december. Laat ons met de kunstenaars van tipping po!nt hopen op heel wat klimaatinspanningen.

Voor meer info over tipping po!nt zie deze blog
https://kunstpoort.com/2015/11/28/kunst-vraagt-aandacht-voor-de-klimaatopwarming/

Enkele kunstwerken van tipping po!nt in beeld

‘Zee!’ door Mia Reynaert
Mia Reynaert bij de opbouw van de tentoonstelling
http://tippingpoint.ugent.be/nl/punt/zee

‘De Walvisrevolutie’ door Tom Veillaird
http://tippingpoint.ugent.be/nl/punt/de-walvisrevolutie

‘Zaden & vruchten in beeld’ door Kathleen Ramboer
http://tippingpoint.ugent.be/nl/punt/zaden-vruchten-beeld

‘OH!zon’ door Ann Van Daele
http://tippingpoint.ugent.be/nl/punt/ohzon

IMG_8534blog

‘Green-O2-Nomic’ mosgraffiti door MariPol
http://tippingpoint.ugent.be/nl/punt/green-o2-nomic

‘De krijtlijn’ door Esbergsson
http://tippingpoint.ugent.be/nl/punt/de-krijtlijn

‘Belgian Waters in the desert’ door Willy Cauwelier
http://tippingpoint.ugent.be/nl/punt/belgian-waters-desert

‘Airfoil’ door tBEDRIJF
http://tippingpoint.ugent.be/nl/punt/airfoil

IMG_8539blog

‘Feest’ door Transitie UGent
http://tippingpoint.ugent.be/nl/punt/feest

foto’s Kathleen Ramboer

Kunst vraagt aandacht voor de klimaatopwarming

tipping po!nt te Genttippingpoint_avatar

Transitie Gent, een denktank van de Universiteit Gent wil zoveel mogelijk mensen, niet alleen studenten maar de ganse bevolking, warm maken voor de klimaatproblematiek.
Riet Vandevelde milieucoördinator van UGent ligt aan de basis van tipping po!nt. Door het organiseren van een klimaatkunstenparcours tipping po!nt daagt UGent jong en oud uit na te denken over een duurzame toekomst. Hopelijk slagen ze in hun opzet want veel professionele en meestal niet-professionele kunstenaars hebben hun beste voetje (hand) voorgezet om de gebouwen en gevels van UGent te voorzien van kunstwerken.
Meer info over het parcours en plan kan je vinden op de site http://tippingpoint.ugent.be/nl/klimaatparcours
Het parcours, vooral in het centrum van Gent, loopt van 23 november tot 3 december 2015.
Om de actie nog meer draagkracht te verlenen hebben bekende personen uit verschillende sectoren het meter- of peterschap over een kunstwerk aanvaard zoals Minister President Geert Bourgeois, VRT-weerman Frank Deboosere, Ereburgemeester van Gent Frank Beke, voorzitter Democratie 2000 Eric Goeman, ex-President van de Europese Raad Herman Van Rompuy en nog vele andere.

Graag belicht ik hier enkele kunstwerken.

‘Belgian Waters in the desert’
van Willy Cauwelier

locatie Campus Coupure / Coupure Links 653 / foyer Blok E
23.11.2015 tot 03.12.2015
op weekdagen van 08:00 tot 19:00
Peter van dit werk: VRT weerman Frank Deboosere

IMG_8436bloga

IMG_8429ablog

 

Willy Cauwelier over zijn werk:
“Water is een voorwaarde voor leven! De bekommernis voor zuiver water en de kwaliteit van het water van onze Belgische waterlopen vormt het uitgangspunt voor dit werk. Het is geconcipieerd als de erfenis die we meegeven aan onze kinderen. Het zandtapijt verwijst naar de gevolgen van de desertificatie van onze planeet Aarde.”
Willy Cauwelier is in het dagelijkse leven ontwerper en uitvoerder van meubelen en designobjecten. Voor tipping po!nt plaatste Willy Cauwelier zijn installatie van 1992 Belgian Waters letterlijk en figuurlijk in een nieuwe context.
Het is niet alleen een universeel kunstwerk maar ook een installatie van betekenis voor verschillende generaties Cauwelier. De pa van Willy legde de Belgische waterwegen op kaart vast. Willy schepte met zijn zoon Ben water uit verschillende Belgische waterlopen en bewaart die nu voor de toekomst in glazen flesjes. Het door Willy ontworpen fietsje voor zijn dochter die bij het ontstaan van het kunstwerk 2 jaar was trekt het water voort.

IMG_8444ablog
Vandaag is the tipping point aangebroken om te zorgen dat onze kinderen en kleinkinderen in de toekomst ook over zuiver water beschikken. Het kunstwerk Belgian Waters in the desert van Willy Cauwelier had in 1992 iets profetisch maar drukt nu onze neus op een harde werkelijkheid.
http://tippingpoint.ugent.be/nl/punt/belgian-waters-desert
persoonlijke site http://www.lachose.be/

‘OH!zon’ van Ann Van Daele

locatie: De Brug / St.-Pietersnieuwstraat 45 / inkom
23.11.2015 tot 03.12.2015
op weekdagen van 08:00 tot 19:00

Peter van dit werk: Eric Goeman, woordvoerder Attac Vlaanderen, voorzitter Democratie 2000

IMG_8464ablog

Eric Goeman over het werk van Ann Vandaele
“Zoals de kanarie in vroegere tijden de mijnwerkers moest waarschuwen voor naderend onheil onder de grond, zoals gebrek aan zuurstof, gebruikt Ann Van Daele de kanarie om de burgers en de publieke opinie te waarschuwen voor het verstikkende effect van de klimaatverandering. De kanarie wijst ook op de hoogdringendheid om actief zowel politiek als sociaal te reageren om het onheil af te wenden.”

Ann Van Daele studeerde aan de Rijksnormaalschool K. L. Ledeganck en het Hoger Instituut voor Grafisch Onderwijs. Tegenwoordig is ze werkzaam aan UGent.

Het werk van Ann is niet echt een lief tafereeltje met 2 kanaries maar een expressief kunstwerk dat iedereen aanspoort te reflecteren over de toekomst. Haar kanaries zenden een noodsignaal uit: als de mens de natuur verder verstoort en de klimaatopwarming doorzet zal het ondanks onze vergevorderde medische kennis onhaalbaar zijn vitaal ouder te worden.

IMG_8516blog

 

http://tippingpoint.ugent.be/nl/punt/ohzon

 

‘Zee!’ van Mia Reynaert

Locatie: Complex Ledeganck / K.L. Ledeganckstraat 35 / foyer McLeod / verdieping -1
23.11.2015 tot 03.12.2015
op weekdagen van 08:00 tot 19:00
Peter van dit werk: Frank Beke, Ereburgemeester van Gent

IMG_8342ablog

 

“Wat de zee met de mens doet / zee geeft en neemt / wat de mens met de zee doet / belang van water / opwarming van de aarde / stijging van de zeespiegel / biodiversiteit / pollutie / …”

IMG_8317ablog

Mia Reynaert is juriste en criminologe van opleiding maar heeft vooral heel veel liefde voor de zee en de kunst. Deze twee zaken deden haar enthousiast ja knikken op de vraag of ze wilde deelnemen aan tipping po!nt.

IMG_8343ablog

Haar installatie hoeft niet veel uitleg en spreekt voor zich. Mia ontpopte zich maanden terug als strandjutter en verzamelde aan het strand van Koksijde vele fragiele schatten van de zee. Bezoekers van tipping po!nt zijn verrast dat zo veel moois aanspoelt aan onze Belgische kust. Bij al dat strandjutten vond Mia Reynaert jammer genoeg ook onnoemelijke troep afkomstig van de mens die deze planeet bewoont. Peter van dit kunstwerk Frank Beke stelt zich de vraag: “Waarom doen we dan zo weinig om de zee, uiteindelijk de bron van alle leven, te vrijwaren?”
Mia’s slogan Change the mind – Mind the change is razend actueel.

http://tippingpoint.ugent.be/nl/punt/zee

Dit zijn slechts drie voorbeelden van bevlogen kunstenaars die zich zorgen maken om de klimaat opwarming. Nog tientallen andere kunstenaars verleenden hun medewerking om van tipping po!nt een succes te maken. Naast kunst zijn er ook tal van andere activiteiten en acties zoals Open lessen, Performances, dagelijks een Last Post voor het klimaat…..

Hopelijk slaagt UGent in haar opzet zo veel mogelijk mensen mee te nemen in haar duurzaamheidsverhaal.

http://tippingpoint.ugent.be/nl

tekst en foto Kathleen Ramboer

On The Roof dansfestival: samenwerkingen aangaan tussen artiesten

Een bijenkorf’. Zinnema ziet eruit als een bijenkorf. Mensen komen binnen en buiten. De foyer beneden is propvol. Op het klein podium in de hoek wordt hip-hop gedanst. Een stroom gaat naar achter, een stroom gaat naar boven.

De koningin van de bijenkorf vandaag is de Dans. In elke vorm. Een festival maar een festival met alle vormen van dansHet is geen chaos. Aan de ingang krijg men het programma met aan één kant alle evenementen van de dag en aan de andere kant een uitleg over de mensen die aan de evenementen deelnemen. Helemaal overzichtelijk.

De organisatie achter het festival is On The Roof. Jan Wallyn van On The Roof: “ On The Roof vzw is geboren uit een uit de hand gelopen vriendenkring. Wat ooit begon als een schooloptreden in de middelbare school (Karel Buls, Laken), eindigde in een heuse organisatie”.

Maar wel heel efficiënt!

Workshops en Voorstellingen (Performance genoemd) volgen elkaar op. Jan Wallyn: “Uiteenlopende genres worden in elkaars buurt (zowel tijd als ruimte) geprogrammeerd om ontmoetingen te stimuleren. In principe is alles zo geprogrammeerd op basis van verschillende profielen van bezoekers die we tijdens onze eerste editie reeds hebben kunnen werven. Zo was er een volledig hedendaags en urban traject verspreid doorheen het verloop van de dag. Mensen konden zich na een workshop of toonmoment verdiepen in een volgende activiteit die in dezelfde lijn lag, of konden naadloos aansluiten bij iets wat hen meer uit hun comfort zone trok.

Een indruk van de workshops:

Jan Wallyn: “Waar het kan, worden er samenwerkingen aangegaan tussen artiesten: zo bereidde hedendaagse choreograaf Ugo Dehaes samen met urban choreograaf Kalila Hermant een contempo meets hiphop workshop voor. Maar ook poppin’ & lockin’ werd in een workshop gegoten samen met modern. Bij de performances gingen enkele artiesten op zoek naar hoe ze urban met cabaret konden combineren. B-boy Kiske ging dan weer kijken hoe hij zijn breakdance skills kon toepassen op hedendaagse improvisatietechnieken.

“Ca va, Gaat het goed?” schreeuwt Emilie Harnie van FM Brussel. Het publiek antwoordt matig. Ze herhaalt het een beetje luider, dan schreeuwt het publiek terug, het verandert in een supportersploeg. Dit is ook zo voor de Performance, heel verschillende groepen en dansgenres. Hier een indruk:

En nu de uitdaging. Nice Meeting You. Jan Wallyn: “het is een festival exclusieve voorstelling die gemaakt werd door 8 dansers die elkaar niet kennen en met de meest diverse dansachtergrond. In 12 uur tijd steken zij een voorstelling in elkaar die al hun stijlen en achtergronden verzoent tot een volgende generatie dans.”

Jan Wallyn: “Het is belangrijk om enerzijds verschillende dansgenres te verrijken door de verschillende technieken en benaderingen met elkaar in contact te laten komen, maar anderzijds is het ook van essentieel belang om de niet-professionele kunstenaar zijn netwerk te vergroten. Kunstenaars hebben elkaar nodig om te inspireren en te helpen. Ontmoeting is daarbij de eerste stap.”

Geslaagd!

In de nachtelijke sfeer van Anderlecht trekken de dansers, met hun koffer en het geratel van wieltjes op de stenen, naar nieuwe avonturen vol inspiratie en uitdagingen.

Hier een paar links:

http://www.ontheroof.be

http://www.zinnema.be/events/on-the-roof-dansfestival-2/

www.facebook.com/ontheroofvzw

 

Tekst en foto’s Eric Rottée

Redactie (en laatste hoofdstuk eigenlijk) Ivan Bernage