Brief aan kunstenaar Walter Dermul

kramboer Geen categorie ,

Brief aan kunstenaar Walter Dermul
Brief van Walter Dermul aan kunstpoort

Gent, 8 april 2022

Dag Walter

Soms wou ik meer vrolijkheid in de kunstwereld: kunstcritici die minder zwaar op de hand liggende teksten schrijven, kunstenaars die kiezen voor kleur, speelsheid en eenvoud.
Sta me toe dat ik geen onderliggende thema’s in je werk zoek. Mag ik je schilderijen gewoonweg mooi vinden? Ze maken me vrolijk en geven me een vakantiegevoel zoals die KUNSTWERKT cover van vorig jaar. Zo leerde ik je werk kennen en ben er meteen voor gevallen!

Everything that happens

Het schilderij op de affiche voor je expo EVERYTHING THAT HAPPENS WILL HAPPEN TODAY is heerlijk nostalgisch. Ben jij het als jong volwassene, een schooljongen die de wijde wereld intrekt op zoek naar het echte leven, een weg banend, op zoek naar avontuur. Je, de jongen, draagt nonchalant een vermiljoen rood vest op de schouder. Wie weet had je van jongs af aan  gevoel voor kleur, een voorliefde voor de tertiaire bevreemdende kleuren van je huidige schilderijen? Had je pit zoals het vermiljoen rood pigment kwik bevat? Dacht je toen al: once upon a time word ik kunstenaar? Iedereen is trouwens kunstenaar of tenminste een creatief wezen. Joseph Beuys formuleerde het zo: Enkel kunst maakt het leven mogelijk-zo radicaal wil ik het formuleren. Zonder kunst is de mens in fysische termen niet denkbaar. … Ik zou zeggen dat de mens niet alleen uit chemische processen bestaat, maar ook uit metafysische gebeurtenissen. … De mens leeft slechts echt wanneer hij beseft dat hij een creatief, artistiek wezen is. … Zelfs aardappelen schillen kan een kunstwerk zijn als het een bewuste handeling is.” Dat besef had je ongetwijfeld reeds als jong volwassene.

HAPPY 22

Eén van je schilderijen met 2, op een zomerdag omhoog springende meisjes vol levenslust, draagt de titel HAPPY 22. Ik kan me voorstellen dat je een gelukkige kunstenaar bent zonder trauma’s en geniet van het schilderen in een atelier met heel veel licht.
Enkele werken zijn minder uitbundig zoals die dromende meisjes in vale kleuren. RECENT WERK 2021. Wat betekenen die strakke elementen, zoals een kubus, een doos… in de BLACK BOX REVELATIONS? Ik geef nu toe, je werk is gelaagd. Misschien heb je 2 persoonlijkheden?

Je beeldtaal is uitsluitend figuratief: een mensenleven in beeld, van geboorte tot het ontslapen, meestal lichtvoetig. Het lijkt altijd lente op je canvas. Toch is er ook de reeks DISPLACED die je andere ik laat zien. Dat waardeer ik in je schilderijen, je schildert een breed spectrum aan emoties op een serene, eenvoudige mooie manier.

Hockney is niet ver weg, de magische wereld van het zwembad is ook één van je onderwerpen. Je schildert water als een stil rustig oppervlak zoals het leven ook kan zijn.

Pool
The Witness

Zelf ben ik fotografe, dat is de reden waarom ik een geschilderde pseudo-solarisatietechniek à la Man Ray bespeur. Naast bevreemdende kleuren creëert deze specifieke (gelijkend op pseudo-solarisatie in de fotografie) schildertechniek een wonderlijke soms angstige sfeer op enkele doeken zoals THE WITNESS en BURN YOUR BRIDGES DOWN. Ook hier getuig je van geen eenzijdige persoonlijkheid en een zeldzame kunde, het  beheersen van de verf.

Ik vernam dat je best laat je kunstenaars carrière gestart bent. Vind je dat erg? Een antwoord op mijn vraag vind ik in de tekst horende bij je komende expo EVERYTHING THAT HAPPENS WILL HAPPEN TODAY.
What is a day? What is a life?
Everything that happens will happen today


And nothing has changed, but nothing’s the same

And every tomorrow could be yesterday

And everything that happens will happen today

David Byrne & Brian Eno – 2008

Een hartelijke kunstgroet
Kathleen Ramboer

Beste Kathleen

Vooreerst, hartelijk dank voor je vriendelijke brief ! Het doet altijd plezier te horen van iemand die fan is van je werk. Ik ben inderdaad niet de artiest die getormenteerd door het leven in een achterkamertje werkt. Multatuli zei “Ik wil gelezen worden”. Wel, ik wil gezien worden. Dat geeft me de energie. De inspiratie komt echter van elders.

Ik schilder inderdaad nog niet zo lang – tenminste als je de jaren van letterlijk ‘zondag-schilderen’
niet meerekent. Ik zat in een totaal ander vak dat me helemaal opslorpte en me nauwelijks tijd liet om zelf creatief bezig te zijn.

Hoewel het helemaal anders had kunnen lopen. Op m’n 17de wou ik naar de academie in Antwerpen gaan. Maar m’n ouders wilden dat ik toch eerst unief probeerde. Zo geschiedde en zo belandde ik in de marketing. Ik heb er vele jaren doorgebracht, samen met heel wat fijne partners, collega’s en klanten. Maar ondertussen ben ik al ’n tijdje op een leeftijd gekomen dat ik korting krijg op het openbaar vervoer- en in musea. Naarmate m’n drukke beroepsactiviteiten wegdeemsterden, ben ik meer en meer gaan schilderen. Uitsluitend figuratief, uitsluitend olie op doek. Vandaag is het m’n full-time beroep. Ik schilder nu dagelijks, met even goesting, passie en (moet ik toegeven) ambitie als in m’n vorige beroep.

Dat ik me zo intensief kan wijden aan het schilderen beleef ik dus als een nieuwe start. Het is alsof ik na al die tijd terug beland ben op het punt waar ik had kunnen starten. Toen heb ik – min of meer toevallig – de weg naar rechts gekozen. Nu kies ik met volle teugen voor de weg links.

Ook in m’n privéleven hebben verschillende cirkels zich gesloten. En heb ik het geluk om opnieuw te kunnen beginnen. Het is een vreemd, maar prettig gevoel om jezelf zo te weten terugkomen op dezelfde plek als toen alles nog open lag. Ik koester het met beide handen. Daarom de quote van David Byrne. Alles is anders nu. En toch is er niets veranderd. Dàt is ook wat me inspireert. Het leven neemt je mee. Vaak sta je er weinig bij stil, maar het zijn soms kleine dingen die blijkbaar de rest van je leven bepalen. Dat is wat ik probeer te onderzoeken.

Daarom erg vaak jonge mensen, of zelfs kinderen. Alle wegen liggen nog open. Maar ik laat ze doen wat we zelf zo weinig doen : stilstaan en de keuzes overwegen. Dat symboliseer ik dan vaak met die kubus. Het is de black box – of is het een doos van Pandora – van hun toekomst. Wat wordt het, welke kant ga je uit ? Maakt het hen vrolijk of onzeker ? Gaan ze ervoor of immobiliseert het hen net ?

Of water, ook zo’n mooi symbool. Jij zwemt, maar het water gaat hoogstens wat opzij en sluit zich onherroepelijk, zonder enige herinnering, achter je. Je was er. Maar was je er ? (‘wasser’)

Enfin, ik zou nog wel ’n tijdje kunnen doorgaan met dat soort mijmeringen… Maar laat ik het hier bij houden.
Ach ja, misschien ben ik wel die jongen. Op de uitkijk – met dat vest op m’n rug, nog wat achter de hand. Misschien helpt dat opvallend rood om gezien te worden ?


Hartelijke groet,

Walter

INFO

www.walterdermul.be
https://www.instagram.com/walterdermul/

TENTOONSTELLING

Everything that happens will happen today

  • van zondag 15 mei 2022 – 14:00 uur 
    tot zaterdag 25 juni 2022 – 18:00 uur
  • De galerie is elke vrijdag- en zaterdagmiddag geopend
    van 14:00 tot 18:00 uur of op afspraak
  • Rivoli gebouw
    Le Neuf Gallery
    690 Chaussée de Waterloo 
    1180 Brussel 
  • https://www.leneuf.gallery/


Een Nederlandse schrijver in Oostende

kramboer Geen categorie , , , ,

Ontmoeting met auteur Gert-Jan van den Bemd

Schrijver Gert-Jan van den Bemd wacht me op in Oostende, aan de kusttramhalte Koninginnelaan, op wandelafstand van Brasserie Albert, locatie voor ons gesprek. Brasserie Albert maakt deel uit van het iconische adellijke Thermae Palace Hotel. Nostalgisch vlij ik me zachtjes neer in de lederen sofa. Kon ik me een koninklijker start van een interview voorstellen? Het imponerende Art Deco-interieur verstomt gelukkig niet ons gesprek.

Gert-Jan van den Bemd, wonende in Breda, verblijft een maand in Oostende, ooit de koningin der badsteden genoemd, de stad van Ensor, Spilliaert…, voor hem een inspirerende residentie. Kunstenaar Gert-Jan Van den Bemd is enorm veelzijdig: schrijver, fotograaf, wetenschapper, tekenaar, kunstschilder… Welke discipline komt er op de eerste plaats? Dat houden we nog eventjes geheim.

Kunstpoort Zelf kende ik je romans niet, daar komt nu zeker verandering in. Na wat research stel ik me de vraag: Ben je auteur van psychologische romans, thrillers of mogen we je boeken psychologische thrillers noemen? Kunnen we je boeken een beetje vergelijken met die van Peter Buwalda? Schrijf je gelijkaardige romans?
Gert-Jan van den Bemd Ik schrijf psychologische romans met een onderliggende spanning die je meeneemt in het verhaal. Ik won in 2016 de Pieter Aspe award voor spannende verhalen daarom denkt de lezer vaak dat ik thrillers schrijf.

De foto waar het allemaal mee begon en resulteerde
in de roman Branco & Julia

Kunstpoort Als schrijver en kunstenaar gebruik je oude foto’s als inspiratiebron. Het begon met de aankoop van twee foto’s. De verzameling die je uiteindelijk bijeensprokkelde, een drietal mappen, deden je als een rechercheur graven naar het verleden van een vrouw, geboren in 1926. Je nieuwste roman draagt de titel ‘Branco & Julia’. Vertel je wat meer over de inhoud?

Gert-Jan van den Bemd De roman handelt over curiosa- en antiekhandelaar Branco en kunstenares Julia. Beiden kopen los van elkaar oude foto’s op de Feira da Ladra, de rommelmarkt van Lissabon. Branco gebruikt ze als inspiratiebron voor een roman die hij wil schrijven, Julia ziet de foto’s als uitgangsmateriaal voor haar schilderijen. Hun gedeelde bezit leidt noodgedwongen tot een gezamenlijke speurtocht naar de herkomst van de foto’s en de vrouw die erop staat afgebeeld.

Gert-Jan van den Bremd met één van de drie foto mappen,
inspiratiebron voor zijn nieuwe roman Branco & Julia

Kunstpoort Je put blijkbaar uit eigen beleving. Bevatten je verhalen en romans altijd een vleugje waarheid? Zou je ook los van je eigen ervaringen kunnen schrijven?
Gert-Jan van den Bemd Ik vertrek inderdaad vanuit mijn persoonlijke leefwereld. ‘De verkeerde vriend’, mijn debuutroman, speelt zich af op een camping. In de aanloop van dat boek bracht ik zelf mijn vakantie door op een camping en fantaseerde over de impact van het nachtelijke campingleven op jongeren en de escalatie daarvan. Het opruimen van het huis van mijn vader na zijn overlijden vormde de basis voor mijn tweede roman, ‘Na de val’. Als de vader van personage Sofie Nauta volkomen onverwacht overlijdt, staat ze voor eenzelfde opdracht: twee huizen leegmaken, dat waarin ze samen met haar vader en oudere broer Max haar jeugd doorbracht en het appartement waarin haar vader de laatste jaren van zijn leven woonde. Mijn derde roman ‘Branco & Julia’ leunt nog dichter aan bij de realiteit. Ik beschrijf mijn eigen zoektocht.

Kunstpoort Ik lees vooraan in ‘Branco & Julia ‘Elke mens is van nature uit een collectioneur. Het zit in onze genen van toen we nog apen waren. We hebben het verzamelen nodig gelijk we eten en drinken nodig hebben’ Erik Vlaminck, Een berg mens onder witte lakens, 2019 Ik veronderstel dat je zelf ook een collectioneur bent?
Gert-Jan van den Bemd Jazeker, verzamelaar van oude foto’s. Ik hou trouwens een fotoblog bij waar ik columns publiceer, geschreven aan de hand van mijn ‘trouvailles’.

Kunstpoort Zie bijvoorbeeld: https://www.grandfoulard.com/2022/01/09/verontrustend-2/
Wat is er gebeurd? Wat gaat er gebeuren? Wie nam de foto? En waarom? Sommige foto’s stellen meer dan duizend vragen. Een foto zegt meer dan duizend woorden is een van de meest onzinnige stellingen over fotografie’.
Gert-Jan van den Bemd Erik Vlaminck vond het een eer dat ik zijn citaat aanhaal in mijn boek.

Kunstpoort Je nieuwe boek speelt zich af in Portugal. Kom je er vaak? Heb je veel opzoekingswerk verricht? Ken je Lissabon?
Gert-Jan van den Bemd Het eerste deel speelt zich af op de Feira da Ladra, de grootste rommelmarkt van Lissabon. Daar ben ik vaak geweest. De Franse Atlantische kust is het toneel van het tweede deel. Ook daar deed ik onderzoek.

Kunstpoort En is Fernando Pessoa een van je lievelingsdichters? Ik citeer uit je boek ‘O amor é que é essencial. O sexo é só um acidente.’ ‘Liefde is wat essentieel is. Seks is gewoon een ongelukje.’
Gert-Jan van den Bemd Niet echt. Fernando Pessoa kan je ook een collectioneur noemen, hij was een verzamelaar van personages. Niet tevreden met slechts één creatief alter ego, ontwikkelde de Portugese schrijver 72 onafhankelijke aliassen.

Kunstpoort Ik citeer nogmaals Fernando Pessoa ‘Leven is niet noodzakelijk, scheppen daarentegen wel’. Is schrijven voor je onontbeerlijk? Zou je zonder schrijven kunnen?
Gert-Jan van den Bemd Het scheppen heb ik nodig, het is obsessief. Als 17-jarige schreef ik al volop verhalen. Ik liet ze mijn leraar Nederlands lezen. Zijn enthousiasme motiveerde me verder te schrijven.

Kunstpoort Schrijf je met een pen, zoals Branco het personage in je boek, of verkies je toch de computer? En waarom?
Gert-Jan van den Bemd Onderweg, in de trein… bij het schrijven van notities gebruik ik een pen, zoveel prettiger dan op een laptop schrijven. Thuis werk ik rechtstreeks op de computer, dat is handiger bij schrappen, verbeteren, en het uitdiepen van personages… Schrijven is een eindeloos proces. De psychologie van de karakters moet kloppen.

Notitieboekje

Kunstpoort Heb je afzondering nodig om te schrijven?
Gert-Jan van den Bemd Ik voel me overal thuis, afzondering is niet noodzakelijk. Het buitenland daar schrijf ik graag. Waarom? Als je de taal niet beheerst is het super gemakkelijk je af te sluiten. Waar ik ook ga, ik heb een boekje bij me om te noteren en passages neer te pennen. Nu verblijf ik een maand in Oostende.

Kunstpoort Wat trekt je aan in Oostende?
Gert-Jan van den Bemd De zee oogt elke dag anders met luchten als schilderijen van Rothko. Dreigende, mysterieuze stranden herinneren je aan Spilliaert. Hier houdt de wereld op. De zee, dat is het einde. Oostende is schoonheid met een lelijk kantje: veel boeiender dan een cleane kunstmatige wereldstad als Singapore. In Oostende gluurt het surrealisme om de hoek. Toch blijf ik in Oostende de Hollander terwijl je in een wereldstad als New York, New Yorker wordt. De mensen zijn er open. Het romantische gevoel van bij een wereldstad te horen, bekruipt me daar.

Kunstpoort Je bent schrijver, fotograaf, beeldend kunstenaar en wetenschapper. Als fotograaf, vooral bij straatfotografie, is het belangrijk snel en raak te observeren. Wetenschap verlangt onderzoek. Ik veronderstel dat je veelzijdigheid helpt bij het schrijven. Is daar iets van te merken in je literair werk?
Gert-Jan van den Bemd Beroepshalve beschik ik over een onderzoekende geest. Ik ben endocrinoloog. 20 jaar verrichtte ik laboratoriumonderzoek naar kanker en osteoporose. Ik zoek naar oorzaken, vraag me af Waarom? Ik sta open voor waarneming en observatie. Dat helpt bij het vastleggen van de psychologie van personages, het uitdiepen van karakters.
Als fotograaf schrijf ik op mijn blog fantasiestukjes bij foto’s die deel uitmaken van mijn verzameling.

Foto’s kan je eindeloos interpreteren. Mijn scriptie ‘Wachten op de ronde van Lombardije’ handelt over hoe je met fotografie kan liegen of de waarheid kan vertellen. Ik won er de scriptieprijs van kunstacademie St. Joost in Breda en ’s-Hertogenbosch mee.
Verder komen mijn diverse skills van pas als redacteur van REALmag., een magazine over kunst, cultuur en wetenschap. https://www.realmag.nl/ We brengen elk jaar een themanummer uit. Het volgende nummer, met thema HOTEL, verschijnt gedurende de maand oktober.

Kunstpoort Wat haalt er tegenwoordig de bovenhand, fotograaf, wetenschapper, beeldend kunstenaar, auteur?
Gert-Jan van den Bemd Het is moeilijk kiezen. Ik ben nu 70% schrijver en 30% beeldend kunstenaar. Schrijven is een eenzaam beroep. Door je opzoekingswerk heb je wel de mogelijkheid talloze contacten te leggen. Dat maakt schrijven boeiend en zo stap je uit je isolement.

Kunstpoort Korte verhalen, gedichten en essays publiceerde je in verzamelbundels en tijdschriften (Tirade, Extaze, Elders Literair, Ballustrada, Op Ruwe Planken…). Schrijf je nog altijd poëzie?
Gert-Jan van den Bemd Af en toe schrijf ik nog gedichten, maar poëzie is lastig. Proza, een blog, een kortverhaal liggen me beter. Bij een roman leg je de grote lijnen vast, schrijf je een soort scenario. De rest is avontuur en dat is pas leuk.

Kunstpoort Lees je zelf veel van collega-schrijvers? Werkt dit niet remmend? Is dit nefast voor een eigen schrijfstijl?
Gert-Jan van den Bemd Bang voor beïnvloeding lees ik bij voorkeur geen andere fictie auteurs tijdens een productieve fase, niet gedurende een schrijfproces. Ik lees wel graag en veel, en hou van biografieën. Erik Vlaminck, Hugo Claus, de psychologische romans van Georges Simenon… boeien me. Vertaalde boeken lees ik minder.

Kunstpoort Op sociale media, via je site, ben je bekend onder de accountnaam Grand Foulard, vanwaar die naam?
Gert-Jan van den Bemd Grand Foulard is een metafoor voor de neiging van mensen om het falen te verbergen en tekortkomingen te camoufleren. Een Grand Foulard leg je op een versleten sofa. Ik til het doek graag op, onderzoek het verborgene.

Kunstpoort Ben je nu een volgende roman aan het schrijven?
Gert-Jan van den Bemd Inderdaad, mijn volgende roman speelt zich af in Breda en Oostende. De denkfase is nu aan zet.

Kunstpoort Daar kijken we als Vlaming alvast naar uit!

INFO auteur

https://www.grandfoulard.com/over-ons/
https://www.grandfoulard.com/
https://www.facebook.com/grandfoulard/
https://www.instagram.com/gertjanvandenbemd/
https://www.instagram.com/grandfoulard/
https://www.realmag.nl/

info Branco & Julia

https://www.standaarduitgeverij.be/aanbiedingsfolders/
vanaf 12 mei in de boekhandels
Ook via de online boekhandels leverbaar

tekst en foto Kathleen Ramboer

Seeftheater, na 40 jaar springlevend.

ericrottee Geen categorie , ,

Seeftheater, Seefhoek, … deze plaatsnamen roepen een zekere sfeer op van volkse gezelligheid. Een bescheiden vitrine, links een inkomdeur. Het is de eerste keer dat ik voor de deur van dit cafétheater sta aan het nummer 34 van de Diepstraat in Antwerpen, een kleurrijke, levendige buurt met tal van oriëntaalse winkels en restaurants.
Ik kom niet rechtstreeks in het theater terecht maar wel in een lange pittoreske gang die toegang verleent tot het theater en enkele huurwoningen. Ik stap binnen in een kleine ontvangstruimte met daarachter een bar en het theater.
Mijn gastheer is Michel Halin, artistiek coördinator van het Seeftheater. Een interessant gesprek met een bezielend persoon.

Terug in de tijd..

De geschiedenis van het Seeftheater vindt haar oorsprong in 1980 en staat kort beschreven op haar internetpagina, zeker de moeite waard om te exploreren. Meer informatie over de figuren die aan de basis van het ontstaan van het theater lagen, is jammer genoeg niet beschikbaar. 
De geschiedenis van Michel Halin, de huidige drijvende  kracht achter het Seeftheater, leggen we bij deze vast voor het nageslacht.
Michel rolde in 1985, rond zijn 30ste levensjaar, de theaterwereld in. Een groepje vrienden die een theatergezelschap vormden was op zoek naar een secretaris. Michel werd altijd al gedreven door alles wat met secretariaat te maken had en zag hierin een mooie opportuniteit. Als jongste van de ploeg wou hij vernieuwing brengen door modernere stukken te programmeren, andere regisseurs aan te stellen, … maar dat werd niet getolereerd.
Dan maar een eigen theatergroep oprichten die gedoopt werd tot ‘Het Jonathan Theater’. Plots was hij de oudste in een groep van kennissen (onder meer studenten van het Herman Teirlinck-instituut). Dit avontuur duurde ongeveer 3 jaar. Ondertussen kreeg hij rollen toebedeeld in het toenmalige Antwerps Amateurtheater. Het bekijken van video-opnames van zijn optredens overtuigde hem om cursussen te volgen. Daarna kwam hij terecht in het Noord Theater. In de periode 1994-1995 richtte hij weer een eigen groep op, het NKT. Daar leerde Michel de knepen van het theatervak. Hij ontpopte zich als een ware duizendpoot.

Kort na de eeuwwisseling werd hij opgebeld met de vraag om het gezelschap bij Seeftheater te vervoegen voor de productie ‘Zusje trouwt en dan is er champagne’. Deze samenwerking duurde een decennium lang. Daarna was het tijd om de theaterboot even af te houden.
Via een kennis bij het Noord Theater werd Michel gevraagd om een rol op zich te nemen, en kwam de bal weer aan het rollen en is hij dezer dagen de artistiek coördinator van het Seeftheater. Samen met Luc Van Nunen, voorzitter, neemt hij de leiding van deze organisatie op zich.
Het Seeftheater was van bij het ontstaan een cafétheater en dat concept werd nooit aangepast.
Het draait volledig op vrijwilligers en dat geldt zowel voor de acteurs als voor de logistieke medewerkers. Een acteur beperkt zich niet noodzakelijk tot acteren. Die springt eveneens in achter de bar of bij de opbouw van een decor. De organisatie van het geheel vraagt om een sterk management. 
Een blik achter de schermen …

Plannen is vooruitdenken

Bij het opzetten van de planning wordt rekening gehouden met diverse factoren. De acteurs, die in de meeste gevallen beroepsactief zijn, hebben nood aan wat vrije tijd tijdens het weekend. Vakantieperiodes en feestdagen zijn momenten waarbij publiek minder makkelijk gemobiliseerd raakt.

De programmatie vraagt een vooruitziende blik. De planning voor het komende seizoen – de namen van de stukken en van de acteurs, de beschrijving van de stukken –  is volledig beschikbaar op de website. Meer nog, de programmatie tot een eind in 2027 staat reeds grotendeels op papier.

Financiële slagkracht om verder te gaan

Het Seeftheater is volledig zelfbedruipend. Dat betekent dat alle facturen zoals huur, gas- en elektriciteitsrekeningen, … dienen betaald te worden van de inkomsten die enkel voortvloeien uit de verkoop van tickets en de inkomsten van de bar.
In een lang verleden kreeg het theater subsidies, maar dat behoort tot het verleden.

Een productie kiezen

Het Seeftheater wil zich vandaag profileren als ‘theater van de lach’. Corona heeft het leven voor veel mensen een stuk moeilijker gemaakt en de nood aan luchtig amusement doen toenemen. Een komedie trekt hierdoor meer publiek aan dan een drama, wat uiteraard belangrijk is voor het overleven van het theater.
Eenmaal die keuze gemaakt, gaat men op zoek naar een gepast stuk. Hiervoor bestaan gespecialiseerde websites. Michel: “Na een tijdje begin je de namen van auteurs te kennen. De meesten hebben een eigen website. Er zijn ook groepen, bv. op facebook, waarop die schrijvers bijeenkomen en hun nieuwe stukken publiceren. Bij belangstelling kan je gratis een leesexemplaar aanvragen. Ik heb ook contact met een 30-tal franse auteurs via een kantoor in Parijs. Op de vraag of ze akkoord waren met mijn voorstel om hun stukken te vertalen om ze dan in ons theater als creatie te brengen, kwam een positief antwoord. Deze piste is tot op heden nog niet in de praktijk gebracht.” 

Eenmaal een productie gekozen, kan het echte werk beginnen.

Een ploeg samenstellen

Wie zijn die vrijwilliger-acteurs? Velen hebben een professionele opleiding gevolgd maar oefenen het acteren niet beroepsmatig uit. Anderen hebben dan weer elders ervaring kunnen opdoen. Ook beginners krijgen hun kans bij het Seeftheater, meestal in een bijrol als opstapje in de theaterwereld.

Het theater kan beroep doen op een 60-tal acteurs die contacteerbaar zijn via een globale Whatsapp groep. Dit kanaal wordt gebruikt om de diverse stukken aan te kondigen met opgave van de speeldata en rollen. Geïnteresseerden kunnen zich als kandidaat melden. Op basis van die aanmeldingen wordt een tide-casting aangemaakt: wie komt best in aanmerking voor welke rol?
Wanneer de groepen zijn samengesteld wordt voor iedere productie een specifieke Whatsapp groep aangemaakt en kunnen de repetities georganiseerd worden.

Het is noodzakelijk dat het bestand van auteurs up-to-date gehouden wordt. Er is altijd een natuurlijke afvloeiing waardoor de zoektocht naar nieuw bloed een belangrijk aspect is.
Bovendien gaat het om vrijwilligers die geen eigendom zijn van het theater. Voor die mensen kan het leerzaam zijn om ook elders te gaan spelen. Sommigen verdwijnen tijdelijk en komen op een gegeven moment weer terug. 
Enkele keren werd samenwerking met andere theaters getest. Zoiets kan bv. nuttig zijn bij een crisissituatie, maar ervaring leert dat dit niet zo evident is als het lijkt.
Bij nood aan een regisseur of acteur kan dat op de website van Opendoek – waarvan Seeftheater lid is – gepubliceerd worden. Dan is het wachten of er respons komt.

Het publiek

Het publiek van het Seeftheater bestaat uit vaste en toevallige bezoekers.
De matinee-voorstellingen, op zondagmiddag, worden voornamelijk door ‘habitués’ bijgewoond.
De kennissenkring van de spelers maakt ook een belangrijk deel uit van het publiek. Stukken met grote bezetting zorgen dan ook voor een grotere opkomst. En bij deze laatste groep ziet men ook dat bezoekers op termijn evolueren naar het vaste publiek. Er wordt geen moeite gespaard om nieuw publiek aan te trekken. Alle bezoekers van vroegere producties krijgen regelmatig de Nieuwsbrief toegestuurd.
Twee a drie weken voor de première van een productie wordt ook de folder ruim verspreid.

Vandaag gebeurt de marketing ook meer en meer via de pers (Radio Minerva, Radio Express, ..) en gespecialiseerde culturele programmabladen (Antwerp Events, Uit in Vlaanderen, …). Michel bespeelt eveneens de social media als een ware pro: Facebook, Instagram, Twitter, Youtube, … niets van deze kanalen heeft nog geheimen voor hem.

Heeft het cafétheater een toekomst?

Michel heeft een duidelijke visie waar het theater binnen drie a vijf jaar moet staan: het publiek en de opvoeringen moeten elkaar bestuiven.

Het Seeftheater kan bij een voorstelling 47 bezoekers huisvesten. Er zijn geen plannen om het theater te verhuizen naar een ruimere plaats. De corona periode heeft een zware tol geëist onder meer op financieel vlak. Daarom is het belangrijk dat het publiek minstens gehandhaafd blijft maar – liever nog – uitbreidt. Momenteel wordt een productie ongeveer vijftien keer vertoond. Hoe meer vraag vanuit het publiek, hoe meer er kan gespeeld worden…. leuk voor de acteurs en beter voor de kassa.

Ook variatie in de programmatie kan hiertoe bijdragen. Zo zal in de zomer een Revue gebracht worden die Michel zelf regisseert en zal bestaan uit een aantal sketches, afgewisseld met muziek en interventie van een ‘stand-up comedian’.  Marco Ramirez, beroepszanger en ook organisator van Revues, komt dan meespelen en zingen. Het wordt een productie met 22 spelers.

Voor liefhebbers van cafétheater … niet twijfelen! Neem nu contact op met het Seeftheater en reserveer je tafeltje … gezelligheid gegarandeerd!

Een beginnend acteur met potentieel

Na de generale repetitie van de productie “Plasje doen?”, waarvan ik met volle teugen genoot, krijg ik Jacqueline, de toiletjuffrouw in de openbare genderneutrale toiletten van een station, in het vizier en strik haar voor een kort gesprek.

Haar echte naam is An Van Opstal. Ik sta perplex wanneer ik verneem dat ze met de hoofdrol in deze productie voor het eerst optreedt in een echt gezelschap.
Tijdens haar jeugd deed ze wel kleine opvoeringen en volgde ze in de Academie ‘Woord en Kunst’, maar dit alles viel stil, onder meer door familie-uitbreiding.
Later, na een ziekte kwam de vraag naar boven: “wat heb ik gemist in mijn leven?” Op die vraag kwam spontaan een duidelijk antwoord: op de planken staan! 
En alsof het in de sterren geschreven stond, viel haar oog op een oproep op Facebook: Seeftheater zoekt nog mensen. Veel nadenken hoefde ze niet te doen. “Ik spring gewoon.”
En dat is wat ze deed. Samen met haar 16-jarige zoon is ze in dit nieuwe avontuur gerold en beiden beleven de tijd van hun leven.

https://www.seeftheater.be
https://www.facebook.com/Seeftheater
https://www.instagram.com/seeftheater/

Tekst Magda Verberckmoes
Foto’s Eric Rottée

De geboorte van een kunstgalerie

kramboer Geen categorie

Van naaifabriekje tot TaLe Art Gallery

Wanneer ik aanklop bij Tanja Leys zijn de renovatiewerken druk aan de gang. De schilder kijkt me vriendelijk aan. De muren van de ontvangstruimte voorziet hij van een wit jasje. Het naaifabriekje, in gebruik van 1947 tot 1975, wordt klaargestoomd om diverse kunst te doen schitteren en kunst geïnteresseerden te verwelkomen. Waarom start iemand een kunstgalerij op? Tanja Leys gaf me met veel enthousiasme en passie een antwoord.

Kunstpoort Heb je kunst van huis uit meegekregen? Vanwaar die interesse voor kunst?
Tanja Leys Kunst kwam totaal niet aan bod bij ons thuis. Voor mijn job vertoefde ik veel in het buitenland, verbleef in prachtige culturele steden, bezocht er musea, galeries. De interesse voor kunst groeide. Schoonheid, design en kunst, daar hou ik van.

Kunstpoort Wat betekent kunst voor je?
Tanja Leys Kunst geeft me energie, laat me glimlachen. Ik hou van kunst en kunstenaars met een ziel. Hoe meer je kijkt hoe meer je ziet. Daarom bezoek ik het liefst musea in mijn eentje, ik laat er mijn fantasie de vrije loop en zoek het verhaal achter de kunst.

galeriehoudster Tanja Leys

Kunstpoort Waarom kies je voor het vak van galeriehouder en zeg je een succesvolle carrière in de farma&medische sector vaarwel?
Tanja Leys Mijn passie ‘schoonheid’ wil ik delen. Mijn verlangen naar verbondenheid en beleving kan ik waarmaken in TaLe Art Gallery. Kunst verbindt.
Mijn sales job stond in functie van winst. Cijfers dicteerden mijn leven. Creativiteit kwam niet aan bod. Verlangend naar werk met meer buikgevoel, zei ik vaarwel aan mijn sales job. Ik wilde niet langer geleefd worden. De carrière switchen van Lien Van de Kelder zijn voor mij een inspirerend voorbeeld. Ik beluister aandachtig haar podcasts.

Kunstpoort Wat vind je zo mooi aan een galerie runnen?
Tanja Leys De toeschouwer meegeven wat de kunstenaar voelt en waarneemt. Een kunstwerk is pas geslaagd als het weet te ontroeren, het publiek meesleept in het verhaal van de kunstenaar. Ik focus niet alleen op het resultaat, het kunstwerk, maar ook op de kunstenaar met zijn verhaal, zijn passies… Mijn missie is de kunstenaar centraal stellen. Een kunstenaar is is zeker zo belangrijk als zijn werk.

Kunstpoort Wat wordt het profiel van je galerie? Welk publiek wil je bereiken?
Welke disciplines of technieken wil je tentoonstellen? Breng je ook buitenlandse kunstenaars? Kies je voor figuratieve kunst?  
Tanja Leys Ik hou van diverse kunst, stijlen, disciplines… Alle kunst met een ziel kan aan bod komen. Naast figuratief werk ga ik ook voor abstract. Een mix van installaties, performances en alle vormen van mediakunst boeien me. Ik durf zelfs over de grens kijken. De deelname aan mijn eerste expo van de in Lissabon wonende Portugese kunstenaar, Daniel Mattar, is daar een bewijs van. Ook jonge kunst promoten is voor me een uitdaging. Ik ga me niet vastpinnen op uitsluitend beeldende kunst. Graag wil ik een podium bieden aan concerten, boekvoorstellingen, lezingen… Wat is er mooier dan een kruisbestuiving tussen diverse disciplines en artiesten? Countertenor Pieter De Praetere is bereid muziek uit te kiezen die accordeert met de tentoonstellingen. Op 5 juni, dag van de finisage van onze eerste expo, brengt hij een aperitief concert samen met pianiste Elisabeth De Loore. Met Lize Accoe, soulsinger (bekend van Ozark Henry en DeLaVega) zijn afspraken gemaakt om met een regelmaat originele en creatieve muziek performances te brengen, tijdens of tussen de verschillende expo’s.

Kunstpoort Hoe ontdek je de kunstenaars die je graag in je galerie een forum geeft?
Tanja Leys De laureaten expo’s van de kunstscholen vind ik boeiend. Ik bezocht de eindpresentatie van de HISK-laureaten van Brussel. Beurs-, atelier- en galeriebezoek zijn een must en dragen bij tot het ontwikkelingsproces van mijn galerie. Via de sociale media probeer ik een zicht te krijgen op het culturele landschap. Een combinatie brengen van origineel jong talent en gevestigde waarden lijkt me ideaal.

Kunstpoort Naar welke galerie kijk je op en neem je eventueel als voorbeeld?
Tanja Leys De gerenommeerde De Buck Gallery in New York en Saint-Paul-de-Vence, horende tot onze kennissenkring, volg ik met argusogen. Hoe gaan zij om met de sociale media, hoe posten ze berichten op Instagram en facebook?

Kunstpoort In je stoutste dromen, welke kunstenaar zou je graag vertegenwoordigen ook al weet je dat om allerlei redenen de gelegenheid zich niet zal en kan voordoen.
Tanja Leys Monet en Hopper staan aan bovenaan mijn favorietenlijst, ik ben mega fan.
Kunstpoort In mijn fantasie zie ik die Monet hier wel hangen, ideaal om het verlenen van karakter aan deze prachtige ruimte vol licht. Dagdromen mag altijd.

Kunstpoort Je koos voor witte muren, je ingang/ontvangstruimte (door kunstenaar Filip Hamerlinck je geboortetunnel genoemd) wordt de verrassing. Welke sfeer wil je creëren?
Tanja Leys Opterend voor een niet te strakke sfeervolle galerie voorzie ik uitnodigend meubilair, om te zitten, na te denken, een plek voor verstilling. Zelfs een kopje koffie drinken moet kunnen. Dit doel voor ogen, contacteerde ik Eveline Hoorens, verdeler van Panamarenko koffie.

Kunstpoort Je eerste expo opent op 1 mei, een symbolisch geladen datum, dag van de arbeid. Voelt het als arbeid deze galerie opstarten of is het fun?
Tanja Leys De symboliek van die datum is me ontgaan. Ik vond het een perfecte datum, start en finissage hebben beide plaats tijdens 2 lange weekends. Het is hoofdzakelijk fun en genieten.

Kunstpoort Heb je last van stress voor de opening van je galerie?
Tanja Leys De verbouwings- en renovatiewerken bezorgen me spanning en nervositeit, de opening van de galerie brengt enkel positieve, gezonde stress met zich mee.

Kunstpoort Het wordt een spannende race naar de opening. We wensen je in de toekomst heel veel succes met TaLe Art Gallery.

INFO

TaLe Art Gallery
Expo 1 
1 mei 2022 tot 5 juni 2022
kunstenaars
ANNE VANOUTRYVE I BARBARA BERVOETS I DANIEL MATTAR I FILIP HAMERLINCK I KRIS DEMUELENAERE I PHILIPPE BADERT

https://taleartgallery.be/
https://www.instagram.com/taleartgallery.be/
https://www.facebook.com/taleartgallery.be


CONTACT

+32(0)476 50 49 52
tanja.leys@taleartgallery.be
Vlierzeledorp 12A
9520 Vlierzele

Openingsuren
maandag gesloten
Dinsdag & woensdag
14:00-19:00 (enkel op afspraak)
Donderdag
14:00-19:00
vrijdag & zaterdag
14:00–18:00
zondag
11:00–17:00

Tekst en foto Kathleen Ramboer

De geschiedenis van het Rubenskasteel

bertvannoten2 Geen categorie

Zemst zwaait deuren Rubenskasteel open om toeristisch seizoen in te luiden: “Kasteelsites met potentieel krijgen nieuw leven ingeblazen”

Zaterdag is op het domein rond het Rubenskasteel in Zemst het startschot gegeven voor het toeristisch seizoen in de gemeente. Het is de eerste keer dat het Rubenskasteel opengesteld wordt voor het publiek. Tegelijkertijd heeft de gemeente een aantal tijdelijke bewegwijzerde wandel- en fietsroutes uitgestippeld.

93.000 carolusgulden: zoveel had schilder Peter Paul Rubens destijds borg voor het kasteel in Elewijt. De meester van de Vlaamse barok woonde van 1635 tot zijn dood in 1640 in ‘t Steen. Bijna 400 jaar later wordt het kasteel opengesteld voor het grote publiek, een tweetal jaar nadat het beschermd monument in handen kwam van Toerisme Vlaanderen.

“Het is een belangrijke historische plek”, aldus schepen van Toerisme Dirk Van Roey (N-VA). “De ligging is bijzonder: tussen Rubensstad Antwerpen enerzijds en Brussel anderzijds, de stad waar verschillende werken van Rubens te bezichtigen zijn. Het kasteel zelf toont dan weer de landelijkheid die Rubens ook in zijn werken heeft vertaald.”

“Belangrijke schakel”

Het openstellen van het Rubenskasteel kadert in het ‘Vlaams kastelennetwerk’ van Vlaams minister van Toerisme Zuhal Demir (N-VA). “Door hun ligging, uitstraling, historische waarde en hoog bezoekerspotentieel zijn kastelen een belangrijke troef voor Vlaanderen. Via Toerisme Vlaanderen blazen we een aantal kasteelsites die het meest potentieel hebben dan ook vol overtuiging nieuw leven in. Dit Rubenskasteel is daar het eerste van”, aldus Demir. “Samen met de kastelen van Poeke en Leut wordt het Rubenskasteel in Zemst een belangrijke schakel in ons Vlaams kastelennetwerk. We gaan binnen- en buitenlandse bezoekers de weg wijzen naar de talrijke kastelen en bijhorende verhalen die Vlaanderen rijk is.”

Bezoekers kunnen in bubbels van tien personen het kasteel ontdekken tijdens een dertig minuten durende rondleiding. Alle slots voor het openingsweekend werden ingenomen, goed voor een totaal van 1.100 bezoekers


Videograaf: Bert Vannoten

The making of…

kramboer Geen categorie , , , , , , ,

Lost in a different world

De lente is in aantocht, de pandemie ebt weg, tentoonstellen kan nu in alle vrijheid. Dit is de perfecte timing voor de tentoonstelling van beeldende kunstenaars Mark Soen (schilderkunst), Nadia Lampens (tekenkunst, schilderkunst) en Annemie Kooyman+ (beeldhouwkunst). Met zijn drieën zijn ze ‘Lost in a different world’ maar toch verbonden door een gezamenlijke expo.

Ooit had ik op deze prachtige locatie; Het Rustpunt, de kloostergangen van de paters Karmelieten te Gent, een tentoonstelling met kunstenaar Jean De Groote. Benieuwd naar hun ongetwijfeld andere aanpak vroeg ik initiatiefnemer Mark Soen om tijdens de opstelling een kijkje te mogen nemen achter de schermen. ‘Graag’ antwoordde de kunstenaar.

Het Rustpunt tijdens de opbouw van de tentoonstelling Lost in a different world – vooraan beeldengroep van Annemie Kooyman

De gezellige drukte in de met zonverlichte gangen geeft me een thuis gevoel. Tentoonstellingsbouwers Leo Verlinden en Martine De Mulder wisselen ideeën. Tekeningen en schilderijen van Nadia Lampens verdwijnen van de ene plaats naar de andere om later toch weer in de oorspronkelijke compositie te belanden. Het is een zoeken, aftasten, proberen, experimenteren om tenslotte te beslissen: zo tonen we dit kunstwerk aan het publiek.

Martine De Mulder hangt werk van Nadia Lampens op

Hoe gaan jullie tewerk? Martine De Mulder: Nadia Lampens bezorgde ons mappen barstensvol werk in diverse technieken, stijlen en onderwerpen. Het is onze opdracht orde te scheppen in deze ‘chaos’. We maakten drie stapels: mannenportretten, vrouwenportretten en werken refererend naar de eerste wereldoorlog. Daarna groepeerden we de verschillende technieken en stijlen. Zo konden we vlotter composities samenstellen. De werken van Nadia komen door hun diversiteit het best tot hun recht in een speelse kriskras ophanging. De encrochage van kunst is van kapitaal belang. Een minder werk moet je optillen en de schoonheid van een sterk werk mag niet teloor gaan door een ‘verkeerde’ presentatie. Mark Soen werkt in reeksen. Zijn schilderijen dicteren een lineaire ophanging. Terwijl de composities met werk van Nadia vragen om dichtbij te bekijken, zorgen de schilderijen van Mark voor een rustpunt, voor afwisseling. De schilderijen van Mark Soen beschouw je van op afstand, als een geheel om later dichtbij te kunnen ontdekken, de werken van Nadia, daar ga je in op. Martine De Mulder: een expo is pas geslaagd als de aandacht voor alle kunstenaars in evenwicht lijkt.

schilderijen van Mark Soen

Martine De Mulder en Leo Verlinden zijn een hecht team en op elkaar afgestemd.
De 2 tentoonstellingsbouwers vullen elkaar aan. Martine De Mulder: ik ben de denker, Leo de bron van ideeën. Hier werken we op gevoel en esthetiek, zonder vooropgesteld plan. Leo Verlinden: de kunstwerken moet je op de juiste manier in de context plaatsen. Martine De Mulder: een muur die afbladdert verstoppen we niet, het verval gebruiken we om de ‘tristesse’ in bepaalde tekeningen en schilderijen van Nadia Lampens te omkaderen.

Martine De Mulder en Leo Verlinden met beelden van Annemie Kooyman
werk van Nadia Lampens

Ondertussen zijn de ‘koppen’ van Annemie Kooyman uitgepakt. De tentoonstellingsbouwers groeperen de sculpturen aan de hand van techniek, materie, kleur en expressie. Leo Verlinden vindt de brede kloostervensterbanken ideaal om de beelden aan het publiek te tonen. Inderdaad vandaag streelt het zonlicht de koppen. De tentoonstellingsbouwers kiezen voor een vroegere opstelling van een beeldengroep; hoofden van een verschillend pluimage, letterlijk en figuurlijk. Annemie Kooyman+ was kapster, klanten fungeerden soms als model.
‘Koppen’ van Annemie Kooyman

Ik vraag Mark Soen waarom hij tentoonstelt? Natuurlijk wil hij verkopen maar dat is niet de hoofdreden. Het is een fijn gevoel als een werk een plaatsje aan een muur krijgt en zichtbaar wordt. Daar doet hij het voor. De meeste werken stelt hij nu voor de eerste maal tentoon en dateren van 2018 tot 2022. Wat is zijn ambitie? In een galerie tentoonstellen en veel kunnen overlaten aan de galerie zelf.

schilderijen van Mark Soen

Wanneer ik de kloostergangen verlaat, regelt Leo Verlinden de verlichting, want zonlicht dat is er niet altijd. Ik maak de bedenking; deze locatie mag ongetwijfeld concurreren met een galerieruimte met allure. Mark Soen kan Annemie Kooyman, mede exposant en overleden vriendin geen mooiere hommage bezorgen.

sculptuur van Annemie Kooyman

INFO

kunstenaars Nadia Lampens en Mark Soen

Lost in a different world

Annemie Kooyman, beeldhouwkunst
http://users.telenet.be/annemie.kooyman/
Nadia Lampens, tekenkunst en schilderkunst
https://www.facebook.com/nadialpns
Mark Soen, schilderkunst
www.marksoenart.com

Locatie: Het Rustpunt
Pandgang, klooster van de paters karmelieten
Ingang: aanbellen bij ‘Het Rustpunt’ Burgstraat 110/116 Gent
Daarna pijlen volgen

12 tot 24 maart 2022
maandag tot en met zaterdag van 15u tot 18u
zondag van 10 tot 12u en van 14u tot 17u

Tekst en foto’s Kathleen Ramboer

De was tussen juwelen en beeldhouwwerk

ericrottee Geen categorie ,

Het is een klein stadje naast het grote Brussel. Je stapt in een straatje beginnend aan de Brusselsesteenweg. Links en rechts staan “middle class” huizen. Links is een doodlopende weg die begint met een lange houten afsluiting. Het is een rustige en discrete wijk. Een beetje verder rijzen twee driegevel huizen op, trots en hoog met de garage onder het huis.  Elk jaar organiseert Katrien opendeur weekends gedurende de maand november. Binnen in de garage situeert zich het atelier voor beeldhouwkunst en daar worden ook de beeldhouwwerken tentoongesteld. Om de juwelen te bekijken moet je naar de voordeur stappen. Je belt aan en een charmante stem vraagt naar boven te gaan. Het atelier is op zolder, met veel lichtinval, hoofdzakelijk vanuit het westen.

Katrien, wie ben jij ? Een juwelenontwerpster of een beeldhouwster?

“Ik ben dertig jaar geleden met juwelen begonnen. Het is echt mijn ding, ik doe dat met veel passie. Toen ik de keuze maakte, twijfelde ik tussen de twee disciplines. In die zin is het een moeilijk antwoord. Uiteraard ben ik voornamelijk een juwelenontwerpster. Voor dat ik te oud werd, wilde ik beeldhouwen proberen om te kijken of het mij ligt. Vier jaar geleden heb ik de knoop doorgehakt. Ik wilde een collectie maken, ook van beelden, met het doel ermee naar buiten te komen. Hoe dat verder zijn leven gaat leiden, weet ik niet. Als ik het doe, doe ik dat niet voor mezelf. Uiteraard haal ik er veel voldoening uit.”

Leren

Katrien volgde de afdeling juweelontwerp aan de Academie in Antwerpen. Een bewuste keuze want ontwerpen vindt ze het belangrijkste. Voor het beeldhouwen volgde ze geen academisch parcours. Een half jaar les houtbewerken in Anderlecht bracht haar het nodige bij. Het was fysisch hard werk.

Ontwerpen en opbouwen

Ontwerpen is de kern. Katrien doet dat ontzettend graag. Voor haar juwelencollectie trekt ze zich terug in een bubbel. Na één of twee dagen begint de handenarbeid, opbouwen met was. Ze wil onmiddellijk een 3D voorstelling. 

Een beeldhouwwerk doorloopt een gelijkaardig proces. Zo is het ook begonnen. Ze dacht aan abstracte sculpturen. Op vakantie bedacht Katrien een sculptuur dat de basis legde voor wat ze nu doet… geen volledig maar een beschadigd lichaam.

Beschouw je de juwelen als kunst ?

“Een moeilijke vraag. Het is geen kunst met een grote K. Ik leun dicht tegen het ambacht aan. Voor mij is ontwerpen essentieel, dat is kunst, de uitvoering is toegepaste kunst.”

Maak je juwelen op maat?

“Tijdens de opendeurdagen vertrek ik meer vanuit mijn collectie. Juwelen op maat maakt minstens de helft van mijn werk uit. Dat is een meerwaarde die ik mijn klanten kan aanbieden. In overleg maak ik een ontwerp. Voorafgaand vinden verschillende gesprekken plaats, tot beide partijen akkoord zijn en de klant het echt ziet zitten waar ik naartoe wil. Dan pas volgt een definitieve fase. In de ontwerpfase is het noodzakelijk dat de opdrachtgever checkt of ik begrepen heb wat hij wil. Meestal zit het goed, ik behoed mij voor het creëren van een misverstand. Het is belangrijk elkaar te begrijpen. De klant apprecieert de tussenstappen en voelt zich dan ook geruster.” 

Vind je dat leuk, het op maat werken?

“Ik vind het enorm boeiend. Je weet voor wie je werkt, over wie en wat je aan het nadenken bent. Kinderen, partner, het overlijden van familieleden kunnen aanleiding zijn tot een juweelontwerp. Het is fijn dat me gevraagd wordt iets te maken met een speciale betekenis: voor geboortes, zovele jaren samen zijn tot voor opgroeiende kinderen, dochters die volwassen worden, alles kan. Ik zie vele levensverhalen passeren, van alle generaties, zeer jong tot heel oud, dat maakt het voor mij boeiend, houdt de passie levendig. Ik ben altijd met een juweel bezig en elk verhaal dat ik verwerk is anders. Reeksen ontwerpen om te verkopen in winkels, betekent productie, want je moet leven, een inkomen hebben. Verkopen is voor mij niet het belangrijkste. Ik wil gepassioneerd bezig blijven en voeling hebben met mijn klanten.”

Tijdloze juwelen

“Mijn bedoeling is dat als klanten nu juwelen kopen, ze ook waardevol zijn voor hun kinderen, de volgende generatie. Soms kan een juweel in een tijdperk gesitueerd worden … bijvoorbeeld in het begin van deze eeuw. Ik zou met twee collecties per jaar kunnen werken en ieder jaar opnieuw mensen aantrekken voor verkoop. Zo ben ik niet. Als unieke stukken verkocht zijn … dan komen er nieuwe. Juwelen die er al 5 jaar liggen ga ik niet wegdoen. Als ik daar nog achter sta, dan bewaar ik ze. Voor mij zijn die evenveel waard als mijn nieuwe ontwerpen. Zo redeneren volgens mij ook mijn klanten. En dat is de bedoeling. Ik zoek doelbewust geen thema’s, dat wil ik niet. Ik wil passioneel ontwerpen, Ik wil geen vluchtige dingen creëren. Ik heb al stukken terug gekregen die ik in mijn beginperiode maakte. De kinderen komen er mee terug omdat ze er iets anders van willen maken. Dan smelt ik mijn eigen ontwerp, daar heb ik geen moeite mee.”

Het lijkt alsof sommige beeldhouwwerken vallen, in beweging zijn. Waarom deze benadering? 

“Dat is heel onbewust. Het heeft met de sterfelijkheid te maken…  beelden die niet af zijn hebben dikwijls een zekere tristesse. Soms is dat bewust hoewel ik geen droevig persoon ben. Het leven is wat het is en als je je ouders verliest, is dat een periode waar je met je voeten meer op de aarde terechtkomt. Waarom zou ik een gave figuur maken, niemand is perfect. De arm moet er niet aan maar in mijn hoofd zie ik die arm wel, voor mij hangt die daar aan. Er zijn er een aantal die vallen. Er zijn er een aantal die een sprong maken. Waar ze eindigen weet ik ook niet.”

Je hebt meer kleine dan grote beeldhouwwerken?

“Ja dat klopt. Ik ben misschien iets te laat begonnen. Moest ik nu 30 jaar jonger zijn, dan zag ik wellicht die beelden grootser. Ik ben blij dat ik dit kan doen en ik hoop dat het nog lang kan. Een pensioenleeftijd bestaat voor mij niet. Zolang ik wil en kan doe ik verder. Op welk tempo weet ik niet. Ik doe alles graag zelf. Dat sluit niet uit dat ik ooit iets groot wil maken. Ik heb wel mijn fysieke beperkingen.”

Verkopen, winkels en klanten bereiken

Katrien verkoopt niet via winkels. 

“Dat is een zeer bewuste keuze. Omdat mijn stukken uniek zijn, is dat niet evident. Je wordt er snel mee geconfronteerd dat winkels geen interesse hebben in zuiver unieke exemplaren. In het begin werkte ik met galerijen in Knokke, Mechelen en Leuven maar ik haalde daar geen voldoening uit, ik wou geen duplicaten maken. Vermits ik geen ‘series’ maak maar werk met unieke stukken was het te lastig om de uitgeleende juwelen te missen wanneer ik mijn eigen klanten ontving in mijn eigen atelier.” 

“Mijn man en ik zijn dan begonnen met zelf een grote mailing op te starten om bekendheid te verwerven. En dit doe ik nog steeds. Ondertussen is er de digitale weg bijgekomen, wat een heel verschil maakt om je kenbaar te maken”. Nu gebruikt Katrien Facebook en Instagram zonder (betalende) reclame te maken. “Ik krijg veel reacties. Ik heb wel mijn lijst naar wie ik een flyer of email stuur.”

Wie koopt je juwelen, wie zijn je klanten?

“Iedereen. Mensen die het ambacht appreciëren en ook mensen die het unieke naar waarde schatten. Binnen de juwelen zit je, als je wil ontwerpen, al in een kleine niche. Als je geen winkel hebt, is de niche nog kleiner. Ik heb al 30 jaar een eigen stijl. Bepaalde klanten volgen mij al vanaf dag één tot nu.”

Zijn dat andere klanten dan voor je sculpturen? 

“Mijn beeldhouwwerk zit nog niet in de lift. Eind 2019 kwam ik ermee naar buiten. Dan kwam Corona. Er is nu een breuklijn, maar dat komt wel terug, we zien wel. De klanten zijn sterk geïnteresseerd maar beeldhouwwerken te koop aanbieden is totaal anders dan juwelen verkopen. Ik denk dat de aankoop van een beeldhouwwerk anders verloopt waarbij de klant er na verloop van tijd op terugkomt. Hij wil een beeld om een specifieke reden.

De was als link

“Ik doe geen object op een dag. Ik werk tegelijkertijd aan verschillende creaties. Ik moet altijd met veel dingen tegelijk bezig zijn. Van mijn juwelen moet ik af en toe afstand nemen om ze later terug te bekijken. Met beeldhouwwerken is dat net hetzelfde. Het gebeurt dat ik een beeld na één of twee jaar terug vastneem en er een heel andere houding aan geef. Ik kan constant correcties aanbrengen. En daarom werk ik graag met was en niet met klei. Met klei lukt dat niet, klei hardt uit. Op een bepaald moment moet je zeggen: “Nu blijf ik eraf.”

Website: https://katrienvanwambeke.be

Facebook: https://www.facebook.com/katrienvanwambekejuwelen

Instagram: https://www.instagram.com/katrienvanwambeke/

Eric Rottée Tekst

Katrien Van Walmbeke & Eric Rottée Foto’s

Een tip voor Valentijn: Vitrines d’amours 2022

kramboer Geen categorie , , , ,

Kunstwandelparcours Gent Linkeroever
5 tot 20 februari 2022

Liefde en kunst vormen een mooi paar dat bewijst het kunstwandelparcours op Gent Linkeroever. 57 lokale handelaars, bedrijven, horeca… slaan de handen in elkaar en organiseren vol liefde een gepassioneerd kunstparcours om u tegen te zeggen. Marieke Selhorst van Het Objectief zorgde voor de coördinatie en leidde alles in goede banen. Foto’s, schilderijen, collages, teksten… allen gecreëerd in teken van de liefde laten je dromen over al wat en wie je lief is.

Foto van de liefdevolle opening op 5 februari door Marieke Selhorst van
Het Objectief en Jos Lips van café de loge in koffie eethuis Huset

Om zijn lezers warm te maken en op weg te zetten spotte Kunstpoort enkele kunstwerken op hun locatie.

Inge Stam

Inge Stam
ILLINOIS
Onderbergen 35
https://www.instagram.com/inge_stam/

Fotografe Inge Stam nam de foto in Tamri, een klein stadje in Marokko in de buurt van Agadir. Het was op een maandag, op een ‘soukdag’, een dag waarop iedereen uit huis is. Op de hoek van een hoofdstraat viel haar oog op een merkwaardig huis met schilderachtige rood/roze/oranje kleuren. Het verkeerslawaai verdween op de achtergrond, dit beeld bracht haar tot rust. De rode bloem op de voorgrond brengt haar terug naar dat moment van innerlijke vrede en laat beseffen dat  liefde overal om ons heen is.



Francis Vanhee

Francis Vanhee
COPYRIGHT
Jacobijnenstraat 8
https://www.instagram.com/vanheefrancis/

De foto’s van Francis Vanhee zijn meer dan een druk op de knop. Ze zijn het resultaat van fotografie en schilderkunst. Zijn beelden overstijgen het alledaagse en zijn onconventioneel.
“Vanhee fotografeert zijn subjecten in al hun rauwe naaktheid en dirigeert hen in bochten die de limiet van de menselijke vorm op proef stelt. Zijn beelden zijn intiem, met momenten ongemakkelijk en confronterend. Ze getuigen van een volledige overgave aan de kunstenaar”. Tekst Eva Nowe, boek Francis Vanhee NOW ALL YOUR FRIENDS ARE GONE


Eddi Dewinter
DE DANSENDE KAMEEL
Burgstraat 15
https://www.instagram.com/eddidewinter/

Between the lines – Eddi Dewinter

Eddi Dewinter is een duivel doet al. Hij fotografeert, schildert, maakt installaties, tekent cartoons en maakt heerlijke assemblages. Vaak zijn het pittige werken met heel veel humor maar ook teder, sensitief en poëtisch.

Eddi over zijn werk voor vitrines d’amour
print collage BETWEEN THE LINES: ‘All the poems I wrote to you had the fragility of butterfly wings but you didn’t even try to get the beauty of my words.’

Moon skin – Eddi Dewinter

print collage MOON SKIN: ‘Between the white milk mists, while I was sleeping, the moon tattooed with tender fingers the rune characters of your name under my deep blue skin.’

We zijn allen sprokkelaars op het immense strand van ‘liefde’  en soms is ons hart een sluimerende vulkaan, borrelend van verlangen, of zoals Neeltje Maria Min het zo ontroerend mooi verwoordt: ‘Voor wie ik liefheb wil ik heten.’


Sylvia Konior

Sylvia Konior
VINOGRADORFF
Ajuinlei 15
https://www.instagram.com/sylviakonior/

Bij Sylvia Konior kleurt de liefde duidelijk felrood. De vrolijke foto maakt je warm van binnen. Ook al giet het water en is de lucht vaal grijs, het zelfportret van Sylvia Konior tovert bij iedereen ongetwijfeld een glimlach op de lippen. Sylvia Konior is DE fotografe van zelfportretten. Zij is het model maar haar echte onderwerp is de vrouw in al haar facetten.



Jelle Van den heede

Jelle Van den heede
TAVONTUUR
Burgstraat 137
https://www.instagram.com/jelle.vandenheede/

Jelle Van den heede is een multidisciplinaire kunstenares. Ze maakt collages, illustraties, grafiek en fotografeert. Voor Vitrines d’amour 2022 kiest ze een collage. De titel zet ons op het spoor: Forbidden fruit IIIIII. Decoratieve ornamenten die het beeld alle eer aandoen zorgen voor een rustige esthetiek.





Christina Mignolet

Christina Mignolet
PEPER
Peperstraat 55
https://www.instagram.com/christinamignolet/

Wanneer je de  verstilde schilderijen van Christina Mignolet aanschouwt, is het alsof je een wondere droomwereld binnenwandelt. Zachte blauwige tinten maken haar werk sprookjesachtig. Opgelet de tere transparante verflagen brengen je op het verkeerde pad. Haar thema’s zijn pijn, verdriet, eenzaamheid, onschuld. De titels van de hier getoonde werken ‘Mea Culpa’ en ‘Silence of a lamb’ proberen je meer te vertellen.



Info

Een brochure met parcours en deelnemers is gratis te verkrijgen op de deelnemende locaties. #vda2022
https://www.linkeroever.gent/linkeroever/vda2022

tekst Kathleen Ramboer
fotografie copyright deelnemende kunstenaars en Kathleen Ramboer

De dichterlijke schilderkunst van Sarah Strosse

kramboer Geen categorie , ,

Wat Sarah Strosse schildert is pure poëzie. Als het nu een plant ‘Fade away’, een steen ‘Solitaire’ of speelgoedbootje ‘Our last Farewell’ is, haar onderwerp dompelt ze onder in een bad van grijsblauwe tinten, Pruisisch blauw en burnt sienna. Haar schilderijen stralen een vreemde, melancholische schoonheid uit. Sarah Strosse neemt de kijker bij de hand en laat hem verdwijnen in een meestal klein canvas met donkere dalen en spitsen, blauwige graslanden…  Een mystieke sfeer is nooit ver weg. Sarah Strosse laat je luisteren naar de stilte.

Fade away – 2022 – 160op116 – olieverf op doek

Natuur: doods, dor, donker en kleine bergstenen vormen de rode of beter de blauwe draad in haar werk. Haar schilderijen verraden een liefde voor de dichtkunst, voor de lyrische zinnen van Rainer Maria Rilke. De gedichten van Rilke sluiten aan bij haar belevingswereld, ze houdt van verstilling en laat graag haar gedachten de vrije loop.

Toepasselijk gedicht
Herfst
Rainer Maria Rilke
vertaling Peter Verstegen

De bladeren vallen – als uit oneindigheid,
als dorden er verre hemelse gaarden;
ze vallen met afwerende gebaren.

En ’s nachts, dan valt de zware aarde,
weg van de sterren, in de eenzaamheid.

Wij allen vallen. Het geldt ook deze hand.
En zie naar de andere: het is in allen.

Toch is er Iemand die dit algemene vallen
oneindig teder met zijn hand omvat.

Haar schilderijen illustreren niet alleen een liefde voor de poëzie van Rilke maar ook een oprechte ongerustheid om de natuur. Ze is bezorgd om de mens an sich die een immense rol speelt bij het verdwijnen van zoveel natuur. Titels als ‘Bosbrand’ ‘Fade away’ spreken voor zich. Het sensitief schilderen van dorre takken staat symbool voor destructie.
Toch kan je Sarah Strosse niet depri noemen. Haar bergen, takken, landschappen vertonen een vleugje romantiek, verstilling en magie.

solitaire – 18op24 – olieverf op doek

Dat magische vind je ook terug in haar ‘stenen’. Deze brengt ze na een reis in de bergen, na het aanschouwen van de Matterhorn, als trofeeën mee naar huis. Met de juiste belichting, op een donkere achtergrond verandert een banale steen in een boeiend intrigerend voorwerp. De stenen krijgen van Sarah Strosse een tweede leven op het canvas. Ze trillen in het licht en lijken te zweven door het heelal. Gaan ze ergens heen? De stenen zijn de stilte en ook stille getuigen van een ver verleden. Wat haar triggert is het ‘technisch’ schilderen, het weergeven van vorm, structuur en materie in een spel van licht en schaduw. Enkele zoals ‘solitaire’ ‘stenen 3’ ‘undefined’ doen me denken aan ‘De blauwe teil, 1907’ van Léon Spilliaert. Kan het de kleur of de mystieke contemplatieve sfeer zijn die dit teder meesterwerk oproepen? De meeste van haar ‘stenen’ schilderijen zijn klein, 18x24cm, 31x27cm… en toch monumentaal, groots in hun kleinheid. De ‘stenen’ schilderijen ervaar je van dichtbij, je gaat erin op en kruipt erin. Kijken blijkt een intieme ervaring. Soms schildert ze de stenen opnieuw, ‘undefined 2’, een tweede maal op groot formaat. De beslotenheid gaat verloren en er komt meer ruimtelijkheid in de plaats. De kijker is er minder bij betrokken en neemt afstand. Ik maak de overweging: ook de piepkleine werken van Robert Devriendt mag je niet groot denken. 

undefined – 31op27 – olieverf op doek

Tussen de ingetogen doeken schreeuwen ‘Transit Hall’ en ‘Landschap 1’ geborsteld op groot formaat in uitbundige kleuren om aandacht. Hier toont Sarah Strosse haar vrolijke kant. De intimiteit van stenen op klein doek heeft ze verlaten voor het brede borstelwerk op groot formaat. Het voelde goed en natuurlijk, vertrouwt ze me toe. Deze doeken zijn seizoensgebonden. Transithall is geïnspireerd op een luchtfoto van een luchthaven. Een kunstenaar heeft beslist meerdere identiteiten.

Transit Hall – 105op150 – olieverf op doek – 2020

Het gebeurt dat er 2 werken op stapel staan. Dan schakelt de kunstenaar van groot naar klein en van klein naar groot. Sarah Strosse houdt van afwisseling. De intense wisselwerking van de 2 werken geeft voeding aan gemoedstoestanden. Zo kan ook uitbundig en totaal verschillend werk geboren worden.

Heeft ze het moeilijk als een werk het atelier verlaat?
Volgens Sarah Strosse voelt het dubbel. Ze schildert niet met het idee haar werk ooit te verkopen maar uit passie. Ze voelt de noodzaak om haar gevoelens aan het doek toe te vertrouwen. Het is wel fijn als een kunstliefhebber van je werk houdt en ervan geniet. Eenmaal weg uit het atelier, voelt het aan als een gemis, een ruimte die moeilijk op te vullen is.

We hopen dat Sarah Strosse in haar atelier de lege rechthoekige vlakken snel laat verdwijnen voor nieuwe avonturen op het doek.

INFO

https://beeld.be/kunstenaars/sarah-strosse

https://www.instagram.com/sarah.strosse/

Tekst Kathleen Ramboer
Foto’s Sarah Strosse

Dichter Rob Van de Zande: een romanticus pur sang

kramboer Geen categorie , , ,
copyright foto Bernadette Van de Velde

Kunstpoort reporter Bernadette Vandevelde portretteerde dichter Rob Van de Zande voor de backcover van zijn weldra te verschijnen boek: Minnebrieven -Brieven aan Haar- uitgeverij Aspekt. Weldra kleurt op Valentijn de liefde donkerrood. Als aanloop naar deze feestdag van de liefde laten we graag een ‘minnedichter’ aan het woord. Zoals het een schrijver past, antwoordt hij het liefst schriftelijk op onze vragen.

Kunstpoort Wanneer ontdekte je dat je graag schreef?
Rob Van de Zande Het gekke hieraan is dat ik eigenlijk nooit graag heb geschreven. Van bij het begin voelde het al aan als iets dat ik moest doen, niet iets dat ik graag deed.

Kunstpoort In welke levensfase ben je beginnen schrijven?
Rob Van de Zande Als prille twintiger.

Kunstpoort Je bent een klassiek dichter. Is er nog interesse voor klassieke dichtkunst?
Rob Van de Zande In de tijd van de Romantiek was er interesse in klassieke dichtkunst – het was toen de enige vorm van dichten die populair was. Heden ten dage is er meer interesse in moderne poëzie. Men leest liever hippe woorden, die de identiteit van de maker verraden, dan archaïsche raadsels, denk ik.  

Kunstpoort Vind je je sonnetten toegankelijk voor een groot leespubliek? Is het een niche? Vind je gemakkelijk een uitgeverij?
Rob Van de Zande Nee, toegankelijk voor een groot leespubliek zijn ze niet en zullen ze waarschijnlijk ook nooit zijn. Een niche? Beslist niet. Nu is het gemakkelijker voor me om een uitgeverij te vinden dan pakweg vijftien jaar terug. Maar dat heeft te maken met de kwaliteit van mijn werk. Iedereen groeit naarmate men het vaker doet. En dat was in mijn geval niet anders. Het duurde jaren vooraleer ik mijn persoon in de dichtkunst ontdekte.

Kunstpoort Waarom kies je voor sonnetten? Kan je daar in kwijt wat je echt wil zeggen? Waarschijnlijk moet je heel veel sonnetten schrijven om in het in de vingers te krijgen of gaat het bij je vanzelf?
Rob Van de Zande Aanvankelijk schreef ik voornamelijk kwatrijnen en korte verzen. Pas in mijn derde manuscript ben ik me echt gaan toeleggen op sonnetten. Een goed sonnet kunnen schrijven is als een ambacht, het vergt heel wat oefening en kunde. Zoiets – of je moet een wonderkind zijn – moet men leren. En hoe vaker je het doet, hoe beter je erin wordt. Je kan meer kwijt in een ballade dan in een sonnet, omdat je meer (speel)ruimte hebt. In een sonnet ben je gebonden aan de vorm en het rijm. In veertien regels ben je meer beperkt dan in dertig of veertig regels. Maar voor mij is dat nu de enige vorm van dichten, afgezien van mijn dichterlijk maatwerk, die ik opzoek én die mij opzoekt.

Kunstpoort Je werkt ook vaak in opdracht. Is dat niet moeilijker dan vanuit je innerlijke ziel te schrijven? Ontdek je zo onderwerpen, thema’s waar je anders nooit zou over dichten? Ben je meestal tevreden over deze ‘toegepaste’ dichtkunst?
Rob Van de Zande Ik schrijf altijd vanuit mijn ‘innerlijke ziel’. Anders zou het niet lukken. Een vers bij een beeld maken is een uitdaging. En op dat gebied zoek ik die maar al te graag op. Maar het is eerder een kwestie van erop of eronder. Of je hebt het in de vingers of niet. Beelden begeleiden met poëzie is niet iets dat je kan leren. Je kan het of je kan het niet.

Kunstpoort Wanneer ik je naam google vind ik vaak gedichten geschreven bij beeldende kunst. Je bent blijkbaar gespecialiseerd in dichtkunst op maat. Zo illustreerde je een kunstwerk van de overleden Daan van Golden met een gedicht. Valt het moeilijk een klassiek gedicht te schrijven bij hedendaagse kunst en/of abstracte kunst? Of zoek je net het contrast of de tegenstelling op?
Rob Van de Zande Zoals ik eerder schreef, het is een uitdaging. Toen Cor Gout, hoofdredacteur van het literair tijdschrift Extaze, me vroeg of ik iets wou schrijven bij een werk van van Golden, twijfelde ik niet. Meteen ging ik ermee aan de slag. En wat later stond het vers er. Let wel, ik had toen al een zestigtal beelden begeleid met poëzie, dus ik was niet bepaald aan mijn proefstuk toe. Maar voor zoiets kan je niet naar een leerschool, je kan het of je kan het niet.

Daan van Golden, Roses for Willem and Verena, c.a. 1975, papier, 51 x 41 cm.
copy right foto Literair tijdschrift Extaze

Als uit Victoriaanse tijden
Heeft hij ons thans geschapen:
Ranke blommen die verglijden
In timbres van woudknapen,
Leggen zij hun adem vast –
Waar wolk en vloed minnekozen
Blaas ik door m’n eedle kwast
Een tafereel vol blauwige rozen.

Rob Van de Zande
Liefderij 2020,
Uitgeverij Het Punt
ISBN 9789460795077

Kunstpoort Je publiceerde vier dichtbundels met als laatste – Liefderij Sonnetterie – Behalve poëzie schrijf je nu ook Minnebrieven -Brieven aan Haar- uitgeverij Aspekt.
Hoe anders voelt dit aan in vergelijking met poëzie schrijven? Kan je in je hoofd switchen van het ene genre naar het andere? Beschouw je deze Minnebrieven als poëzie in prozavorm?
Rob Van de Zande Correctie: Liefderij is de zesde bundel, die andere twee bundels hebben terecht hun ziel verloren. Ik werk in episodes van telkens drie of vier maanden. De ene keer werk ik vier maanden aan een manuscript met sonnetten, de andere keer aan een manuscript met minnebrieven. De brieven zijn eerder poëtisch dan prozaïsch, dus hoef ik niet al te veel te switchen. Ik zou het niet kunnen ook, prozaïsch schrijven, bedoel ik dan. Een proza-pen kan ik, helaas, niet hanteren.

Kunstpoort Zijn deze Minnebrieven een logisch gevolg of een vervolg op de gedichten? En waarom?
Rob Van de Zande De minnebrieven hebben weinig met de gedichten te maken. Afgezien van het feit dat ze gericht zijn aan dezelfde muze hebben ze niks met elkaar gemeen.

Kunstpoort Ik las een fragment van -Brieven aan Haar- op je blog van zondag 21 november 2021. Het taalgebruik laat me naar een tijdperk raden. In welke tijd mogen we deze ‘Brieven aan Haar’ situeren? Of beschouw je ze als tijdloos?
Rob Van de Zande Men schrijft vaak dat het personage in mijn bundels een 19e -eeuwse jongeling is. En in de brieven is dit niet anders. Ik schrijf telkens vanuit één en dezelfde ziel. Eén die nooit zal tanen of vergaan. Maar dat is meer een vloek dan een zegen.

Kunstpoort Is -Brieven aan Haar- biografisch?
Rob Van de Zande Brieven aan Haar is fictief, maar geschreven met een bloedende hand. Semi-biografisch dus.

Kunstpoort Mogen we je Minnebrieven romantisch noemen? Ben je een romanticus?
Rob Van de Zande Ze dateren vanuit een romantisch tijdperk. Ik heb ze geschreven in een staat van vervoering, dus ja, romantisch zijn ze wel, vind ik. Een romanticus, ik? Jammer genoeg wel ja, een romanticus pur sang. De vlam van een ware romanticus zal, hoe hevig de storm ook tegen de rozenblaadjes slaat, nooit echt doven.

Kunstpoort Ben je in je hoofd constant aan het dichten of gaat je poëtisch brein soms op slot? Vind je vaak inspiratie op vervelende momenten, midden in de nacht bijvoorbeeld of tijdens een boeiend gesprek wanneer je niet in de mogelijkheid bent iets te noteren?
Rob Van de Zande Kijk, voor mij is het dichterschap een leven op zich. Het is geen kantoor job, waarbij je in en uitklokt, en rechthebbend, uitkijkt naar vrije weekends en dergelijke. Nee, het is iets dat je overal waar je gaat meedraagt, meezeult beter gezegd. Maar ik heb er vijftien jaren geleden bewust voor gekozen en ‘contradictio in terminis’ kies ik er nog elke dag voor. Om op je vraag te antwoorden: je bent er voortdurend mee bezig, maar het is geen vorm van egoïsme; ik ga nog graag gesprekken, die niets met poëzie te maken hebben, aan. Meer nog, ik vind het boeiend en verrijkend iets bij te leren dat niets met mijn werk te maken heeft.

Kunstpoort Als je terugblikt op je eerste dichtbundel, ben je daar nog altijd tevreden over? Is je taalgebruik ondertussen veranderd?
Rob Van de Zande Tevreden is een groot woord, maar het is een natuurlijke gang van zaken; in die zin dat je pas goed wordt naarmate je het vaker doet. In het begin is het steeds wat zoeken, maar eenmaal je het gevonden hebt … En hetzelfde geldt met het taalgebruik. Al was ik, naar mijn mening, nooit echt modern in het taalgebruik. Jammer genoeg was de punt van mijn pen eerder dof dan glansrijk.

Kunstpoort Jou sonnetten zijn welluidende gedichten. Is een ritmisch, metrisch gedicht voor jou noodzakelijk voor een ‘goed’ gedicht?
Rob Van de Zande Wat is een goed gedicht? Ik denk dat iedere lezer dat voor zichzelf bepaalt. Er is niet echt een maatstaf, vind ik.

Kunstpoort Met welke dichters voel je je verwant?
Rob Van de Zande Ik zie niet echt een spiegel, maar een schim naast John Keats.

Kunstpoort Wie bewonder je onder de levende dichters?
Rob Van de Zande Bewonderen? Ik heb respect voor iedereen die een goede pen hanteert.

Kunstpoort Heb je nog toekomstplannen? Mogen we ooit een klassieke roman van je verwachten?
Rob Van de Zande Naast mijn dichterlijk maatwerk, zal ik me blijven toeleggen op het schrijven van sonnetten en minnebrieven. Maar een klassieke roman? Nee, helaas niet.

Kunstpoort Heb je een tip, kan je een dichtbundel aanraden, buiten je eigen dichtbundels, voor de lezers van Kunstpoort?
Rob Van de Zande Hangt ervan af wie wat wil, hé. In het algemeen durf ik te stellen dat ‘The Ballade of Reading Goal‘ van Oscar Wilde een aanrader is voor iedereen die goede, ritmische poëzie wil lezen.

INFO

http://robvandezande.blogspot.com/p/dichtbundel.html

http://robvandezande.blogspot.com/

Vraagstelling Kathleen Ramboer
Fotografie Bernadette Van de Velde