Geen categorie

Kunst vraagt aandacht voor de klimaatopwarming

kramboer Geen categorie

tipping po!nt te Genttippingpoint_avatar

Transitie Gent, een denktank van de Universiteit Gent wil zoveel mogelijk mensen, niet alleen studenten maar de ganse bevolking, warm maken voor de klimaatproblematiek.
Riet Vandevelde milieucoördinator van UGent ligt aan de basis van tipping po!nt. Door het organiseren van een klimaatkunstenparcours tipping po!nt daagt UGent jong en oud uit na te denken over een duurzame toekomst. Hopelijk slagen ze in hun opzet want veel professionele en meestal niet-professionele kunstenaars hebben hun beste voetje (hand) voorgezet om de gebouwen en gevels van UGent te voorzien van kunstwerken.
Meer info over het parcours en plan kan je vinden op de site http://tippingpoint.ugent.be/nl/klimaatparcours
Het parcours, vooral in het centrum van Gent, loopt van 23 november tot 3 december 2015.
Om de actie nog meer draagkracht te verlenen hebben bekende personen uit verschillende sectoren het meter- of peterschap over een kunstwerk aanvaard zoals Minister President Geert Bourgeois, VRT-weerman Frank Deboosere, Ereburgemeester van Gent Frank Beke, voorzitter Democratie 2000 Eric Goeman, ex-President van de Europese Raad Herman Van Rompuy en nog vele andere.

Graag belicht ik hier enkele kunstwerken.

‘Belgian Waters in the desert’
van Willy Cauwelier

locatie Campus Coupure / Coupure Links 653 / foyer Blok E
23.11.2015 tot 03.12.2015
op weekdagen van 08:00 tot 19:00
Peter van dit werk: VRT weerman Frank Deboosere

IMG_8436bloga

IMG_8429ablog

 

Willy Cauwelier over zijn werk:
“Water is een voorwaarde voor leven! De bekommernis voor zuiver water en de kwaliteit van het water van onze Belgische waterlopen vormt het uitgangspunt voor dit werk. Het is geconcipieerd als de erfenis die we meegeven aan onze kinderen. Het zandtapijt verwijst naar de gevolgen van de desertificatie van onze planeet Aarde.”
Willy Cauwelier is in het dagelijkse leven ontwerper en uitvoerder van meubelen en designobjecten. Voor tipping po!nt plaatste Willy Cauwelier zijn installatie van 1992 Belgian Waters letterlijk en figuurlijk in een nieuwe context.
Het is niet alleen een universeel kunstwerk maar ook een installatie van betekenis voor verschillende generaties Cauwelier. De pa van Willy legde de Belgische waterwegen op kaart vast. Willy schepte met zijn zoon Ben water uit verschillende Belgische waterlopen en bewaart die nu voor de toekomst in glazen flesjes. Het door Willy ontworpen fietsje voor zijn dochter die bij het ontstaan van het kunstwerk 2 jaar was trekt het water voort.

IMG_8444ablog
Vandaag is the tipping point aangebroken om te zorgen dat onze kinderen en kleinkinderen in de toekomst ook over zuiver water beschikken. Het kunstwerk Belgian Waters in the desert van Willy Cauwelier had in 1992 iets profetisch maar drukt nu onze neus op een harde werkelijkheid.
http://tippingpoint.ugent.be/nl/punt/belgian-waters-desert
persoonlijke site http://www.lachose.be/

‘OH!zon’ van Ann Van Daele

locatie: De Brug / St.-Pietersnieuwstraat 45 / inkom
23.11.2015 tot 03.12.2015
op weekdagen van 08:00 tot 19:00

Peter van dit werk: Eric Goeman, woordvoerder Attac Vlaanderen, voorzitter Democratie 2000

IMG_8464ablog

Eric Goeman over het werk van Ann Vandaele
“Zoals de kanarie in vroegere tijden de mijnwerkers moest waarschuwen voor naderend onheil onder de grond, zoals gebrek aan zuurstof, gebruikt Ann Van Daele de kanarie om de burgers en de publieke opinie te waarschuwen voor het verstikkende effect van de klimaatverandering. De kanarie wijst ook op de hoogdringendheid om actief zowel politiek als sociaal te reageren om het onheil af te wenden.”

Ann Van Daele studeerde aan de Rijksnormaalschool K. L. Ledeganck en het Hoger Instituut voor Grafisch Onderwijs. Tegenwoordig is ze werkzaam aan UGent.

Het werk van Ann is niet echt een lief tafereeltje met 2 kanaries maar een expressief kunstwerk dat iedereen aanspoort te reflecteren over de toekomst. Haar kanaries zenden een noodsignaal uit: als de mens de natuur verder verstoort en de klimaatopwarming doorzet zal het ondanks onze vergevorderde medische kennis onhaalbaar zijn vitaal ouder te worden.

IMG_8516blog

 

http://tippingpoint.ugent.be/nl/punt/ohzon

 

‘Zee!’ van Mia Reynaert

Locatie: Complex Ledeganck / K.L. Ledeganckstraat 35 / foyer McLeod / verdieping -1
23.11.2015 tot 03.12.2015
op weekdagen van 08:00 tot 19:00
Peter van dit werk: Frank Beke, Ereburgemeester van Gent

IMG_8342ablog

 

“Wat de zee met de mens doet / zee geeft en neemt / wat de mens met de zee doet / belang van water / opwarming van de aarde / stijging van de zeespiegel / biodiversiteit / pollutie / …”

IMG_8317ablog

Mia Reynaert is juriste en criminologe van opleiding maar heeft vooral heel veel liefde voor de zee en de kunst. Deze twee zaken deden haar enthousiast ja knikken op de vraag of ze wilde deelnemen aan tipping po!nt.

IMG_8343ablog

Haar installatie hoeft niet veel uitleg en spreekt voor zich. Mia ontpopte zich maanden terug als strandjutter en verzamelde aan het strand van Koksijde vele fragiele schatten van de zee. Bezoekers van tipping po!nt zijn verrast dat zo veel moois aanspoelt aan onze Belgische kust. Bij al dat strandjutten vond Mia Reynaert jammer genoeg ook onnoemelijke troep afkomstig van de mens die deze planeet bewoont. Peter van dit kunstwerk Frank Beke stelt zich de vraag: “Waarom doen we dan zo weinig om de zee, uiteindelijk de bron van alle leven, te vrijwaren?”
Mia’s slogan Change the mind – Mind the change is razend actueel.

http://tippingpoint.ugent.be/nl/punt/zee

Dit zijn slechts drie voorbeelden van bevlogen kunstenaars die zich zorgen maken om de klimaat opwarming. Nog tientallen andere kunstenaars verleenden hun medewerking om van tipping po!nt een succes te maken. Naast kunst zijn er ook tal van andere activiteiten en acties zoals Open lessen, Performances, dagelijks een Last Post voor het klimaat…..

Hopelijk slaagt UGent in haar opzet zo veel mogelijk mensen mee te nemen in haar duurzaamheidsverhaal.

http://tippingpoint.ugent.be/nl

tekst en foto Kathleen Ramboer

On The Roof dansfestival: samenwerkingen aangaan tussen artiesten

ericrottee Geen categorie

Een bijenkorf’. Zinnema ziet eruit als een bijenkorf. Mensen komen binnen en buiten. De foyer beneden is propvol. Op het klein podium in de hoek wordt hip-hop gedanst. Een stroom gaat naar achter, een stroom gaat naar boven.

De koningin van de bijenkorf vandaag is de Dans. In elke vorm. Een festival maar een festival met alle vormen van dans. Het is geen chaos. Aan de ingang krijg men het programma met aan één kant alle evenementen van de dag en aan de andere kant een uitleg over de mensen die aan de evenementen deelnemen. Helemaal overzichtelijk.

De organisatie achter het festival is On The Roof. Jan Wallyn van On The Roof: “ On The Roof vzw is geboren uit een uit de hand gelopen vriendenkring. Wat ooit begon als een schooloptreden in de middelbare school (Karel Buls, Laken), eindigde in een heuse organisatie”.

Maar wel heel efficiënt!

Workshops en Voorstellingen (Performance genoemd) volgen elkaar op. Jan Wallyn: “Uiteenlopende genres worden in elkaars buurt (zowel tijd als ruimte) geprogrammeerd om ontmoetingen te stimuleren. In principe is alles zo geprogrammeerd op basis van verschillende profielen van bezoekers die we tijdens onze eerste editie reeds hebben kunnen werven. Zo was er een volledig hedendaags en urban traject verspreid doorheen het verloop van de dag. Mensen konden zich na een workshop of toonmoment verdiepen in een volgende activiteit die in dezelfde lijn lag, of konden naadloos aansluiten bij iets wat hen meer uit hun comfort zone trok.

Een indruk van de workshops:

Jan Wallyn: “Waar het kan, worden er samenwerkingen aangegaan tussen artiesten: zo bereidde hedendaagse choreograaf Ugo Dehaes samen met urban choreograaf Kalila Hermant een contempo meets hiphop workshop voor. Maar ook poppin’ & lockin’ werd in een workshop gegoten samen met modern. Bij de performances gingen enkele artiesten op zoek naar hoe ze urban met cabaret konden combineren. B-boy Kiske ging dan weer kijken hoe hij zijn breakdance skills kon toepassen op hedendaagse improvisatietechnieken.

“Ca va, Gaat het goed?” schreeuwt Emilie Harnie van FM Brussel. Het publiek antwoordt matig. Ze herhaalt het een beetje luider, dan schreeuwt het publiek terug, het verandert in een supportersploeg. Dit is ook zo voor de Performance, heel verschillende groepen en dansgenres. Hier een indruk:

En nu de uitdaging. Nice Meeting You. Jan Wallyn: “het is een festival exclusieve voorstelling die gemaakt werd door 8 dansers die elkaar niet kennen en met de meest diverse dansachtergrond. In 12 uur tijd steken zij een voorstelling in elkaar die al hun stijlen en achtergronden verzoent tot een volgende generatie dans.”

Jan Wallyn: “Het is belangrijk om enerzijds verschillende dansgenres te verrijken door de verschillende technieken en benaderingen met elkaar in contact te laten komen, maar anderzijds is het ook van essentieel belang om de niet-professionele kunstenaar zijn netwerk te vergroten. Kunstenaars hebben elkaar nodig om te inspireren en te helpen. Ontmoeting is daarbij de eerste stap.”

Geslaagd!

In de nachtelijke sfeer van Anderlecht trekken de dansers, met hun koffer en het geratel van wieltjes op de stenen, naar nieuwe avonturen vol inspiratie en uitdagingen.

Hier een paar links:

http://www.ontheroof.be

http://www.zinnema.be/events/on-the-roof-dansfestival-2/

www.facebook.com/ontheroofvzw

 

Tekst en foto’s Eric Rottée

Redactie (en laatste hoofdstuk eigenlijk) Ivan Bernage

Smart To Sing : Over de Brug Naar de Actieve Kunst

ericrottee Geen categorie ,

bridge vers 2

De kinderen spelen voetbal met hun playstation op de televisie in het salon. Het is vrijdagavond. Een beetje verder op de weg naar de open keuken  staan een twintigtal volwassenen met een glas in de hand. Lydwine is de gastvrouw. Het is een mix van kennismaking en weerzien, zoals bij elke gewone receptie.

aperitif

2 uren

Het is geen gewone avond, er is een workshop  gepland. Een koorworkshop. In een koor zingen is hip op dit moment. De organisatie lijkt op die van de plastiekdoos-avonden. Lydwine heeft mensen van haar vriendennetwerk. uitgenodigd. Franstaligen en Nederlandstaligen. Lydwine is een brug tussen de twee culturen. Er is wel een verschil met een workshop, de mensen zijn actief en ze delen. Het doel is de mensen aan te moedigen om te zingen. in twee uur. Zoals Christophe en Lidwine.

DSCF1017 reworked 3

Popkoor geen popcorn

Het doel van Krista en Nathalie met Smart to Sing is de mensen zingen bij te brengen, volgens hun mogelijkheden en hen zo plezier te bezorgen. De workshop is een soort appetizer. Er wordt een heel traject vanaf november georganiseerd. Het eindigt eind februari met een grote voorstelling in het Dilbeeks cultuurcentrum De Westrand. Dit jaar met de aanwezigheid van Belle Perez. Vanavond staan twee liedjes op het menu: “If you needed me” van Townes van Zandt en Happy van Pharell Williams. In Vlaanderen is het eerste liedje door de film ’The Broken Circle Breakdown” opnieuw actueel geworden. Happy is een hit van vorig jaar. Kwalitatieve songs kunnen ze genoemd worden.

StarterAanmoedigen

Het is tijd om te beginnen, Lydwine nodigt de mensen uit om  zich in het salon te verzamelen, terwijl Krista, de koordirigente en lerares van de avond, de liedjesbladen en de muziekinstallatie klaar zet. Iedereen plaatst zich een beetje willekeurig aan de rand van de ruimte, niet in het centrum. Krista legt uit hoe de avond zal verlopen: twee liedjes, driestemmig. Ze zingt een eerste keer en dan start de eerste poging samen. Na een paar keer stelt Krista voor dat de zangers en de zangeressen zich volgens hun stem hergroeperen. Ze corrigeert de zang van een paar deelnemers. Vooral vraagt ze dat iedereen zich bij het zingen vrij voelt, weg met elke belemmering. Er wordt herhaald tot de deelnemers het gevoel krijgen dat het juist klinkt. Bij een mix van beginners en ervaren zangers is afstemmen heel belangrijk.

guru

Guru

Na de pauze wordt met het tweede liedje begonnen. Dit keer neemt de gastvrouw de rol van de eerste zangeres over. Krista blijft dirigeren. Geslaagd. De sfeer verandert. De deelnemers komen dichter bijeen. Er is meer dynamiek met Happy, meer ritme. Om de mensen nog dichter bij elkaar te brengen gaat Krista half dirigeren, half dansen in het midden van de intussen eng geworden cirkel. Dit verhit de sfeer. Die is niet zover van de trance die in de Afro-Amerikaanse kerken heerst. Lies, die in de pauze aangekomen was, is verkouden en kan niet zingen. Op een bepaald moment gaat ze in het midden van de groep staan terwijl de mensen dichter en dichter bij elkaar komen. Een intens moment van samenhorigheid.

Het resultaat

Op het einde van de workshop wordt opnieuw het eerste liedje gezongen. in een kleine cirkel. Het resultaat laat zich horen.

Afscheid en weerzien

Na het zingen wordt een tijdje gebabbeld. Micheline zegt dat ze enkel in een koor kan zingen. Alleen lukt het niet. Serge en Lieve zeggen duidelijk dat ze veel plezier hadden en dat ze zich zullen inschrijven voor het project. Christophe en Lydwine ook. Nathalie, in de pauze gearriveerd, zegt dat ze de liedjes zal bewerken en voorbereiden om ze voor het koor te kunnen gebruiken. De workshop is geslaagd, een aantal deelnemers hebben voldoende vertrouwen om zich voor het project in te schrijven. De brug naar de actieve kunst is gebouwd, ze hebben er de eerste stappen op gezet. In november zullen ze zeker op de andere oever landen.

Ga kijken naar www.smarttosing.be.

Tekst en Foto’s Eric Rottee

Redactie: Ivan Bernage

DSCF2569 reworked

Tekenfestival THE BIG DRAW zet Leuven aan het tekenen

kramboer Geen categorie

A line is a dot that went for a walk logobigdraw
Paul Klee

Wat?

Van 7 tot 11 oktober kan iedereen, jong of oud, beginner of geoefend kunstenaar kijken en/of tekenen tijdens één van de vele tekenactiviteiten van The Big Draw. Op vraag van het organiserende en coördinerende KUNSTWERKT slaan een 50tal organisatoren de handen in elkaar en zorgen voor maar liefst 65 uiteenlopende activiteiten. The Big Draw, een wereldwijd tekenfestival, vond zijn ontstaan in Londen. Berlijn, Barcelona, Los Angeles, Chicago en New York volgden. Leuven is naast Gent en Antwerpen de derde Vlaamse stad waar The Big Draw plaats vindt.

De persconferentie

Op woensdag 7 oktober, op een druilerige herfstdag werd The Big Draw voorgesteld in het Cas-co te Leuven. Van het station tot het Cas-co deden vrolijke raamtekeningen van THE BIG WINDOW WALK me eventjes de miezerige regen vergeten.
Schepen van cultuur van de stad Leuven Denise Vandevoort vindt THE BIG DRAW een geschenk voor de stad. Leuven barst van talent en de stad wil al het mogelijke doen om haar kunstenaars te ondersteunen en haar de nodige faciliteiten bezorgen. Het Cas-co de ruimte waar het persmoment plaatsvond opende recent haar deuren en biedt tentoonstellingsmogelijkheden en atelierruimte aan kunstenaars. Tijdens THE BIG DRAW is het Cas-co omgevormd tot een open tekenstudio. Tekenrobotten ontworpen door oa Bram Kerkhofs zie je er aan het werk. www.bram-kerkhofs.be
Zie filmbeelden persmoment van Bert Vannoten ook op deze blog.
In het stemhokje van Troebel Neyntje kan je onrealistisch stemmen. Dit resulteert in een gekke tekening van Bert Lezy. Secretaris Idris Sevenans leidt alles in goede banen. www.bertlezy.be http://troebelneyntje.be/
Zie filmbeelden persmoment van Bert Vannoten ook op deze blog.

Katrien Boogaerts coördinator van KUNSTWERKT en THE BIG DRAW vindt THE BIG DRAW met stip hun grootste project.

Katrien Boogaerts Kunstwerkt Denise Vandevoort Schepen van cultuur stad Leuven
Katrien Boogaerts Denise Vandevoort

KUNSTWERKT bereikt zo het grote publiek, van senioren tot kleuter, van geoefende tot beginnende kunstenaar. www.kunstwerkt.be

Marianne Sneijers van KUNSTWERKT legde de pers het ontstaan uit van THE BIG DRAW. Deze gaat terug tot de 19de eeuw. Peetvader John Ruskin vond fotografie niet voldoende om een onderwerp te bekijken. Bij het tekenen kijkt men veel intensiever dan bij het fotograferen. Tekenen is dé manier om mensen opnieuw te leren zien, denken, uitvinden en actie te ondernemen. Tekenen zorgt voor een ander, klaarder beeld op de wereld, het helpt gedachten beter te ordenen en ze  duidelijker over te brengen.

IMG_7766ablog

Sarah Vierstraete lichtte THE BIG WINDOW WALK toe. Zelf is ze illustratrice en werkt voor Beeld Beeld vzw, een organisatie die de beeldcultuur promoot in het bijzonder de strip. Zij contacteerde studenten, gevestigde waarden, Leuvense kunstenaars en vroegere medewerkers van de Antwerpse BIG DRAW om voor the Big Window Walk een gekke, leuke, toepasselijke tekening te maken op ramen van huizen, winkels, cafés en restaurants. www.beeldbeeld.be http://www.sarahvierstraete.com

THE BIG WINDOW WALK nader bekeken

Meer dan 150 kunstenaars leefden zich uit op ramen van Leuvense huizen, cafés, restaurants en handelszaken. Het centrum van de stad Leuven is omgetoverd tot één groot openlucht expo waarbij je kan kennismaken met creatieve tekenaars. Ik zag er enkele enthousiast aan het werk.

IMG_7716blog   IMG_7826blog

Lander Daniësl was aan het werk in de winkel Anders Getint in de Dietse straat. Hij studeerde illustratie en beeldverhaal aan het Sint-Lucasinstituut te Brussel, doet nu zijn master. Zijn droom is les te geven en tevens ook te werken als illustrator. Voor zijn raamtekening maakte hij een voorontwerp. Een drietal uurtjes vergt het tekenen van het ontwerp op het winkelraam. Info: daniels_lander@hotmail.com

IMG_7848ablogIMG_7842ablog

Verderop waren Ansgar Reul en Maurice Vink aan het werk in Nemo&Co. Een voorontwerp was er niet. Zij lieten zich constant inspireren door de hyperactieve shoppers van de Dietse straat. Ansgar Reul en Maurice Vink laten leuke figuren hun Big Window Walk stappen op de randen van de winkelramen van Nemo&Co. Info: mail@ansgarreul.com

IMG_7865ablogIMG_7861ablog

Ansgar Reul
Ansgar Reul
Maurice Vink
Maurice Vink

Teken je graag, wil je je eerste tekenstapjes zetten, hou je van tekenfilm, bezoek je graag een expo, heb je zin in het ontdekken van nieuwe kunstenaars, dat kan op THE BIG DRAW. Tekenmachines intrigeren je, tekenen bij kaarslicht waarom niet, een biertje drinken en meedoen aan THE BIG BIERKAARTJES DRAW dat kan op THE BIG DRAW en nog zo veel meer. Kom langs en doe mee.
Ook in Leuven wordt THE BIG DRAW één groot succes!

Info
www.thebigdraw.be
www.kunstwerkt.be

tekst en foto Kathleen Ramboer

Big Draw- Persmoment Casco Leuven

bertvannoten2 Geen categorie

Tekenfestival The Big Draw zet Leuven aan het tekenen.

Vanaf 11 oktober slaat Leuven massaal aan het tekenen.
Op vraag van Kunstwerkt zorgen ruim 50 organisaties voor maar
liefst 65 uiteenlopende tekenactiviteiten in de stad.
Leuven is de 3e Belgische stad waar het jaarlijkse internationale
festival plaatsvindt.
Jong en oud, beginner of geoefend tekenaar: iedereen is welkom om
te komen kijken en tekenen tijdens één van de vele activiteiten.

Het onwaarschijnlijke verhaal van de familie De Vis.

kramboer Geen categorie ,

Wandeltheater te Aalst op zijn best.

Anton Cogen die samen met Gunnar Callebaut de tekst van het stuk verzorgde en meteen ook instaat voor de regie:  “Het verhaal is gebaseerd op de geschiedenis van de legendarische familie De Vis, in Aalst en contreien gekend als “slecht geld”. Het wordt opgevoerd als een klassieke tragedie voor alle tijden. Archetypes van de duistere zijde zorgen voor machtsexploten, geweld, schandaal, erotiek, bizarre humor en sociale confrontatie. Sensatie zonder sentiment. Brandende emoties. 20 jaar geleden was de serie al een succes. Nu komt de muziek erbij, de chansons, de actuele beeldtechniek en een locatie met het allure van een Edgar Allan Poe verhaal.”

Met de verbeurdverklaring van de eigendommen van de abdij van Affligem kon de Aalsterse familie zijn slag slaan. Enkele molens en veel gronden kwamen in hun bezit.
De vierde erfgenaam verkreeg later veel van dat onroerend goed dat verder voor het grootste deel in het bezit kwam van erfgenaam Charles.
Spilfiguren in het stuk zijn deze Charles De Vis en Marie Euphonie en hun acht kinderen.

Op de gronden aan de Brusselsesteenweg van Judokus De Cock, vader van Marie Euphonie bouwde het koppel het kasteel Ten Berg in 1909. Ze kregen vier zonen en vier dochters. Waarschijnlijk werd door elk van hen een soort eed gezworen zodat alle bezittingen in de familie bleven. Niemand van hen is ooit getrouwd. Wettelijke erfgenamen waren er niet. Als iemand stierf ging dat deel naar de broers en zussen die nog leefden. Er is sprake van 240 eigendommen over 150 hectaren van Aalst tot in Frankrijk. Léon als laatste erfgenaam woonde tot zijn dood in 1978 in Ten Berg. Hij had op dat moment alle bezit verzameld. Er werd gezegd dat hij zelfs zijn hemel had gekocht. Meer dan de helft van het bezit ging namelijk naar geestelijke orden.
Het meest schrijnende verhaal is echter dat van dochter Maria die plannen had om te trouwen. Ze bleek in verwachting en heeft haar zoon tot hij opgegroeid was tot jongvolwassene nooit gezien. Ze verdween van het toneel, werd 30 jaar lang opgesloten in verschillende huizen van de familie. Toen ze 71 was werd ze onder erbarmelijke omstandigheden gevonden in kasteel Ten Berg. Die andere zoon Joseph verwekte een kind bij de meid en liet het opnemen in zijn testament. Met een wellicht vervalst document stak de familie daar een stokje voor.

Het stuk begint met de sterfscène van Leon De Vis met als locatie ’t Oud Hospitaal. Nadien vertrekt een stoet met een zestigtal publiekelingen, onder begeleiding van de Koninklijke Harmonie Concordia et Docilitas voor een toneelwandeling door de stad. Het gezelschap houdt halt op plaatsen die ooit  met de familie te maken hebben gehad. Onder andere het station, een deftig herenhuis op het Stationsplein en de kelders van “De graaf van Egmont” doen dienst als locatie voor de speelscènes. De theaterliefhebber is een paar uur onderweg. Er is een wandelgids voorzien in de vorm van het “Dagboek”, vanuit de ik-persoon van een rechtstreekse afstammeling.

De spelers.

De spelers.

Oorspronkelijk ging de productie op 16 mei 2014 in première. 2014, vanwege een sterke band met de eerste wereldoorlog. Wegens het grote succes kwamen er verlengingen in augustus en september. Het is een project van het Aalsterse Volkstheater en vzw het ES-battement, met de steun van de Dienst Cultuur van de stad Aalst. Wegens problemen met de theaterzaal werd het idee opgevat om vanaf mei 2015 de piste van een ambulant theater te kiezen.

Een ‘De Vis’ strip.

coverdevisTer gelegenheid van de voorstelling van deze ambulante versie van het wandeltheateravontuur “De Familie De Vis. Te Voet-en Uit” tijdens de maand mei 2015 en later, rolde er een ‘De Vis’ strip van de pers, verwezenlijkt door Wouter Van Ghyseghem en Ivan Bulté. Een picturaal meesterwerk, dat in uw verzameling niet mag ontbreken. Het is voorzien van een audio-CD met de stemopname van de tekstballonnetjes en de themamuziek van het theaterstuk. Scenario: Anton Cogen en Gunnar Callebaut. Tekst en tekeningen: Ivan Bulthé en Wouter Van Ghijsegem. Het boek bevat ook archief-beeldmateriaal over de familie De Vis. Lezen en luisteren op hetzelfde moment…best aangenaam. Het album heeft een mooie harde kaft en is voor 15 Euro te verkrijgen bij Stripspeciaalzaak Hermelijn, Molenstraat 36, Aalst.

Tekst en foto van de spelers : Robrecht P.O. De Muyter

 

 

 

 

 

 

Dansen in ’t park

kramboer Geen categorie

Voor iedereen is er een dans


breeze 6ablog

 
logoIedere zomer wordt het Azaleapark te Sint-Amandsberg voor één weekend omgetoverd in een feeërieke openluchtdanszaal. Wij lieten ons onderdompelen in de danswereld op zaterdag 22 augustus 2015. Er heerste een gezellige, aangename drukte, een zomerse losse sfeer met blije dansende mensen.

De drie danspodia

Podium in de tent

DSCF0535 1ablogOp het podium in de tent maakten we kennis met lach-yoga, een middel om je stressvrij te maken, de controle en het denken los te laten en een speelse houding aan te nemen. Een denkbeeldige douche bleek hier een middel om stress weg te spoelen, een plakwashandje om de lach op je te plakken. Sommige ogenblikken grensde de lichaamstaal aan mime.

 

Het tweede podium, de centrale dansvloer

DSCF2046ablogbracht ons in een zuiderse latino sfeer.  We pikten enkele dansers uit voor een babbel over het belang en het waarom van dansen.

Lie Versmaelen en Frederick Roegiers zijn een jong stel dat graag samen danst. Lie is een jonge grafisch ontwerpster. Als peuter beleefde zij reeds veel plezier aan dansen. Zowel Hiphop als Latino boeit haar. Met haar partner Frederick zocht ze een gezamenlijke activiteit.  Het werd dansen. Het matcht perfect met die andere passie van Frederick die deejee is. Veel plezier beleven ze samen met  het koppeldansen.
Stephane Fontaine was voorbestemd om te dansen.
Ma was een ballerina. Het stond in de sterren DSCF2051abloggeschreven dat ook hij van dansen zijn passie zou maken. Nochtans is hij computerprogrammeur maar alle vrije tijd gaat uit naar dansen en nog een dansen. Het begon allemaal in de gekende dansschool van Rose De Leyn te Brugge. Nu volgt hij lessen bij Danswijzer, P.U.R.E. Dance Academy en B.O.S.S. Dance Complex. Tussendoor doet hij ook nog aan yoga, Pilates en oefeningen met de fitnessbal en rekker. Zo pas heeft hij een stage achter de rug en dat voelt hij aan lijf en leden. Het is vooral nodig om bezig te blijven vandaar die stage. Stephane legt me wat basisdanspassen uit want ik ben een leek in het dansen. Nu weet ik wat een -Pas de bourrée- is. Stephane vindt het een pluspunt eerst klassiek ballet te leren dansen om daarna met succes te kunnen overstappen naar andere dansvormen. Klassieke dans, Hiphop, Hedendaagse dans, Jazz, House alles boeit hem maar zijn grootste passie is dansen op Lyriek, gezongen tekst. Zou hij graag van dansen zijn beroep maken vraag ik hem? Graag zou hij zelf workshops geven bijvoorbeeld in Danspunt maar dat is nog toekomstmuziek.

In de schaduw op de derde dansvloer in ’t Bos

werd een initiatie in Afrikaans dansen gegeven, swingende bewegingen maakten het lichaam van de vele enthousiaste dansers los op de opzwepende traditionele ritmes van de djembe.  De jeugd, mama’s, papa’s en kleuters, ze vonden het allemaal leuk.

Interview

met Sven Schoukens en Elza Bogaerts van Danshuis De Ingang, één van de initiatiefnemers van dansen in ’t park

http://www.de-ingang.be/InformCMS/preview/index.php
Wiedauwkaai 52J, 9000 Gent
info@de-ingang.be

Hoe lang bestaat -dansen in ‘t park- al en wie zijn de organisatoren?

Sven
Dansen in ’t park bestaat reeds een achttal jaren, misschien zelfs negen. Samen met Anamma, Wisper, Palariteit en Platform K zorgen we voor de organisatie.

Kom je zelf uit de danswereld?

DSCF2056blogSven Helemaal niet. ik ben fotograaf van opleiding. Het is puur toeval. Het begon allemaal toen ik vrijwilligerswerk deed in kunstencentrum De Fantast in de Burgstraat te Gent. Het Hoste-Sabbattini Theater had hier ooit zijn stek. Toen het kunstencentrum dicht moest, ben ik onmiddellijk Danshuis De Ingang gestart. Danshuis De Ingang bleek een schot in de roos vooral omdat er toen slechts een klein aanbod aan dansscholen was in Gent.
Elza
ik danste reeds als kind. Dansen deed ik als amateurkunstenaar, niet professioneel. Toevallig werkte ik ook als vrijwilliger in het kunstencentrum De Fantast en ik ben mee in het verhaal van Danshuis De Ingang gestapt.

Waar zijn jullie gehuisvest?

Sven
We hebben 6 dansstudio’s aan de Wiedauwkaai, in een oude textielfabriek. De fabriek is een uitstekende keuze. Het gebouw is stevig en de ruimtes zijn groot zonder ondersteunende pilaren, dit is van cruciaal belang voor een danszaal.

Waarom volgt er iemand dansles?

Elza
Dansen is een sport maar minder belastend dan sommige andere sporten. Het is niet enkel sport maar ook expressie. Het sociale aspect mag je ook niet vergeten.

Worden sommige van jullie leerlingen soms professionele dansers?

Elza
Soms wel. Zo is er bijvoorbeeld Dieter Vandeputte, ondertussen gekend door het TV programma So you think you can Dance? Hij heeft nu een eigen dansschool.
Wij werken graag professioneel. Onze lesgevers geven hun professionele instelling door en zorgen voor dat tikkeltje meer. Ook artistiek komen de leerlingen hier aan hun trekken. Onze lessen zorgen niet alleen voor inhoud maar ook voor vuur.DSCF2070ablog
Lesgeefster Nicole Kohler werkt met enkele leerlingen een jaar lang samen aan een intense voorbereiding op een auditie in een school of van een dansgezelschap.
Nicole Kohler is één van onze toplesgeefsters. Nicole Kohler, geboren in Zwitserland, werd op haar 17de uit meer dan honderd kandidaten geselecteerd voor de Mudra school van Maurice Béjart. Haar droom werd werkelijkheid. Ze stond op het podium met sterdansers Jorge Donn, Michael Barichnikov en Maïa Plissetkaïa.  In 1991 besloot ze haar eigen weg te gaan. De liefde bracht haar naar Gent en nu geeft ze bij ons oa klassiek ballet.
Zo is er ook  de Indiase Bhumika Parekh die de leerlingen van september tot december laat kennismaken met de swingende, energieke Bollywoord dansstijl en zijn culturele achtergrond. Ze is geboren en getogen in Mumbai, de stad waar Bollywood gevestigd is en volgde er een ballet- en jazzopleiding. Dit hielp haar om haar eigen Bollywood-stijl verder uit te diepen.

De voorstelling Breeze

20u30 tijd voor de voorstelling Breeze op het centrale podium.
Ik citeer de programmatekst, beter kan ik het niet verwoorden.
Dingen gebeuren, ze laten een spoor achter, zuchtjes, opgave en overgave. Tot ze transformeren in een bries van aanvaarding. Choreografie: Nicole Kohler Dans: Nick De Roo, Eva Leemans, Karlien De Savoye, Dieter Vandeputte Davy Desloovere (leerlingen Danshuis De Ingang)

DSCF0569 fuji 160CblogDe voorstelling was verrassend en professioneel. De dansers waren duidelijk op elkaar ingespeeld, de moderne muziek versterkte de bewegingen, de dansers dansten met passie en overgave. Het publiek keek geboeid toe. Dansen in openlucht zorgde bij Breeze voor een extra dimensie.

 

 

 

 

 

Interview met één van de dansers
Karlien De Savoye

Is dit de eerste maal dat je Breeze danst?

Het is een nieuw stuk en een première. Het is telkens bang afwachten hoe het publiek het stuk onthaalt.

Wordt er geïmproviseerd en heb je een eigen inbreng?

DSCF2131 face onlyblogDe dansbewegingen liggen vast, ook de volgorde enkel ritme en richting veranderen. Zo is de voorstelling telkens nieuw. Het is vooral een kwestie van elkaar aanvoelen. Met Eva dans ik reeds 2 jaar samen en zo gaat het een stuk gemakkelijker. Dansen vergt fysisch enorm veel van je, niet alleen fysisch maar ook mentaal, soms ga je erover. Ik dans reeds van toen ik zeer klein was en nu werk ik mee aan projecten op professionele basis. Zo werkte ik mee aan het Straattheatercircus te Aalst aan de  stadschoreografie ‘Bodies in Urban Spaces’  sculptuur van mensenlichamen van de Oostenrijkse choreograaf Willi Dornereen .

Wat is je droom?

ik stel me zelf geen doel. ik volg zo veel mogelijk workshops en stages en dans tot 20 uur per week. Voorlopig heb ik nog geen noemenswaardige letsels opgelopen. We zien wel wat de toekomst me brengt.

Dit interview was een mooie afsluiter van ons ‘Dansen in ’t park”
We leerden heel wat bij over danspassen, de ideale dansvloer, choreografen, dansscholen… Maar wat me vooral zal bijblijven is dat de dans een middel is tot sociaal contact, bijdraagt tot uitwisseling van culturen en ons verlost van de dagelijkse stress. Dansen vergt fysische inspanning maar voedt uiteindelijk ook de geest.

 

tekst Kathleen Ramboer
foto’s Eric Rottée

DSCF0525 1blog

 

 

tentoonstelling NUCLEO kunstenaars ONEwork

kramboer Geen categorie

“s’exposer, exposure”  daar is het om te doen

Free Pectoor

Tentoonstelling ONEwork
NUCLEO kunstenaars
Paddenhoek 12
9000 Gent
18-26 juli 2015 / 12:00 – 18:00

Wie even wil wegvluchten uit de drukte van de Gentse Feesten en van actuele beeldende kunst houdt, raad ik aan de ONEwork tentoonstelling van 20 NUCLEO kunstenaars te bezoeken.

Voor wat staat het woord NUCLEO?

In Vlaanderen is er nauwelijks sprake van een atelierbeleid. Veel kunstenaars ondervinden problemen bij het zoeken naar een geschikte werkruimte. Niet zelden is het financieel aspect een hinderpaal.  NUCLEO, een Gentse organisatie, vond hiervoor een oplossing.
NUCLEO vzw ontwikkelt en beheert kwaliteitsvolle en betaalbare werkruimtes in Gent en omgeving en geeft kunstenaars de vrijheid om in hun atelier zonder prestatiedruk te creëren

De Stad Gent is een belangrijke partner in het vormgeven van het atelierbeleid van NUCLEO en in het zoeken naar geschikte panden voor een al dan niet tijdelijke herbestemming als atelierruimtes.

De organisatie promoot ook haar kunstenaars door  jaarlijks Open Ateliers te organiseren, een webpagina op haar site ter beschikking te stellen en door occasioneel curatoren en conservators uit te nodigen voor een atelierbezoek.
meer info kan je vinden op de site: www.nucleo.be

Hoe kwam de tentoonstelling tot stand?

De curator Free Pectoor.

De tentoonstelling gaat door in een oud schoolgebouw – Paddenhoek 12 – dat door NUCLEO beheerd wordt. Verschillende kunstenaars resideren hier. Het platform BLANCO binnen de vzw NUCLEO stimuleert de kunstenaars om in dialoog te gaan met de buitenwereld. BLANCO stelde de presentatieplek in de Paddenhoek ter beschikking aan de curator van het project ONEwork Free Pectoor.

Curator Free Pectoor is zelf beeldend kunstenaar en resident bij NUCLEO sedert 2007. Hij wou een dialoog aangaan met de kunstenaars van NUCLEO onderling en met de toeschouwer . Hij vroeg aan alle NUCLEO kunstenaars één werk ONEwork in te dienen voor de tentoonstelling in de BLANCO ruimte.
Het idee van ONEwork is ontstaan via het boek N°1: First Works by 362 Artists (edited by Francesca Richer & Matthew Rosenzweig and published by D.A.P./Distributed Art Publishers, Inc.). In dit meer dan 400 pagina’s tellende boek werd aan hedendaagse internationale kunstenaars de vraag gesteld “What do you consider your First artwork?” De Belgische kunstenaars Wim Delvoye, Panamarenko en Luc Tuymans werd ook de vraag gesteld.
De kunstenaar heeft tegenwoordig tal van middelen om zijn kunst te laten ontdekken door het grote publiek: sociale media, websites, blogs, virtuele tentoonstellingen …
Curator Free Pectoor vindt het toch nog steeds belangrijk werken fysiek tentoon te stellen in een ruimte waar het menselijk contact tastbaar is. Een drempel moet steeds overwonnen worden tijdens de confrontatie kunstenaar/kunstwerk/toeschouwer. Dit is boeiend om mee te maken.

De tentoonstelling

Toen ik de ruimte binnentrad viel me vooral het zijlicht op dat door een vensterwand naar binnenglipte. Zo hoeft geen kunstlicht aan te pas te komen om de kunstwerken onder de aandacht te brengen.  Voor de curator was het koffiedik kijken wat de kunstenaar ging binnenbrengen. Het resultaat van de oproep is verrassend uiteenlopend. Een arsenaal aan technieken wordt hier samen gebracht. Free Pectoor had de moeilijke opdracht dit uitgebreid palet tot een passend en mooi geheel om te toveren. Daar is hij wonderwel in geslaagd. Elk werk heeft de nodige ruimte gekregen om afzonderlijk op te focussen. Enkele werken matchen met elkaar zoals de architecturale sculpturen van Brantt met de schilderijen van Isa D’hondt , Leen Van Tichelen, Hilde Van Wambeke.

Brantt: object
Brantt: object
Hilde Van Wambeke: schilderij
Hilde Van Wambeke: schilderij

 

 

 

 

 

http://www.isadhondt.be/
http://www.leen-van-tichelen.be/
http://kunstinhuis.be/kunstenaar/21700  (Hilde Van Wambeke)
http://www.brantt.be/
Het geometrische zwart/wit werk van Niels Ketelers wordt geconfronteerd met het meer figuratieve schilderij in subtiele kleuren van Jeffrey Dujardin.

http://www.nielsketelers.be
http://jeffreydujardin.tumblr.com/

Niels Ketelers: schilderij
Niels Ketelers: schilderij
Jeffrey Dujardin: schilderij
Jeffrey Dujardin: schilderij

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sjoerd Paridaen ging zelfs vóór de tentoonstelling in dialoog met andere kunstenaars. Zijn installatie is het resultaat van een samenwerking via mailart met de Zuid-Afrikaanse Veronica Gabrielse. Deze installatie van Sjoerd Paridaen matcht dan weer met het Textile-artbook van Fatime Molnar.

http://www.loods12.be/html/_paridaen.html

http://www.fatimemolnar.com/

Sjoerd Paridaen: installatie/mailart
Sjoerd Paridaen: installatie/mailart
Fatime Molnar: Textile Artbook
Fatime Molnar: Textile Artbook

Het is onmogelijk alle 20 kunstenaars uitvoerig te bespreken daarom som ik graag alle deelnemers op die een bijzondere bijdrage leverden tot het geheel van deze verrassende tentoonstelling.
Sjoerd Paridaen – Niels Ketelers – Fatime Molnar – Jeffrey Dujardin – Marjolein Labeeû – Lieven Lefere – Eva Neirynck – Free Pectoor – Isa D’hondt – Brantt – Meindert Peirens – Frank Depoorter – Topo Copy – Leen Van Tichelen – Nathan De Corte – Hilde Van Wambeke – Georgia Kokot – Eveliene Deraedt – Mira Albrecht – Jeroen Van der Fraenen

De toekomstige bezoeker van ONEwork kan ik alvast dit meegeven: “Verwacht het onverwachte” (baseline van de krant De Standaard) en geniet van deze ongewone diversiteit.
logo_onework

https://www.facebook.com/events/1454538384864732/
http://www.nucleo.be/project/index/nl/126

Curator Free Pectoor http://www.nucleo.be/artist/index/nl/104

 

tekst en foto: Kathleen Ramboer

In-Dulci-Jubilo: Zingen na het voetballen

ericrottee Geen categorie ,

top picture

DSCF1575 1

Op weg naar Sint-Niklaas ben ik meer bezig met het dreigende onweer dan met de reden van ons bezoek aan de stad. De eerste druppels smakken tegen de straatstenen op het moment dat we het Klein Seminarie aan de Collegestraat binnenstappen om een repetitie van het knapenkoor In Dulci Jubilo bij te wonen. Dan volgt een kleine, doch pittige fysieke inspanning: drie hoge verdiepingen trappen opklimmen. Ook hier ben ik, geconcentreerd op mijn ademhaling, in gedachten nog ver weg van de verrassing die ons te wachten staat.

Van op de tweede verdieping horen we pianoklanken, een noot die met aandrang herhaald wordt, een jongensstem die voortdurend onderbroken wordt door de instructies van een vrouw. Iemand wijst ons de weg naar de zaal waar we verwacht worden.

Bij het openen van de deur treed ik binnen in een nieuwe wereld. Sopraanstemmetjes van eeDSCF0034 1n vijftiental jongetjes vullen de immense ruimte op een frisse, speelse wijze. Jongens van diverse leeftijden, jonge mannen en enkele, ja, reeds uit de kluiten gewassen volwassen mannen geven het beste van zichzelf, aangestuurd door een enthousiaste dirigent. Er worden enkele tonen gezongen, en de dirigent onderbreekt, geeft instructies met betrekking tot uitspraak, tot toonhoogte en toonlengte, corrigeert de lichaamshouding die belangrijk is om de juiste kracht op de longen te kunnen uitoefenen. Opnieuw! “Pace, pacem.” Na een woord, een zin, weer een onderbreking om hier en daar bij te sturen. Toch is dit niet storend voor de toeschouwer-luisteraar. Wat hier door het koor in deze repetitie wordt neergezet is gewoon prachtig en meeslepend. Dit mag voor mij nog uren doorgaan. Na een half uur wordt overgeschakeld op een ander lied. En dan is er pauze. De jongsten uit het koor stuiven van hun stoel weg en beginnen met mekaar te
stoeien. De oudere leden uit de groep doen het wat kalmer aan maar toch blijven ze samen een hechte groep vormen, zoals tijdens het oefenen, door wat
aandacht, een klein gebaar van de volwassenen naar de jongsten toe.

Pieter Stas, de dirigent voor vanavond, neemt ons mee naar een andere ruimte op dezelfde verdieping en vertelt honderduit over zijn passie: het knapenkoor.

Terugblik op een lange en rijke geschiedenis DSCF0051 1

E.H. Gerard Van Durme stichtte het knapenkoor in 1931. Het koor was oorspronkelijk verbonden aan het Sint-Jozef Klein Seminarie in Sint-Niklaas en tot op heden bestaat er nog altijd een sterke band. Ook met de stad werd de samenwerking op termijn duurzamer waardoor het koor een echt stadskoor werd met als thuisbasis de gebouwen van het Sint-Jozef Klein Seminarie in de Collegestraat, nabij de Grote Markt. Het koor bouwde zich snel een sterke reputatie op als knapenkoor. De huidige dirigent, Dieter Van Handenhoven, staat sinds 1993 in deze functie. Hij was goed voorbereid op deze taak omdat hij zelf alle etappes binnen het koor doorliep: hij startte als knaap, later maakte hij deel uit van het mannenkoor om dan verder te evolueren naar repetitor en assistent-koorleider. Bijzonder aan In Dulci Jubilo is zeer zeker de uitzonderlijke mix van een knapenkoor (jongens van 9 tot ongeveer 14 jaar) en een mannenkoor (jonge mannenstemmen), waardoor het een unieke plaats in de Vlaamse en internationale koorwereld kreeg.

Ledenwerving: een noodzaak tot voortbestaan

Een knaap blijft geen knaap. Je begrijpt dadelijk dat er voor de leden van het koor een tijd is van komen en, jammer, ook een tijd van gaan, die zich soms veel sneller dan gewenst aanbiedt. Een knapenkoor dient dus regelmatig gevoed te worden met vers bloed. En welke bron is rijker dan de scholen van Sint-Niklaas? Ieder jaar mag elke school op het grondgebied van de stad een bezoek verwachten van vertegenwoordigers van In Dulci Jubilo. Alle gewillige stemmen in het derde leerjaar worden beluisterd. Daar waar men potentieel vermoedt, wordt een rekruteringspoging ondernomen.

DSCF0062 1Aspirantenopleiding: een eerste en noodzakelijke stap

Alvorens tot het knapenkoor te kunnen toetreden, krijgen de kandidaat-knapen een opleiding die een semester in beslag neemt. Deze periode wordt voornamelijk gebruikt om de stem te ontwikkelen of bij te schaven. Bij de aanvang van het vierde leerjaar gaan de jongens die volhouden verder naar het knapenkoor.

 

Vergankelijkheid is ook hier tastbaar….

Jongens die zich goed voelen in het knapenkoor, blijven gedurende een aantal jaren lid. Dit gaat zo door tot het keren van de stem. Vroeger kon deze evolutie verwacht worden rond de leeftijd van 15 à 16 jaar. Deze transformatie komt vandaag de dag op jongere leeftijd voor, veroorzaakt door o.m. omgevingsfactoren die de intrede van de pubertijd versnellen. Maar dit hoeft geen drama te zijn. Van zodra de stem zich weer stabiliseert en als tenor of bas herboren wordt, gaan de doorzetters verder naar het mannenkoor.

Het leven van een knaap

Naast schoollopen, gaan de meeste van de knaapjes op vrijdag, na schooltijd en voor de repetitie van het koor, naar het voetbal, waar ze zich volop kunnen uitleven. Dit maakt dat de repetities vaak wat tumultueus starten door de nog snel stromende adrenaline na de voetbaltraining. Maar eens die afneemt, breekt een ideaal moment aan voor de dirigent om de aandacht van de jongens te pakken te krijgen. Tijdens hun koor-opleiding en repetities wordt gewerkt aan – wat dacht je – het inzetten en ontplooien van de stem en ook – misschien minder voor de hand liggend – de houding en het gedrag. De knapen zijn immers nog jonge kinderen van wie een sterke discipline en veel doorzettingsvermogen gevraagd wordt. Trouwens, zonder steun van de nabije familie is deze activiteit voor de betrokken knaap niet denkbaar. Maar gelukkig blijkt uit ervaring dat wie kan zingen, ook graag zingt. Bovendien, het feit dat ze met jongens onder mekaar zijn, zonder aanwezigheid van meisjes – wat op die leeftijd toch een zekere stress kan veroorzaken -, maakt dat ze nog echt genieten van die jongensmomenten.

DSCF1580

En het leven van een dirigent van een knapenkoor

Als ik vraag over welke de eigenschappen een goede dirigent moet beschikken, lacht en zucht Pieter tegelijkertijd. Naast het harde werken aan het vormen van de stem, draait het vooral om heel veel geduld. Ieder jaar komt een nieuwe lichting jongens naar het koor en begint alles weer van bij het begin. Het delicate in de aanpak draait rond het vinden van een balans tussen enerzijds aanvoelen wat bij de jongens spontaan naar boven komt en anderzijds wat aangescherpt tot zelfs ingedramd moet worden, zonder de motivatie van de kinderen aan te tasten, maar toch vooruitgang en resultaat te boeken. Ondanks de inspanningen die een dirigent moet leveren, is deze activiteit voor Pieter bijzonder inspirerend en geniet hij zowel van de muziek als van de sfeer waarin de trainingen en ook officiële momenten verlopen.

Oefening baart kunst

Dit gezegde geldt zeker voor In Dulci Jubilo. Het koor beperkt zich niet tot de twee repetities per week. Het neemt ook regelmatig deel aan muzikale activiteiten. Voices for peace bracht in 2014, ter nagedachtenis van de Grote Oorlog, 39 koren uit Europa samen wat de knapen een ideale gelegenheid bood om andere koren en leeftijdsgenoten aan het werk te zien en te horen. Dit jaar was er de uitwisseling met een Deens koor waaraan met veel plezier wordt teruggedacht. Diverse families hebben ook de beste herinneringen het verblijf van een Deense koorknaap in hun gezin. Een ander hoogtepunt voor de koorleden is de jaarlijkse zomerreis. Gedurende 7 à 10 dagen wordt een verblijf in het buitenland, dit jaar in Oostenrijk, gevuld met concerten, afgewisseld met ontspanning. Gezinsleden zijn welkom op dit evenement, een ideaal moment ook om de ouders van de knapen gemotiveerd te houden. Maar het palmares van het knapenkoor is ruimer dan dat: het waagde zich reeds aan een jeugdopera, Brundibar van Hans Krasa en een musical, Smike. In 2002 werd het koor zelfs uitgenodigd op het Koninklijk paleis om het Kerstconcert te verzorgen.

Getuigenis van een knaap

Kasper is 12 jaar en 3 jaar lid van In Dulci Jubilo. Zijn vader gaf de aanzet om naar het koor te komen. Kasper geniet van deze activiteit, vindt de liedjes die gezongen worden en het samen met de vriendjes zingen heel leuk. Hij kijkt er naar uit om, samen met zijn familie, mee te gaan met het koor, op de zomerreis naar Oostenrijk. Later wil hij graag als hobby verder zingen in een koor en instrumenten, cello en blokfluit, leren bespelen. Hij bereidt zich hierop voor door notenleer te volgen. Tot slot vermeldde hij trots dat zijn familie gastgezin was bij de uitwisseling met een Deens koor, wat een heel aangename ervaring was. Link naar de website van In Dulci Jubilo.

Magda Verberckmoes, Tekst
Eric Rottée, Foto’s