Vitrines d’Amour zoekt kunstenaars

kramboer Geen categorie

Sfeergebied Gent Linkeroever organiseert met veel plezier een tweede editie van de
kunst-wandelroute VITRINES D’AMOUR
van 1 tem 14 februari 2019.

Met deze gratis kunst-wandelroute langs de vitrines van de buurt Linkeroever in het centrum van Gent wil de organisator het clichébeeld van valentijn doorbreken, kunst promoten en ondernemers, bewoners en bezoekers van de buurt Gent Linkeroever verbinden. Kunstwerken in alle mogelijke vormen; installatie, foto, collage, woord, film, illustratie, enz… zijn14 dagen lang te bewonderen in vele vitrines van Gent Linkeroever.

Kunstenaars gezocht

Wil jij graag deelnemen als kunstenaar? Stuur dan voor zondag 2/12 een mail naar
amour@gentlinkeroever.be
met als titel “natuurlijk wil ik deelnemen” met een foto van je bestaand kunstwerk.

Een boekje met uitgestippelde wandelroute en deelnemende kunstenaars wordt gepubliceerd en verspreid onder belangstellenden.

TO BE CONTINUED ….

Flanders Boys Choir: een requiem voor een goed doel

ericrottee Geen categorie ,

Een goed doel

Op het scherm verschijnt een ‘mille feuilles’ van betonnen blokken. Dit is alles wat van de Muziekacademie in Mosul overblijft. Wanneer de film stopt wordt onze aandacht getrokken naar Iraakse muzikanten op het podium. Rudi Vranckx heeft, als gevolg van zijn engagement om de akademie te helpen,  vijf muzikanten uit Mosul uitgenodigd voor een tournee door Vlaanderen, “De Imagine tour”. Die avond in mei kregen we inzicht in de levensomstandigheden onder de heerschappij van IS.

Vanavond  vindt in Diest een concert plaats met een optreden van het Flanders Boys choir.  De opbrengst zal besteed worden aan een nieuw op te richten dagcentrum voor volwassenen met een beperking.

Een muziekacademie en een dagcentrum: nogmaals het bewijs dat de muziek een universeel medium is.

Diest op 21 oktober 2018

Op de dorpsplein staat een grote kerk, ietwat bizar opgetrokken met twee verschillende materialen. Rondom het plein zijn er diverse restaurants die hun aantrekkelijke gerechten aanprijzen zoals noedels met truffel. Toch vloeit de mensenstroom richting kerk, de plaats van het volledig uitverkocht concert.

De dirigent stemt het orgel. Wanneer hij opmerkt dat hij een beetje laat is, rent hij naar een ander gebouw, “het gebouw van de nonnen”. In een grote ruimte is het 50-koppige koor zich aan het voorbereiden. De dirigent moet snel zijn kostuum aantrekken, de jongens zijn al klaar. Ze spelen met hun telefoon en tegelijk discussiëren ze met elkaar. Er is veel geroezemoes. Voor Vic, één van de knapen, is het zijn eerst concert. Hij ondervindt een beetje stress.  “Het zal goed gaan denk ik. Met het orkest denk ik wel dat het ook goed zal gaan. Hier en daar moesten wij iets aanpassen, dat is normaal.”

Een requiem, niet door Mozart afgewerkt

De dirigent aan het woord: “Vanavond horen we het Requiem van Mozart, een werk dat het koor nog nooit gezongen heeft. Het koor bestaat al 80 jaar en heeft in die tijd nog nooit iets van Mozart gezongen. De laatste fase  in de herdenking  van de eerste wereldoorlog…. 11 november komt eraan. Met dit idee wilden wij een requiem brengen, een ode aan de overledenen.”

Dit requiem werd niet door Mozart afgewerkt. Het is een van zijn leerlingen, Franz-Xavier Süssmayr die het op aanvraag van Constanze, de weduwe van Mozart, heeft afgewerkt, vooral de instrumentatie.

Stemmen

Olav Grondelaers, presentator en radioprogrammamaker bij Klara, introduceert het concert. Hij geeft een kort overzicht van het leven van Mozart terwijl hij inzoomt op de totstandkoming van het Requiem. Het zitcomfort in de kerk is niet van hoge kwaliteit en hij waarschuwt de aanwezigen voor de onbarmhartigheid van de kerkstoelen.

En dan, en dan, het schip van de kerk wordt overspoeld met noten en stemmen. We kunnen de diverse stemtypes onderscheiden. Op het moment waarop de sopraan begint te zingen voel je de aandacht, een moment dat menigeen kippenvel bezorgt. We begrijpen de songtekst niet, dit is niet essentieel, het is wel een ode aan God, voor een concert in een kerk past dit uitstekend. De stemmen van de jongens klinken helder .

Een koor, een orkest

Dieter Van Handenhoven: “Het koor repeteert eigenlijk altijd zonder orkest. Als wij een werk willen brengen zoals een waarbij een orkest-begeleiding voorzien is, dan moeten we op zoek gaan naar een orkest dat dit kan spelen. Voor deze gelegenheid hebben we een ensemble uit Antwerpen aangesproken. De eerste twee repetities (nvdr: met orkest) vonden plaats zonder het koor. Op de laatste repetitie, ditmaal samen met het koor, wordt het nieuwe werk in een tijdspanne van drie uur volledig gecompileerd. 

Het is inderdaad moeilijker (nvdr: het orkest en het koor te besturen), het moet goed voorbereid worden, de repetitietijd is beperkt. Ik moet goed plannen en heel goed weten hoe de twee, orkest en koor, op elkaar kunnen inspelen om een goede basis te leggen.”

Imagine

Wanneer Rudi Vranckx in de buurt van de muziekacademie in Mosul aankwam, hoorde hij twee muzikanten “Imagine” van John Lennon zingen en spelen.

De beelden van Mosul en onze verbeelding van de eerste uitvoering van het Requiem rond 1792 botsen met elkaar.

Dieter Van Handenhoven: “Het werk is destijds gecomponeerd voor en uitgevoerd door jongens. Het koor dat voor het eerst het Requiem gezongen heeft was een jongenskoor. Het Requiem werd oorspronkelijk geschreven voor een jongenskoor, en niet voor een koor met vrouwenstemmen.”

 

 

Bouwen

De muziekacademie in Mosul zal heropgebouwd worden op initiatief van de organisatie “Revive the spirit of Mosul”, met ondersteuning van Unesco.  Initiatieven zoals dat van Rudi Vranckx zijn concreet en brengen heling op korte termijn.

De vzw “Martine Van Camp” is een organisatie die een regionaal antwoord wil geven op de nood aan opvang en begeleiding van meerderjarige personen met een mentale handicap. Deze vzw krijgt ondersteuning van de overheid en onderneemt zelf initiatieven om mensen samen te brengen en geld in te zamelen om haar project te verwezenlijken. De muzikale beleving van deze avond in Diest is er een mooi voorbeeld van.

 

Martine Van Camp www.martinevancamp.be

Flanders Boys Choir http://flandersboyschoir.org/index.php/en/

Een paar video’s

De Imagine Tour https://communicatie.canvas.be/imagine-tour-muzikanten-uit-mosul-met-rudi-vranckx-op-tournee-in-vlaanderen

 

Tekst en foto’s Eric Rottée

GIGUE- Barok Dansproject

bertvannoten2 Geen categorie

Een dansproject met barokke twist en shake
ism het Oude Badhuis en IetStof in kader van Antwerpen barok 2018

Twee weekends in november wagen meer dan 75 dansers zich aan het thema ‘barok’. Dit doen ze niet alleen. Onder de begeleiding van 5 professionele choreografen zoeken ze naar een hedendaagse invulling van het thema. Het resultaat tonen ze tijdens 3 aansluitende toonmomenten in Het Oude Badhuis op 18 november.

Laat je verrassen door de eigenzinnige blik van de 6 choreografen: Fanny Heuten, Paulo Guerreiro, Imedi, Ramos Sama, Sara Golijanin & Linne Dierckx en de scenografie van Steven Brys. Samen met de deelnemende dansers transformeren ze Het Oude Badhuis tot een 17e eeuwse kerk van de dans.
Als een laatste twist voorzien de kinderen en jongeren van IetStof elke danser met barokwaardige outfits.

Sluit aan bij één van de drie toonmomenten om 16.00u, 18.00u en 20.00u op 18 november om het eindresultaat te bekijken en Het Oude Badhuis op een andere manier te ontdekken.

TOONMOMENT
18 november
Beginuren: 16.00u – 18.00u – 20.00u
Locatie: Het Oude Badhuis

Inkomprijs toonmoment: 4 euro, VTE: 2 euro
Tickets via Het Oude Badhuis

Dit project wordt ondersteund door Fameus. Fameus ondersteunt de kunst in de vrije tijd in Antwerpen en zorgt ervoor dat elke kunstenaar hiervoor de nodige ruimte, ondersteuning en inspiratie krijgt.

 

 

VIDEOGRAAF:  Bert VANNOTEN

Ilde Cogen, een interview

kramboer Geen categorie ,

Gesprek met Ilde Cogen van LOODWIT
een niet commercieel platform voor jonge kunstenaars

LOODWIT is ontstaan als een onafhankelijk, niet commercieel initiatief van één vrouw Ilde Cogen. Ilde Cogen geeft jonge, beginnende kunstenaars een duwtje in de rug. Hoe en waarom ze dit doet daar was ik benieuwd naar.

Kunstpoort Uit welke behoefte is LOODWIT gegroeid? Hoe jong is je kunstenaarsplatform?
Ilde Cogen Jaarlijks bezocht ik afstudeerprojecten van de kunstscholen. Altijd opnieuw zag ik massa’s talent verdwijnen in de anonimiteit, wegdeemsteren in één of andere job ten brode. Uit deze frustratie ben ik LOODWIT in april 2017 opgestart. Ik had geen flauw idee hoe zwaar de ‘job’ ging worden. Ik heb nu 36 kunstenaars onder mijn vleugels. Loodwit staat er niet van vandaag op morgen. Neem daar mijn fulltime job als grafisch vormgever bij en je beseft hoe moeizaam het gaat. Het is een project dat je moet opbouwen.

Kunstpoort Is er iets in hun jonge kunst dat je aantrekt? Heeft de laatste lichting kunstenaars een andere aanpak, gebruiken ze ander materiaal? Verschillen de werken als het om de inhoud gaat bij die van vroeger?
Ilde Cogen De pas afgestudeerden hebben een frisse kijk op kunst. Vaak hebben ze nood aan meerdere materialen, cross-over kunst. Videokunst als massamedium is voor hen een belangrijk artistiek middel.

Kunstpoort Hoe promoot je je kunstenaars, welke acties onderneem je?
Ilde Cogen Kunst is er om getoond te worden. Jonge kunstenaars moeten de mogelijkheid hebben naar buiten te treden. Galeries staan niet te trappelen om pas afgestudeerden een podium te geven. Daarom zoek ik tentoonstellingsruimten. Dat kan om het even wat zijn: van wijnbar, eethuisje tot een echte expositieruimte. Kortom toegankelijke plaatsen waar veel mensen samenkomen. Kortgeleden kon ik werken tentoonstellen in een co-working space waar een gemengd publiek over de vloer komt. Dat was een groot succes. In Brussel wandelde ik voorbij het Vlaams bureau voor Toerisme en trok meteen mijn stoute schoenen aan. Op mijn vraag er jonge kunst tentoon te stellen reageerde men positief. Ik zoek niet klassieke ruimtes op en geef zo jonge kunstenaars een platform.

Kunstpoort Vinden de kunstenaars deze ruimtes geschikt?
Ilde Cogen Sommige willen absoluut niet in een wijnbar of coffeeshop exposeren andere vinden het net leuk.

Kunstpoort Wat is het verschil in motivering, manier van werken tussen een Galerie en Loodwit?
Ilde Cogen Motivatie, werking is gelijklopend maar galerijen zijn Big Business, ik werk niet commercieel, uit passie voor de kunst.

Kunstpoort Toch krijg je ongetwijfeld met het financiële te maken. Hoe los je dit op? Hoe kom je uit de kosten?
Ilde Cogen Ik vraag een kleine percentage op de verkoop. Soms vindt een koper de vraagprijs nog te hoog dan ben ik zelfs geneigd mijn percent af te staan. Ik werk low budget, zoek betaalbare ruimtes. Onlangs was ik curator voor GAST een initiatief van de amateurkunstenorganisatie FAMEUS. De brochure voor deze tentoonstelling printte ik zelf op 50 exemplaren. Wie weet wordt dit ooit nog een collectors item? Ik werk break-even. De kunstbeurzen zoals BAD zijn voor mij nog niet haalbaar. De prijzen voor een stand rijzen de pan uit. Waarom start de kunstwereld niet meer kleinschalige projecten op? Een goed initiatief is het Rivoli-gebouw aan de Bascule/Waterloosesteenweg pal op de grens van Elsene een pleisterplaats voor hedendaagse kunst. Met meer inkomsten zou ik nog meer kunnen verwezenlijken voor mijn kunstenaars.

Kunstpoort Je wil een opstapje betekenen voor kunstenaars gespecialiseerd in allerlei disciplines: schilderijen, juwelen, keramiek… Welke discipline vind je het moeilijkst om aan de man/vrouw te brengen?
Ilde Cogen Juwelen verkopen het moeilijkst. Zo zijn er de sieraden van Loodwit kunstenares Dabin Lee die refereren naar het testen van cosmetica op dieren. Belangstelling is er maar weinig verkoop. Nederland en Duitsland staan hier meer voor open. Conceptuele juwelenkunst daar is Vlaanderen niet klaar voor. Zelf ontwerp en maak ik juwelen en heb weet van het probleem. Ken je Octave Vandeweghe? Dat is één van mijn favoriete kunstenaars. Wie? Octave Vandeweghe is een jonge kunstenaar die werkt met edelgesteente. Hij belandde in 2017 op de shortlist van de Design Awards van ‘Wallpaper Magazine’.

Kunstpoort Eén van je kunstenaars, Emma Van Roey, stelde in juni 2017 tentoon in het SMAK, ‘Uit de Collectie How beautiful  it is and how easily it can be broken’ Ben je trots dat deze kunstenares één van de kunstenaars van Loodwit is? Hoelang werk je al met Emma Van Rooy? Gaan de prijzen nu de hoogte in?
Ilde Cogen Emma Van Roey hoort bij de drie eerste kunstenaars die ik contacteerde. Ik werk met haar samen sinds april 2017. Voor de afname hoef ik haar werk niet te promoten. Ze maakt kunst weinig geschikt voor verkoop. Haar installaties hebben te maken met verval en groei. Tijdens haar master studeerde Emma Van Roey af met een in situ installatie van 2 ton zand, draad en rest hout die ze verzamelde. Net als water heeft zand een ongrijpbaar karakter. Emma is gefascineerd door het idee van tijd, hoe we tijd kunnen ervaren tegenover een grotere wetenschappelijke benadering van een tijdssysteem, onze ‘kloktijd’. Emma resideert nu aan de Jan van Eyck Academie te Maastricht.
Sara Greet Gilis, nog een Loodwit kunstenares, mocht een video installatie tonen in het MUHKA tijdens de museumnacht 2018 te Antwerpen. Dat motiveert me en bewijst dat ik op de goede weg ben.

Emma Van Roey in het SMAK te Gent – foto Dirk Pauwels

Kunstpoort Heb je een jong koperspubliek? Vinden mensen die regelmatig kunst kopen zoals verzamelaars  ook de weg naar Loodwit? Zijn jonge mensen bereid een behoorlijke som uit te geven voor kunst?
Ilde Cogen Mijn koperspubliek zijn voornamelijk veertigers. Jonge mensen voorzien weinig budget voor kunst niet omdat ze geen interesse hebben maar niet kapitaalkrachtig zijn. Een aantal kopers komen terug.

Kunstpoort Je werkt voltijds als grafisch vormgever, zie je jezelf in de toekomst fulltime aan het werk zijn met het promoten van kunst, als curator, een job in de kunstsector?
Ilde Cogen Natuurlijk zou ik een voltijdse job in de kunstsector niet afslaan.

Kunstpoort Welke toekomstplannen heb je nog? Of van wat durf je niet dromen?
Ilde Cogen Ik speur constant naar locaties met expositie mogelijkheid. Toch droom ik ook van en zoek ik naar een eigen ruimte. Voorwaarde is een goede ligging. Graag wil ik daar dan 2 dagen, vrijdag en zaterdag resideren. Een etalage huren is ook een optie. Ik ben nu aan het onderhandelen met een tentoonstellingsruimte voor jonge kunst in Rotterdam. Plannen bij de vleet.

Info
ww.loodwit.be
https://www.facebook.com/Loodwit/

tekst Kathleen Ramboer
foto Kathleen Ramboer en Dirk Pauwels

Schieven regards: “Brussel was toen nog een bruisende stad”

ericrottee Geen categorie

Passerelle Louise, Kunstgalerie, zondag 11 uur

“Sophie, zijn de de ophangrails waterpas?” vraagt Hélène.
“Normaal gezien wel” antwoordt Sophie.
“Nee ze zijn het niet.”
“Ah!” “maar de helling blijft op zijn minst constant.”

Een project

Een fotografie project. Voor Hélène is het haar eerste project, ze is nog maar vier jaar met fotografie bezig en fotografeerde al heel veel tot nu toe. “Het is mijn eerste afgerond project. Met dat project heb ik voor het eerst een doel voor ogen. Ik leg me zelf op “Nu maak jij een coherente serie.” “Ik zou nog meer kunnen doen, maar de goedkeuring van de Stib is beperkt in tijd. Een maand lang fotografeerde ik elk weekend en alle namiddagen.”

Sophie heeft dezelfde indruk, deze tentoonstelling is haar eerste afgerond project met een doel, ze is al veel langer met fotografie bezig. Ze vraagt zich af of het project inderdaad af is. Volgend jaar volgt ze een opleiding narratieve fotografie met een fotograaf die gespecialiseerd is op dat gebied. Een verhaal vertellen met foto’s, dat wil ze.

Een tentoonstelling met gasten

“Het is goed om met de foto’s van de sporen te beginnen als ingang tot de serie.”, zegt een kennis van Hélène die aanwezig is om te helpen. Een verhaal. Hélène: “Ik heb geprobeerd de foto’s zo te plaatsen dat ze een verhaal vormen en er een beetje logica inzit.” “Eerst de ingang van de metro, dan de mensen in de wagon, de metro die versnelt, die stopt aan bepaalde stations en de uitgang.” 

Sophie heeft er voor  gekozen om foto’s  te groeperen. Ze heeft het design op haar gsm opgeslagen.  De foto’s rechtstreeks op de muur kleven, geeft haar twee uitdagingen: de foto’s moeten mooi recht hangen, maar vooral het kleven is een titanenwerk. Het zijn foto’s van vergaderzalen. Geen gewone, maar zalen van het directiecomité. “Nee het was niet moeilijk toestemming te krijgen om de foto’s te maken. Ja, de zaal illustreert de macht, de erfenis en de geschiedenis van de onderneming.”

Helene is te gast op deze tentoonstelling. “Sophie heeft mij een beetje gepusht. Het collectief geeft aan fotografen de kans om een project in te dienen, ik werd geselecteerd.” Drie gastfotografen werden gekozen, elke fotograaf mag een weekend tentoonstellen. Het collectief Bruxelles Pixels heeft dit beslist. Philippe Clabots: “Gastfotografen breiden het bereik van ons initiatief uit en ook inzicht over de stad.”

Een collectief

Sophie: “Een collectief voor ons is waar er wordt samengewerkt aan een gemeenschappelijk onderwerp. Dit onderwerp kan doorheen de tijd veranderen, om dynamiek te creëren. Dit verhoogt de interesse van het publiek. Voor deze tentoonstelling moesten we een onderwerp vinden en dat lag voor de hand, Brussel. Sommige collega’s zijn uit de boot gevallen vanwege dit onderwerp.” Het collectief Bruxelles Pixels is ontstaan uit een ander collectief Ars-Varia, een groep kunstenaars uit verschillende kunstrichtingen. Sophie: “Een gemeenschappelijk onderwerp verrijkt onze kunst. Het collectief heeft met deze tentoonstelling een kunstwerk gemaakt.” Sophie: “Wij hebben al contacten om op andere plaatsen tentoon te stellen. Het was veel werk, we zeggen niet dat het gedaan is, wij maken iets anders. Persoonlijk heb ik nog een lange lijst te fotograferen vergaderzalen. De tentoonstelling was een doel maar niet het einddoel.”

Bezoekers begeleiden

Hélène: “Ik ben heel heel blij. Ik heb veel interessante mensen ontmoet. Mensen die iets in mijn foto’s zien dat ik niet zie. Veel volk. Nu moet ik andere projecten, doelen vinden.”

Hélène Cook:  Facebook @Hélène Cook Photographie
https://www.facebook.com/helene.cook.photo.brussels/
Philippe Clabots: photos.philippec.be
Patrick Niset: www.niset.be
Eric Ostermann: www.ostermann.be
Sophie Voituron: www.sophie-voituron.com
Bruxelles Pixels: https://www.facebook.com/bruxellespixels/

Eric Rottée Tekst en Foto’s

 

Stadsfestival ER WAS EENS Damme

bertvannoten2 Geen categorie

Stadsfestival  ER WAS EENS Damme

In de mix van verzamelde verhalen spelen tijdens stadsfestival Damme de kracht van het woord en de macht van het beeld de hoofdrollen.
De stichting Ijsberg brengt jaarlijks een belevingsfestival voor jong en oud.
Tijdens deze allereerste editie brengt het festival met de expo ‘ IK WORDT’ de zoektocht van het zijn in beeld.
In de voormalige turnzaal van de heringerichte d’ oede schole, de oude hospitaalsite, de kerk van Damme en op enkele buitenlocaties tonen diverse kunstenaars,
auteurs en illustratoren hoe zij deze zoektocht ervaren.

Videograaf  Bert VANNOTEN

Garnaalkroketten, Drawing Days en de Kunstmeridiaan

kramboer Geen categorie , , ,

Een dagje voor fijnproevers

Zaterdag 29 september was Oostende the place to be. Lekker genieten van de nazomer, garnaalkroketten op een terrasje en tekenen aan de Casino Kursaal: dit was hét ideale zaterdagmenu voor een dagje Kunstmeridiaan.
-Teken mee aan de Kunstmeridiaan- een project van het kunstenaarscollectief 03.10.00 maakte deel uit van het programma Drawing Days.
Met dit tekenfestival spoort KUNSTWERKT iedereen aan tot tekenen. Oostende, de stad aan zee, was drie dagen lang, van vrijdag tot zondag, dé tekenhoofdstad van België.

Hoe maken we de wereld kleiner, verbinden we mensen van Noord tot Zuid, overschrijden we grenzen en muren met kunst als bindmiddel? Door deel te nemen aan een Kunstmeridiaan! Na Venetië, Roeselare, Thailand was Oostende dit maal de hot place van De Kunstmeridiaan.

Coördinaten van de Oostendse Kunstmeridiaan werden opgespoord en digitaal vastgelegd.   

                   

Het tekenen kon beginnen.   De performance duurde drie uur lang. Zeventig participanten maakten elk een unieke tekening die de Kunstmeridiaan van Oostende visualiseert. Iedere tekenaar werd met creatie vereeuwigd, getuigenissen voor de toekomst, en krijgt de foto digitaal toegestuurd. Vierhonderd voorbijgangers toonden interesse. Engels-, Frans-, Duits- en Nederlands sprekenden, jong en oud, vonden elkaar op de Kunstmeridiaan. Dit feit en de grappige, ernstige, gekke, kleurrijke, zwart witte, lineaire… tekeningen   tonen aan hoe diversiteit een meerwaarde kan zijn.

Drawing Days in Oostende was voor het kunstenaarscollectief 03.10.00 een onvergetelijk mooie ervaring op een nazomerse zaterdag. Kunst werkt! De Kunstmeridiaan is springlevend, hopelijk krijgt die van Oostende een staartje. Het kunstenaarscollectief 03.10.00 denkt in elk geval reeds aan een volgende.

 

 

Ook zin om een Kunstmeridiaan te visualiseren?
Kunstenaarscollectief 03.10.00 vraagt kunstenaars een meridiaan tussen Noord- en Zuidpool uit te kiezen en om te toveren tot Kunstmeridiaan. Dit kan gepaard gaan met een ludieke performance, gelinkt worden aan een kunstwerk, monument, gebouw, site, thema, evenement…. De mogelijkheden zijn grenzeloos.
Contactmail willy.cauwelier@lachose.be

Info over de kunstmeridiaan, zie link

https://kunstpoort.com/2017/12/20/the-green-floating-artline/

 

 

tekening van Geert Clarisse

 

 

tekst en fotografie: Kathleen Ramboer

 

 

 

Drawing Days- Oostende

bertvannoten2 Geen categorie , ,

DRAWING DAYS 2018 MEERT AAN IN OOSTENDE

ZOVEEL MOGELIJK MENSEN AAN HET TEKENEN KRIJGEN.
DAT IS HET DOEL VAN DRAWING DAYS.
Na Gent, Antwerpen, Leuven en Hasselt, meert het tekenfestival dit najaar aan in Oostende. Van vrijdag 28 t.e.m. zondag 30 september 2018 wordt de stad aan zee dé tekenhoofdstad van België.

Drie dagen lang, op zoveel mogelijk plaatsen, gaan mensen aan de slag met potlood, papier, inkt, maar ook met technologie en nieuwe materialen. Om zo tekenen opnieuw uit te vinden, te experimenteren en hun ervaring en vondsten te delen. Jong en oud, ervaren of absolute beginner: we roepen iedereen op om mee te doen en Oostende
om te toveren tot één groot atelier vol ideeën en spektakel.

Videograaf: Bert VANNOTEN

Olifanten van klei tot brons

kramboer Geen categorie ,

De droom van Siska van de Keere

Scheppen met de handen was een jeugdige droom van Siska van de Keere. Haar ouders dachten aan een andere opleiding. En kijk decennia later creëert Siska van de Keere toch keramiekolifanten in haar eigen atelier te Parike, de Vlaamse Ardennen. Haar eerste beeld wordt weldra in brons gegoten. Kunstpoort was met haar te gast in de kunstbronsgieterij De Clercq-Ginsberg Oostakker. Meteen was me duidelijk dat Siska graag en vlot praat. Een interview? Dat vond ze fijn.

Kunstpoort Een klassieke vraag: Hoe is het allemaal begonnen?
Siska van de Keere Schilderkunst was mijn eerste liefde. Later volgden creaties in papier maché en Powertex. Ik ben een autodidact. Mijn wijsheid haal ik uit boeken. 2007 was het jaar dat de klei zich aanbood. Ik volgde 5 jaar les bij Françoise Busin: ik leerde opbouwen met klei, glazuren, werken met oxides, pigmenten. Toen ik van dit alles weet had, ging ik in mijn eentje aan de slag. In 2015 was mijn eigen atelier met keramische oven van 60l een feit.

Kunstpoort Vanwaar de fascinatie voor de olifant?
Siska van de Keere Naast imposant is een olifant ook een familiedier. Hun sociale gedrag is heel bijzonder. Mensen kunnen in veel gevallen een voorbeeld nemen aan de olifant. Ze zijn uiterst vredelievend. Een matriarche neemt de leiding. Bij droogte delen ze water en voedsel. Iedereen helpt iedereen. Treuren om een dode olifant doen ze samen. Het mannetje leeft solo en zoekt de familie op om te paren.

Kunstpoort Welke olifant boetseer je: de Afrikaanse of de Aziatische en waarom?
Siska van de Keere Ongetwijfeld de Afrikaanse. Een Afrikaanse olifant is imposanter, majestueus, heeft karakter. Ik kan meer van mezelf in een Afrikaanse olifant leggen. Honderd procent realistisch maak ik ze niet. Een voorbeeld: oren worden nog groter om nadruk te leggen op het monumentale, statige en trotse karakter van het dier.

Kunstpoort Voel je soms de drang een ander dier te beeldhouwen? Zou dat geen uitdaging zijn?
Siska van de Keere Enkel op aanvraag boetseer ik een ander dier. Ik concentreer me het liefst op de olifant en wil bekend worden voor mijn olifanten. Ze zullen me blijven boeien door hun karakter, hun poses, het monumentale en ook door hun speels aspect. Dat levendige komt tot uiting in mijn beelden.

Kunstpoort Kan je wat meer vertellen over het productieproces? Ik merk veel kleurschakeringen op, hoe bekom je dit effect?
Siska van de Keere Pigmenten zorgen voor kleur. Er moet snel gewerkt worden want op de nog natte klei breng ik met een glazuurborstel de pigmenten aan. What you see is what you get. De kleuren veranderen niet meer.

Kunstpoort Je vertrekt vanuit je handen. Denk je veel na als je aan het beeldhouwen bent? Waar gaan je gedachten dan naartoe? Of ben je 100% gefocust en werk je intuïtief?
Siska van de Keere Ik werk 100% geconcentreerd, laat me door niets of niemand afleiden. Op de achtergrond speelt altijd muziek.

Kunstpoort Is je atelier de plaats waar je het gelukkigst bent?
Siska van de Keere Ongetwijfeld. Mijn atelier is voor mij een waar paradijs op aarde. Ik ben er 4 à 5 dagen per week creatief bezig. Deze plek hou ik zorgvuldig geordend en netjes. Belangrijk is dit bij de start van een nieuwe olifant.

Kunstpoort Belandt er soms een olifant in de prullenbak?
Siska van de Keere Slechts 2 maal is een olifant ontploft. Er zat lucht tussen de lagen. Ik gebruik steeds dezelfde chamotte-klei, ruwe klei met kleine steentjes in verwerkt. Ik ken de klei door en door. Dat vermindert het percentage mislukkingen.

Kunstpoort Weldra wordt je eerste olifant in brons gegoten in de kunstgieterij Declercq-Ginsberg, spannend!
Siska van de Keere Eindelijk, lang gewacht en eindelijk is het realiteit. Ik wilde overtuigd zijn van de kwaliteit van mijn beeldje. De voorbereiding is volop bezig.

Opmerking Binnenkort brengt Kunstpoort het productieproces van het bronsgieten in woord en beeld.

Kunstpoort Waar zijn je olifanten te zien? Ook in het buitenland?
Siska van de Keere Mijn olifanten zwerven tot over de grenzen heen. Ze zijn te zien in Duitsland, Nederland, Italië. De Italiaanse professionele schilder Giovanni Faccioni bezit drie van mijn olifanten.

Kunstpoort Zelf maak je realistische toegankelijke olifantenbeelden. Kan je hedendaagse, non-figuratieve kunst appreciëren?
Siska van de Keere Voor moderne kunst heb ik respect maar ik voel het niet aan. Hedendaagse kunst valt moeilijk te begrijpen.

Kunstpoort Voor welke beeldhouwers heb je bewondering? Of voor welke kunstenaar, schilder, tekenaar? Welke kunstrichting of stroming boeit je?
Siska van de Keere Als beeldhouwer bewonder ik Rodin en verder Degas, zijn pastels, schilderijen en beelden. Ze zijn niet perfect maar dat is niet van belang wel de kracht die ervan uitgaat.

Kunstpoort Wat is je het meest bijgebleven van je ganse carrière?
Siska van de Keere De dag dat Panamarenko een beeld van me kocht. Ik stelde tentoon tijdens de kasseifeesten te Zegelsem. Mijn olifanten vulden toen het altaar in de kerk. Panamarenko kwam toen over als een minzaam man. Eveline Hoorens schreef een tekst in mijn gastenboek. Panamarenko ondertekende.

Kunstpoort Welk publiek wil je bereiken? Een kunstminnend publiek? Dierenliefhebbers?
Siska van de Keere Ik richt me niet speciaal tot dierenliefhebbers maar vooral tot kunstliefhebbers en mensen die beseffen dat de wilde olifant bedreigd is. Het aantal olifanten is de laatste jaren drastisch afgenomen door illegale handel in ivoor en stroperij.

Kunstpoort Samen met Siska hopen we dat de olifant niet alleen verderleeft in haar beelden maar ook nog waar te nemen is in de wildernis. Siska we wensen je nog veel succes!

Info
facebookpagina https://www.facebook.com/siska.vandekeere
Siska.van.de.keere@telenet.be
Kunstgieterij De Clercq – Ginsberg
www.bronsgieterij.be

Tekst Kathleen Ramboer
Fotografie op locatie kunstgieterij De Clercq – Ginsberg: Kathleen Ramboer
andere foto’s: Siska van de Keere

 

STRAF!

kramboer Geen categorie , , , ,

STRAF! artistiek sensibiliseringsfeest in het Hof van Beroep Gent

zaterdag 22 september 2018

STRAF! is een groot artistiek feest dat meer dan honderd vrijwilligers op de been bracht. Mensen uit diverse werelden geraakt door mensen met psychiatrische en justitiële problemen, verleenden belangloos hun medewerking. Hoofdgriffier aan het Hof van Beroep Gent Cathrina Van den Abeele ligt aan de oorsprong van deze samenwerking tussen justitie, de artistieke wereld, OBRA I BAKEN en Villa Voortman. STRAF! groeide uit dankbaarheid voor een vroegere mooie samenwerking.
Dirk Pauwels, theatermaker/-producent, één van de organisatoren: “Dit is een eerste project samen. Als er een vervolg komt dat weten we helemaal nog niet.”
Wim Haeck, coördinator villa Voortman en van de Beeldende kunst tijdens STRAF!: “Het is ons niet om de winst te doen. We zullen blij zijn als het project break-even is. STRAF! is een campagne om mensen die er vandaag niet kunnen of mogen bij zijn een stem te geven. Personen met een interneringsstatuut geven we een gezicht.”
Daar is de organisatie zeker in geslaagd. Het programma vertoonde uiteenlopende activiteiten: muziek, theater, literatuur, poëzie, performances, tentoonstelling beeldende kunst, noem maar op. KUNSTPOORT was aanwezig en pikte er enkele uit.

STRAFFE BEELDEN

Leo De Bock
scenarist, reporter, documentairemaker, sinds een vijftal jaar professioneel fotograaf
Leo De Bock bezocht Villa Voortman en fotografeerde de bezoekers; mensen met een ‘dubbeldiagnose’, een gecombineerde problematiek van middelenmisbruik en psychische moeilijkheden. De foto’s werden opgehangen in het kabinet van de Orde van de advocaten stad Gent. Door de portretten op te hangen tussen foto’s van Gentse Advocaten geeft hij deze mensen een gezicht. De bezoekers van Villa Voortman, ze worden geen patiënten genoemd, hebben ook een eigen verhaal, wensen en dromen.

Phille Deprez

“Fotografie kan je beter uitoefenen met je gevoel dan met je hersens. Dat is ook onberedeneerbaar, dat kun je alleen aanvoelen. …” (uit “De fotograaf-NL. Jurriaan Nijkerk)
Deze zin illustreert doeltreffend zijn foto ‘Zelfportret met vriend pijn Dag 1807’.

 

 

 

Sarah Westphal
stelt de vraag: “Hoe worden we fysiek en psychisch beïnvloed door een locatie?”
Foto ‘Gehim, Gestim, Gestein’

 

Sofie Muller
Haar beeld uit de reeks ‘Alabaster Mentalis’ bevond zich in cel 10. Deze ruimte, cel 10, was de uitgesproken plaats om de idee achter het werk te visualiseren. Het sculptuur, een geïsoleerd hoofd, toont op een rauwe maar ook poëtische wijze de fysische en psychische pijnen waar een mens aan blootgesteld is.

Ilse Selhorst
Het werk van Ilse Selhorst was te zien in een ruwe kelderruimte. Haar kleine tere werkjes, in fel contrast met de omgeving, bevinden zich op, in en onder betonnen stenen. Is dit een verwijzing naar een nostalgische muur die we opbouwen rond onze herinneringen, kindertijd? Het zijn poëtische schilderijen die zich aan je opdringen. Moeizaam probeer ik me in te leven in de wereld van deze werken. Het loont de moeite.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

STRAFFE PERFORMERS

Merel de Vilder
Sommige onder jullie kennen Merel de Vilder Robier misschien nog als personage Bianca uit ‘Thuis’ de VRT reeks. Toch heeft Merel de Vilder veel meer in haar mars. Haar eerste theatertekst/dialoog is net als boekje gepubliceerd. Heden kiest ze resoluut voor het schrijven. Haar ogen stralen als ze me vertelt: “In feite heb ik altijd al geschreven, van toen ik klein was en slechts enkele letters kende. Nu kom ik voor het eerst met mijn teksten naar buiten.” Vandaag brengt ze haar dialoog ‘Le Petit Théatre de Fanny Ruubier’ met twee vriendinnen Ineke Nijssen en Leen De Veirman. ‘Een wreed en gruwelijk, lieflijk en bitterzoet liefdesliedje.’ volgens het programmaboekje. Tijdens de voorstelling weekt ze tal van emoties los bij het publiek. Haar voorstelling brengt ze in culturele centra en Bib’s.

Anna Dupon De Nederlandse Anna Dupon is net afgestudeerd aan de afdeling woordkunst conservatorium Antwerpen. Haar monoloog brengt ze in een kille zaal met licht dat doet denken aan een ziekenhuis en waar je als publiek je wat ongemakkelijk voelt. Deze locatie is volkomen terecht voor deze Wankelmoed. Na haar performance Wankelmoed heeft ze even tijd nodig om zich los te rukken van de voorstelling. Anna Dupon toont aan hoe moeilijk het is een psychische toestand onder woorden te brengen. Voor haar afstudeerproject verbleef ze 2 dagen per week 2 maanden lang in het psychiatrisch ziekenhuis Bethanië te Zoersel. Gesprekken die ze daar voerde en het dagboek van haar zus Sofia, die worstelde met een depressie, vormen het uitgangspunt van haar indringede vreemde monoloog Wankelmoed. Het stuk bracht ze al een viertal keer. “De tekst staat vast, er wordt niet geïmproviseerd” deelt ze me mee. Eén zin uit de voorstelling blijft me bij: “Ik wil naar huis. Beter worden is niet fijn.”

Haar eigen monologen schrijven en acteren dit is wat ze wil doen in de toekomst.

 

Julie Cafmeyer
Het theaterstuk ‘Is this porn? No, this is love.’ gaat over het verzanden van een relatie. Julie staat op uit de sofa en zegt: “Het stuk wordt met twee gespeeld. Ik kies een man uit het publiek om met me mee te spelen.” “Ik” zegt iemand in het publiek. Julie kijkt hem ernstig aan en zegt: “Ik zal kiezen.” Het wordt stil. Ze kijkt naar elke man in het publiek en pikt iemand uit. Een korte uitleg wordt gegeven en het loopt los.

Julie Cafmeyer, theatermaker, heeft charisma. Ze beheerst het publiek en trekt de aandacht naar zich toe. Makkelijk is het niet voor de tegenspeler. Een dialoog met duistere lichtheid. De man uit het publiek gaat volledig mee in het verhaal.
Op het einde van de voorstelling vertelt Julie over de recensies, over de brief van een toeschouwer. Schrik voor kritiek heeft ze niet. Een ontdekking.

STRAFFE POÊZIE

Dichter des vaderlands presenteert
poëzie: Els Moors, Laurence Vielle
pianoforte: Guy Van Waas

Zacht pianospel vult de zaal, niet zo vanzelfsprekend in een gerechtszaal. Twee dichters dragen hun teksten voor. Ingetogen volgt een select publiek de poëtisch-muzikale voorstelling HAYDN.

Graag citeert KUNSTPOORT een gedicht van Els Moors. Het maakt deel uit van een cyclus gebaseerd op de zeven laatste woorden van Christus. Die cyclus hoort bij de voorstelling HAYDN.

in deze bergen wil ik sterven
maar nog loop ik
op het hoofd
met mijn tenen in de mist

dit grauwe bos beeft onder mij
en kon ik de natte aarde bij de kachel zetten
binnendringen in de stormen
van t’heelal ooit alles in mij zuigen

met wijd gesperde open mond

ik zou voorover buigen
maar als ik ga liggen loopt de aarde
van me weg klein als een dwaalster

verdwijnt zij
in een grote stroom
Els Moors

STRAFFE STUKKEN

STRAF! nodigde alle Gentse musea uit een straf stuk uit hun collectie te selecteren.
Zo verraste het Gents Universiteitsmuseum ons met een selectie schedels uit de collectie forensische geneeskunde. Schoonheid zit soms in de minst voor de hand liggende ‘voorwerpen’.

Een namiddag lang dompelde KUNSTPOORT zich onder in de moeilijke problematiek van de geïnterneerde. Zelden krijgt het grote publiek die kans. Het is straf dat het team organisatoren van STRAF! hun bezoekers de neus op de feiten drukte. Misschien moet dit meer gebeuren?

 

INFO

Villa Voortman is een ontmoetingshuis voor mensen met een dubbeldiagnose
www.villavoortman.be/nl

OBRAIBAKEN Deze organisatie biedt ondersteuning op maat aan personen met een beperking. In hun deelwerking Ontgrendeld ondersteunen ze ondermeer geïnterneerde personen opgelsoten in de gevangenis of Forensisch Psychiatrisch centrum in Gent.
www.obrabaken.be/

 

tekst: Kathleen Ramboer
fotografie Eric Rottée en Kathleen Ramboer