Geen categorie

Greenwich: Tic-tac, Tic-Tac, Tic-Tac

ericrottee Geen categorie

 

Een technische repetitie

“Het is juist”. “Ja, maar het is niet gemakkelijk, een halve centimeter en het is totaal anders”. De toneelmeester probeert de metronoom met die van de opname te synchroniseren. Deze avond heeft een technische repetitie van het toneelstuk Greenwich plaats. Morgen is de generale en overmorgen de première. Juist op tijd om alle technische kanten van de voorstelling op elkaar  af te stemmen. Tic-tac, tic-tac. “Licht, geluid en overgangen van acteurs, moeten op elkaar afgestemd worden” zegt Bart de regisseur.

Kristine: “ik moet door de deur met de rolstoel en het is nipt”. De overgangen, zoals de veranderingen van scène of de bewegingen van de acteurs, moeten geoefend worden.

Kristine rijdt naar de voorkant van het podium. “Waar zijn de toeschouwers?” vraagt Kristine. “Ik zal heel dichtbij komen”, “ik moet boven hun hoofd kijken”.

De familie van de glorieuze jaren ‘30

Tot op het einde van de jaren ‘70 dachten we dat de vooruitgang en de economische groei geluk zou brengen aan de mensheid. De koelkast, de stofzuiger, een moderne badkamer, een auto om op vakantie te gaan, deze elementen gaven die indruk.

Doch kwamen de eerste tekenen van een sluipende crisis in de staalindustrie en de mijnen. De families van de werknemers werden als eersten getroffen. Walter van den Broeck, de schrijver van het toneelstuk Greenwich, groeide in deze omgeving op. Hij situeert deze tragikomedie in die tijd.

Bart, de regisseur: “ Samen met Marc hebben wij een aantal toneelstukken van Walter van den Broeck gelezen. We hebben een stuk gekozen met spanning en humor dat het dichtst bij Stille Hoop lag, ons theatergezelschap.” Marc: “We hebben Walter ook gekozen vanwege de taal, dicht bij het volk, down to earth.”

De sociologische transgressie

Elisa, de moeder is afkomstig uit de gegoede burgerij, haar man, de vader, komt uit het arbeidersmilieu. Hun eerste kind heeft een psychische aandoening. De tweede dochter is sociaal geïsoleerd maar ondersteunt de hele familie in het dagelijkse leven. De moeder is verlamd, de vader werkloos. Dit is een zwaar plot.

Om het toneelstuk te laten evolueren introduceert Walter van den Broeck een extra-personage: Saturnino. Hij is een mysterieus figuur die een analyse maakt van de personages en die de toeschouwer toelaat om de geheimen van het gezin te ontwarren .

Een liefdesverhaal

Bart:”De klok (van de oudste dochter) mist haar wijzers. Die van de moeder loopt juist. Die van de vader loopt achter, die van de (jongste) dochter loopt voor.”

De pater familias is in feite niet betrouwbaar. Hij verwacht van zijn jongste dochter dat ze een ei perfect kookt. Hij kan niet communiceren met zijn oudste dochter. Hij zoekt werk maar verlaat het heel snel of wordt ontslagen. Hij zoekt tevergeefs naar een optimalisatie van het productieproces van zijn vorige job. Hij vertelt verkeerde verhalen aan de familie. Toch gelooft de moeder elke keer opnieuw wat hij vertelt. En de dochter ook. Ze willen erin geloven. De arrogante houding van de vader is slechts een dekmantel voor zijn onzekerheid. Het is Saturnino die, tijdens een hele emotionele scène, de beide ouders dwingt om tegen elkaar te zeggen dat ze van elkaar houden.

Een gezelschap, een familie

Bart: “Wij zijn een gezelschap waarvan de leden al 31 jaar samen spelen. De Stille Hoop. Vorig jaar hebben wij Marius gespeeld, met live muziek. Wij kennen de kwaliteiten van de verschillende acteurs en wij proberen hun kwaliteit zo goed mogelijk naar voren te brengen en ik denk dat u dat zal zien. Iedereen kan alles spelen. Maar er zijn dingen die toch beter zijn bij die of die persoon. Als je de luxe hebt om dat te gebruiken, dan moet je dat doen. Wij doen dat voor het publiek, dan moet je het zo goed mogelijk doen.”

Een familie kies je niet. Die groeit organisch. Walter van den Broeck beschrijft een familie met haar moeilijkheden. De rollen zijn gedefinieerd in het begin. Ze evolueren doorheen de tijd door interne en externe invloeden. De jongste dochter droomt bijvoorbeeld van weg te gaan en haar autonomie te veroveren. Op het einde van het stuk keert de familie terug naar de wijk waar ze begonnen is. Wij vermoeden dat de ouders deze wijk verlaten hebben vanwege de druk van de omgeving. De terugkeer naar Greenwich op het einde van het toneelstuk is een overwinning van de liefde op het lijden en op de omgeving.

Op de terugweg

Een deel van het publiek behoort tot de naaste omgeving van de leden van het toneelgezelschap. Mensen die elkaar sinds jaren niet meer gezien hebben, ontmoeten elkaar opnieuw. De sfeer tussen deze mensen is teder. Het verleden komt naar boven en wordt op weg naar huis verteld en besproken. Wat er gebeurde met de families, kinderen, wie met wie is getrouwd en de drama’s. Deze onderwerpen vinden wij, met de nodige spanning, terug in het toneelstuk.

Stille Hoop: https://m.facebook.com/destillehoop/?tsid=0.601780209339322&source=result

Tekst & Foto’s Eric Rottée

 

 

 

Zingen op zondag

kramboer Geen categorie , ,

Las Aceitunas

Las Aceitunas, de olijfjes, is een koor dat resoluut kiest voor het Spaanse lied. Zo treden ze in de voetsporen van de tuna’s. Tuna’s zagen het daglicht eeuwen geleden toen de eerste Spaanse universiteiten het daglicht zagen. Groepjes studenten zongen zichzelf begeleidend op gitaar en tamboerijn in herbergen en op pleinen. Zo voorzagen ze in hun levensonderhoud. Niet in het minst probeerden ze met hun muzikaal talent in de gunst te komen van plaatselijke schoonheden.
Las Aceitunas ontstond in de schoot van het volwassenenonderwijs. De Tuna’s inspireerden een groepje Vlaamse studenten Spaanse taal, studenten die toevallig ook een passie hadden voor het Spaanse lied.

De zanggroep met als dirigent Stefaan De Lange telt 27 leden, mannen en vrouwen. Het koor komt driewekelijks samen op zondagmorgen in Destelbergen. Ik woonde een repetitie bij, snoof de amicale sfeer op en voelde me onmiddellijk welkom. Zondag 2 juni 2019 zingen Las Aceitunas 12 liederen op een koorfestival in Middelburg.  www.middelburgvolkoren.nl
​Deze zondagmorgen stond in teken van het festival.
De liederen zingt het koor vandaag in.
Ritmische handbewegingen met de Ábanico geven het lied een zuiderse, levendige toets. Gitaristen begeleiden het koor.

Luc bespeelt de Bandurria, een mandoline-achtig snaarinstrument afkomstig uit Spanje. Het is wat wennen want voor Luc is de Bandurria nieuw.
Het tweede lied ‘Fonseca Triste et Sola’ dat het koor instudeert klinkt weemoedig in de oren. De dirigent geeft de zangers een hint: Laat het klinken als een herinnering, een beetje zuchtend.
Na een uurtje zingen kunnen de stemmen wat rusten en is er pauze. Tijd om een gesprekje aan te knopen met wat koorleden.

Luc met de Bandurria

Monique Verstraeten

In gesprek met enkele koorleden

Lut Dresselaers

KUNSTPOORT Hoe ben je bij Las Aceitunas terechtgekomen? Heb je voeling met de Spaanse cultuur?
Lut Dresselaers Ik ben er toevallig ingerold. Ik ken helemaal geen Spaans. Op vraag van de dirigent Stefaan De Lange zing ik bij het koor.
KUNSTPOORT Ben je een sopraan, een alt?
Lut Dresselaers Ik volg zangles en heb een breed spectrum zowel alt als sopraan. Stefaan De Lange verkiest mij als een sopraan.
KUNSTPOORT Heb je een muzikale opleiding genoten?
Lut Dresselaers Inderdaad een klassieke muziekopleiding. Muziek zit mij in de genen en is met de paplepel meegegeven. Thuis waren we met 11 kinderen en vormden samen een kamerorkest. Mijn kinderen zijn trouwens ook uiterst muzikaal. Het is fijn als je als gezin dezelfde passie hebt. Muziek verbindt mensen ook dit koor.

Willy Genbrugge dichter Thomas Rubico
info http://www.mens-en-natuur.com/activities/gedichtendag-girn.php

KUNSTPOORT Heb je interesse voor de Spaanse cultuur?
Willy Genbrugge Ongetwijfeld. Ik spreek na 14 jaar Spaanse les vloeiend spaans. Als Santiago Pelgrim ben ik vertrouwd met de Spaanse cultuur en leefwereld. Het begon met de liefde voor America Latina. Mijn zoon nam deel aan een uitwisselingsproject in Columbia en mijn schoondochter is een Costa Ricaanse. Vandaar dat ik Spaans wilde leren. Mijn lerares spaans Francine Baetens ligt samen met de dirigent aan de basis van het koor. Ook de Spaanse literatuur boeit me enorm.
KUNSTPOORT Heb je een muzikale opleiding genoten?
Willy Genbrugge Helemaal niet. Ik zong vroeger in een kerkkoor en zing nu in diverse koren. Ik heb een hoog en laag stembereik.
KUNSTPOORT De mannen zijn hier blijkbaar in de minderheid.
Willy Genbrugge Inderdaad we zijn op zoek naar goede mannenstemmen misschien kan je een oproep doen op KUNSTPOORT?

Claudine De Wilde

KUNSTPOORT Hoe leerde je Las Aceitunas kennen?
Claudine De Wilde Ik woonde enkele optredens bij en vond het tof. Ik ben nu een 2tal jaren bij het koor.
KUNSTPOORT Heb je een boontje voor de Spaanse cultuur?
Claudine De Wilde Om Zuid-Amerika te bereizen leerde ik Spaans later volgde mijn interesse voor Spanje. Ik wandelde een 6tal camino’s en hoop dit jaar de Camino de la lana te stappen. Het Spaanse binnenland trekt mij aan, niet de Costa’s.
KUNSTPOORT Genoot je een muzikale opleiding?
Claudine De Wilde Ik volgde geen notenleer en zing op het gevoel en gehoor. Ingezongen stukken stuurt Stefaan De lange via de computer naar mij. Door veel te luisteren en te oefenen lukt het aardig. Veel liedjes waren mij bekend door mijn Santiago tochten.

Yves Druyve, materiaal meester en manusje van alles

Een koor heeft niet alleen zangers nodig maar ook logistieke hulp en kennis.
Yves Druyve neemt deze taak voor zijn rekening
KUNSTPOORT Wat doe je zoal voor Las Aceitunas?
Yves Druyve Naast materiaal meester, klusjesman ben ik koffieman, de persoon die zorgt voor de catering.  Ik ben een duiker in Spanje vandaar mijn kennis van de Spaanse taal. Deze kennis kan ik gebruiken in het vertalen van de Spaanse teksten. Samen met de dirigent volgde ik Spaanse les. Zo ben ik hier bij het koor terecht gekomen. Mijn vrouw begeleidt het koor op de gitaar. Als ik vandaag het koor vergelijk met de beginperiode dan zie ik de kwaliteit stijgen.

Yves Druyve bezorgde me de tekst van het melancholische lied dat ik zo mooi vind:
Fonseca Triste et Sola

Ik heb het gevoel dat dit koor op de eerste plaats zingt voor het plezier. De koorleden heb ik leren kennen als een groepje vrienden die houden van de Spaanse cultuur, -taal en -lied. Muziek verbindt.

Info

http://las-aceitunas.weebly.com/

 

Tekst Kathleen Ramboer
Fotografie kleur Kathleen Ramboer
Fotografie zwart/wit
Bernadette Van de Velde

 

 

 

l’ AMATEUR

bertvannoten2 Geen categorie

 

l’ Amateur

EXPOSITIE

Fameus maakt zich klaar voor de laatste editie van de groepsexpo l’Amateur. Onder het curatorschap van David Katshiunga gaat l’Amateur dit jaar door in de oude museumruimtes van het Sterckshof. Meer dan 100 kunstenaars lieten zich inspireren door het door de curator gekozen thema ‘depression unveiled’.

L’ Amateur zal je ook nu weer helemaal verrassen. Kom en geniet van deze unieke samenstelling van diverse kunstenaars en werken en verdwaal voor een laatste keer in de wereld van l’Amateur.

CURATOR

De tentoonstelling wordt gecureerd door curator David Katshiunga en laat zien wat Antwerpen op gebied van amateurkunsten in zijn mars heeft.

JURY

De expo werd gejureerd door: Evelien Boden – David Katshiunga – Frederik Vergaert – Philip Aguirre – Tom Liekens – Adinda Van Geystelen – Isabel Van Bos – Maryam Kamal Hedayat
​
DEELNEMENDE ARTIESTEN

Sus de Meyer – Filip Keyaert – Monique Hertleer – Martine Voet – Mihaela Romanica – Melanie Bivacco – Henri Gosset – Geert Pas – Atilla Erdem – Luc Van Loock – Herta Krieger – Sofie Jansegers – Louise Goegebeur – Gudrun Michielsen – Mehmet Erdem – Piet Cosaert – Cédric Van herck – Pieter Rotthier – Ellen Jansen – Patrick Jansen – Xavier De Graeve – Marcel Truyens – Edwin Gebruers – Yoshi Claessens – Franca Biancali – Kristel Van Camp – Rudiger Wouters – Lucienne Dillen – Martine Theys – Joachim Vanderroost – Jef Bex – Michel De Smedt – Christine Morren- Nelly Vander Beeken – Ken Van Peteghem – Youri Vankerckhove – Maria Van Royen – Ann Verboven – Maryam Salamat – Patrick Lemineur – Filip Callewaert – Joelle Moureau – Bart Van den Broeck – Rudy Wuytack – Henri Laurent – Laurent Van Loon – Denitsa Desheva – Paul Van de Casteele – Paulina Kaval – Magda Debelder – Olivier Troost – Andrea Van Eyken – Nezha Attaf – Michel De deyne – An Thiry – Cathérine Martens – Sophie De Jaegher – François Van de Waeter – Evie Van den Broeck – Sien Godderis – Morgane Gielen – Lara Magnus – Honey Azamosa – Annemie Debelder – Jyoti Van Acker – Nathalie de Freitas – Giulio Napoletano – Claudia Baertsoen – Foad Mohammad – Chloë Nuñez-Garcia – Frederik Vaes – Janna Crombez – Annelien Hofmans – Denisa Teglas – Odette Claeys – Paulo Ferreira – Magda Huygens

SCHETSEN MET JAMES JONES

Op zondag 24 en 31 maart kan je meedoen aan schetslessen met James Jones.
Deze worden in het engels gegeven.

PRAKTISCH

Vernissage: 22 maart om 19.30u

De expo is vrij te bezoeken op 23 – 24 – 30 – 31 maart
van 10.30u tot en met 18.00u.

Locatie: Sterckshof, Sterckshoflei, 2100 Deurne

​MEER INFO

Jozefien Stevens
03 202 74 32

Fameus
Zirkstraat 36 – 2000 Antwerpen
info@fameus.be 03 202 74 35
https://www.fameus.be/l-amateur?fbclid=IwAR1MW00xroW-YJ5xevoLDh5GRbdVK5C0D8XjMmFucU38COxfq4T9Wf_MOzQ

VIDEOGAAF:  Bert VANNOTEN

3 schilders / 4 gangen

kramboer Geen categorie ,

Tentoonstelling van Maaike Aelbrecht – Mies Criel – Patrick Goditiabois

KUNSTPOORT bracht een bezoek aan de expo 3 schilders / 4 gangen in het Karmelietenklooster te Gent. De verstilde gangen baadden in het zachte middaglicht toen ik de lange gangen wat onwennig betrad. Een contemplatieve sfeer omarmt de schilderijen en geeft ze een bijzonder cachet. Drie kunstenaars die les volgen aan de Sint-Lucasacademie Gent hangen hier hun schilderijen te kijk: het resultaat van enkele jaren intensief bezig zijn met hun passie. Het is een mix van abstract en figuratieve kunst met soms een neiging naar het abstracte. De drie kunstenaars gebruiken Cobraverf en dit op een eigen wijze en met een persoonlijke techniek.

Patrick Goditiabois schreef een poëtische evocatie over hun kunstenaarschap, eigen kunst en de expo.
Laat je verrassen en opgaan in de sfeer van de pandgangen. Bekijk de schilderijen met deze tekst in het achterhoofd en misschien ontdek je een nieuwe manier van kunst beleven.

KUNSTPOORT citeert Patrick Goditiabois
Wat valt er te schilderen. Hoe of waarmee. Waarom? Waarom doe je zo iets als schilderen? Wat te schilderen? Is de werkelijkheid te saai?
Schilderend schept elkeen van lieverlede zijn wereld, zijn sfeer, een die is of was, of een die misschien nooit zal zijn.
Het onderzoek naar de mogelijkheid van een plek.
4 pandgangen.
Wandelen, kuieren, doorsteken, slenteren, dralen, stilstaan, verwijlen, keuvelen, mediteren… ‘t is de gang die uitnodigt, het licht valt binnen, in deze of gene, altijd anders, hemellicht in kwadratuur. En over gangen gesproken. Vluchtgangen. Geen een die ze niet kent. Van excuses tot verdwijntruuk.
Schilderend de vlucht vooruit, ontdoen van ballast, vergeten, herinneren… doorstomend richting je eigenste mezelfschap

1 2 3 schilders…

Groen groenige horizonten van schijnbaar licht…
Groen van wat zwart was …
zwartgeblakerde boomsculpturen en twijgen als frivole bladverademingen.
Blauwst blauwig diepblauw wegvluchtend vlak van hardbotsen van zachtheid omarmd door een witte stroom van leven.
Of is het schijn ? Vult het schijngroen de ruimte, draagt het vlak de wereld. ijlheid en uitzichtloosheid, inzicht laat het vermoeden wankelen.
De aarde en haar mysterie
Duisternis scheppen en het licht alvast bewaren licht achter de einder het scheppen van adem achter de kim van donkerte
Zo de plek klaar zetten voor wie ernaar verlangt, erin wil verwijlen.
Rood als het hart nog niet aan pompen toe van bloed te goed
Roos die onbegrensde mogelijkheid
Geel van bevrijding en toch, gemaskeerde aanwezigheid
Fascinerende kijk door een gordijn van mixtures van wat was en nu gestold in kleurenzweem van argwaan of argeloosheid
Wit blad, zwarte gat diep en paars van oneindigheid
Onaardse aarde heel en al van verdoken kwelling en goedmoedigheid De aarde zoals ze kan zijn…
Anders wordt het met de vlucht in wat was. Het slechte was er al. Wij zeker niet, denken we.
De dood en een andere duisternis, van wat was geen toekomst kleuren van besmeuren
Het verleden ontpuzzelen, een moment, een tijdshalte
Niets van verleden zit niet in het nu
Hier
Op deze plek
In deze gangen
Een gebeurtenis, het beeld, het icoon
Klein in het grootse de vergroting groots in het kleine
Kamers van verdwelming
Het licht staat niet eens aan de deur
Een huis doormidden half op half onder van weerspiegeling
In een zwart land van wit doorstreept
De man in een groene jungle van heup ter waterspiegel
Hoe woont die man
De man is afwezig
Kijkt niet eens
Ziet hij het wonder van het licht daar achter die onbereikbare kim?
Zij daarentegen, wat lichtgehavend, savoureert de onnozelheid van het bestaan in roos en ruit
Uitgeraamd in deze omheinde magnoliatuin
Magnolias forever
kijk, luister en sssavoureer…

Mies Criel

 

Maaike Aelbrecht

Patrick Goditiabois

 

 

Patrick Goditiabois

info

https://www.facebook.com/3-schilders-4-gangen-407381933402532/?epa=SEARCH_BOX
https://kunstpoort.com/tentoonstellingen/

Karmelietenklooster
Burgstraat 46
9000 Gent
van 15 maart tot 14 april 2019
elke dag van 10u tot 18u

contact

Maaike Aelbrecht m.maaikemaria@gmail.com
Mies Criel miescriel@gmail.com instagram @miescriel
Patrick Goditiabois p.goditiabois@gmail.com instagram @patrickgoditiabois

Tekst Kathleen Ramboer en Patrick Goditiabois
Fotografie Kathleen Ramboer

 

It almost seemed a lily

bertvannoten2 Geen categorie ,

Hedendaagse Hofjes nemen de zolder van Museum Hof van Busleyden over

De voorbije maanden ging een groep van tien maatschappelijk kwetsbare mensen aan de slag met de tentoonstelling It almost seemed a lily in Museum Hof van Busleyden. Onder begeleiding van fotograaf Wannes Cré en theatergezelschap Abattoir Fermé maakten ze een reeks ‘hedendaagse hofjes’ die je nog tot 13 maart in het museum kan bewonderen.

De tien deelnemers zijn trots op hun creaties. De nieuwe besloten hofjes, waar zij de afgelopen maanden hard aan gewerkt hebben, zijn nu klaar om aan het publiek getoond te worden. Op de bovenste verdieping van het Museum Hof van Busleyden, de plaats waar de echte Besloten Hofjes normaal staan, zijn nu hun kleurrijke kunstwerken te bewonderen. “Dit project is een mooi voorbeeld van hoe we kwetsbare doelgroepen willen betrekken bij zo veel mogelijk culturele en kunstactiviteiten in Mechelen”, zegt schepen van Cultuur Björn Siffer. “De Besloten Hofjes werden in een hedendaags jasje gegoten. Zo zie je maar dat kunst op heel veel manieren kan geïnterpreteerd worden.”

Partners CAW Boom- Mechelen- Lier, De Plek en De Loods werkten nauw samen met het museum om dit participatieve traject van het begin tot het einde te begeleiden. Fotograaf Wannes Cré liet de deelnemers kennismaken met fotografie en maakte samen met hen een fotoreeks geïnspireerd op de expo It almost seemed a lily en de topstukken van het museum die daarin te zien zijn. Samen leerden ze hun indrukken en emoties te vatten in beelden. Daarna begeleidde theaterhuis Abattoir Fermé hen om hun eigen Besloten Hofje uit verschillende materialen te creëren. De resultaten, een bonte mixed media verzameling, is nog tot 13 maart te zien in het museum. Schepen van Welzijn en Diversiteit Gabriella De Francesco spreekt van een geslaagd participatief project. “De deelnemers konden zich de afgelopen maanden even volledig uitleven op de Besloten Hofjes. Het is maar één manier van het organiseren van zinvolle dagbesteding, waar we volop op willen inzetten.”

Videograaf: Bert VANNOTEN

https://www.hofvanbusleyden.be/foto-en-mixed-media-traject

PRAKTISCH
2 tot 13 maart 2019
Museum Hof van Busleyden
Sint-Janstraat 2a
2800 Mechelen
Inkom inbegrepen in museumticket
www.hofvanbusleyden.be

 

Over de randen van mijn handen

kramboer Geen categorie , , ,

Jo Michiels, beeldend kunstenaar met een aparte inspiratiebron

In 2017 werd ik een eerste maal geconfronteerd met beeldend werk van Jo Michiels. Jo Michiels onderscheidt zich van andere kunstenaars omwille van zijn aparte werkwijze en inspiratiebron. Zie link kunstpoort https://kunstpoort.com/2017/07/03/tangere/
Hij timmert verder aan deze weg en met succes, het werk oogt subtieler dan voorheen.

Jo Michiels rondde in 2015 zijn opleiding Schilderkunst af aan de Academie van Gent. Tegenwoordig maakt hij abstracte tekeningen, collages en schilderijen. Het vertrekpunt voor zijn werk zijn retro-pornografische foto’s uit de jaren 60 en 70. Hij schildert de foto’s niet na. Noch een verhaal noch duidelijke emoties zijn terug te vinden. De nadruk ligt op compositie. Hij laat zich inspireren door de beweging van de gefotografeerde lichamen en de specifieke kleuren uit die periode, vandaar de eigenzinnige kleurcombinaties, geometrische vormen en organische lijnen. In zijn recent werk integreert hij lichamen uit pornografisch beeldmateriaal, de huid wordt letterlijk zichtbaar op de ondergrond als onderdeel van een abstract landschap. Nadien bouwt hij het beeld laag over laag op in een onorthodoxe mix van olieverf, acrylverf, acrylspray, houtskool, kleurpotloden, (was)stiften.

De tekeningen, collages en schilderijen zijn een zichtbare zoektocht naar compositie waarbij aarzelende en vastberaden acties elkaar afwisselen. Zijn beeldend werk is steeds een getuigenis van een eigen ontstaansproces. Afgelijnde vlakken, grillige vormen en lijnen verraden het overschilderen, afdrukken en wegvegen.

De tentoonstelling ‘Bodily Drawings’

Jo Michiels toont in zijn tentoonstelling Zebrastraat te Gent zie link https://kunstpoort.com/tentoonstellingen/ werken uit de reeks ‘Bodily Drawings’. Deze creaties zijn ontstaan gedurende de maand augustus 2018 tijdens een residentie in Hongarije @D’Clinic Studios en in zijn atelier najaar 2018 / voorjaar 2019.

In deze tekeningen, mixed-media op papier, wordt het lichaam gedeconstrueerd en nadien terug opgebouwd op een directe en intuïtieve manier. Het resultaat zijn abstracte tekeningen met een zichtbare voelbare referentie naar lichamen en lichamelijkheid.

Jo Michiels maakt kunst vanuit een behoefte aan een soort aanraking, de aanraking van het papier en huid op het papier. Huidhonger, volgens Van Dale: behoefte aan aanraking van de huid.

 

 

“Over de randen van mijn handen /
Tasten mijn handen /
Naar mijn andere handen /
Onophoudelijk”

Paul van Ostaijen

Info

Locatie Kunstplatform Zebrastraat 32

9000 Gent
kunstenaar maand maart

Open maand maart van 9u tot 17u
donderdag van 18u tot 24u
zaterdag en zondag van 14u tot 18u

Opening donderdag 7 maart 2019 om 20u

www.jomichiels.com

www.zebrastraat.be

Info persmap Jo Michiels
bewerkt door Kathleen Ramboer
beeldmateriaal Jo Michiels

Kunst in de publieke ruimte

kramboer Geen categorie ,

Kunst op het centrumplein van Sint-Baafs-Vijve herinnert aan een verloren vlasteelt

Sint-Baafs-Vijve profileert zich als een typisch Zuid-West-Vlaams dorp waar vroeger de vlasnijverheid voor de meeste jobs zorgde. Nu is de industrialisatie een feit. De installatie in de dorpskern ‘Vlaskapellen’ van Martine Platteau zorgt dat deze vlasteelt in de herinnering van de bewoners blijft hangen. Dit is het bewijs dat kunst in publieke ruimte zin heeft. De dorpskern van Sint-Baafs-Vijve gelegen aan de armen van de Leie, waar fietsroutes en wandelroutes elkaar kruisen en zilverreigers over de weiden vliegen, is dé geschikte plaats voor een ontmoeting tussen kunst, cultuur, bewoners en bezoekers.
Het hoe en waarom kreeg ik te horen van ontwerpster/kunstenares Martine Platteau en uitvoerder/ aannemer metaalconstructies/kunstenaar/ontwerper Willy Cauwelier.

Kunstpoort Is dit project het resultaat van een wedstrijd? Wie is de opdrachtgever?
Martine Platteau Het bestuur van Sint-Baafs-Vijve/Wielsbeke schreef een wedstrijd uit. Ze zochten een creatieve oplossing voor parkeerpaaltjes op het vernieuwde centrumplein. Dit plein is gelegen aan  de groene boorden van de Leie. De installatie moet verhinderen dat auto’s parkeren op de groene zone. Hun voorkeur ging uit naar mijn concept omdat ik refereer naar de vroegere vlasnijverheid in de streek. Het ontwerp bestaat uit stalen vormen geïnspireerd op ‘vlaskapellen’. De blauwe verlichting die door vele gaatjes bovenaan de vorm uitstraalt, refereert naar de vlasbloem. Deze 48 ‘Vlaskapellen’ betekenen respect voor het harde werk van de bewoners in de vlasteelt.
Willy Cauwelier De leegstaande vlasroterie op het centrumplein verwijst ook nog naar het rijke vlasverleden. Ze wordt weldra omgetoverd tot lofts. De vlaskapellen sluiten hier mooi bij aan.

Kunstpoort Wie koos de partners om mee samen te werken?
Martine Platteau Toen de stad de Vlaskapellen door buitenlandse werknemers wilde laten uitvoeren stelde ik mijn veto. Ik wilde in zee gaan met aannemer metaalconstructies en kunstenaar Willy Cauwelier. Omdat Willy zelf kunstenaar is begrijpt hij beter dan wie ook mijn concept, eisen en gedachten. Hij heeft veel ervaring. Zo was ik zeker van een perfect eindresultaat.
Willy Cauwelier Samen brachten we reeds een aantal projecten tot een goed einde. We voelen elkaar perfect aan. Voor mij was dit een soort ‘tartineproject’, een acte d’amitié.
Martine Platteau Mijn installatie maakt deel uit van een totale hertekening van de dorpskern en haar omgeving. Stad Wielsbeke contacteerde Studiebureau Demey, Landschapsarchitect Denis Dujardin, Technische dienst Wielsbeke en verlichtingsadvies Kaat Espeel.

Kunstpoort Met welke administratieve, stedenbouwkundige en/of technische regels werden jullie geconfronteerd? Was er een bepaald budget?
Willy Cauwelier Met ons voorgestelde budget was stad Wielsbeke onmiddellijk akkoord. Er waren  geen speciale stedenbouwkundige en/of technische regels na te leven.

Kunstpoort Verliep de samenwerking met de verschillende partners vlot?
Willy Cauwelier Er werden werkvergaderingen voorzien met alle partners. Vooral Studiebureau Demey en de technische dienst Wielsbeke stelden zich coöperatief op.

Kunstpoort De stad wou een verplaatsbare installatie, waarom?
Martine Platteau Iedere tweede zondag van oktober staat de dorpskern van Sint-Baafs-Vijve in de belangstelling  voor de loop- en zwemwedstrijden voor honden, in de volksmond ‘hondenzwemming’ genoemd. De honden moeten een korte afstand lopen en over de oude Leie-arm zwemmen. In januari 2018 werd dit stukje folklore zelfs erkend als immaterieel cultureel erfgoed. Mijn installatie Vlaskapellen maakt dan plaats voor tenten, kraampjes, voor een soort Vlaamse kermis.
Willy Cauwelier Voor deze move zochten we een eenvoudige en gemakkelijke oplossing. Na verwijderen van de Vlaskapellen, verdwijnt elektriciteit, zoals kabels, in een holte in de grond onder de vlaskapellen. Met een deksel erop is het plein clean en klaar voor één of ander evenement of activiteit.

Kunstpoort Waren er technische problemen?
Willy Cauwelier De productie van de Vlaskapellen verliep vlot. Later doken moeilijkheden op. Zo bleek drainage nodig. Doordat de Vlaskapellen op een plateau staan, kan water binnensijpelen.
De elektriciteit voor de lampjes was een ander struikelblok. Jammer genoeg bleek de verlichting niet klaar voor de inhuldiging. Gelukkig was het zomer.

Kunstpoort Was er een deadline?
Martine Platteau De opening was voorzien oktober 2016. Wegens het faillissement van de aannemer, aangesproken voor vernieuwing van de dorpskern, verplaatste stad die naar 1 juli 2018.
Willy Cauwelier Door een fietsongeval wachtte mij een ingreep aan de schouder begin 2018. Ik heb hard gewerkt om de installatie klaar te hebben voor de operatie.

Kunstpoort Wie volgt de staat van het kunstwerk op? Wie is verantwoordelijk voor herstellingen in geval van bijvoorbeeld vandalisme?
Willy cauwelier Stad Wielsbeke controleert de toestand van de installatie. Vandalisme vrezen we niet want de stalen Vlaskapellen zijn oersterk. Zelf ben ik 10 jaar verantwoordelijk voor het kunstwerk.

Kunstpoort Zijn jullie tevreden over de Vlaskapellen? Zou je het project de volgende keer anders aanpakken?
Martine Platteau Een beter resultaat kon ik mij niet dromen. De blauwe lichtjes van de grootste objecten heb ik achteraf wat hoger laten plaatsen, nu ben ik 100% tevreden. Deze manier van ondernemen zou ik zeker overdoen.

Kunstpoort Hoe reageerde de bevolking? Voelen ze zich betrokken bij het kunstwerk?
Willy Cauwelier Toen ik aan het werk was, keken de bewoners nieuwsgierig naar de Vlaskapellen. Een babbel kwam algauw op gang. Het verhaal achter de Vlaskapellen vinden ze schitterend. Door dit kunstwerk ontstaat een dialoog en win je belangstelling voor kunst in een openbare ruimte.  

Kunstpoort Martine je ontwerpt niet alleen in opdracht maar je maakt ook eigen creaties met een persoonlijke motivatie. Beïnvloeden die elkaar? Versterken ze elkaar? Vind je zo oplossingen voor eigen werk die je anders niet zou gebruiken?
Martine Platteau Ik maak inderdaad ook eigen werk gewoon omdat ik het niet laten kan, 2D of 3D. Eerst is er het idee, later zoek ik de gepaste uitvoering. Dit kan metaal, chocolade, papier, epoxy, stof, film… zijn. Een opdracht moet ik aanvoelen daarna kan ik aan de slag. Dichter Alain Delmotte omschreef mijn werkwijze als volgt: “Ze reflecteert in een beginstadium maar eenmaal deze episode voorbij volgt ze vanuit dat reflexieve haar intuïtieve weg.”

Kunstpoort Je gebruikt zelfs smeed- en laswerk.
Martine Platteau Inderdaad, ik volgde een gepaste opleiding. Door gericht diverse materialen te gebruiken kom ik tot een eigen beeldtaal. Misschien is mijn werk niet altijd door de toeschouwer te vatten. Het publiek mag mijn creaties interpreteren door ze gevoelsmatig en empathisch te benaderen.

Kunstpoort Willy, werk je graag in opdracht of zou je liever een tijdje voluit voor eigen werk gaan?
Willy Cauwelier Ik werk en creëer graag. Het maakt mij niet uit of ik in opdracht of in het kader van ‘ l’art pour l’art’ werk.  Vooral het creatieproces boeit me: vertrekken vanuit een idee, het meest aangepaste materiaal kiezen en uiteindelijk het ontwerp zien geboren worden.

 

Info
www.martineplatteau.be
Willy Cauwelier www.lachose.be

 

 

 

 

 

tekst en fotografie Kathleen Ramboer

 

Katleen Vinck: Van buiten naar binnen

ericrottee Geen categorie ,

Op initiatief van KUNSTWERKT heeft op 12 januari 2019 een bezoek plaats aan de studio van kunstenares Katleen Vinck. Het initiatief is een succes. Voor de poort van het gebouw aan de Duinstraat 124, een voormalig onderstation van de Antwerpse Elektriciteitsmaatschappij, gebouwd in 1910 in hartje Antwerpen, staat een twintigtal nieuwsgierigen te wachten in de ochtend-kilte.

Het bezoek start met een presentatie van Katleen. Er worden gauw nog enkele stoelen bijgeschoven in de warme bureauruimte die met de aanwezigen aan haar maximale capaciteit zit. Het wordt een aangenaam gesprek, gedocumenteerd met foto’s van kunstwerken, exposities, samenwerkingen met andere kunstenaars, …

Dan breekt het moment aan waarop we de studio kunnen verkennen.

Het atelier: drie ruimtes, een iso-statisch geheel

Het voorste gedeelte van het gebouw dat nog de sporen van een vroegere industriële activiteit draagt, is een enorme ruimte waarin exposities zouden kunnen plaatsvinden.

Eigen werk van monumentale omvang wordt hier wel eens tentoongesteld, meestal in combinatie met een tentoonstelling op een andere plek. Ze wordt nu ook gebruikt voor studentenprojecten. Er staan enkele kunstwerken uitgestald.

De ruimte achteraan het gebouw is de echte werkplek van Katleen.  Eveneens een immense ruimte die er op het eerste gezicht uitziet als een schrijnwerkerij. Bij nader toezien komt tot leven wat we tijdens de voordracht hebben vernomen over toegepaste technieken en gebruikte materialen.

Het denkwerk gebeurt in het bureau, een meer intieme plek verborgen in het gebouw, met uitzicht op een tuintje. Hier gebeurt het zoekwerk en komen de ideeën tot stand.

Van Architectuur naar Kunst

Katleen volgde architectuur, maar werd beeldend kunstenaar.  Op het eerste gezicht een ietwat bizarre evolutie. Niets is minder waar: in haar werk is architectuur een drijfveer waarvan ze de kenmerken verbindt met die van sculptuur en scenografie.

Een kunstenares geboeid door kunst in het algemeen, maar ook door scenografie, de verbeelding in zijn meest essentiële vorm en natuur versus architectuur met de relatie tussen beide. Natuurlijke fenomenen zoals kraters, grotten, heuvels, … vormen de input die ze benadert als overgangsfase tussen natuur en architectuur. Ze worden verder vertaald naar een schaalmodel dat de ideeën bundelt.

Buiten naar inspiratie zoeken

Katleen gaat voortdurend op zoek naar inspiratie in de natuur. Die zoektocht kan diverse vormen aannemen: het bezoeken en onderzoeken van een waarachtig landschap of natuurfenomeen maar ook het uitpluizen van landschappen op Google Earth. Wanneer een bijzondere vorm of model wordt waargenomen gaat ze deze vertalen naar een object dat in vele gevallen een driedimensionale vertaling op schaalmodel krijgt.

Materialen

Katleen manipuleert geen materialen zoals bv. klei, maar vertrekt van onderdelen om zo naar de opbouw van een nieuw geheel te evolueren.  Hiervoor gebruikt ze voornamelijk hout en schuim. Ze gaat voortdurend op zoek naar materialen die zo nauw mogelijk aanleunen bij natuurlijke, onschadelijke producten.

Samenwerking, radicale dans

Naast haar individuele creaties werkt Katleen ook opdrachten uit. Soms wat moeilijk omwille van het niet overeenstemmen qua visie tussen kunstenaar en opdrachtgever, soms ook heel verrijkend door de kruisbestuiving die eruit voortvloeit.

Valt te citeren haar samenwerking met choreograaf Marc Vanrunxt, die startte in 2013 en een eerste concreet resultaat opleverde met ‘Dune Street Project’ een uitvoering die plaatsvond in de studio van de kunstenares. Het vervolg kwam er in 2014 met de voorstelling ‘L’Art touche au Ciel et à La Terre’, een stuk dat in de branding/golfslag van de zee werd opgevoerd en waarbij een niet min aantal praktische hinderpalen moest overwonnen worden.

Opdrachten, wedstrijden, eigen initiatief

Naast haar creaties op eigen initiatief, werkt Katleen ook opdrachten uit en heeft ze een enkele keer deelgenomen aan een wedstrijd, die ze ook gewonnen had. Dit schrijft ze toe aan het feit dat de vraag volledig bij haar werk paste. Gezien ze kunst en werk geen goede noch interessante combinatie vindt, neemt ze principieel niet deel aan wedstrijden. Opdrachten daarentegen liggen haar meer, op voorwaarde dat er ruimte genoeg is voor persoonlijke inbreng.

Voor promotie en verkoop van haar creaties, werkt Katleen samen met Base-Alpha Gallery.

 

Een paar links:

Tekst Magda Verberckmoes

Foto’s Eric Rottée

 

Dansvitrine bij Danspunt: boodschap van algemene nut

ericrottee Geen categorie ,

Algemeen nut

“Lief publiek, we hebben een boodschap van algemeen nut. Jullie mogen jullie oortjes opzetten, maar alsjeblieft niet fotograferen…”

Gedurende de avond zal de presentator deze zinnen meermaals uitspreken. Het is midden december, op dit moment is een Boodschap van algemeen nut zeker welkom in België. Een vergeten concept.

Nadat wij deze woorden drie of vier keer gehoord hebben, komt langzaam het besef dat de Dansvitrine de boodschap van algemeen nut in feite zelf vertegenwoordigt.

De Dansvitrine

We zitten heel comfortabel in een moderne “theaterzaal”, die van STUK in Leuven. Het is de derde editie, er zijn nog twee edities gepland in 2019.

Kijk naar onze “making of” reportage: De grote Belgische Dansvitrine- STUK Leuven  voor meer info over Dansvitrine.

Voor deze blog gebruiken wij een interview met Christine Soenens en Eric Steyaert als rode draad. Het interview gebeurde tussen de twee voorstellingen in op zaterdag 15 december 2018.

Zoeken en leren

Christine en Eric: “Onze dans gaat over zoeken. Zoeken naar de andere, wie ben jij, wat beteken jij, hoe ver of hoe dicht zit jij bij mij? In essentie twee personages, een man en een vrouw, die elkaar screenen, die een röntgenfoto nemen van de andere, die elkaars innerlijke persoon willen kennen. Een zoektocht, wat betekent de andere, wat zou hij of zij kunnen betekenen voor mij of de andere?”

Hazel Lam schijnt ook haar weg te zoeken. Met het getouw in elkaar verweven probeert ze zichzelf te bevrijden. Ze klimt naar boven, ze trekt en duwt het getouw.

Karolien Heyndrickx: “Dansen is voor mij reizen, doorheen mijn eigen lichaam, soms met anderen, soms alleen met mezelf. Het is een kans om op te merken wat mijn lichaam en geest beweegt, letterlijk en figuurlijk en dat in zijn meest pure vorm te beluisteren en te laten zien.” (extract uit de Dansvitrine website).

Hardwerken en de coach

Christine en Eric namen in augustus deel aan de Out of the Toolbox workshops, georganiseerd door Danspunt. Zie https://kunstpoort.com/2018/09/23/danspunt-out-of-the-toolbox-pina-zie-jij-hoe-de-mensen-zo-ver-kunnen-gaan/

Melanie Lomoff organiseerde elke late namiddag een “Free Studio”. Christine en Eric hebben hun project aan haar voorgesteld.

“Melanie was heel belangrijk voor ons. Ze gaf een impuls. Ze heeft ons gestimuleerd om als stel verder te werken, in het bijzonder de scène met de toenadering van de hoofden. Het was een cadeau, in het kader van de Dansvitrine, om een coach als Lisi Esteras te krijgen. De coach heeft een overzicht. In het algemeen neigen we naar een minimalistische benadering en de coaches reageerden sceptisch. Ze merkten op dat wij toch met een publiek werken in een theater. Het idee van de dans is langzaam gegroeid, organisch. We hebben heel lang gewerkt om een 10-15 minuten durende voorstelling te kunnen opzetten”.

In de videoreportage zegt Maxime Membrive dat de dansers de hele voormiddag op twee bewegingen hebben geoefend. Het is hard werken.

De voorstelling

Een solo met een muzikant, een solo met knikkers, een solo met houtblokken, een duo met twee stoelen, een zevental dansers met GSM, een achttal met een paardenstaart, een elftal met een kostuum metamorfose, een volledig ingepakt lichaam… wat voor een Dansvitrine, dit is een wonderlijke “vitrine de Luxe”.

Strakke bewegingen in een web van een plastic touw, repetitieve stappen, twee hoofden die heel traag naar elkaar “toenaderen”, gestileerd typen op een toetsenbord, dansers zitten in en dansen met het publiek, een vallen en opstaan in een zwart kleed, een gezicht dat de hele tijd bedekt wordt door “bruisend” haar, de Laban taal in haar diversiteit… veroorzaken veel verschillende emoties.

De kijker voelt een maatschappelijk engagement in de verhalen, een kritisch inzicht. Hoe kan men overleven? Hoe kan men tegen de dodelijke routine vechten? Zijn wij simpele knikkers waarmee wordt gespeeld?

Het eten

Er zijn twee voorstellingen op de dag van de Dansvitrine. Intussen wordt een maaltijd voor de dansers geserveerd. Ze zitten allen samen aan een lange tafel. Ze wisselen zeker hun belevenissen uit. Na zo’n ontdekkingstocht herhalen ook wij dezelfde zin in ons hoofd: “algemeen nut, algemeen nut, algemeen nut, algemeen nut.” In het belang van het.

Er zijn twee evenementen van Dansvitrine gepland in 2019: op 11 mei in Gent, op 7 december in Genk.

Enkele links:

http://dansvitrine.be
https://evamarch.com
http://hazel-lam.com
https://www.danspunt.be

Tekst en foto’s Eric Rottée

Vitrines d’Amour: een ode aan de liefde

kramboer Geen categorie , , , ,

Kunst-wandelroute Vitrines d’Amour

51 handelszaken en 55 kunstenaars brengen in de Vitrines d’Amour van Gent Linkeroever een ode aan de liefde.
55 artiesten vonden een match met 51 handelszaken om de commerciële hoogdag van romantiek, Valentijn, te visualiseren in hun etalage. Het resultaat is Vitrines d’Amour, een gratis kunst-wandelroute waarin de liefde centraal staat. Vitrines d’Amour is een organisatie van sfeergebied Gent Linkeroever en beleeft nu zijn tweede editie van 1 tot 14 februari 2019.

Met deze gratis kunst-wandelroute wil Gent Linkeroever het clichébeeld van Valentijn doorbreken, kunst promoten en ondernemers, bewoners en bezoekers van de buurt Gent Linkeroever verbinden. Het kunstaanbod is zeer divers. Installaties, assemblages, foto, collage, woord, film, illustraties… bezingen de liefde in al haar facetten en toonaarden.

KUNSTPOORT stelt graag uit het rijke aanbod enkele kunstenaars en handelaars aan je voor.

Mia Reynaert – Apotheek Anaïs Roos – Burgstraat 120

Mia erfde van haar pa massa’s schattige pillendoosjes. Een vriendin schoenfanaat offreerde haar ontelbare leuke kinderschoentjes. Ze wist dat Mia ontzettend creatief is en graag recycleert. Deze doosjes en schoentjes vormen het uitgangspunt voor haar installatie. Deze matcht wonderwel met de locatie, de apotheek van Anaïs Roos. Ze waarschuwt voor de mogelijke gevolgen van die grote Liefde en/of passie.
Tekst bij haar installatie:
Een kinderschoen is gauw gevuld.
Liever niet door toeval.

De Durex display naast de installatie biedt naast het pilletje nog een oplossing.

 

Eddie De Winter – De Dansende Kameel – Burgstraat 15

De speelse assemblages van Eddie De Winter sluiten wonderwel aan bij de leuke naam van het reisbureau De Dansende Kameel. De kunstwerken met kleine figuurtjes onder een stolp verraden de cartoonist in Eddie. Ze geven een knipoog aan de Britse streetart kunstenaar Slinkachu.

assemblage Till death do us part
Graag zien tot de dood ons scheidt… het bestaat gelukkig nog wel ook al loopt er soms een kleine rode draad tussen liefde en haat.

assemblage Broken
Het kan kei-hard zijn als een relatie tussen 2 mensen stuk gaat… en nog moeilijker is het om een gebroken hart terug dicht te naaien.
foto’s © Eddi De Winter
instagram.com/eddidewinter

Free Pectoor – Nathalie Vleeschouwer – Onderbergen 17

Rood is het digitaal beeld van Free Pectoor, rood is de kleur van passie en liefde.
Deze opname maakte Free met zijn smartphone tijdens het optreden van Isolde Lasoen en band in de Zebrastraat een Kunstenplatform te Gent. Muziek vormt hier de rode draad. En is Passion ook niet dé lyrische song van Rod Stewart? Er is meer, Passion is tevens de drive van modehuis Nathalie Vleeschouwer? De cirkel is rond. Van een match gesproken.
www.nucleo.be/artist/index/nl/104

foto ©Free Pectoor

 

 

Jo Michiels – Fase 2
Struifstraat 1

Els van Fase 2 koos zelf een werk van Jo Michiels uit de reeks Anteros. Anteros, de ogenminnaar is een citaat van de Portugese dichter Pessoa. Els, enorm creatief met vilt, ging de confrontatie aan met het schilderij en maakte een interpretatie in vilt. Die 2 werken zijn binnenshuis te zien.

Twee collages van de reeks ‘Bodyscape’ kan je bewonderen in de vitrine. Jo Michiels maakt abstracte schilderijen, tekeningen en collages met referenties naar lichamen en lichamelijkheid. Zijn vertrekpunt zijn retro pornografische foto’s. Dit zorgt voor een eigenzinnig kleurenpalet. ‘Bodyscape’ is de titel van een reeks schilderijen en collages waarbij huid letterlijk zichtbaar wordt op het canvas, als onderdeel van een abstract landschap.
www.jomichiels.com

Yon Sim – De kaft
Zwarte Zusterstraat 12

Ongehoord romantische bladwijzers van Yon Sim, gecreëerd voor vitrines d’Amour, zijn exclusief te verkrijgen in Boekhandel De Kaft. Dit is er eentje.

Instagram.com/Sim_Yon

 

 


Jonathan Sommereyns – Het Zwarte Gat – Annonciadenstraat 16

De leuke momentopname van Jonathan Sommereyns is straatfotografie op zijn best. Het rode kleurvlak zuigt je in de foto naar het beeld van de jonge lovers. De toepasselijke vrouwentongen en de rode muur van Het Zwarte Gat maken het plaatje compleet. Een schitterend geheel!
www.sommereyns.com

 

 

 

Ruth Van de steene – Chocolatier Hilde Devolder – Burgstraat 43

De vitrine van Chocolatier Hilde Devolder baadt in een warme Valentijnsfeer. Rode hartjes, hartjes in chocolade en fijnzinnige gedichten van Ruth Van de Steen geven je een zoet gevoel.
https://ruthvandesteene.com

 

 

 

 

Kathleen Ramboer – het binnenhuis – Burgstraat 29

Stoffeeratelier en interieurvormgeving het binnenhuis vormt een unieke match met de foto’s van bedlinnen van Kathleen Ramboer.
Deze tekst geeft duiding bij de beelden.
Liefde speelt zich af tussen lakens: roze, blauwe, witte…
Op de sensor tovert een streepje middag zonlicht
het tafereel zachtjes om tot een ‘l’Amour l’après midi’.
www.kathleenramboer.be
instagram.com/kramboer
https://www.facebook.com/kathleenramboer/ 

  

 

Marika Giacinti – Het Moment – Burgstraat 20

Ook de illustratoren mogen we niet vergeten. Geniet van Het Moment, locatie van de vernissage, en de tekeningen van Marika Giacinti. De illustratrice verzorgt er de huisstijl op een originele en hedendaagse manier. De Vitrines d’Amour van Het Moment is een gelaagd werk: een Valentijn collage plus een tekening op de ruit er overheen.
https://cargocollective.com/marika_giacinti

 

 

 

 

 

Er hangt duidelijk romantiek in de straten van sfeergebied Gent Linkeroever.
Trotseer de winterprik en laat je verwarmen door de kunst in de Vitrines d’Amour.
Een finissage verzorgt een laatste date.

Info

Deelnemende handelaars en kunstenaars kan je vinden op de facebookpagina
https://www.facebook.com/events/255405761807898/

De route loopt van 1 tot 14 februari, Valentijnsdag.
Een handig boekje met uitgestippelde wandelroute en deelnemende kunstenaars plus handelszaken is gratis te verkrijgen bij de deelnemers.
Op Valentijnsavond neemt Gent Linkeroever afscheid met een laatste date, een hartverwarmend drankje in de binnentuin van Het Objectief Oude Houtlei
Welkom vanaf 19u. Om 21u is Vitrines d’Amour afgelopen maar wie weet wat de avond nog brengt?

Organisator Gent Linkeroever https://www.facebook.com/gentlinkeroever/
Coördinator Marieke Selhorst van Het Objectief www.hetobjectief.com

 

Tekst en fotografie Kathleen Ramboer