Tekst en foto Kathleen Ramboer

een tentoonstelling in Galerie Drie te Gent met Inge D’haeyer en Jan Dheedene

Soms vraag ik me af: ‘Waarom schrijf ik over kunst’? Waarom is kunst zo belangrijk? Bij de expo GEEN ONTKOMEN AAN van Inge D’haeyer en Jan Dheedene, onder de vleugels van galeriehouders Guy De Dapper en Wendy van Driessche, vallen de puzzelstukjes samen. Een innerlijke drang laat zich niet negeren en deze preview bezorgt me het ultieme aha-moment. Het ontmoeten van kunstenaars en het vertellen over hun werk is precies wat me de broodnodige energie en creatieve brandstof geeft om positief en vol inspiratie door het leven te stappen.

Het werkproces van Inge D’haeyer en Jan Dheedene

De twee kunstenaars brengen een spanningsveld tussen stilte en dynamiek. Jan maakt tastbare  gelaagde schilderkunst en sculpturen die een stille kracht in zich dragen. Zowel schilderijen als beeldhouwwerken vragen om reflectie. Hij speelt een spel van verschijnen en verdwijnen. Zijn houten panelen beschildert hij zowel met acryl als olieverf, laag na laag, hij schraapt en schuurt… schildert opnieuw om te eindigen met matte zwarte gesso die de patine een handje helpt. En zijn sculpturen? Die worden na de aanvangsfase smaller en smaller, delen verdwijnen tot hechtingen urgent blijken. ijzerdraad, cement, lijm… zorgen voor stabiliteit. Impulsief en met intuïtieve bewegingen zoekt en vindt Jan uiteindelijk de ultieme vorm, het sculptuur waarover hij tevreden is.

Inge heeft een fotografisch oog voor onopvallende zaken en scènes die een voorbijganger links laat liggen. Ze gaat koortsachtig, gedreven, op zoek naar een detail dat raakt. Haar opleiding als analoge fotograaf gaf haar gevoel voor schaduw, licht, compositie, dit blijkt ook handig bij het fotograferen met een smartphone. Niet de felle exuberante kleuren van een stad boeien haar maar het zachte palet roert haar. De sobere kleuren, zoals blauwen om bij weg te dromen, zetten aan tot vertraging en roepen een poëtische wereld op waarin de kunstenaar en publiek zich thuis voelen. Digitaal legt ze net die subtiele lichte kleuren en composities vast die kwetsbaarheid, verstilling en de schoonheid van het gewone op ons netvlies projecteren. Schaduwen, structuren, tegels, wanden, muren… dit alles blaast ze een abstract nieuw leven in. Alle ruis wordt geabsorbeerd in haar beelden en zorgen wie weet voor een tijdloze verbinding. Nu al heeft ze een herkenbare stijl. We zijn benieuwd naar haar artistieke evolutie.

De vuurdoop van Inge D’haeyer

Inge is een vrouwelijke ondernemer aan het roer van Harogifts, een bedrijf dat relationele geschenken aanbiedt, milieuvriendelijk en circulair. Haar motto is ‘No excuse for single use’.
En deze levenshouding vinden we ook terug in haar kunst. Ze recycleert het ongewone, haalt achteloze beelden uit hun context en brengt ze samen in een abstract oeuvre.   
Galerie Drie ontdekte de kunstenaar in Inge. GEEN ONTKOMEN AAN is haar vuurdoop als kunstenaar, spannend! Bij een tentoonstelling leg je je ziel bloot, ben je kwetsbaar. Een kunstenaar laat zijn kinderen los op het publiek. Het is de kunst te relativeren, door te gaan, vol te houden, te vertrouwen in jezelf ook al struikel je wel eens. Eén ding ben ik zeker, wat de reacties ook zijn, de passie voor creëren en fotograferen blijft bij Inge D’haeyer onaangetast.
Als kunstenaar noemt ze zich b_._ing. De b van ‘be’, van jezelf zijn, de ‘ing’ van inge.
Hier begint een nieuw verhaal, een zoektocht naar verbinding.
Ze is benieuwd naar de accrochage. Welk gevoel roepen haar werken op in de galerie? Licht, kleur, de ruimte… alles is er zo anders. Wie weet toont haar kunst ver weg van het atelier andere ongekende facetten die ze zelf niet vermoedde en die de toeschouwer aanspreken?

Jan Dheedene

Bij Jan Dheedene manifesteerde de drang om te creëren zich op jeugdige leeftijd. Zijn bezoek, als 12jarige, aan het Mudel, het museum van Deinze en de Leiestreek was cruciaal voor de start van zijn loopbaan als kunstenaar. Jan Dheedene aan het woord ‘Ik was van mijn sokken geblazen bij het zien van -de bietenoogst- van Emile Claus. De bliksem sloeg in. Ik had een gevoel van herkenning en erkenning. Het was als thuiskomen in een andere wereld. Ik begon te tekenen, in het begin kopieën van Claus… . Zijn fascinatie voor kunst is niet meer gestopt, Jan Dheedene heeft nooit getwijfeld in de weg die hij verder wilde bewandelen.

Ik ban de drukte uit mijn hoofd en onderga onbevangen de geschilderde houten panelen en de meestal slanke sculpturen. Materiaal gebruik, structuur… vooral de donkerte vallen me op. Wat vertellen deze werken of staan ze gewoon maar mooi te wezen? Ik zwijg en Jan begint te spreken, vlot, het kost hem geen moeite. Vele gedachten passeren de revue. Voorzichtig probeer ik die samen te vatten.

De kunst van Jan Dheedene vertelt vele verhalen en vindt onrechtstreeks zijn oorsprong, ook al is dat niet onmiddellijk te merken, in de natuur. Zijn moestuin, de structuur van de grond… verstoppen zich in zijn sculpturen en schilderijen. Zijn beeldhouwwerken zijn één brok inwendige grillige natuur. Dat vertaalt zich in een langzaam proces van krimpen, groeien, barsten met een belangrijke rol voor het licht. Jan Dheedene plaatst de ratio op nul. Ver weg van de buiten wereld, bouwt hij aan zijn sculpturen in een soort trance, met intuïtieve improviserende kracht, in volle vrijheid, gestaag en met een groot geluksgevoel. Tijd en ruimte lossen zich op in het heelal.
Hoewel de schilderijen duister zijn, zwartgallig is de kunstenaar niet. Hij heeft een fascinatie voor het sterfelijke, de vergankelijkheid maar is blij met het leven.

Voor de kunstenaar behelst beeldhouwen ook een spirituele en meditatieve kant. Is meditatie niet zich focussen op één object? Achteraf komt het nadenken.
De diep menselijke sculpturen en schilderijen van de kunstenaar zijn onbewust metaforen voor Moeder en kind, Sisyphus, Babel, de Kruisiging… het verdrijven van Adam en Eva uit de Hof van Eden. Door en met kunst probeert hij de brug te spannen naar het Aards paradijs. Als kunstenaar ondergaat hij een absurde drang om de band met een paradijselijke natuur te herstellen. Albert Camus geeft ons een les in het aanvaarden van die absurditeit. De onmacht knaagt, uiteindelijk ben en blijf je een kunstenaar/mens.
Omwille van de metaforen voelt Jan Dheedene zich verwant met oude meesters. De kunst is zwanger van klassieke thema’s. Voorbeelden genoeg: de Venetiaanse meester Titiaan schilderde Sisyphus en Rembrandt ‘Christus aan het kruis’… dan is er ook nog de ets van Rembrandt ‘De Zondeval’…
Voor Jan Dheedene is in een creatie vooral het evenwicht tussen de geest en het tastbare, de materie, essentieel.
Met zijn persoonlijke beeldtaal weet de kunstenaar te verrassen, je mee te slepen in een op het eerste zicht hermetische wereld, een wereld die zich langzaam ontsluit als je jezelf de tijd gunt om met de kunstenaar op stap te gaan.

Graag eindig ik met de wijze woorden van Jan Dheedene: kunst moet gezien worden, vanzelfsprekend komt het werk op de eerste plaats dan pas de kunstenaar. Dat is exact waar beide voor staan: zij spreken door en met hun werk. Egotripperij is hier niet aan de orde.

Tekst en foto Kathleen Ramboer

INFO

GEEN ONTKOMEN AAN

Galerie Drie
St-Amelbergastraat 3A – Gent

Opening
vrijdag 26 juni van 19u tot 22u

Openingsuren
vrijdag, zaterdag 9u tot 18u
zondag 9u tot 14u

https://www.instagram.com/galeriedrie

https://www.instagram.com/jandheedene

https://www.instagram.com/b_._ing