WAK – Wie niet weg is – Theaterstuk van de Bromvlieg

Zaal Zirkus aan de Zirkstraat 36 te Antwerpen bereik je via een poort met daarachter een klein gezellig pleintje dat de toegang tot het theater onthult. De zachte lentetemperaturen zorgen voor een zuiders sfeertje. Jongelui hebben zich buiten op een stoel of op de grond genesteld en genieten van de warme avond.

Ook binnen in het kleine maar gezellige cafetaria wachten bezoekers op de aanvang van het spektakel. Even na 20 uur worden we uitgenodigd om plaats te nemen in de theaterzaal.

Het podium is verlicht. De personages zijn aanwezig. Een jongeman staat recht, beweegloos. De andere zes liggen twee per twee, in lepeltjeshouding, op de grond. Allen dragen ze wit ondergoed.

Eenmaal de bezoekers zich geïnstalleerd hebben, ontrolt zich een boeiend toneelstuk.

De regisseur licht toe

In juni vorig jaar werden de audities georganiseerd voor het toneelstuk dat in het kader van de ‘Week van de Amateurkunsten’ – uitgave 2017 – door Bromvlieg zou gebracht worden. Het hele theaterstuk moest een productie worden, uitsluitend gerealiseerd door studenten, inclusief het regiewerk.

Sofie werd verkozen tot regisseur van het stuk en kon zo de wereld van de regie verkennen. Die bracht veel verrassingen met zich mee. Het werd een ware uitdaging om met ideeën voor de proppen te komen, een decor te ontwerpen, gepaste overgangen in het toneelstuk te bedenken, …  Maar daar bleef het niet bij. Ook op menselijk vlak werd het een ware leerschool. Haar leiderschapscapaciteiten werden op de proef gesteld, dit in een gezelschap van voornamelijk studievrienden, wat eveneens haar sociale vaardigheden uitdaagde.

In oktober 2016 hadden de audities voor de acteurs plaats en een week later ging het project werkelijk van start.

Dit was het gegeven: “Zes personages bewandelen dezelfde straat, op de weg komen ze iemand tegen. De stad is hun terrein, een speelveld waar ze blikken gaan spotten en werelden vangen. Vanaf daar is is hun verhaal verschillend. Wie ze zijn, dat hangt van jou af. Zie jij wat ik zie? Een stuk dat speelt met de kracht van perspectief en het heilige geloof dat iedereen een verhaal te vertellen heeft.”

Het eindverhaal is van de hand van Sofie: Simon, één van de twee mannelijke acteurs, vertelt hoe hij zijn broertje is kwijtgeraakt. Iedere dag keert hij terug naar de plaats van het onheil waar hij de voorbijgangers observeert en zich de verhalen voorstelt die ze met zich meedragen. Dit is het verhaal dat alle andere stukjes verklaart. Het is aan de kijker om die stukjes samen te brengen en de symbolische rode draden in het verhaal te ontdekken. Zo is er bijvoorbeeld de link tussen het openbaar vervoer en de achtergrond van het decor die tijdens het toneelstuk penseeltrek na penseeltrek een tramlijn weergeeft.

Het is een reflectie van wat er in het verhaal gebeurt.  Een ander voorbeeld is de plunjezak die bij het begin van het toneelstuk de aandacht van de kijker trekt. De personages ontwaken, nemen een plunjezak en beginnen zich te kleden, terwijl één zak onaangeroerd blijft hangen. Deze refereert naar het verdwenen broertje dat toch nog aanwezig is. Zo geven ook de expressies van de acteurs die zich op bepaalde ogenblikken op de achtergrond bevinden, een aanvulling op ieder stukje verhaal. Het verhaal over dromen wordt ondersteund door drie meisjes die al slapend tegen elkander aanleunen.

Wie is wie?

Sofie Gebruers, de regisseur van het toneelstuk heeft erg veel voldoening gehaald uit deze ervaring. Het was een enorme verantwoordelijkheid en ze beseft ten volle dat wanneer het was misgelopen, zij als enige hiervoor verantwoordelijkheid zou dragen.  De andere kant van de medaille: als het wel goed verloopt is het hààr verwezenlijking.

Sofie beseft ook dat ze als regisseur nog een weg heeft af te leggen. Het was bijzonder moeilijk om bij de aanvang van iedere opvoering de dingen los te laten en alles over te laten aan de acteurs, in de hoop dat ze het goed zouden doen.

Met de opvoering van vanavond, de vierde in rij, komt dit theaterstuk ook aan zijn eind. Dit is voor Sofie geen negatief gegeven.  Het eenmalige karakter geeft immers de schoonheid van theater weer: het is een uniek moment dat in het hier en nu plaatsvindt. Er is nu ruimte voor een volgende uitdaging.

Aan toekomstperspectieven heeft Sofie zeker geen nood. Zo werd ze door het Antwerps theater gevraagd om bij hen een stage te lopen. Studentenradio is een andere optie. Ze wil nu veel verschillende zaken uitproberen om later gericht te kunnen evolueren naar wat haar voorkeur draagt: tekst-wedstrijden, podiumwerk, …, kortom, zichzelf challengen zoals ze dit het voorbije jaar deed. Haar huidige studies – Politieke wetenschappen / Journalistiek – liggen trouwens ook in de richting van ‘verhalen brengen’, ‘reportages maken’.

In haar huidige situatie beschouwt ze haar studies als het theoretische gedeelte en projecten zoals dit theaterstuk als de praktische kant. Waarom later niet die beiden laten samenvloeien?

Als laatste onderdeel van ons gesprek geeft Sofie nog een nabeschouwing over haar samenwerking met de acteurs. Het betrof een groep mensen uit verschillende richtingen die je in andere omstandigheden waarschijnlijk niet zou ontmoeten. Leiding geven aan een groep jongeren van dezelfde leeftijd duwt je in een welbepaald rolpatroon. Maar van zodra ze met hen buiten het theater in een andere setting kwam, was ze gewoon vriend onder de vrienden. Ook dit onderdeel maakte het voor Sofie een leerrijke en superleuke ervaring.

Marthe De Ruysscher is student Theater, Film en Letterkunde aan de Universiteit Antwerpen.

Gezien het niet makkelijk is om toegang te krijgen tot een officieel theatergezelschap nam ze in oktober vorig jaar voor het eerst deel aan de audities van Bromvlieg.

De motivatie om zich kandidaat acteur te stellen werd vooral gedreven door een behoefte om nieuwe mensen te ontmoeten en omwille van het voor haar reeds gekende plezier dat ze ervaart in het theaterspel en het leven achter de schermen. Er zit ook een praktisch kantje aan: in het kader van haar studies is een dergelijk project de ideale manier om de theorie uit haar opleiding in de praktijk toe te passen.

Interessant en leerrijk aan dit project was vooral de vrijheid die aan de acteurs werd gegeven. Naast de rode draad in het verhaal was iedere acteur vrij om zijn deel in te vullen. Dit betekent dat ze zelf haar tekst schreef.

In de toekomst wil Marthe graag verder evolueren in de wereld van theater, film of televisie. Haar oorspronkelijke droom was regisseur worden, maar nu heeft ze de smaak te pakken van het acteren!

Simon Rubbrecht nam voor het eerst deel aan de audities van Bromvlieg, en ook met succes. Hij had in het verleden in een koor gezongen voor een toneelstuk. Hij is ook actief in operastukken, musicals en zingt in een metalband. Theater leek hem een mooie aanvulling op die andere activiteiten.

Zijn drijfveer is de erkenning van het publiek, het gevoel de mensen iets te geven om mee naar huis te nemen.

In het verleden heeft hij een cursus zang gevolgd en daar geleerd zijn stem onder controle te houden. Veel oefenen en opzoekingen op het Internet helpen hem om zijn prestaties naar een hoger niveau te brengen.

Een professionele carrière op het podium ambieert hij niet echt. In de toekomst ziet hij zich verder evolueren in zang, maar dan op vrije-tijdsbasis. Wat hij nu beleeft is eenvoudigweg leuk, en dit wil hij graag zo houden.

Nabeschouwing

De verhalen, uitgewerkt en gebracht door de acteurs, zijn moeilijk in een overkoepelend geheel te stoppen.  Het zijn stuk voor stuk verhalen uit onze tijd: positief denken, relatie met de ouders, …

Het decor is ondersteunend door zijn minimalistisch opzet.

Het thema van mensen die wachten zonder een duidelijk doel refereert enigszins naar het stuk van Samuel Beckett: “Wachten op Godot”. Daar waar Beckett naar de absurditeit van onze samenleving verwijst, wordt hier het individu in de kijker gezet. Daar waar de woorden in het stuk van Beckett geen betekenis hebben, wordt hier een discours ontwikkeld met het doel een beeld op te bouwen, een beeld van onze samenleving waarmee we het al dan niet eens zijn. Als toeschouwer van een theaterstuk beleven we onze emoties elk op onze eigen manier, ook zo het aanvoelen van de nabijheid van de acteurs. Dit maakt dat deze kunst één van de mooiste en boeiendste kunstvormen is.

Tekst Magda Verberckmoes
Foto’s Eric Rottée

Het is weer feest in Westouter!

15 jaar Spots op West
theaterfestival

15 jaar ondertussen vormt Westouter het stemmige decor voor een charmant theaterfestival.

Op uiteenlopende locaties: het dorpsplein, loods, schuur, kantine, brouwerij, kerk, kan je boeiende voorstellingen meemaken. Vertellingen, toneelstukken, danstheater, improvisatie, het is er allemaal. Er lopen voorstellingen uit heel Vlaanderen, Brussel én zelfs een paar buitenlandse. Dit is mogelijk gemaakt dankzij een uitwisseling met de Duitse partner Bund Deutscher Amateur Theater, organisator van het festival Theaterwelten.

Ook in open lucht, langs de wijnroute, wordt toneel gespeeld. individuele vertellingen zijn er in de zetelliftjes van de kabelbaan Cordoba. Er is animatie voor jong en oud plus gratis concerten in en rond de spiegeltent. Het festival palmt zowat het hele dorp in.

Voor heel wat jongeren is Spots op West een eerste kennismaking met theater. Een kennismaking die later soms uitgroeit tot een echte passie.
Spots op West is echt een heerlijk theaterfestival voor het hele gezin.

Spots op West is een samenwerking tussen OPENDOEK,-Amateurtheater Vlaanderen en lokale vrijwilligers.
https://www.opendoek.be/

Spots op West 2017 verwelkomt jullie graag van
6 tot 9 juli 2017
Westouter

Tickets
beschikbaar vanaf 1 juni via www.spotsopwest.org en tijdens het festival op het festivalsecretariaat.

Voor meer info en programma zie
http://www.spotsopwest.org/nl/festival/programma
info@spotsopwest.org


https://www.facebook.com/spotsopwestfestival/

 

Clicklik: van Paleis tot Paleis

dscf8421-final

Version Française: https://kunstpoort.com/ned-fr-gezamenlijke-projecten/

Wij wandelen naar het gebouw met de zuilen. Het is donker. De deuren zijn gesloten. Twijfels overvallen ons. Het uur? De datum? De plaats? Nieuwsgierig stappen we naar de rechterkant van het gebouw. Een glasconstructie vol licht komt tevoorschijn. Links het café. In het midden de kassa. Er heerst een gezamenlijke opluchting. “Waar bevindt zich de zaal voor het theaterstuk? “ Vous déscendez les escaliers, vous prenez la porte à gauche, sortez dans la cour et c’est le premier bâtiment sur la gauche.” Wacht, in ander gebouw?  Ja, een gebouw voor hedendaagse kunst.

Bij de voorstelling in Brussel, waren wij in het Paleis voor Schone Kunsten. Ook daar moesten wij trappen naar beneden. Van Paleis tot Paleis.
Van Artdscf0588-final Deco naar Neo-modernisme.

Katia, buiten, herhaalt haar tekst. Ze rolt met haar ogen, ze mompelt. Ze heeft een lange monoloog, verbluffend. Het gaat over de relatie met haar dochter. Ze woont met haar alleen. De moeilijke weg van een alleenstaande moeder wordt beschreven in de monoloog. “Alles draait altijd rond haar.” zegt ze.

Toch heeft het publiek gelachen. Veel meer dan in Brussel.

LUDWIG
Ik dacht: Moet ik haar nu een kus geven?dscf8426-final
Ik wilde het niet gênanter maken dan het al was.
Ze stond zo en ik zo, en dan, ja, ik maakte tandcontact.
KRISTOF
Tandcontact?
LUDWIG
Maar zo wat te hard.
KRISTOF
Oei.

Er is veel veranderd zegt Renate juist voor Patrick, de regisseur, aankomt. Patrick komt een halfuur voor de voorstelling aan en zegt onmiddellijk tegen de acteurs “Jullie gaan van de andere kant van het podium vertrekken.” Hij wijst van de ene kant naar de andere.

dscf0533-final

De hele avond zitten wij aan de andere kant. In Brussel was het podium, met zijn donkere kant, een gesplitst levensverhaal. Vandaag zien wij alleen licht. Van boven naar beneden. Van beneden naar boven, zoals de verhalen. De acteurs zijn altijd in een soort onevenwicht, zoals in het echte leven.

dscf0577-final

Malika wil de zaal kopen, Josiane wil stoppen. Ze gelooft niet dat Malika de zaal kan beheren.

MALIKA

Ik kan mij inkopen, Josiane.
We hebben daar al over gehad.
Ik breng op.
Ik ben heel goed. Ik kan het.
Ik heb het van u geleerd.
….
Ge kunt hier in de buurt
nergens fatsoenlijk dansen.
Het is hier een perfecte plek
voor een dancing.
JOSIANE
Ge hebt geen geld Malika.
MALIKA
Waar moet ik dan naartoe?

 

 

 

Het is veranderd. De bewegingen van de acteurs zijn bescheidener. Het is de vierde voorstelling in Charleroi. “Arne Sierens, de auteur van het stuk, was hier zondag.” zegt Renate; “Hij vond het goed.“ zegt ze bescheiden. Na de vierde keer hebben de acteurs nog plankenkoorts. Jérôme is zenuwachtig voor de voorstelling. Hij loopt heen en weer door de ruimte. Hij zal een liefdesscene moeten simuleren met Malika. De acteurs verzamelen niet voor de voorstelling. Dat deden ze in Brussel. “je me serais ennuyé s’il n’y avait pas de changement” zegt Patrick.

dscf8445-final

 

dscf0569-final

In Charleroi eten de acteurs samen na de voorstelling. De volgende voorstelling is in Moeskroen. “U zal toch komen kijken?” vragen Renate en Katia. “Er zullen vrienden vanuit Vlaanderen komen.” Het is namelijk niet ver van West-Vlaanderen. Negen december. Nog twee en een halve maand. “Het is nog lang.” zucht Katia, al ongeduldig om opnieuw te spelen.

 

 

 

 

 

 

dscf8456-final

Moeskroen, 9 december, in het Centre Culturel de Mouscron.

Eric Rottée Tekst en Foto’s

Clicklik: The Big Day voor “Une sacrée putain de fête: ieder huisje draagt zijn kruisje”

Une sacrée putain de fête: ieder huisje draagt zijn kruisje

Adres voor vandaag is niet minder dan het Paleis voor Schone Kunsten aan de Kunstberg in Brussel. Het is een van de eerste mooie lentedagen die het seizoen ons biedt. De stad is gevuld met jong en oud dat aangetrokken wordt door de diverse evenementen die Brussel vandaag aanbiedt. Ook het Paleis voor Schone Kunsten pikt een graantje mee van deze gezellige drukte.

Bij de acteurs gaat het er opvallend rustig aan toe. Geen stress of zenuwachtigheid te bespeuren. Alleen in de theaterzaal gaat het er wat rumoerig aan toe. Er wordt een pre-party georganiseerd. Mogelijk wordt er geklonken op de voorstelling die al eerder op de dag plaatsvond. Een geschikt moment om even m’n oor te luisteren te leggen.

Katia, Anne en Renate hebben zich van de feestende bende afgezonderd en zitten met z’n drietjes in een loge voor een kamerbrede spiegel. Ze keuvelen wat terwijl ze zich aandachtig in de spiegel bekijken en hier en daar een wolkje poeder op de neus aanbrengen, een lijntje onder het oog bijwerken of de lippen accentueren met een fancy kleurtje. DSCF2502 reworkedTwee Vlaamse en een Waalse actrice, geen taalbarrière, je twijfelt er niet aan dat ze al jarenlang goede vriendinnen zijn. Nochtans, niets is minder waar. Het is dit toneelstuk dat hen samenbracht.

DSCF2498 reworked

Als ik hen vraag hoe de eerste voorstelling van de dag is verlopen, blijven ze opmerkelijk kalm. Maar de vonkjes in hun ogen geven wel aan dat die schijnbare rust op dit ogenblik, enkele momenten voor de tweede voorstelling, maar in ere gehouden wordt omwille van de noodzaak: de concentratie aanhouden voor de tweede opvoering van de dag.

De belangrijkste ervaring die ze uit de première haalden was het plezier. Als amateur-acteurs zoeken ze in het toneel een stuk ontspanning, pret en gezelligheid. Ook vandaag, tijdens de première, in een locatie om u tegen te zeggen, waren die elementen ruimschoots aanwezig. Geen last van zenuwen of plankenkoorts, veel vertrouwen in mekaar en in de regisseurs.

Juist dat ene kleine momentje, wanneer je voor het eerst in het stuk het podium op moet, is het even slikken en op de tanden bijten, maar dat gevoel ebt zo weer weg bij het uitspreken van de eerste woorden.

Ook Philippe, regisseur samen met Patrick, blijft opmerkelijk rustig wanneer ik hem enkele vragen stel. De première was voor hem de bekroning van het vele werk van de voorbije maanden. Er is zeker nog één en ander te corrigeren en bij te sturen voor de aanstaande optredens maar dat is vanavond niet aan de orde want het resultaat was boven verwachting, ronduit een prima opvoering. Ook voor hem was het een heel leuk moment.

Ik neem plaats in de theaterzaal waar de rust is teruggekeerd. Alleen de deejay is nog op het podium en begint de ene single na de andere te draaien terwijl het publiek binnenkomt en probeert een goede plek te bemachtigen. Direct ontstaat een levendig sfeertje en komen de acteurs en brengen hun act.

Het verhaal speelt zich af in een feestzaaltje achter een café. Kiki geeft een feestje en cafébezoekers komen en gaan. Ieder leven wordt op één of ander moment gekenmerkt door één of meer moeilijke situaties.

petra

Juliette en Mara spreken over hun mannen, hoe ze hen hebben ontmoet. Mara wordt surrealistisch wanneer ze vertelt over haar ontmoeting met de ex van haar man. “Ik doe mijn broek uit, ik heb de benen van Sharon, Ik doe mijn kleren uit; hier staat Sharon… Die wil trouwen, die wil een kind.” Sharon spreekt over Sven, Mike, William. Als toeschouwer word je  meegesleept in het verhaal van een mythische man. Juliette van haar kant speelt de Sint-Bernard met hem en zoals ze zegt: “ik hing vast aan hem”. Achttien jaar samen. Toch wanneer Juliette en Mara samen praten is haar man wel lang weg, om Sabine slechts vijf straten verder terug te brengen. Meer zullen wij niet te weten komen..

DSCF1949 reworkedBertrand spreekt met Kristof over de ontmoeting met Kristofs jongste dochter. Langzaam komt hij tot het onderwerp dat hij wilde aansnijden: de fragiliteit van Kristofs vrouw.

Ontrouw en bedrog, wraak zonder mededogen, onvermogen om volwassen te worden, idiotie. De gesprekken zijn eerlijk. Vrienden in een bar kunnen zich blootgeven. Dit is een soort van therapie, om hun frustratie weg te nemen.

De toeschouwer neemt dat mee om er na de voorstelling verder over te mijmeren. Niet onmiddellijk gemakkelijk, dit onderwerp. Misschien kunnen we ons beter de vraag stellen: “waarom gaan de meeste liedjes, die op de radio worden gespeeld, over liefde?”

Een boeiend theaterstuk en dus een aangename avond.

DSCF3644 reworked

Volgende voorstellingen:

Charleroi, Palais de Beaux-Arts, op de 23,24,25 en 27 September.

Tekst Magda Verberckmoes

Foto’s Eric Rottée

 

Vlaamse toneelkring Rembert speelt in Japan

Een beetje geschiedenis

Toneelkring Rembert uit Torhout is geen onbekende in het theatermilieu. Hun geschiedenis gaat terug tot 1947. Rembert beschikt over een indrukwekkend palmares. Ze behaalden verschillende prijzen in een aantal competities oa op het Landjuweelfestival. OPENDOEK organiseert sinds 2006 dit festival, waarbij gedurende minimaal vijf dagen kwaliteitsvol amateurtheater in al zijn diversiteit vooropstaat. In 2011 triomfeerde de jonge Torhoutse regisseur Simon D’Huyvetter als Laureaat van het Landjuweel met “Hamlet”.  Die zelfde Simon D’Huyvetter regisseerde het stuk WIJ dat nu gespeeld werd op het  kindertheaterfestival in Japan.
Dit jaar zijn ze geselecteerd voor het Landjuweel Jongerenproducties met DRIFTKOP van Martine Geerinckx.

Voor meer geschiedenis zie
http://geertvanoverschelde.wixsite.com/sint-rembert/geschiedenis

Het World Festival Children’s Performing Arts in Toyamaworldfest

Van 30 juli tot 4 augustus 2016 nam de Vlaamse toneelkring Sint-Rembert uit Torhout deel aan het World Festival of Children’s Performing Arts in Toyama, Japan. Dit internationale festival vindt reeds voor de tiende keer plaats en verzamelt maar liefst 1500 deelnemers uit 23 landen over heel de wereld. Ondertussen liep het bericht binnen dat WIJ in de Japanse Gazette als de tot nu toe beste voorstelling van het World Festival Children’s Performing Arts in Toyama beschouwd wordt.

Rembert mocht het festival op de allereerste dag openen met de voorstelling WIJ in een regie van Simon D’Huyvetter, een woordeloos en grappig sprookje met zes spelers over Konijn en Klein Meisje op zoek naar vriendschap en geluk. En koekjes, veel koekjes.

Rembert Torhout Festival Toyama, Japan 1
foto Bram Markey

 

Rembert Torhout Festival Toyama, Japan 2
foto Bram Markey

 

Rembert Torhout Festival Toyama, Japan 3
foto Bram Markey

“Op voorhand wisten we niet goed waar we ons aan konden verwachten.” zegt Kristof Lataire, acteur bij Sint-Rembert, “onze speelstijl verschilt namelijk dag en nacht met die van de Japanse groepen die we tijdens de openingsceremonie aan het werk zagen. Hierdoor sloegen sommigen onder ons de avond voor ons optreden aan het twijfelen: zal onze beeldtaal hier wel aanslaan?”
“De verwachte cultuurschok bleef echter uit. Het is opvallend om te zien hoe universeel de reacties op WIJ zijn: mensen lachen met exact dezelfde grapjes of worden ontroerd op precies dezelfde momenten tijdens het stuk. Na de eerste giechel uit het publiek voelde je achter scène een enorme opluchting en ging iedereen voluit.” vertelt Jonas Roelens, acteur. “WIJ raakt blijkbaar een wereldwijd publiek. De reacties die we meteen na de voorstelling en de dagen erna kregen zijn echt overweldigend.” vult Nancy Brendonck, actrice aan: “overal waar we komen, willen mensen met ons op de foto, komen mensen zeggen hoe goed ze WIJ vonden of spelen acteurs uit andere gezelschappen zelfs scènes uit ons stuk na op straat! Maar er wordt ook over veel meer dan theater alleen gepraat. Je merkt echt dat mensen van over de hele wereld met dezelfde dingen bezig zijn: conflicten, terreurdreiging en de gevolgen daarvan, op luchthavens bijvoorbeeld, maar ook simpelweg: hoe maak je goed theater?”

WIJ is een woordeloos stuk maar soms gebruiken de spelers een imaginaire taal om zich uit te drukken. De sterkte van de voorstelling gaat echter vooral uit van de fysieke bewegingen die heel sterke beelden opleveren. Deze beeldtaal overstijgt taalverschillen of culturele barrières en dat merk je aan het internationale enthousiasme voor deze Vlaamse voorstelling.

KUNSTPOORT wenst Toneelkring Rembert uit Torhout nog veel succes toe.

Tekst medegedeeld onder andere door Open Doek vzw
www.opendoek-vzw.be
Foto’s: Bram Markey

Voor info Toneelkring Sint-Rembert Torhout
http://geertvanoverschelde.wixsite.com/sint-rembert

 

Clicklik: La loge de Patrick Bruel?

DSCF3337 int first final

 

Charleroi. Vanaf het plein voor het “Palais des Beaux-Arts” heb je een zicht op Thy Marcinelle, een staalfabriek. Het verleden is nooit ver weg, hier in Charleroi. Wij zitten in het Palais des Beaux-arts. Vandaag is het een dag van interviews.

Interview met Fabien vande Velde

Voel jij je door het verhaal aangetrokken?DSCF3325 int final

Wat ik in dit verhaal interessant vind, zijn de personages. De personages die elk hun last op de schouders dragen. Ze ontmoeten mekaar in een gemeenschappelijke plaats. Deze plaats geeft hen een bepaalde levensvreugde maar tegelijkertijd gaat het ook dieper.

Ik hou van de ontmoeting van deze verschillende mensen, met verschillende achtergronden, die elkaar buiten het café misschien niet zouden aanspreken. Deze ontmoeting laat sommigen opleven en anderen demoraliseren. Er is altijd hoop en het einde is open.

Wat zeker interessant is, is het mengen van de Nederlandse en de Frans taal. Dit is de bijzonderheid van dit project. Het dwingt iedereen nog meer om te letten op wat de andere zegt. Het is niet evident, met de twee talen, om op een correcte manier te antwoorden. Voor mij is het verrijkend. Ik beheers het Nederlands niet en ik vind het leuk om een zin in het Nederlands uit te spreken en ook om ernaar te luisteren en heel alert te  zijn naar wat de personages zeggen.

DSCF3332 int final

U praat over de personages, wat denk je van je eigen personage?

Mijn personage is heel macho. Wanneer ik hem zou ontmoeten, zou ik hem waarschijnlijk niet aanspreken, dat is duidelijk. Maar er zit iets achter, een soort kwetsbaarheid, die hij niet wilt tonen. In feite doen alle personages hetzelfde.

Mijn personage op zijn manier, agressief zijn, de baas willen spelen. Die houding geeft hem de mogelijkheid de kwetsbaarheid te verstoppen. Hij toont zijn mislukkingen niet op sentimenteel vlak.

Hij zoekt iets in het café, hij is op zoek naar wat hem ontbreekt. Hij heeft niet veel vrienden. Hij heeft een kleurrijke persoonlijkheid. Dit is een personage dat pijn kan doen, hij is niet aangenaam, agressief, zeker tegenover vrouwen.

Wat is jouw persoonlijke uitdaging?

De grootste uitdaging is de taal. Werken met twee Vlaamse regisseurs … dat ook, het is een andere benadering dat die van Théâtre 2000. Wij, de franstaligen, we werken met Bernard (NDLR Bernard Gillard), we hadden altijd dezelfde regisseur. Werken met een andere regisseur is een uitdaging dat ik wilde meemaken. Een andere visie, een ander manier van werken en dit gaat boven de interesse voor het theaterstuk. Spelen met Nederlandstaligen is een uitdaging die mij aantrok.  Onze verwachtingen zijn overtroffen, want de verstandhouding binnen en buiten het acteerwerk is perfect.  Het is een persoonlijke verrijking.

Kun jij kort het verschil van benadering uitleggen tussen Bernard en Philippe en Patrick?

Met Bernard is het meer gestructureerd, wij volgen zijn visie, ook indien hij ons een bepaalde vrijheid geeft. Hier hebben ze een visie maar wij hebben vanaf het begin een bepaalde vrijheid. Stap per stap passen ze aan. Jij zou kunnen denken dat elke regisseur zijn eigen visie heeft, maar heb ik de indruk dat ze naar hetzelfde doel streven. Ze luisteren naar elkaar en ze luisteren naar ons. Het verschil zit in de opbouw. Deze namiddag bijvoorbeeld zullen we van elk personage de persoonlijkheid, de tics, manier van stappen, houding, gewoontes bekijken.Een soort défilé houden. Met Bernard hebben wij niet aan deze aspecten gewerkt. Dat wil niet zeggen dat ze niet zouden voorkomen maar ze zouden niet op de voorgrond verschijnen. Ik weet niet wat het beste is, maar in de twee benaderingen blijft de aandacht voor het  “samen zijn” de prioriteit.

Hoe lang speel jij al toneel?

Sinds 2002.

Is dit je eerste keer in de Bozar?

Het is de eerste keer in Brussel, wij zijn nog meer gemotiveerd. In het Palais des Beaux-Arts van Charleroi hebben wij al gespeeld. De mogelijkheid om te verplaatsen naar Brussel, Vlaanderen en Wallonië  is een grote reden voor die motivatie.  We zijn benieuwd om te zien hoe de mensen zullen reageren, want het is moeilijk om hun reacties voor te stellen.  Vaak is het positief, het is motiverend.

Is het een zwaar stuk?

Ja het is een zwaar stuk. Zoals veel komedies, heeft het stuk een dramaturgie, het uitgangspunt naar de komedie. De opbouw is vrij klassiek. Men kan heel snel bij het drama geraken wanneer we het drama slecht spelen. In dit stuk is er iets dat boven het drama gaat en dat een komedie wordt, het drama zal op de achtergrond blijven. De regie onderstreept het drama niet, het is, het bestaat, anders zou het te zwaar zijn. Het is beter dat het publiek het zelf ontdekt. We proberen een evenwicht te vinden en wij hopen dat het het juiste is.

Fabien, Dank u.

Interview met Patrick Mahieu en
Philippe Lepez

Hoe kwamen jullie in het project terecht?

Patrick: Ik heb op een bepaald moment een Franse  tekst gekregen van Arne Sierens . Het was een collage die Arne had gemaakt in opdracht van Théâtre 2000.  Die tekst bestond uit een compilatie van fragmenten uit een aantal van zijn werken.

Philippe: Schone bloemen zitten daar in.

Patrick: Apenverdriet.

Philippe: Pijnders en Maria eeuwig durende bijstand

Patrick: Die Franse tekst, ik heb die eventjes gelezen maar ik kon er eigenlijk niets mee doen. En een maand later komt Arne Sierens met de Nederlandse tekst ervan. Ik heb Philippe gecontacteerd met de vraag of we er iets mee konden aanvangen. We zouden er wel iets mee kunnen doen maar we hadden een organisatie nodig die ons wilde ondersteunen. Ik  ben naar Opendoek gestapt. ‘Spots op west’ liep op dat ogenblik. Ik ben met de toenmalige directeur, Bart Michiels, gaan babbelen: “Ik heb een Franse en een Nederlandse tekst” zei ik, “kunt ge daar iets mee doen?”. Hij zag onmiddellijk een ideale gelegenheid om samen te werken met Wallonië, Vooral in het kader van het  ‘Match festival’ op 7 mei, een samenwerking met de organisaties van Amateurkunsten. Open Doek vond dat het mooi zou zijn om de samenwerking zo te organiseren.  Het thema is trouwens ‘match’.

Patrick: We dachten dat het goed zou matchen met Wallonië en Vlaanderen.  De directeur zei dan: “Ik sta achter jullie, doe maar!“ Philippe en ik zijn aan tafel gaan zitten en de trein is heel snel gestart.

Philippe: We hebben ook eerst contact opgenomen met Théâtre 2000 met de vraag of zij interesse hadden. Die waren direct super enthousiast om samen te werken.

Patrick: We zijn ook met de Waalse broer van Opendoek samengekomen, om te kijken of dat klikte en of zij kunnen ondersteunen. Dat werd onmiddellijk enthousiast ontvangen. Ze zeiden: “ We kunnen in Brussel, in Wallonië en in Vlaanderen optreden.” Het is van daaruit verder geëvolueerd. we zijn heel snel vertrokken.

 

Philippe: We zijn met  de tekst van Arne( NDLR Arne Sierens) begonnen. Het was echt een verzameling van fragmenten, We hebben geprobeerd om er samen een eenheid van te maken. Dat is ons gelukt denken we. Arne (Sierens) heeft het resultaat gelezen en heeft zijn goedkeuring gegeven. Hij heeft, laat ons zeggen, een controle-lezing gedaan. Daarna  zijn we begonnen met audities. Er wordt een oproep binnen Opendoek-leden gelanceerd.  We hebben X aantal auditiedagen gehouden. Bepaalde mensen werden weerhouden, ook een beetje geografisch gespreid zodat het niet allemaal vanuit één hoek kwam.

Patrick: Er zitten er inderdaad tussen van Roeselare, West- Vlaanderen, Heist op Den Berg, Limburg, van Oost-Vlaanderen. Eigenlijk zitten hier 4 of 5 Vlaamse provincies samen.

Het initiatief is ook uitgegaan van Théâtre 2000?

Philippe: Neen, die hebben ooit een Arne Sierens gespeeld en die deden dat zo graag dat ze aan hem gevraagd hebben: “Heb je nog een Franse tekst voor ons liggen?” En die was er, maar ze gingen daar voorlopig niets mee doen.

Patrick: En vandaar dat Théâtre 2000 één van de eersten waren die zeiden: “Kunnen wij met onze acteurs meedoen ?” Théâtre 2000 is één van de weinige theatergezelschappen in Wallonië die met die thematiek durven werken. Want in Wallonië kennen ze deze thematiek amper.

Philippe: Ja, de VDSCF1583 intlaamse dramaturgie kennen ze niet echt. Ze zijn echt compleet nog op de Franse en vaak traditionele dramaturgie geënt.

Patrick: Het klassieke repertoire. Dit …, Théâtre 2000 is daar zot van. En vandaar dat zij één van de eersten waren die zeiden: “Kunnen wij met onze acteurs ook meedoen?”

 

En valt dat mee?

Patrick en Philippe: Ja, het is ongelooflijk

Dus de aanpassing van de acteurs naar die stijl verloopt eigenlijk goed?

Patrick: ja. Malika, die je het laatst gezien hebt, is daar nog een duidelijk voorbeeld van: dat ze nogal snel in de dramatiek vallen en in de pathetiek. Terwijl wij, Vlamingen, vertellen. En wij hebben blijkbaar een andere traditie en voor hen is dat heel interessant, leerzaam ook. Maar ook moeilijk. Als je dat stuk van een Arne Sierens neemt en je vult het volledig zo in met die dramatiek en die pathetiek, dan wordt het een zwaar en tragisch stuk.

Zien ze daar de baten van in? het zijn allemaal amateurkunstenaars, dat bijsturen moet wel heel zwaar zijn om te aanvaarden?

Philippe: Ja, ze zijn het ook gewoon om toneel te spelen. Toneel spelen is repeteren en bijsturen.

Patrick: De Vlamingen zijn dan interessant omdat daar ook mee moet gewerkt worden. Die wisselwerking is interessant, dat ze kijken naar mekaar en mekaar interessant vinden. Dat doorbreekt een ontzettende barrière, niet alleen een taalbarrière. Dat zijn nu twee amateurkunsten-afdelingen die daar contact leggen en samen iets doen. Dat vind ik fenomenaal.

Nu naar het publiek toe, hoe gaat de tweetaligheid opgelost worden?

Philippe: door vertalingen.

Patrick: met een tekst op de achtergrond..Ik ga ervan uit dat 80% van het publiek in Vlaanderen de Franse tekst zo mee heeft. In Wallonië zal het iets moeilijker zijn en is de vertaling zeker nodig.

Zoals West-Vlamingen … ik denk dat die naar de tekstbalk zullen kijken want er zijn stukjes bij die zo snel gesproken worden dat het soms wat moeilijk is om het te begrijpen.

Patrick: het nadeel van tekstbalk is dat je maar een gelimiteerd aantal karakters hebt dus je krijgt altijd een samenvatting. Als die emoties en die situaties zo mooi zijn, dan voel je waarover het gaat.

We hebben daarnet gesproken over de selectie van de acteurs. Dus er zijn audities geweest? Hadden jullie bij de selecties zelf bepaalde criteria voor ogen?

Philippe: Eigenlijk het belangrijkste: een zekere soepelheid en aanpassingsvermogen.

Patrick: We hadden de situaties uit de tekst gehaald zonder dat zij de tekst kenden. Ze kregen de tekst niet. We bouwden de situaties op. Die later herkenbaar zijn geworden bij hen door het feit dat ze het moesten spelen. Ook hebben we met muziek gewerkt, op een bepaald moment hebben wij muziek opgelegd en nu herkennen ze plots dat muziekje. Dan creëerden we een sfeer en dan gaven wij impulsen. Met tweeën is dat wel altijd plezant omdat we constant een impuls kunnen geven op het moment, constant. En dat was interessant voor hen maar ook vermoeiend. En dat waren situaties bijvoorbeeld situaties zoals : je komt binnen, je hebt een verjaardagsfeest, je staat daar met uw lief en je hebt gasten gevraagd. Het is het einde van het feest en op een bepaald moment staat er plots en andere gast. En tegen die andere gast had je gezegd  “jij bent het ex-lief van die vriendin”, maar die andere wist dat niet. Dat waren allemaal zulke situaties.

Philippe: En op basis daarvan hebben wij een selectie gemaakt. En het zou goed kunnen dat we fantastische mensen niet genomen hebben en omgekeerd ook, dat weet ik niet.

Patrick: We hadden ook de leeftijd in ons achterhoofd, wie speelt er mee.

Philippe: Ja en het type.

Patrick: Dat beeld is constant gegroeid, we wilden een café hebben en we vonden een aantal types heel mooi om naar te kijken, die konden niet zo goed acteren maar wil jij in het café zitten heel de avond? Het suggereert een café, het café is daar en dat is het zaaltje, daar de wc en wat nog allemaal. We zijn daar van afgestapt. Gelukkig dat we dat allemaal nog niet verteld hebben, het kan misschien geblokkeerd hebben.

Werken jullie regelmatig samen?

Philippe: Regelmatig is veel gezegd maar we hebben nog wel samen gewerkt. Het gebeurt niet zo vaak dat je met z’n tweeën regisseert. Dat is deel van het experiment.

DSCF1742intPatrick: We zien mekaar graag en tot nu toe hebben we nog geen ruzie gemaakt. Dat is belangrijk. En de acteurs, dat is heel vreemd, hebben daar geen problemen mee. Want het zijn vier ogen die hen bekijken, dat is ongelooflijk voor hen.

Philippe: Doordat we geografisch ver van elkaar zitten kunnen we niet een repetitie van twee uurtjes ‘s avonds doen. Dus we waren aangewezen op weekendwerk en we hebben ook dagen dubbel gewerkt. Dus de ene werkt met een groepje en de andere met een ander groepje. Dan heb je een groter rendement.

Hebben jullie dezelfde aanpak nodig?

Philippe: Ja, daarvoor praten we de dingen ook vooraf door. We zien mekaar meer dan de repetities. Wij ontmoeten elkaar tijdens de week en evalueren en zeggen: “We gaan die richting uit of we gaan dat ermee doen”.

Patrick: Als ik nu voor mezelf mag praten, ik heb het nu, vandaag, nog eens meegemaakt. Op een bepaald moment hebben wij samen “encore” gezegd. We waren aan het repeteren, jullie waren hier misschien nog niet. We zitten alle twee zodanig op dezelfde golflengte, en dat is dan wel een heerlijk gevoel.

Maar gebeurt het soms dat jullie andere meningen hebben?

Patrick: Ja, ja!

En hoe los je dat op?

Patrick: Uitpraten!

Wanneer jullie mekaar tussendoor ontmoeten om af te stemmen, om de richting te bepalen, dan kan je zo eens dingen uitpraten. Maar als dat zich voordoet op het moment van de repetitie zelf?

Philippe: Ja, maar sommige dingen zijn  goestingen, andere dingen kan je argumenteren. Er is een tekst, en een tekst heeft soms zijn referentiekader. Soms kan je zeggen:” a maar dit staat hier in de tekst.” En dan heb je zoiets van ja, oké, inderdaad. DSCF3355 int

Patrick: We discussiëren nooit als de acteurs er bij zijn. Dan denken we op een bepaald moment: “Hola ik zwijg nu.” Dan komt Philippe bijvoorbeeld zeggen: “Patrick heb jij gezegd dat dat moest geschrapt worden?” Bijvoorbeeld die vest, ik zal je een fragment geven. Die vest werd gisteren, tijdens de repetitie gegooid. En zij gooit die vest, maar Fabien moet normaal zeggen: “Trek mijn vest uit!” Die zin kon hij niet zeggen omdat zij zo organisch speelde dat ze haar vest uittrok en onmiddellijk naar hem gooide. En die zin was weg. Oke nu spelen ze dat opnieuw zonder die zin en Philippe komt naar mij: “Patrick die zin is weg, heb jij dat gezegd?” En dan heb ik gezegd tegen Philippe: “Ja gisteren is het organische bespeeld geweest”. “Ja maar dan moeten we nu goed afspreken: ga je die zin er in laten of ga je die zin er niet in laten?”

Jullie ervaring tot nu toe om met twee te werken?

Philippe: Dat is anders maar dat is ook verrijkend. En pas op, soms is alleen regisseren eenzaam. Ik kan het u verzekeren. Het is nu echt wel een luxe dat  je kan overleggen. Dat je mekaar aanwakkert, dat je twijfels en noden uitspreekt. Tezelfdertijd als Patrick iets zegt, zet het mij aan het denken. En ge zijt weg. Als je alleen regisseert kan je tegen uw spiegelbeeld babbelen.

Patrick: Dan heb je één-piste en dan denk je dat die piste goed is terwijl dat, als je met zijn tweeën bent, dan zeg je: “Ja, maar we kunnen misschien dat doen en ah, ja, dat ook.” Maar ik vind het woordje respect wel heel belangrijk. Dat is een heerlijk gevoel als je artistiek bezig bent en je hebt respect voor mekaar. Dat is heel bestuivend en heel verrijkend. Ik denk, ik hoop dat ze dat voelen. Dat ze dat ook kunnen voelen. Ik ben blij voor amateurkunsten dat zij nu ook ervaren dat je niet in een groep moet zitten om iets te doen. Dat is hier een groep die niet meer gaat bestaan, straks. Die groep is gedaan.

Is dat niet nog een bijkomende dimensie die ze geven?

Patrick: Ja dat zou kunnen. Bram Vermeulen zag ooit: “ik heb een steen verlegd”. Dat is hier ook het boeiende. Die elf mensen hebben dus iets meegemaakt dat anders niet zou gebeurd zijn. In hun persoonlijk leven, in de creatieve “Cloud” hebben zij iets gedaan. En dan kan je niet meer zeggen: “Het is niet gebeurd.” Nee! Ze gaan daar misschien zelf met veel plezier over babbelen binnen tien jaar, binnen vijftien of twintig jjaar. Er is iets gebeurd!

Philippe: Je kan je ook afvragen: “Is er de wil?” We voelen dat ook wel. Is er de wil, zeker bij de spelers, om daarmee verder te gaan? Uiteraard, maar je moet ook de background hebben, je moet geholpen worden. Christophe, als productieleider, steunt ons daar ook in. Je moet een organisatie op poten zetten.

Patrick: En Open Doek. Er bestond niets, er was geen decorbouwer, er was geen repetitieruimte er was niets van kostuums, dus ja, dan moet je iedere keer maar mensen vinden die zeggen: “We springen op die trein en we doen mee.” Dat heeft veel in gang gezet.

Ben je betrokken bij de inhoud van het verhaal? Voor mij is dat een wereld die ik niet ken. Dat café in een dorp, dat is iets dat ik niet ken.

Patrick: wij hebben veel van die volkse cafés

DSCF3316 reworkedPhilippe: Ik sta daar verder van af omdat ik niet veel op café ga, maar Patrick gaat dat wel weten. Patrick kent dat zeker.

Patrick: Dat is ongelooflijk Vlaams. En Arne Sierens heeft daar een feeling voor, ongelooflijk. Dat is ook zijn visitekaartje, dit soort thema’s en die verhalen van die gewone mensen die elk hun eigen verhaal hebben. En op de duur die dramatiek van een verhaal niet meer hebben maar gewoon vertellen. Zoals bijvoorbeeld stamgasten verhalen vertellen tegen elkaar. Gewoon vertellen, zonder meer….dat is zo mooi.

 

CLICKLIK :De speeldata van Charleroi.
Vrijdag 23 september: Avondvoorstellling
Zaterdag 24 september: Avondvoorstelling
Zondag 25 september: Matinée maandag
Dinsdag 27 september: Avondvoorstelling tijdens het Feest van de Federatie Wallonië-Brussel
Moeskroen: 9 december


DSCF2527 test 3200 ASA

Interviews Magda Verberckmoes
Foto’s Eric Rottée

Spots op west 2016

SpotsOpWest_logo_2016Een charmant theaterfestival van OPEN DOEK te Westouter

Het 14de zomer theaterfestival Spots op West, van 7 tot 10 juli in Westouter, is een amateurtheaterfestival waar het ganse dorp Westouter aan meewerkt. De lokale inzet is groot. Dorpsbewoners stellen met enthousiasme locaties ter beschikking en leven mee met het festival.
Een 40-tal gezelschappen spelen overal in het dorp de pannen van het dak. Tussendoor is er ook allerhande randanimatie.

 

Spots op west © Luk Dombrecht
foto Luk Dombrecht

TONEEL

Toneel is er te zien op vele markante locaties. Ik noem er hier enkele op: het amfitheater van de gewezen vakantiekolonie ‘Kosmos’ – een brouwerij – de plaatselijke feestzaal Corneblomme, die stamt uit de tweede helft van de 19de eeuw – de Sint-Eligiuskerk enz…
Nieuw dit jaar zijn de individuele vertellingen die plaatsvinden in de zetelliftjes van de kabelbaan Cordoba, hoog in de lucht.

OPENINGSACT

Spots op West start met een openings act van West-Vlaamse bodem. Sleutelfiguur is Wannes Cappelle, zanger-liedjesschrijver van de band ‘Het Zesde Metaal’ en ook bekend als ‘Wantje’ uit de televisieserie ‘Bevergem’. Hij zet een uniek project op poten met de Koninklijke Harmonie Ypriana. ‘Olympiërs in Flanders Fields’ is een concert over de door de oorlog afgelaste Olympische spelen van Berlijn in 1916. Het muziekstuk werd gebaseerd op het gelijknamige boek van politicoloog Herwig Reynaert. Deze openingsact vindt plaats in het amfitheater.

RANDANIMATIE

Een greep uit de aangeboden randanimatie: relaxerende massage, tai-chi, grime, een circus-workshop, muziekoptredens (o.a. Guido Belcanto), een permanente foor. Dat vindt allemaal plaats op het Dorps-Onthaal-Punt of kortweg DOP: een groot grasplein vlak achter de dorpskern. Daar staat de grote, feestelijke spiegeltent waar je tussen de voorstellingen door altijd naar kan terugkeren.

FESTVALTREIN

Alle plaatsen zijn makkelijk bereikbaar vanaf de dorpskern, op enkele na. Maar dan brengt de festivaltrein je gratis naar de verder gelegen bestemmingen.

ORGANISATIE

De organisatie ligt in handen van OPEN DOEK vzw en vele lokale vrijwilligers, zonder hen was dit festival niet mogelijk geweest. Het belangrijkste natuurlijk is een enthousiast publiek dat wil en kan meespelen in het grote schouwtoneel dat het dorp Westouter is van 7 tot 10 juli.

 

Voor meer info en programma zie www.spotsopwest.org

Organisatie OPEN DOEK zie:  http://www.opendoek-vzw.be/

ClicKlik: Anne, pas de tragédie

DSCF1681 reworked first image

Version en français: https://kunstpoort.com/ned-fr-gezamenlijke-projecten/

13de maart, Zinnema, Anderlecht.

“Et une danse pour Kiki”. Kiki loopt naar de coulissen, om dadelijk weer terug te komen. En ze begint één uit de meerdere scènes te spelen. Wij zijn bij Zinnema. Vandaag wordt er gerepeteerd. Vijf uur aan een stuk, zonder pauze.

Een repetitie in het theater, dat is experimenteren, zoeken, aanpassen. Er wordt niets nieuws gevonden maar men speelt telkens opnieuw tot een evenwicht bereikt wordt, tot het geloofwaardig wordt.

DSCF1698 reworked

De twee regisseurs, Patrick en Philippe staan aan het roer. Ze bepalen welke scène gespeeld wordt. Ze zijn de vertegenwoordigers van de auteur, Arne Sierens. Ze moeten de bewegingen en de stem op elkaar afstemmen. Soms moeten ze zelf spelen, om te tonen hoe ze het graag gespeeld zouden zien.

DSCF1616 reworked

Van het theaterstuk begrijpen we, stap voor stap, dat het zich afspeelt in de achterzaal van een café. Plaatsen die langzaam uit het straatbeeld verdwijnen …. Ze zijn/ waren de plaats waar de mensen van het dorp elkaar ontmoe(t)ten. Waar ze hun leven bloot stellen.

En dit is de kern van het verhaal, geschreven door Arne Sierens. Wij worden meegesleept. Eerst zacht en dan, plotseling, zonder waarschuwing, wordt het spannend. Harde wrede woorden, suggesties van bedrog, mensen op de valreep van het leven. Vriendschap is essentieel, zonder vriendschap zijn mensen verloren.

DSCF3316 reworked

Het is de eerste keer dat de acteurs in het echte decor spelen. Er waren ook al individuele repetities. De acteurs kennen niet altijd de volledige tekst. Sylvie fluistert de tekst toe wanneer een van de acteurs de tekst vergeet. Deze is in twee talen. In het Frans en in het Nederlands. Het is een delicate oefening voor de acteurs, in het bijzonder wanneer er van de ene taal naar de andere gesprongen wordt. Gedurende de repetitie gebeurt het dat een acteur niet onmiddellijk na de vorige dialoog start.

DSCF1713 reworked 1

 

 

DSCF3303 reworkedPhilippe en Patrick kijken nauwlettend op alles toe. Op de beweging, hoe de acteurs naar elkaar en naar het publiek kijken., in het stuk wordt een scene met twee of drie acteurs gespeeld. Maar de anderen blijven op de scène en die moeten ook het passende gedrag vertonen. Dat kan dat van een voyeur zijn of van iemand die totaal onverschillig is. Wanneer ze niet repeteren schrijven de acteurs op waar ze moeten op letten. De regisseurs zeggen, met een glimlach, dat ze niets noteren. Is het waar? Men weet het niet.

DSCF1580 reworked finalHet is niet makkelijk om te acteren. De acteurs worden geselecteerd. Jérôme is lid van de troep Theater 2000, die aan de basis van het project ligt. Dus zijn selectie is bijna automatisch gebeurd. Petra heeft dankzij haar theaterleraar van het project gehoord en heeft zich kandidaat gesteld. Ze werd aangenomen.

 

De acteurs zijn niet de enigen die zo aan een rol geraakt zijn. Er wordt ook op mensen met andere vaardigheden beroep gedaan. De costumiere bijvoorbeeld. Eén per één verdwijnen de acteurs en gaan ze naar een achterkamer om met de costumière te werken.

 

 

De lancering van de muziek door Jérôme, de sensuele dans van Anne, slow dancing van Lola en Katia gedurende een vechtpartij, de bijna erotische dans van Lola, een langzaam beginnende dialoog tussen twee vrienden, die over de vrouw van een van hen gaat, het besef dat een drama zich afspeelt, de rollen over een plank, Petra opgewonden, alles wentelt in ons hoofd.

DSCF1704 reworked

Nee, de uitdaging voor de acteurs en niet te vergeten voor de toeschouwers is niet de tweetaligheid. Nee, de uitdaging is het aankunnen van deze emotionele switch. Van gelukkig naar verdrietig, van zelfrespect naar denigrerend, van langzame zachte naar brutale bewegingen…

17de April Palais des Beaux-Arts Charleroi.

DSCF3362 reworked

Vandaag zijn de costumières aan de slag. Ze brengen de kostuums. Silke en Sophie hebben het theaterstuk gelezen. Na overleg met de regisseurs hebben ze voor elke rol een kostuum bedacht. De acteurs schijnen verbaasd te zijn over hun kostuums. Silke en Sophie studeren Modetechnologie in Gent. Ze vinden het een mooie kans om hun ideeën waar te maken. Het is wel veel werk.

 

 

 

 

 

“Le dos droit”. “Bril, geen bril? “bril”. “Niet defensief, overtuigen”. “Marche comme cela”, “trek de laarzen omhoog”.

Nauwkeurig aanpassen is het motto van vandaag.

ajustements reworked

“Oui les hanches c’est bien”. “J’aime bien aussi l’anneau”. “Het moet licht zijn, overtuigend”. “Ja maar ze zullen scheiden”. “Cela tu ne le sais pas”.

DSCF2067 reworked

“Avec le pantalon”. “Les mains dans les poches de derrière”, “tu ne joues pas pour les spectateurs” “de stem niet zo luid”, “jouer avec l’elastique, “les doigts pas devant la bouche”.

“Deze laarzen zijn ook goed”, “ja met de oranje sokken dat gaat ook”.

DSCF1586 reworked final

 

“Anne, pas de tragédie” zegt Philippe.

7 mei Palais des Beaux-Arts Brussel.

Ga naar ClicKlik  http://www.clicklik.be/
Ga naar het project ClicKlik http://www.clicklik.be/clickklik/

Eric Rottee tekst en foto’s

 

94 jaar en een passie voor theater

94 jaar en nog altijd een passie voor theater
interview met Gabrïel D’Haene

DSCF3007 reworked 2

Wie zich eens lekker wil ontspannen na een drukke werkdag of week kan terecht in het theater ’t Schat van De Scheldezonen Heusden.
‘t Schat – Magerstraat 78 – 9070 Heusden
Wij lieten de bittere kou buiten en hadden in het theatercafé een warme ontmoeting met de 94jarige theaterdirecteur en eigenaar van ’t Schat. Gabrïel D’Haene runt nog altijd het theater bijgestaan door een uitgebreide equipe. De 94jarige directeur is een warme persoonlijkheid en stond ons met veel animo te woord. Massa’s anekdotes passeerden de revue. We werden ingeleid in de geheimen van de theaterwereld.

DSCF3013 reworked
KR Waar is jouw liefde voor het theater begonnen en heb je zelf nog geacteerd?
GH Tijdens de oorlog heb ik nog in het mannentheater gespeeld. Dit wil zeggen dat alle rollen zelfs de damesrollen geacteerd werden door mannen. Een vrouwentheater bestond er ook. We speelden in een afgedankte kapel maar we kwamen in conflict met de onderpastoor en besloten in 1950 met een vriendengroepje onze eigen weg te gaan. De liefde voor het theater bracht ook de liefde voor mijn vrouw met zich mee. Door het theater leerde ik mijn vrouw kennen.
Ik acteerde dolgraag, zelfs toen ik griep had, stond ik op het podium klaargestoomd met een spuitje van de dokter. Van het bed naar het podium en van het podium naar mijn bed, dat lukte nog net.

Meer gegevens over het ontstaan van ’t Schat en De Scheldezonen kan je lezen op de website onder Historiek. http://www.tschat.be/algemene-info/historiek

KR Er is heel wat veranderd sedert de beginjaren 1950. Het begon dus als een vriendengroepje en nu zijn De Scheldezonen een begrip in Heusden en ver daar buiten met een eigen theater. Heb je heimwee naar vroeger?
DSCF1107 reworkedGD Tegenwoordig is alles veel ernstiger. Vroeger kon je al eens afwijken van je tekst en werd er veel meer geïmproviseerd alhoewel er een souffleur was. Zelf heb ik ook nog de rol van souffleur op me genomen. Soms was het toneel echt levensecht. We speelden het stuk ‘Kinderen van ons volk’ van Antoon Coolen (1897-1961) in de Tramstraat. Op het toneel waren er 2 rollen voor vechtersbazen. De acteurs gingen zodanig op in hun rol dat we ze moesten uit elkaar halen of er gebeurde een ongeluk.

KR De Scheldezonen brengen hun toneelstukken in een prachtig volwaardig theaterzaaltje met rode pluche zetels en verlichtings grid. De bezoekers zitten extra dicht bij de voorstelling wat toch wel een voordeel is. Wie zorgde voor de inrichting?
GD De ruwbouw van de zaal lieten we aan professionals over voor de rest zorgden we zelf inclusief de keuken. Ook de architect hadden we gratis.
Eén DSCF1114 reworkedmuur toont nog de sporen van afbraak, die laten we intact, het is onze ‘klaagmuur’. Mijn oudste zoon heeft de zetels op de kop kunnen tikken via een advertentie. Die waren in Marke te koop en bleken afkomstig te zijn van de KVS van Brussel. Ze waren en zijn nog steeds in perfecte staat. We verkochten onze oude zetels aan een hogere prijs dan de aankoop van de ‘nieuwe’ KVS zetels.

KR Theater zit in het bloed bij de familie Dhaene. Wie werkt er tegenwoordig mee. Is de opvolging verzekerd?
GD Mijn zoon Frank D’Haene is secretaris, en neemt soms ook regie en productie voor zijn rekening.
Een andere zoon acteert alsook een kleinzoon. Mijn schoondochter Claudine De Keukelaere speelt nu mee in de tragikomedie Crème au beurre. Ik heb drie zonen, twee zijn actief in het theater, de derde zoon komt naar het theater kijken.

DSCF3024 reworked

KR Wat is volgens jou het hoogtepunt in jou ganse theatercarrière?
GD Het hoogtepunt was volgens mij de opvoering van het stuk Edith en Simone in 2002. Edith & Simone is een aaneenschakeling van scènes uit het leven van Edith Piaf, aan elkaar gepraat door Simone. Het was zo een succes dat we het hebben hernomen in 2003. Het betekende voor de actrice Carine Declercq het begin van een zangcarrière.

KR Een indrukwekkende lijst theaterstukken passeerden reeds de revue van 1950 tot op heden. Van klassiek tot hedendaags, komedie, tragedie, alles kan blijkbaar bij ’t Schat. DSCF3017 reworkedWie kiest de stukken, kies je in functie van het publiek?
GD De regisseur alleen bepaalt welk stuk er gespeeld wordt. Voor het toneelarchief zie link http://www.tschat.be/archief

KR Hoeveel personen telt jullie equipe? Heb je vaste spelers, decorbouwers en regisseurs?
GD We kunnen putten uit een 25tal vaste spelers en ook een aantal regisseurs. De technische ploeg voor klank, licht, decor, grime, kledij bestaat uit een 15tal personen. De regisseur geeft meestal instructies voor het decor. Wie niet nodig is voor een bepaalde productie maakt zich nuttig in het theatercafé. We hebben een aantal vaste spelers en regisseurs zoals Tom Schockaert die regisseur en acteur is. Vaak nodigen we ook een gastregisseur uit en gastacteurs. Julien Pauwels, bekend als ex Gentse Belleman heeft vroeger ook een aantal regies voor zijn rekening genomen.
DSCF3026 reworked

KR Na al die jaren zijn er al heel wat decors op- en afgebouwd. Worden die bewaard? Hebben jullie speciale kostuums en kledij in voorraad?
GD Het NTG leent ons soms een decorstuk uit. We hebben ook een aantal stukken, accessoires, rekwisieten, kledij, pruiken enz. in stock. Een merkwaardig kledingstuk in ons depot is een toga van een voorzitter van de arbeidsrechtbank, die kregen we nadat de rechter met pensioen is gegaan. Ik vroeg hem die toga zomaar langs mijn neus weg en 2 jaar later schonk hij ons die. Wat bleek? In die toga was een etiketje genaaid met naam Marcel Verhofstadt. Dit plechtig gewaad was lang geleden gedragen door de vader van politicus Guy Verhofstadt!

KR Hebben jullie een trouw publiek en vanwaar zijn de meeste afkomstig?
GD We hebben echt wel een vast publiek aangezien we een 500tal abonnees hebben. Er zijn zelfs toneelliefhebbers die 2maal naar eenzelfde stuk komen kijken, die ontdekken telkens iets nieuws. De helft zijn toneelliefhebbers van rond Heusden, de rest komt van buiten Heusden. Soms komen andere spelers en regisseurs om onze aanpak te bekijken en spelers te leren kennen. Ook bij toneelgezelschappen gebeurt er scouting zoals bij het voetbal.

KR Hoe zie je de toekomst van De Scheldezonen? Is het financieel vol te houden?
GD We hebben een aantal sponsors, de zaal is onze eigendom. Ook krijgen we subsidie van de provincie en de gemeente. De subsidie van de gemeente hangt af van een soort puntensysteem. We hebben onze 500 abonnees en vooral het theatercafé helpt mee om onze kas te spijzen. Financieel is het geen probleem. Met zoon Frank en een ganse vaste ploeg die zich engageert is de toekomst verzekert.

DSCF1103 reworked

KR Wat is je ultieme wens voor De Scheldezonen?
GD Ik zou graag hebben dat het stuk Boeing-boeing – van Marc Camoletti- bij ons opgevoerd in November 1970 onder regie van Paul Gyselinck eens hernomen wordt. Een tip voor regisseurs die dit interview lezen. Noot van de redactie.

KR Nog een laatste vraag. Waarom zou je het theaterpubliek aanraden naar ’t Schat te komen.
GD ’t Schat brengt goed toneel, heeft een schitterende zaal met knusse zetels. Voor en na de opvoering wordt je warm onthaald in een gezellig theatercafé met prachtige theaterfoto’s aan de wand. Alles ademt hier theater uit.

Eric, de fotograaf en mezelf kunnen hier alleen maar mee instemmen, we baadden een ganse avond lang in de aangename toneelsfeer in ’t Schat. Hier volgt een bondige recensie van het stuk dat we bijwoonden na het interview.

Crème au beurre
een avondje hartverwarmend,
grappig theater

Crème au beurre is een toneelstuk van actrice en toneelschrijfster Katelijne Damen
rolverdeling
Mireille                Hilde Gyselinck
Nadine                 Claudine De Keukelaere
Claude                 Marc Hendrickx
regie                     Tom Schockaert
de technische ploeg

DSCF3028 reworked

Twee vrouwen, Mireille en Nadine, twee handen op één buik, strijken naar goede gewoonte neer in hun vertrouwde danscafé. Een oord speciaal voor singles. Ze zijn op zoek. Naar tederheid? Naar liefde? Plots verschijnt een man Claude op het toneel. Willen ze hem? Of niet? Of allebei? Wat zijn de gevolgen voor hun hechte vriendschap?

Met dit stuk van Katelijne Damen kan je alle kanten uit. Je kan de nadruk leggen op emotie, sentiment, tragiek of kiezen voor het komische. De regisseur Tom Schockaert koos resoluut voor de lach. De twee actrices en acteur lieten alle remmen los en zetten puike acteerprestaties neer.
De inhoud werd aangepast naar het dialect van Heusden en de actualiteit. Zo wordt een allusie gemaakt op politicus Maggie De Block. Voor iemand van buiten Heusden vormt het dialect zeker geen hinder om het stuk te volgen. Het decor is een knappe vondst. Danscafé bezoekers worden discreet en sober als schaduwen op het rode doek geprojecteerd. Het podium baadt in een lekker danscafé sfeertje.

DSCF3033 reworked
Het was genieten van het eerste moment tot het laatste.
Een geschikt avondje toneelamusement voor een zeer breed publiek.

Ook het volgende stuk in ’t Schat is een komedie
Een schone familie – 22 April 2016 tot 7 mei
van J.-P. Bacri en Agnes Jaoui
Regie: Patrick Snoeck

Voor meer info
http://www.tschat.be/
t Schat – Magerstraat 78 – 9070 Heusden

Tekst Kathleen Ramboer
Fotografie Eric Rottée

 

 

Het onwaarschijnlijke verhaal van de familie De Vis.

Wandeltheater te Aalst op zijn best.

Anton Cogen die samen met Gunnar Callebaut de tekst van het stuk verzorgde en meteen ook instaat voor de regie:  “Het verhaal is gebaseerd op de geschiedenis van de legendarische familie De Vis, in Aalst en contreien gekend als “slecht geld”. Het wordt opgevoerd als een klassieke tragedie voor alle tijden. Archetypes van de duistere zijde zorgen voor machtsexploten, geweld, schandaal, erotiek, bizarre humor en sociale confrontatie. Sensatie zonder sentiment. Brandende emoties. 20 jaar geleden was de serie al een succes. Nu komt de muziek erbij, de chansons, de actuele beeldtechniek en een locatie met het allure van een Edgar Allan Poe verhaal.”

Met de verbeurdverklaring van de eigendommen van de abdij van Affligem kon de Aalsterse familie zijn slag slaan. Enkele molens en veel gronden kwamen in hun bezit.
De vierde erfgenaam verkreeg later veel van dat onroerend goed dat verder voor het grootste deel in het bezit kwam van erfgenaam Charles.
Spilfiguren in het stuk zijn deze Charles De Vis en Marie Euphonie en hun acht kinderen.

Op de gronden aan de Brusselsesteenweg van Judokus De Cock, vader van Marie Euphonie bouwde het koppel het kasteel Ten Berg in 1909. Ze kregen vier zonen en vier dochters. Waarschijnlijk werd door elk van hen een soort eed gezworen zodat alle bezittingen in de familie bleven. Niemand van hen is ooit getrouwd. Wettelijke erfgenamen waren er niet. Als iemand stierf ging dat deel naar de broers en zussen die nog leefden. Er is sprake van 240 eigendommen over 150 hectaren van Aalst tot in Frankrijk. Léon als laatste erfgenaam woonde tot zijn dood in 1978 in Ten Berg. Hij had op dat moment alle bezit verzameld. Er werd gezegd dat hij zelfs zijn hemel had gekocht. Meer dan de helft van het bezit ging namelijk naar geestelijke orden.
Het meest schrijnende verhaal is echter dat van dochter Maria die plannen had om te trouwen. Ze bleek in verwachting en heeft haar zoon tot hij opgegroeid was tot jongvolwassene nooit gezien. Ze verdween van het toneel, werd 30 jaar lang opgesloten in verschillende huizen van de familie. Toen ze 71 was werd ze onder erbarmelijke omstandigheden gevonden in kasteel Ten Berg. Die andere zoon Joseph verwekte een kind bij de meid en liet het opnemen in zijn testament. Met een wellicht vervalst document stak de familie daar een stokje voor.

Het stuk begint met de sterfscène van Leon De Vis met als locatie ’t Oud Hospitaal. Nadien vertrekt een stoet met een zestigtal publiekelingen, onder begeleiding van de Koninklijke Harmonie Concordia et Docilitas voor een toneelwandeling door de stad. Het gezelschap houdt halt op plaatsen die ooit  met de familie te maken hebben gehad. Onder andere het station, een deftig herenhuis op het Stationsplein en de kelders van “De graaf van Egmont” doen dienst als locatie voor de speelscènes. De theaterliefhebber is een paar uur onderweg. Er is een wandelgids voorzien in de vorm van het “Dagboek”, vanuit de ik-persoon van een rechtstreekse afstammeling.

De spelers.

De spelers.

Oorspronkelijk ging de productie op 16 mei 2014 in première. 2014, vanwege een sterke band met de eerste wereldoorlog. Wegens het grote succes kwamen er verlengingen in augustus en september. Het is een project van het Aalsterse Volkstheater en vzw het ES-battement, met de steun van de Dienst Cultuur van de stad Aalst. Wegens problemen met de theaterzaal werd het idee opgevat om vanaf mei 2015 de piste van een ambulant theater te kiezen.

Een ‘De Vis’ strip.

coverdevisTer gelegenheid van de voorstelling van deze ambulante versie van het wandeltheateravontuur “De Familie De Vis. Te Voet-en Uit” tijdens de maand mei 2015 en later, rolde er een ‘De Vis’ strip van de pers, verwezenlijkt door Wouter Van Ghyseghem en Ivan Bulté. Een picturaal meesterwerk, dat in uw verzameling niet mag ontbreken. Het is voorzien van een audio-CD met de stemopname van de tekstballonnetjes en de themamuziek van het theaterstuk. Scenario: Anton Cogen en Gunnar Callebaut. Tekst en tekeningen: Ivan Bulthé en Wouter Van Ghijsegem. Het boek bevat ook archief-beeldmateriaal over de familie De Vis. Lezen en luisteren op hetzelfde moment…best aangenaam. Het album heeft een mooie harde kaft en is voor 15 Euro te verkrijgen bij Stripspeciaalzaak Hermelijn, Molenstraat 36, Aalst.

Tekst en foto van de spelers : Robrecht P.O. De Muyter