Groepsexpo Breekbaar / Breakable fragile St. Elooiskerk – Kortrijk
BREEKBAAR, de titel dekt de lading. In deze groepstentoonstelling staat emotie voorop. De setting, een kerk, sluit perfect aan bij het thema. Wie niet religieus is, zal toch het sacrale herkennen en erkennen.
Bij het betreden van de kerk word je onmiddellijk geconfronteerd met het werk van Giovani Vanhoenacker. Zijn installatie met kerkmeubilair speelt de rol van eyecatcher en is hier ‘thuis’.
Het kunstwerk verraadt de scenograaf in Gio Vanhoenacker. Gio bouwde een mooi palmares op bij de Kopergietery, Lazarus, Compagnie Cecilia, Muziektheater Lod, Tutti Fratelli, NtgGent… In 2019 mocht hij aan de slag bij de Opera van Genève en Theater der Jungen Welt van Leipzig. In het theater verbeeldt hij een verhaal, in zijn atelier te Marke laat de kunstenaar een eigen visie spreken. De 2 stoelen verbeelden de door een middenbeuk gescheiden mannen- en vrouwenkant. De boog geconstrueerd met stoelzittingen doet me denken aan de regenboog. Een regenboog staat symbool voor de brug tussen hemel en aarde. Dit kunstwerk symboliseert voor mij een andere brug, de verbinding tussen diverse werelden zoals die van de man en vrouw, een vraag naar communicatie. https://www.giovanivanhoenacker.be/ https://www.instagram.com/giovanivanhoenacker/ gio8002@gmail.com
De ongelooflijke kleurenpracht in de werken van Martine Deleu verklaren haar enthousiasme en betrokkenheid tot de natuur. Vele schetsen en persoonlijke foto’s leiden tot een uiteindelijke creatie. Ze schildert reisimpressies, landschappen, bomen, parken, .. in een lyrisch realisme. Vaak evolueert haar schilderkunst naar een abstractie waarin de natuur op de achtergrond verdwijnt en de beleving vooropstaat. De uitbundige werken van Martine Deleu contrasteren fel met de sacrale sfeer in de kerk. Het is net deze tegenstelling die de kijker aanzet tot nadenken over de fragiliteit van de natuur, de teloorgang van de diversiteit.
De werken van Martine Vandevelde zijn geen lieflijke, vrolijke, behaagzieke werken. Het is aangrijpende kunst die je doet nadenken over het leven. Het sterk persoonlijke werk laat je niet los. Je neemt het mee naar huis. Martine Vandevelde schildert op het canvas met veel emotie en kunde. Zowel haar schilderijen als ruimtelijke werk (veelal gebruikt ze wax) illustreren haar sociale bewogenheid. De kunstenares snijdt moeilijke en breekbare thema’s aan zoals psychisch en fysisch lijden, fantoompijnen, de multiculturele samenleving, het leven tijdens de pandemie. De kerk St. Elooi tilt haar werk de hoogte in. Zo gaan de schilderijen ‘Fantoompijnen’ in dialoog met het kruisbeeld, symbool voor het lijden van Christus. Interessant zijn de werkboeken die je kan inkijken. ‘My secret books’ verhalen een persoonlijke zoektocht, verbeelden haar inspiratiebronnen: kunstenaars zoals Berlinde De Bruyckere, Jenny Saville, Louise Bourgeois, Klaus Verscheure.
Jan Declercq, organisator van deze expo, noemt zich terecht ‘de Beeldenmaker’. Hij is van alle markten thuis: hij fungeert als organisator van tentoonstellingen, fotograaf en beeldend kunstenaar, een ‘duivel doet al’. Ben ik verkeerd als ik denk dat vooral het vrouwelijk figuur hem inspireert en fascineert? Een ‘engelenbeeld’, esthetisch vrouwelijke torso’s, soms letterlijk en figuurlijk met een ‘hoek’ af en bevreemdende foto’s van modellen bevolken de rechterzijde van de kerk. Toevallig of niet, ze sieren de ‘mannenkant’. Zijn tijdloze torso’s en foto’s zijn een zoektocht naar het wezen van de erotiek, het mysterieuze in de vrouw.
Paarden, ruiters, golfers en vrouwen zijn de onderwerpen die Huguette H. Declercq boeien. Haar paarden en ruiters schildert ze levendig, met een heerlijke dynamiek in een bruin coloriet met witte en oranje rode accenten die het geheel een levendige toets geven. Kunsthistoricus A.-A.I.B. waardeert vooral de tijdloze elegantie in haar werk. Huguette H. Declercq, 70 jaar kunstenaar, beheerst door de jaren heen, diverse grafische technieken. Kleinere werken, in deze kerk tentoongesteld, tonen haar vakmanschap.
Last but not least. Achteraan in de kerk kan je ook kennismaken met de keramiek en tekeningen van Charlotte Herman. Bij het vervaardigen van keramiek maakt Charlotte Herman gebruik van krachtige natuurelementen: aarde, water en vuur. Onze hedendaagse woelige samenleving verlangt naar de pure natuur, rust en schoonheid. Deze tijdsgeest verklaart de revival van de keramiek. Charlotte Herman brengt met haar werk natuur en schoonheid in deze kerk, een schoonheid die de toeschouwer ongetwijfeld weet te waarderen.
Groepsexpo Breekbaar / Breakable fragile St. Elooiskerk, Overleiestraat – Kortrijk ZAT – ZON : 15 & 16 oktober ZAT – ZON : 22 & 23 oktober ZAT – ZON : 29 & 30 oktober Telkens van 10u tot 18u
een tentoonstelling met werk van Hilde Cannie en Pascale Bentein
De expotitel ‘Sous les platanes’ past wonderwel bij het frans zuiders sfeertje aan het Gentse Beverhoutplein waar de tentoonstelling van Hilde Cannie en Pascale Bentein plaatsvindt. Als ik de exporuimte binnenwandel loopt de ‘accrochage’ op zijn eind. Een gezellige drukte vult de ruimte. Hangt dit werk wat scheef? Is die schouw wel recht of mijn canvas niet haaks? Met dergelijke kleine probleempjes krijg je af te rekenen bij een expo opstelling. Een nageltje hier en daar zorgt dat alles optisch recht oogt. Onmiddellijk ontsnapt me een wow. Het werk van de 2 kunstenaars vormt een coherent geheel. Pascale verklaart dit nader: ‘Wat mij bij onze eerste gesprekken al opviel, was de alchemie van onze kleuren. Naast donkere reeksen, maak ik zelf ook graag gebruik van volle en rijke kleuren, licht donker contrasten, licht en schaduw. Iets dat ook sterk opvalt bij het werk van Hilde.’ Hoewel verschillend van techniek en onderwerp versterken en heffen de werken elkaar op naar een hoger niveau. Het interview verloopt niet voor 100 percent in een ontspannen sfeer. Werk wordt tussendoor nog opgehangen, prentbriefkaarten klaargelegd, opgeruimd, het geheel gewikt en gewogen… En toch… met een vanzelfsprekendheid krijg ik levendig en gevat respons op mijn vele vragen.
Pascale Bentein, op de achtergrond, werk van Hilde Cannie
Kunstpoort Vanwaar de interesse voor kunst? Hilde Als klein meisje tekende ik graag en veel. Van huis uit werd ik gestimuleerd. Vanaf het hoger middelbaar volgde ik kunsthumaniora daarna schilderkunst aan de academie van Antwerpen en schakelde na 2 jaar over naar de academie van Gent wat een spijtige beslissing was. Antwerpen bood meer een klassieke opleiding, voor mij toch wel belangrijk. Toen ik mijn partner, een bakker, leerde kennen, kwam een kunst periode van ups en downs door het vele werk in de bakkerij. Nu volg ik schilderkunst aan de academie in Tielt, avondonderwijs. Pascale Mijn ma was een huisvrouw die schilderde. Kunst kreeg ik met de paplepel mee. Ik liep ook academie maar de kunst verdween zoals bij Hilde naar de achtergrond toen ik me engageerde als Chiro leidster. Later studeerde ik Functionele grafiek aan het Sint-Lucasinstituut Gent. Ik had het juiste pad gekozen, illustreren was mijn ‘ding’. Al dertig jaar ben ik docent aan het VTI Roeselare: tegenwoordig leerkracht decoratie, schilderen en restauratie technieken. Zelf bleef ik actief kunst beoefenen.
Hilde Cannie met eigen werk op de achtergrond
Kunstpoort Hoe kwamen jullie in contact met elkaar, was er onmiddellijk een klik? Pascale We kwamen in aanraking met elkaars werk via sociale media, communiceren af en toe vanop afstand. Pas in juli 2021 ontmoetten we elkaar fysiek op Fay-Art in Brugge. Ik nam toen deel aan een groepsexpo met het collectief Zwart Verdriet. Aanvang Januari 2022 staken we voor het eerst de koppen samen tussen de boeken van boekhandel Limerick 2.1. Hilde dronk er een ultramarijn blauwe thee, ik een absint groene limonade. Dat voorspelde toen al vonken en vuurwerk.
schilderijen: Pascale Bentein
Kunstpoort Verkiezen jullie een duo tentoonstelling boven een solo en waarom? Pascale Een groepstentoonstelling is complex. Een duo tentoonstelling verloopt vlotter. Eind augustus 2021 stuurde ik naar Hilde Cannie volgend bericht: ‘Dag Hilde. Wat denk je van een duo expo ergens in 2022?’ Kijk nu is die expo er, alive and kicking. Hilde Door mijn wel niet parcours ben ik een groentje in tentoonstellen. De tijd was nog niet rijp, mijn werk niet mature genoeg. Vorig jaar stelde ik in groep tentoon in de Garemijnzaal te Brugge. De klik onder de deelnemers ontbrak. Nu heb ik een beter gevoel. Omdat er nog twijfel hangt over mijn werk, is een duo-expo ideaal. We zijn elkaars vangnet. De confrontatie is boeiend, een solo expo kan later nog.
centraal: schilderij van Hilde Cannie, links en rechts schilderijen van Pascale Bentein
Kunstpoort De titel van jullie expo en schilderijen zijn in de Franse taal. Zijn jullie beide verliefd op de Franse taal? Hilde Mijn grootmoeder is een Française. Waarom Franstalige titels? Frans is gewoonweg een mooie poëtische taal. Pascale Ook ik heb in Frankrijk wonende familie. Ik hou heel veel van de Franse taal, lees Franstalige literatuur, luister naar Franstalige chansons…
Kunstpoort Hilde De titel van je tentoongestelde serie ‘Mais Elles Sont où les fleurs?’ draagt een zekere symboliek in zich. Je schreef me: ‘Verdorde flora krijgt nieuw leven via mijn innerlijke ups en downs’. Door de royale kleuren schep je een feeërieke en tevens hoopvolle sfeer die helemaal niet down aan doet. Ik had geen vermoeden dat het onderwerp van je canvassen verdorde bloemen zijn. Hilde Door het drogen vertonen de bloemen hoekiger vormen, ook op het doek. Ik vertrek van dit onderwerp maar wandel er van weg, Dit verklaart de titel ‘Mais Elles Sont où les fleurs?’ Kunstpoort Je werk lijkt me autobiografisch. Hilde De gedroogde bloemen zijn de aanleiding tot schilderen. Er schuilt heel wat tristesse in mij al heeft bijna niemand daar een vermoeden van. Ik kies mijn kleuren gevoelsmatig. Vroeger schilderde ik donker en somber werk. Ik wou van die donkerte af. Mijn huidige werk kan je mijn kleurrijke tristesse noemen. De prikkel, het gevoel van het ogenblik primeert. Zo kleurt mijn doek het enige ogenblik oranje, het andere zwart, twee momentopnames, het ene kleur hoort bij het andere. Daarom zijn mijn doeken zo gelaagd. Ooit merkte een wiskunde leraar op, wat je niet van een rationeel persoon zou verwachten: ‘Velen kunnen haar werk niet lezen.’ Mijn kijkpubliek noemt ‘bloemen schilderen’ een mooie hobby. Het is zoveel meer, betekent heel veel voor me. Met deze expo zoek ik de spotlights op en doe mijn verhaal.
Kunstpoort Pascale De kleuren die je gebruikt, donkere blauwen en groenen, matchen ongelooflijk goed met die van Hilde. Via kleur bereik je een beklemmende sfeer. Welk gevoel wil je opwekken bij de kijker? Pascale Een mysterieuze sfeer, dat is waar ik naar streef. Ik heb een zwak voor melancholische films, verlatenheid, verstilde objecten, de duistere kant, de weemoed op zich. Voor mijn schilderijen maak ik gebruik van stills. Met schilderen verlies ik me in de tijd. Het vergt enorm veel energie en toch zijn achteraf de batterijen terug opgeladen. Kunstpoort Schilder je uitsluitend naar stills? Staan er personen model voor de portretten of schilder je naar foto? Pascale Eigen foto’s van wat mijn aandacht trok, zijn tevens een inspiratiebron. Voor mijn portretten maak ik gebruik van foto’s, enkel voor een zelfportret niet. Vijftien jaar lang scheur ik wat me boeit uit tijdschriften. Het onderwerp kan heel divers zijn: een beweging, teksten, citaten, een mooi lettertype… De knipsels kleef ik zorgvuldig in A4 dummy’s. Blader je door mijn boeken, dan blader je door mij. Mijn plakboeken inspireren me voor een nieuwe reeks.
schilderijen: Hilde Cannie
Kunstpoort Hilde schilder je naar reëel verdorde bloemen of naar foto’s? Hilde Ik schilder naar foto’s die ik van de bloemen maak. Het is onhandig mijn boeketten te transporteren naar de academie waar ik meestal schilder.
Kunstpoort Pascale Je tekeningen bekijk ik als een tekening in een tekening. Gelaatskenmerken vervang je door een landschap of wat dan ook. Hebben deze werken een autobiografische kant? Pascale Mijn tekeningen vertonen een escapisme, droomlandschappen, reizen in mijn hoofd. Kunstpoort In welke omstandigheden teken je deze gezichten? Locatie? Tijdens verloren momenten? Pascale Ik teken altijd en overal meestal met een zwarte balpen: op de trein, tijdens de pauze, aan tafel… Kunstpoort Beschouw je die tekeningen als ‘vingeroefeningen’ of op zichzelf staande kunst? Pascale Hoewel het meestal ‘snelle’ tekeningen zijn ze kunst op zich.
zwarte balpen tekeningen: Pascale Bentein
schilderij: Hilde Cannie
Kunstpoort Hilde Pascale Aan welk materiaal geven jullie de voorkeur? Olieverf? Acryl? Zwarte balpen? Wat is de reden daarvoor? Pascale Mijn lievelingsmateriaal kan van alles en nog wat zijn: zwarte balpen, kleurpotloden, kleurmarkers… Voor mijn schilderijen werk ik uitsluitend met acryl. Hilde Op doek en hardboard werk ik met acrylverf, bister, houtskool en pastelkrijt. Verder maak ik op eenzelfde canvas gebruik van mat en glanzend medium. Daarom verkies ik mijn werken niet te vernissen, zo verlies je niet het mat glanzend effect.
Kunstpoort Hilde Pascale Is er een wederzijdse beïnvloeding? Ben je nieuwsgierig naar het werk van de ander? Vraag je elkaars mening? Blijf je op de hoogte van de kunst van de ander? Pascale We volgen elkaar op de sociale media en hebben een gezamenlijke FB pagina in het leven geroepen https://www.facebook.com/%C3%80-deux-sous-les-platanes-101746539294353 Als reactie op het werk van Hilde schilderde ik bloemblaadjes.
Links werk van Hilce Cannie, rechts Pascale Bentein
Kunstpoort Vinden jullie dat je tijd genoeg hebt voor je kunst? Hilde Pascale zeker niet Hilde Werkende in de bakkerij, vocht ik tegen de tijd, de run naar de academie zorgde telkens opnieuw voor stress. Eenmaal de bakkerij verkocht, miste ik het sociale contact en zocht halftijds werk. Verder is er altijd wel iets dat roept en waaraan ik voorrang geef: de tuin, taken in het huishouden… Misschien moet ik meer de uitdrukking je-m’en-fous gebruiken.
Kunstpoort Hilde Pascale Hoe zien jullie jezelf nog evolueren als kunstenaar? Pascale Rustig verder werken, eigen kleinschalige projecten realiseren. Ik hou van zelf initiatief te nemen. De galeriewereld afschuimen is niets voor mij. Beeldhouwen? Dat valt te overwegen maar dan heb je 2 ateliers nodig, dat is de grote struikelblok. Hilde Mijn grootste schrik is niet verder evolueren. Te veel kunstenaars blijven, eenmaal ze succes hebben, uit hetzelfde vaatje tappen. Een bevriend fotograaf, die ik als mijn mentor beschouw, vroeg ik me te waarschuwen als ik mezelf blijf herhalen. Wie weet maak ik ooit sculpturen.
Kunstpoort Stel je voor, je krijgt een onmogelijk hoog bedrag om uit te geven aan kunst, welke kunstwerken krijgen je voorkeur? Hilde De dood van Marat, 1793, een schilderij van Jacques-Louis David. Het beeldhouwwerk Balzac, 1898, van Auguste Rodin. Onder de hedendaagse kunstenaars heb ik een zwak voor Frans Gentils. Hij schept monumentale werken die afstoten, zelfs pijn doen. Ze blijven onuitwisbaar in je geheugen hangen. Pascale Een werk van Caravaggio,1571-1610, badend in clair-obscur. Zijn schilderkunst straalt een duistere pathetische sfeer uit. Verder hou ik ook van de schilderkunst van Artemisia Gentileschi, 1593-1652, een vrouw als kunstschilder, in de 17de eeuw was dit niet vanzelfsprekend. Ze gebruikt het dramatisch lichtdonker contrast, clair-obscur, ook kenmerkend voor Caravaggio.
links werk van Pascale Bentein, rechts van Hilde Cannie
Voor ik me terug in de drukte van een stad als Gent begeef, werp ik nog een laatste blik op hun werk en de exporuimte. Het is alsof de werken van Hilde en Pascale converseren met elkaar en het volledige verhaal nog niet verteld is. We mogen vast en zeker nog meer boeiende kunst van beide verwachten.
Locatie tentoonstelling
Galerie kunstwerkkunst Beverhoutplein 6 Gent
Openingsuren
Vernissage vrijdag 26 augustus vanaf 18u30 van woensdag 24 augustus tot zondag 28 augustus van 11u tot 18u30
Interview met initiatiefnemer/kunstenaar Jos Vanoverberghe
Het dorpje Kwaremont in de Vlaamse Ardennen behoort tot het collectief geheugen van elke wielrenner- en fietsfanaat. Met zijn glooiende hellingen, lieflijke panorama’s en landschappelijk schoon is Kwaremont ook een paradijs voor wie de benen wil strekken. De drie eerste weekends van september kan je tijdens je wandeling ook cultuur opsnuiven. De kunstroute Kwa-art, 2,5 en 7,5 km, brengt kunst op 10 locaties in en rond Kwaremont. Kunstenaar Jos Vanoverberghe, één van de initiatief nemers, zelf al 23 jaar exposant in het dorp, vertelt Kunstpoort graag over het ontstaan, aanpak en organisatie van dit kunstparcours.
Kunstpoort Na 2 moeilijke coronajaren swingen de kunstinitiatieven de pan uit. Wat is jullie drijfveer om na vele jaren Kwa-art opnieuw in het leven te roepen? Jos Vanoverberghe Een 20tal jaar geleden had Kwaremont de allure van een klein Latem. Cultuurliefhebbers vonden gemakkelijk de weg naar de 16 galerijen die Kwaremont toen rijk was. Ooit oefenden de Vlaamse Ardennen een enorme aantrekkingskracht uit op kunstenaars. Kwaremont was een plek waar professionele kunstenaars zoals Gies Cosyns, Michiel Leenknegt, Jan Deweer… woonden, creatief waren, tot nieuwe inzichten kwamen, durf en lef vertoonden. Toen was Kwaremont nog een bruisend dorp. In 2007 wilde de Kwaremontse kunstkring met Kwa-art1 Kwaremont opnieuw als kunstdorp profileren. Kwa-art1 was kleinschalig, Kwa-art 2022 willen we professioneler aanpakken.
Kunstpoort Welke locaties kozen jullie? Werden de kunstenaars aangesproken in functie van de locatie? Jos Vanoverberghe Er zijn zowel binnen- als buiten locaties. De locaties spreken voor zich: de kerk, Oude pastorij, galeries, bedrijven… Bestaande galeries zijn geïntegreerd in de route. Diverse tentoonstellingsruimtes leggen een link naar het rijke kunstverleden van Kwaremont en zijn een meerwaarde voor de kunstroute. Zo kunnen het publiek en vooral de bewoners van Kwaremont en omstreken een kijkje nemen in de nu desolate leegstaande Oude pastorij. De kunstenaars zijn een generatie mix, de disciplines divers. We putten uit een arsenaal van kunstenaars die een reputatie opbouwden in Kwaremont door hun vroegere tentoonstellingen in de omgeving. Kwa-art is ook de ideale gelegenheid om een retrospectieve te wijden aan het werk van Gies Cosyns (schilderkunst), Michiel Leenknegt (glaskunst) en Jan Deweer (aquarel), drie kunstenaars die leefden en werkten in Kwaremont en omgeving. Ook kunstenaars die geen affiniteit hebben met de Vlaamse Ardennen contacteerden we. De deelnemers beslissen zelf wat ze tentoonstellen en hoe. De nadruk ligt niet op het commerciële maar wel op beleving en ontdekking. Wellicht pakken we het een volgende maal anders aan.
Kunstpoort Hoe verloopt de opbouw? Is er gezamenlijk overleg met de kunstenaars, een technische ploeg om de kunstenaar met raad en daad bij te staan of zorgt iedere kunstenaar voor zijn eigen zichtbaarheid? Jos Vanoverberghe De meeste kunstenaars zorgen zelf voor de opbouw. Logistieke steun en/of vervoer voorzien we indien nodig.
Kunstpoort Kon je vlot medewerkers, partners … engageren? Gingen jullie op zoek naar sponsors om de kosten van het evenement te drukken? Jos Vanoverberghe We streven ernaar dat het evenement zichzelf kan bedruipen. We vragen een kleine vergoeding aan de kunstenaars. Horeca en galerijen sponseren het project en de gemeente levert logistieke steun. De locaties zijn gratis te bezoeken. We vragen wel een bijdrage voor de cataloog met info over deelnemers, locaties en de wandelroute.
Kunstpoort Zijn jullie bang voor vandalisme, beschadiging en wat doe je ertegen? Jos Vanoverberghe De kans op vandalisme is klein. We zijn geen grootstad en de meeste werken zijn installaties op privéterreinen waar meestal iemand aanwezig is. Aan de politie vragen we een extra oogje in het zeil te houden.
Kunstpoort Hoe maak je het kunstenparcours bekend bij het grote publiek? Jos Vanoverberghe Verplaatsbare promo is voorzien onder de vorm van spandoekaanhangers. Beachvlaggen sieren de locaties. We gebruiken alle mogelijke media om Kwa-art in de kijker te plaatsen: sociale media, lokale en gespecialiseerde pers, geschreven en woord, 4 borden aan de invalswegen, infobord met route op het dorpsplein, uitnodigingen … De taken zijn verdeeld onder de organisatoren. Zo verzorgt Bert Noterman de public relations.
Kunstpoort Organiseren jullie een officiële opening? Jos Vanoverberghe Vernissage, officiële opening met persmoment en receptie is voorzien in de kerk op zaterdag 3 september 2022 om 18u.
Kunstpoort Loopt de bevolking, de gemeente, handelaars warm voor de kunstroute? Jos Vanoverberghe Het enthousiasme is enorm, de gemeente reageert unaniem positief. We ervaren geen enkele tegenstand en durven al luidop dromen van een biënnale.
Kunstpoort Kwa-art brengt de kunst ongetwijfeld terug naar Kwaremont.
INFO
Kwa-Art 2022 3 eerste weekends van september van 14:00 tot 18:00 Kwaremont
1 Kerk Marc Galle schilderkunst Gie Kee schilderkunst Jos Vanoverberghe sculpturen hout
2 Oude pastorij Jan Leenknegt glaskunst Hilde leenknegt glaskunst Elisabeth Leenknegt juwelen Eric Vercruysse beeldhouwkunst Retro Michiel Leenknegt glaskunst
3 G.O.C. Retro Gies Cosyns schilderkunst
4 Hof ter Kwaremont Free Pectoor multidisciplinaire kunst Céline Geeraert multidisciplinaire kunst Carlos Caluwier sculpturen metaal-poly
5 Galerij Theaxus tapijten
6 Restauratie Lieven Devos Ben Van den Berghe sculpturen hout Retro Jan Deweer aquarel
FERME DEHON, een nieuwe toonplaats voor kunst, staat weldra in de kijker met een eerste tentoonstelling. Geneviève Van Bastelaere heeft met FERME DEHON de ambitie een plaats te veroveren in het geheugen van de kunstliefhebber, op een lijst van unieke plaatsen waar goede kunst schittert. De locatie is zeker veelbelovend: Ferme Dehon is een vierkantshoeve middenin de groene oase van Frasnes-lez-Buissenal, Pays des collines, Henegouwen. Kunstpoort genoot van een preview. Bij het betreden van de toon ruimte, de gerestaureerde schuren, krijg ik kippenvel. De stilte voel je, de tentoongestelde werken spreken. Een sacraal gevoel overvalt me. Professioneler kan een locatie niet zijn, een droom voor en van elke kunstenaar.
Kunstpoort Een exporuimte, een creatief huis of mag ik zeggen een galerie, is dit dé droom die je nu eindelijk waar maakt? Geneviève Van Bastelaere Ferme Dehon is geen galerie, ik noem het een toon plek. Mijn laatste tentoonstelling dateert van 20 jaar geleden. Ik zocht een atelier en een goede ruimte om eigen werk aan het publiek voor te stellen. Een galerie of toonplaats aanbieden vereist voeling met de kunstwereld. Als docent sculpturale keramiek DKO aan de academie van Gent heb ik heel wat ervaring met het opbouwen van een expo. Werk van soms meer dan 50 studenten moesten een plaatsje veroveren op een expo. Dat is geen sinecure, toch is het me telkens gelukt een mooi coherent geheel te tonen. Less is more: 1 werk per student vond ik voldoende. De manier van presenteren is enorm belangrijk. Voor mijn studenten was dit een goede leerschool. Carmen Dionyse, kunstenares keramische sculpturen, hielp ik ook met de opstelling van haar werk.
Kunstpoort Van wanneer dateert het idee “Ik bied een tentoonstellingsruimte aan”? Hoe kwam je in deze streek terecht? Hoe heb je deze vierkantshoeve gevonden? Was je er meteen verliefd op? Geneviève Van Bastelaere Een zoektocht van 10 jaar, van de kust tot aan de taalgrens, ging eraan vooraf. Bij een eerste blik op de hoeve was ik niet overtuigd. De hoeve bleef wel door mijn hoofd spoken, ondertussen kwam de verkoop bij de notaris maar niet op gang. Na een derde bezoek veranderde ik van mening en ging ik de uitdaging aan. Ferme Dehon is de authentieke benaming van de boerderij, in de streek ook onder deze naam gekend. Een benaming voor onze exporuimte hoefden we niet verder te zoeken.
Kunstpoort Heb je tegenslag gehad tijdens de renovatie? Heb je nooit gedacht: Was ik er maar nooit aan begonnen! Ben je een doorzetter? Geneviève Van Bastelaere De verbouwingswerken duren al 10 jaar en zullen nog wel een tijdje doorgaan, er is altijd wel iets te doen. Tegenslagen waren een constante. Inderdaad soms dacht ik in een opwelling: ik stop ermee.
Kunstpoort Is dit een streek die open staat voor kunst? Zijn er nog tentoonstellingsruimtes in de omgeving of ben je een unicum? Is er een artistiek landschap? Zijn er nog kunstplekken in de buurt? Tip je ook op natuurliefhebbers/wandelaars/fietsers? Geneviève Van Bastelaere Een veertig tal km verderop heb je het MACS Museum voor Hedendaagse Kunsten op de site van Le Grand-Hornu. Deze streek hier is een pareltje voor wandelaars en fietsers. Er zijn talrijke wandelroutes uitgestippeld. Een combinatie kunst/natuur is perfect mogelijk. Inwoners van Frasnes-lez-Buissenal en omstreken, mijn netwerk van de academie… ontvingen een tweetalige uitnodiging met het frans voorop. De voertaal is hier tenslotte frans, ik respecteer dat hoewel hier heel wat Vlamingen komen wonen.
Kunstpoort Als ex docent beschik je over een groot netwerk onder de kunstenaars. Je sprak enkele oud-leerlingen aan voor de eerste expo; een moeilijke beslissing? Met wat hield je rekening, discipline, bekendheid of juist niet? Geneviève Van Bastelaere Vele studenten verlaten de academie en stoppen gewoonweg verder kunst te creëren. Deze vier ex-studenten werken en evolueren verder, brengen goede kunst. Ik koos voor diverse disciplines.
. Anne Van Wayenberg, installaties/objecten, mixed media
werk op de voorgrond Anne Van Wayenberg
Anne Van Wayenberg
Mijn persoonlijk werk, bas-reliëfs/sculpturen, mixed media . Geneviève Van Bastelaere
Geneviève Van Bastelaere
Geneviève Van Bastelaere
. Isabella Billiet, schilderkunst
Isabella Billiet
Isabella Billiet
. Pia Cabuy, cross over: schilderkunst, tekenkunst, mixed media
Pia Cabuy
Pia Cabuy
. Werner Minnebo, assemblages/installaties
Werner Minnebo
Werner Minnebo
De kunstwerken sluiten bij elkaar aan, er is een gezonde dosis match. Hoewel we over enorme ruimtes beschikken, heb ik de kwantiteit beperkt. Kunstwerken moet je ademruimte geven.
Kunstpoort Welk soort kunst wil je graag in de toekomst brengen? Geneviève Van Bastelaere Het is de bedoeling de ruimte te verhuren voor kwalitatieve kunst. Zelf maak ik een selectie tussen de aanvragen. Persoonlijk de werken ‘graag zien’ is geen ‘conditio sine qua non’. Een eerste vereiste is kwalitatief sterk werk. Graag help ik bij de opstelling. Ik mik op een overtuigd terugkerend kunstpubliek, een publiek dat weet: Ferme Dehon brengt altijd kwalitatief goede expo’s. Enkel tijdens de zomermaanden verhuur ik de toon ruimte.
Kunstpoort Heeft deze omgeving invloed op je werk? Met andere woorden maak je een ander soort werk? Geneviève Van Bastelaere Niet echt, de omgeving heeft wel invloed op mijn gemoed. Verder verwerk ik natuurlijke producten uit de omgeving in mijn werk, zoals bv. algen.
Kunstpoort Heb je heimwee naar Gent, waar je vroeger woonde? Geneviève Van Bastelaere Een stad, dat is drukte, daar kan je naartoe gaan, maar als je in een stad woont kan je niet weg van die drukte.
INFO
FERME DEHON Rue de Bourliquet 22 7911 Frasnes-Lez-Buissenal
Eerste tentoonstelling met
Anne Van Wayenberg Geneviève Van Bastelaere Isabella Billiet Pia Cabuy Werner Minnebo
Opening
zaterdag 28 mei 2022 – 14u tot 19u
Expo
zondag 29 mei 2022 – 14u tot 19u zaterdag 4 juni, zondag 5 juni, maandag 6 juni 2022 – 14u tot 19u
Tanja Leys opent nieuwe kunstgalerie in Vlierzele…
Tale Art Gallery brengt kunst naar Sint-Lievens-Houtem. De 51-jarige Tanja Leys, opent op 1 mei haar kunstgalerie in Vlierzele. Tanja is ingenieur van opleiding en heeft in september van vorig jaar besloten om haar carrière in de internationale sales in te ruilen voor haar passie, kunst en design. “Mijn droom om een galerie te starten is vooral gegroeid vanuit een verlangen om verbondenheid en beleving te creëren,”. Verbondenheid met mensen, maar ook tussen kunstenaars en een beleving bieden aan elke bezoeker, kunst die je een eigen invulling kan geven. Mijn bijkomende ambitie is om in Sint-Lievens-Houtem meer aandacht te creëren voor kunst en zeker ook ‘kunstkriebels’ doen groeien bij kinderen.
De galerie wil niet alleen kunst visualiseren en verspreiden, het ultieme doel is verbinden, verbinden van verwante geesten, kunstenaars, kunstliefhebbers, stijlen, zielen, interesses, religies, smaken, culturen… noem maar op. TaLe Art Gallery staat open voor communicatie, gedachtewisseling en discussie. Tanja Leys gaat voor Art with a Conscience.
De galerie tipt op toegankelijke, originele kunst met een vleugje mysterie, kunst die inspireert, kunst die de toeschouwer laat glimlachen, kunst die je een eigen invulling kan geven. Het belevingsproces heeft voorrang. Tanja Leys opteert voor sfeer gekoppeld aan een kruisbestuiving tussen artistieke disciplines. TaLe Art Gallery brengt beeldende kunst, muziek en poëzie onder één dak. De galerie creëert een groot artistiek ontdekkingspodium door het organiseren van avond- en aperitiefconcerten (jazz-, klassieke- en/of luistermuziek) in een stijlvol kader van beeldende kunst.
Op deze manier wil TaLe Art Gallery ook lokaal kunstbeleving laten proeven. TaLe Art Gallery neemt de kijker mee in het verhaal van kunstwerk en kunstenaar, wil ontroeren, zet aan tot nadenken. De opening van de nieuwe kunstgalerie wordt gespreid over twee dagen op vrijdag 29 en zaterdag 30 april. Deze recepties zijn enkel op uitnodiging. De opening voor het grote publiek met vernissage is voorzien vanaf vrijdag 1 mei 2022. Dinsdag en woensdag van 10.00 tot 19.00 uur (enkel op afspraak), op donderdag 14.00 tot 19.00 uur, op vrijdag en zaterdag van 14.00 tot 18.00 uur en zondag van 10.00 tot 17.00 uur. Enkel op maandag is de galerie gesloten.
Brief aan kunstenaar Walter Dermul Brief van Walter Dermul aan kunstpoort
Gent, 8 april 2022
Dag Walter
Soms wou ik meer vrolijkheid in de kunstwereld: kunstcritici die minder zwaar op de hand liggende teksten schrijven, kunstenaars die kiezen voor kleur, speelsheid en eenvoud. Sta me toe dat ik geen onderliggende thema’s in je werk zoek. Mag ik je schilderijen gewoonweg mooi vinden? Ze maken me vrolijk en geven me een vakantiegevoel zoals die KUNSTWERKT cover van vorig jaar. Zo leerde ik je werk kennen en ben er meteen voor gevallen!
Everything that happens
Het schilderij op de affiche voor je expo EVERYTHING THAT HAPPENS WILL HAPPEN TODAY is heerlijk nostalgisch. Ben jij het als jong volwassene, een schooljongen die de wijde wereld intrekt op zoek naar het echte leven, een weg banend, op zoek naar avontuur. Je, de jongen, draagt nonchalant een vermiljoen rood vest op de schouder. Wie weet had je van jongs af aan gevoel voor kleur, een voorliefde voor de tertiaire bevreemdende kleuren van je huidige schilderijen? Had je pit zoals het vermiljoen rood pigment kwik bevat? Dacht je toen al: once upon a time word ik kunstenaar? Iedereen is trouwens kunstenaar of tenminste een creatief wezen. Joseph Beuys formuleerde het zo: Enkel kunst maakt het leven mogelijk-zo radicaal wil ik het formuleren. Zonder kunst is de mens in fysische termen niet denkbaar. … Ik zou zeggen dat de mens niet alleen uit chemische processen bestaat, maar ook uit metafysische gebeurtenissen. … De mens leeft slechts echt wanneer hij beseft dat hij een creatief, artistiek wezen is. … Zelfs aardappelen schillen kan een kunstwerk zijn als het een bewuste handeling is.” Dat besef had je ongetwijfeld reeds als jong volwassene.
HAPPY 22
Eén van je schilderijen met 2, op een zomerdag omhoog springende meisjes vol levenslust, draagt de titel HAPPY 22. Ik kan me voorstellen dat je een gelukkige kunstenaar bent zonder trauma’s en geniet van het schilderen in een atelier met heel veel licht. Enkele werken zijn minder uitbundig zoals die dromende meisjes in vale kleuren. RECENT WERK 2021. Wat betekenen die strakke elementen, zoals een kubus, een doos… in de BLACK BOX REVELATIONS? Ik geef nu toe, je werk is gelaagd. Misschien heb je 2 persoonlijkheden?
Je beeldtaal is uitsluitend figuratief: een mensenleven in beeld, van geboorte tot het ontslapen, meestal lichtvoetig. Het lijkt altijd lente op je canvas. Toch is er ook de reeks DISPLACED die je andere ik laat zien. Dat waardeer ik in je schilderijen, je schildert een breed spectrum aan emoties op een serene, eenvoudige mooie manier.
Hockney is niet ver weg, de magische wereld van het zwembad is ook één van je onderwerpen. Je schildert water als een stil rustig oppervlak zoals het leven ook kan zijn.
Pool
The Witness
Zelf ben ik fotografe, dat is de reden waarom ik een geschilderde pseudo-solarisatietechniek à la Man Ray bespeur. Naast bevreemdende kleuren creëert deze specifieke (gelijkend op pseudo-solarisatie in de fotografie) schildertechniek een wonderlijke soms angstige sfeer op enkele doeken zoals THE WITNESS en BURN YOUR BRIDGES DOWN. Ook hier getuig je van geen eenzijdige persoonlijkheid en een zeldzame kunde, het beheersen van de verf.
Ik vernam dat je best laat je kunstenaars carrière gestart bent. Vind je dat erg? Een antwoord op mijn vraag vind ik in de tekst horende bij je komende expo EVERYTHING THAT HAPPENS WILL HAPPEN TODAY. What is a day? What is a life? Everything that happens will happen today
And nothing has changed, but nothing’s the same
And every tomorrow could be yesterday
And everything that happens will happen today
David Byrne & Brian Eno – 2008
Een hartelijke kunstgroet Kathleen Ramboer
Beste Kathleen
Vooreerst, hartelijk dank voor je vriendelijke brief ! Het doet altijd plezier te horen van iemand die fan is van je werk. Ik ben inderdaad niet de artiest die getormenteerd door het leven in een achterkamertje werkt. Multatuli zei “Ik wil gelezen worden”. Wel, ik wil gezien worden. Dat geeft me de energie. De inspiratie komt echter van elders.
Ik schilder inderdaad nog niet zo lang – tenminste als je de jaren van letterlijk ‘zondag-schilderen’ niet meerekent. Ik zat in een totaal ander vak dat me helemaal opslorpte en me nauwelijks tijd liet om zelf creatief bezig te zijn.
Hoewel het helemaal anders had kunnen lopen. Op m’n 17de wou ik naar de academie in Antwerpen gaan. Maar m’n ouders wilden dat ik toch eerst unief probeerde. Zo geschiedde en zo belandde ik in de marketing. Ik heb er vele jaren doorgebracht, samen met heel wat fijne partners, collega’s en klanten. Maar ondertussen ben ik al ’n tijdje op een leeftijd gekomen dat ik korting krijg op het openbaar vervoer- en in musea. Naarmate m’n drukke beroepsactiviteiten wegdeemsterden, ben ik meer en meer gaan schilderen. Uitsluitend figuratief, uitsluitend olie op doek. Vandaag is het m’n full-time beroep. Ik schilder nu dagelijks, met even goesting, passie en (moet ik toegeven) ambitie als in m’n vorige beroep.
Dat ik me zo intensief kan wijden aan het schilderen beleef ik dus als een nieuwe start. Het is alsof ik na al die tijd terug beland ben op het punt waar ik had kunnen starten. Toen heb ik – min of meer toevallig – de weg naar rechts gekozen. Nu kies ik met volle teugen voor de weg links.
Ook in m’n privéleven hebben verschillende cirkels zich gesloten. En heb ik het geluk om opnieuw te kunnen beginnen. Het is een vreemd, maar prettig gevoel om jezelf zo te weten terugkomen op dezelfde plek als toen alles nog open lag. Ik koester het met beide handen. Daarom de quote van David Byrne. Alles is anders nu. En toch is er niets veranderd. Dàt is ook wat me inspireert. Het leven neemt je mee. Vaak sta je er weinig bij stil, maar het zijn soms kleine dingen die blijkbaar de rest van je leven bepalen. Dat is wat ik probeer te onderzoeken.
Daarom erg vaak jonge mensen, of zelfs kinderen. Alle wegen liggen nog open. Maar ik laat ze doen wat we zelf zo weinig doen : stilstaan en de keuzes overwegen. Dat symboliseer ik dan vaak met die kubus. Het is de black box – of is het een doos van Pandora – van hun toekomst. Wat wordt het, welke kant ga je uit ? Maakt het hen vrolijk of onzeker ? Gaan ze ervoor of immobiliseert het hen net ?
Of water, ook zo’n mooi symbool. Jij zwemt, maar het water gaat hoogstens wat opzij en sluit zich onherroepelijk, zonder enige herinnering, achter je. Je was er. Maar was je er ? (‘wasser’)
Enfin, ik zou nog wel ’n tijdje kunnen doorgaan met dat soort mijmeringen… Maar laat ik het hier bij houden. Ach ja, misschien ben ik wel die jongen. Op de uitkijk – met dat vest op m’n rug, nog wat achter de hand. Misschien helpt dat opvallend rood om gezien te worden ?
De lente is in aantocht, de pandemie ebt weg, tentoonstellen kan nu in alle vrijheid. Dit is de perfecte timing voor de tentoonstelling van beeldende kunstenaars Mark Soen (schilderkunst), Nadia Lampens (tekenkunst, schilderkunst) en Annemie Kooyman+ (beeldhouwkunst). Met zijn drieën zijn ze ‘Lost in a different world’ maar toch verbonden door een gezamenlijke expo.
Ooit had ik op deze prachtige locatie; Het Rustpunt, de kloostergangen van de paters Karmelieten te Gent, een tentoonstelling met kunstenaar Jean De Groote. Benieuwd naar hun ongetwijfeld andere aanpak vroeg ik initiatiefnemer Mark Soen om tijdens de opstelling een kijkje te mogen nemen achter de schermen. ‘Graag’ antwoordde de kunstenaar.
Het Rustpunt tijdens de opbouw van de tentoonstelling Lost in a different world – vooraan beeldengroep van Annemie Kooyman
De gezellige drukte in de met zonverlichte gangen geeft me een thuis gevoel. Tentoonstellingsbouwers Leo Verlinden en Martine De Mulder wisselen ideeën. Tekeningen en schilderijen van Nadia Lampens verdwijnen van de ene plaats naar de andere om later toch weer in de oorspronkelijke compositie te belanden. Het is een zoeken, aftasten, proberen, experimenteren om tenslotte te beslissen: zo tonen we dit kunstwerk aan het publiek.
Martine De Mulder hangt werk van Nadia Lampens op
Hoe gaan jullie tewerk? Martine De Mulder: Nadia Lampens bezorgde ons mappen barstensvol werk in diverse technieken, stijlen en onderwerpen. Het is onze opdracht orde te scheppen in deze ‘chaos’. We maakten drie stapels: mannenportretten, vrouwenportretten en werken refererend naar de eerste wereldoorlog. Daarna groepeerden we de verschillende technieken en stijlen. Zo konden we vlotter composities samenstellen. De werken van Nadia komen door hun diversiteit het best tot hun recht in een speelse kriskras ophanging. De encrochage van kunst is van kapitaal belang. Een minder werk moet je optillen en de schoonheid van een sterk werk mag niet teloor gaan door een ‘verkeerde’ presentatie. Mark Soen werkt in reeksen. Zijn schilderijen dicteren een lineaire ophanging. Terwijl de composities met werk van Nadia vragen om dichtbij te bekijken, zorgen de schilderijen van Mark voor een rustpunt, voor afwisseling. De schilderijen van Mark Soen beschouw je van op afstand, als een geheel om later dichtbij te kunnen ontdekken, de werken van Nadia, daar ga je in op. Martine De Mulder: een expo is pas geslaagd als de aandacht voor alle kunstenaars in evenwicht lijkt.
schilderijen van Mark Soen
Martine De Mulder en Leo Verlinden zijn een hecht team en op elkaar afgestemd. De 2 tentoonstellingsbouwers vullen elkaar aan. Martine De Mulder: ik ben de denker, Leo de bron van ideeën. Hier werken we op gevoel en esthetiek, zonder vooropgesteld plan. Leo Verlinden: de kunstwerken moet je op de juiste manier in de context plaatsen. Martine De Mulder: een muur die afbladdert verstoppen we niet, het verval gebruiken we om de ‘tristesse’ in bepaalde tekeningen en schilderijen van Nadia Lampens te omkaderen.
Martine De Mulder en Leo Verlinden met beelden van Annemie Kooyman
werk van Nadia Lampens
Ondertussen zijn de ‘koppen’ van Annemie Kooyman uitgepakt. De tentoonstellingsbouwers groeperen de sculpturen aan de hand van techniek, materie, kleur en expressie. Leo Verlinden vindt de brede kloostervensterbanken ideaal om de beelden aan het publiek te tonen. Inderdaad vandaag streelt het zonlicht de koppen. De tentoonstellingsbouwers kiezen voor een vroegere opstelling van een beeldengroep; hoofden van een verschillend pluimage, letterlijk en figuurlijk. Annemie Kooyman+ was kapster, klanten fungeerden soms als model.
‘Koppen’ van Annemie Kooyman
Ik vraag Mark Soen waarom hij tentoonstelt? Natuurlijk wil hij verkopen maar dat is niet de hoofdreden. Het is een fijn gevoel als een werk een plaatsje aan een muur krijgt en zichtbaar wordt. Daar doet hij het voor. De meeste werken stelt hij nu voor de eerste maal tentoon en dateren van 2018 tot 2022. Wat is zijn ambitie? In een galerie tentoonstellen en veel kunnen overlaten aan de galerie zelf.
schilderijen van Mark Soen
Wanneer ik de kloostergangen verlaat, regelt Leo Verlinden de verlichting, want zonlicht dat is er niet altijd. Ik maak de bedenking; deze locatie mag ongetwijfeld concurreren met een galerieruimte met allure. Mark Soen kan Annemie Kooyman, mede exposant en overleden vriendin geen mooiere hommage bezorgen.
Wat Sarah Strosse schildert is pure poëzie. Als het nu een plant ‘Fade away’, een steen ‘Solitaire’ of speelgoedbootje ‘Our last Farewell’ is, haar onderwerp dompelt ze onder in een bad van grijsblauwe tinten, Pruisisch blauw en burnt sienna. Haar schilderijen stralen een vreemde, melancholische schoonheid uit. Sarah Strosse neemt de kijker bij de hand en laat hem verdwijnen in een meestal klein canvas met donkere dalen en spitsen, blauwige graslanden… Een mystieke sfeer is nooit ver weg. Sarah Strosse laat je luisteren naar de stilte.
Fade away – 2022 – 160op116 – olieverf op doek
Natuur: doods, dor, donker en kleine bergstenen vormen de rode of beter de blauwe draad in haar werk. Haar schilderijen verraden een liefde voor de dichtkunst, voor de lyrische zinnen van Rainer Maria Rilke. De gedichten van Rilke sluiten aan bij haar belevingswereld, ze houdt van verstilling en laat graag haar gedachten de vrije loop.
Toepasselijk gedicht Herfst Rainer Maria Rilke vertaling Peter Verstegen
De bladeren vallen – als uit oneindigheid, als dorden er verre hemelse gaarden; ze vallen met afwerende gebaren.
En ’s nachts, dan valt de zware aarde, weg van de sterren, in de eenzaamheid.
Wij allen vallen. Het geldt ook deze hand. En zie naar de andere: het is in allen.
Toch is er Iemand die dit algemene vallen oneindig teder met zijn hand omvat.
Haar schilderijen illustreren niet alleen een liefde voor de poëzie van Rilke maar ook een oprechte ongerustheid om de natuur. Ze is bezorgd om de mens an sich die een immense rol speelt bij het verdwijnen van zoveel natuur. Titels als ‘Bosbrand’‘Fade away’ spreken voor zich. Het sensitief schilderen van dorre takken staat symbool voor destructie. Toch kan je Sarah Strosse niet depri noemen. Haar bergen, takken, landschappen vertonen een vleugje romantiek, verstilling en magie.
solitaire – 18op24 – olieverf op doek
Dat magische vind je ook terug in haar ‘stenen’. Deze brengt ze na een reis in de bergen, na het aanschouwen van de Matterhorn, als trofeeën mee naar huis. Met de juiste belichting, op een donkere achtergrond verandert een banale steen in een boeiend intrigerend voorwerp. De stenen krijgen van Sarah Strosse een tweede leven op het canvas. Ze trillen in het licht en lijken te zweven door het heelal. Gaan ze ergens heen? De stenen zijn de stilte en ook stille getuigen van een ver verleden. Wat haar triggert is het ‘technisch’ schilderen, het weergeven van vorm, structuur en materie in een spel van licht en schaduw. Enkele zoals ‘solitaire’‘stenen 3’‘undefined’ doen me denken aan ‘De blauwe teil, 1907’ van Léon Spilliaert. Kan het de kleur of de mystieke contemplatieve sfeer zijn die dit teder meesterwerk oproepen? De meeste van haar ‘stenen’ schilderijen zijn klein, 18x24cm, 31x27cm… en toch monumentaal, groots in hun kleinheid. De ‘stenen’ schilderijen ervaar je van dichtbij, je gaat erin op en kruipt erin. Kijken blijkt een intieme ervaring. Soms schildert ze de stenen opnieuw, ‘undefined 2’, een tweede maal op groot formaat. De beslotenheid gaat verloren en er komt meer ruimtelijkheid in de plaats. De kijker is er minder bij betrokken en neemt afstand. Ik maak de overweging: ook de piepkleine werken van Robert Devriendt mag je niet groot denken.
undefined – 31op27 – olieverf op doek
Tussen de ingetogen doeken schreeuwen ‘Transit Hall’ en ‘Landschap 1’ geborsteld op groot formaat in uitbundige kleuren om aandacht. Hier toont Sarah Strosse haar vrolijke kant. De intimiteit van stenen op klein doek heeft ze verlaten voor het brede borstelwerk op groot formaat. Het voelde goed en natuurlijk, vertrouwt ze me toe. Deze doeken zijn seizoensgebonden. Transithall is geïnspireerd op een luchtfoto van een luchthaven. Een kunstenaar heeft beslist meerdere identiteiten.
Transit Hall – 105op150 – olieverf op doek – 2020
Het gebeurt dat er 2 werken op stapel staan. Dan schakelt de kunstenaar van groot naar klein en van klein naar groot. Sarah Strosse houdt van afwisseling. De intense wisselwerking van de 2 werken geeft voeding aan gemoedstoestanden. Zo kan ook uitbundig en totaal verschillend werk geboren worden.
Heeft ze het moeilijk als een werk het atelier verlaat? Volgens Sarah Strosse voelt het dubbel. Ze schildert niet met het idee haar werk ooit te verkopen maar uit passie. Ze voelt de noodzaak om haar gevoelens aan het doek toe te vertrouwen. Het is wel fijn als een kunstliefhebber van je werk houdt en ervan geniet. Eenmaal weg uit het atelier, voelt het aan als een gemis, een ruimte die moeilijk op te vullen is.
We hopen dat Sarah Strosse in haar atelier de lege rechthoekige vlakken snel laat verdwijnen voor nieuwe avonturen op het doek.
Het werk van de jonge kunstenaar Lucas Delaere viel me op tijdens de kunsthappenings van ‘Lichtervelde schouwt’, een kunstevent voor alle kunstenaars die wonen in Lichtervelde of met Lichterveldse roots. Zijn persoonlijke stijl, een merkwaardig gebruik van olieverf op MDF paneel en de mannelijke figuren op een zuiver witte achtergrond maakten me nieuwsgierig naar de persoon achter deze schilderijen. In een letterlijk en figuurlijk ronde tafel gesprek vernam ik meer over zijn nog jonge loopbaan als kunstenaar, zijn ambities, zijn werkwijze en vooral hoe we zijn werk best benaderen.
Kunstpoort Ik ken uitsluitend schilderijen en collages van je, geen andere beeldende kunst. Is dit een gevolg van je studierichting? Heb je een kunstrichting gevolgd en welke? Hoe lang ben je al met kunst bezig? Lucas Delaere Tekenen zit me in de vingers, als kleuter tekende ik veel en graag. Ik volgde Kunstsecundair onderwijs, KSO, later schilderkunst aan het KASK. Voor mijn eerste jaar slaagde ik niet. De ene leerkracht apprecieerde mijn werk de andere niet. Dit bracht een afkeer voor verf en schilderkunst met zich mee. Ik stopte mijn kunststudies. Drie jaar lang raakte ik geen verfborstel aan. Het KASK legde de nadruk op het esthetische, het kundige maar mijn werk hoeft niet mooi te zijn. Uit een soort wrok begon ik opnieuw te schilderen. Met een aantal werken onder de arm zocht ik filosoof, schrijver, kunsthistoricus Hans Theys op. Stillevens, portretten… de werken die ik hem presenteerde waren enorm divers. Hij raadde me aan op zoek te gaan naar een duidelijke lijn, een bepaald aspect naar voor te schuiven. Mijn werk was te versnipperd. Zijn raad nam ik ter harte en heeft me enorm veel geholpen waarvoor ik hem dankbaar ben.
Kunstpoort De mens, de mannelijke figuur staat centraal met meestal een bijna onherkenbaar gezicht. Heads – Disciples De toeschouwer zal ongetwijfeld naar een betekenis zoeken, zich vragen stellen. Wil je hier een gevoel, een gemoedsgesteltenis uitdrukken of is het je louter om het picturale te doen? Lucas Delaere Ik wil vooral aftasten waar de grenzen van de verf liggen. De meeste thema’s en onderwerpen zijn al geschilderd. Liever spits ik me toe op materie, materiaal, op een bepaalde werkwijze. De manier waarop een schilderij tot stand komt, dat moet de mensen boeien. De inhoud komt bij mij op de tweede plaats. Ik opteer voor de beleving van een schilderij. Vergelijk het met op restaurant gaan. Ook dat is een beleving, niet enkel het eten is van belang, ook wat eraan vooraf ging, de chef-kok die experimenteert, het interieur, het servies… In het dagelijkse leven werk ik als opvoeder bij kinderen met gedragsproblemen. Mijn job reflecteert zich wellicht in mijn schilderkunst.
Disciples
Kunstpoort Heb je er problemen mee als een kunstkenner diepgaande, psychologische beschouwingen bij je werk heeft, een inhoud aan je werk toeschrijft die je helemaal niet bedoelde? Of vind je dat net een pluspunt? Lucas Delaere De kunstkijker associeert mijn schilderijen Heads – Disciples vaak met gruwel, enkele toeschouwers denken zelfs aan brandwonden. Dit zegt meer over de kijker dan over mijn werk. Door de snelheid waarbij beelden digitaal aan ons oog voorbijflitsen via sociale media en andere kanalen komen werken zoals die van mij op scherm agressiever over dan bij een fysiek minder vluchtige waarneming. Ik ben blij als één iemand stil staat bij één schilderij, tijd maakt voor beleving.
Kunstpoort Voor je schilderkunst Heads – Disciples gebruik je een unieke techniek, hoogstwaarschijnlijk een eigen procedé. Kan je een tipje van de sluier oplichten, wat uitleg geven, hoe bekom je dit ‘wazig en dripping’ effect? Lucas Delaere Mijn draagvlak is een MDF paneel. Het is zoveel goedkoper dan canvas en achteraf kan ik mijn werk kadreren door stukken af te zagen. Het paneel leg ik plat op de grond. Ik begin met 2 lagen witte verf, daarna komt een flinterdunne gesso/kalklaag. Deze is van cruciaal belang, de laag mag niet te dik of te dun zijn. Voor mij zijn, zoals Luc Tuymans ooit zei, de 2 eerste uren de hel. Schilderen is een schaakspel met mezelf als tegenspeler: conflicten oplossen, reageren op een onverwachte verfreactie, timing is belangrijk… Mijn techniek bestaat uit schilderen en wegvegen. Toeval speelt een grote rol, een geaderd effect van de olieverf, daar moet je op inspelen. Ik noem dit gecontroleerde anarchie. Dat is pas boeiend maar brengt veel mislukkingen met zich mee.
Kunstpoort Hoe start je een schilderij? Wat dient als inspiratiebron voor je schilderijen, van waaruit vertrek je: een foto, een tekening naar model, een filmstill… maak je eerst een schets of een tekening op doek? Werk je snel? Of heel bedachtzaam? In lagen? Lucas Delaere Ik werk met printscreens. Om te starten teken ik met potlood heel licht een figuur op het paneel. Kunstpoort Voor Heads – Disciples zijn dit uitsluitend mannelijke figuren, waarom? Lucas Delaere Vrouwen zijn vaak te volmaakt afgebeeld, een mannelijk figuur kan je gemakkelijker vervormen, als het ware kapot maken al mag je daar ook niet te ver ingaan. Het geheel moet de indruk geven te kloppen. Kunstpoort Ik merk dat je de anatomie kent en doorgrondt. Lucas Delaere Dit is een gevolg van mijn kunstsecundaire studies, die waren heel intens. Kunstpoort: Lucas Delaere toont me enkele knappe tekeningen naar levend model. Lucas Delaere Ik raad kunstenaars aan zoveel mogelijk werk te bewaren, vernietig niet in massa vroeg werk. Kunstpoort Waarom? Lucas Delaere In een vroegwerk kan je al het DNA van een kunstenaar ontdekken, de handtekening, Dat is pas interessant. Kunstpoort De kunstenaar toont me een oud werk, een portret, mijlen ver afliggend van zijn huidige stijl. Inderdaad ik stel vast dat het wegvegen, het destructieve toen al aanwezig waren.
een ouder werk geconfronteerd met een recenter schilderij
Kunstpoort Je collages/mixed media White Lies vertonen het gelaat van een vrouw, ook hier onherkenbaar. Wil je een universeel werk maken? Niet aan een bepaalde persoon gerelateerd? Of is het je om het experiment te doen? Lucas Delaere Ik hou ervan dat je op mijn eindresultaat geen lagen ziet, niet de volgorde van het kleven, het werk moet ‘plat’ zijn. Vrouwelijke portretten in magazines lenen zich gemakkelijker daartoe, ze hebben een eenheid van kleur, van gelaatsuitdrukking, van uitstraling. Ik kleef de snippers op hout met een gesso laag, experimenteer daarna met witte verf. Mijn collages toon ik nog niet aan een groot publiek omdat ik volop een aantal mogelijkheden aan het aftasten ben. Ik wil triggeren zodat de toeschouwer aan een gezicht blijft hangen.
White Lies
Kunstpoort Experimenteer je ook nog met ander materiaal? Lucas Delaere Ik sluit niet uit dat ik in de toekomst naar andere media grijp, film bijvoorbeeld. Belangrijk is het je comfortzone te verlaten. Een zijsprong kan vernieuwend zijn voor mijn schilderkunst. Het water moet een beetje onder je neus staan. Zoals bij het schaken is het belangrijk jezelf uit te dagen. Eens bezocht ik een tentoonstelling van Lucian Freud, een kunstenaar die ik apprecieer. Er waren 95 schilderijen, 95 gelijkaardige werken, het vergt moeite om dan gefocust te blijven. Het publiek kent je werk, plaatst je in een hokje, verwacht een uniformiteit, veel van hetzelfde. Maar het moet ook voor mij boeiend blijven! Zelfkritiek blijft prioritair. Een beroepskunstenaar begrijp ik wel als hij eenzelfde stijl aanhoudt, een trend volgt. En toch ik ondervind zelf hoe gelukkiger je bent, hoe vlotter alles verloopt, hoe minder interessant je oeuvre blijkt.
Kunstpoort https://www.lucasdelaere.com/-exposure-t De reeks Exposure Too Late Van waar de naam? In mijn fantasie denk ik aan het Assepoesterverhaal, Het is fijn te fantaseren bij deze schilderijen. Ze hebben een zeker glamour gehalte. Zelf heb ik een glossy tijdschrift voor ogen. Zijn dit beelden uit een tijdschrift? Ze hebben een hedendaags gehalte. Ben je niet bang dat deze werken niet au sérieux worden genomen of te veel als trendy beschouwd worden, hoewel dit niets met hun intrinsieke kwaliteit te maken heeft. Lucas Delaere Het is de eerste maal dat ik die vergelijking met Assepoester hoor, het is een interpretatie die kan tellen. Glossy magazines tonen filmsterren, diva’s, volmaakte make-up, fashion kledij, het perfecte plaatje. Ik illustreer een moment waarop het model of de figurant uit haar rol valt, het misloopt, het beeld omvertuimelt, dit kan door een opwaaiende rok, een ongemakkelijke houding, een valpartij, het verliezen van een schoen… Het zijn herkenbare werken, klaar voor perceptie. Naar trends werken is niet mijn ding. Deze reeks kan nog beter, ik ben er nog lang niet. Ik hou van zelfreflectie.
Exposure Too Late – copyright Lucas Delaere
Kunstpoort Je hebt een dagelijkse job. Ben je intens met je kunst bezig? Is het je droom fulltime met je schilderkunst bezig te zijn of hoeft dit niet voor je? Ben je tevreden zoals het nu is? Lucas Delaere Zoals het nu is voelt het goed. Wat je meemaakt of onderneemt kruipt ongetwijfeld in je oeuvre. Wie weet maakt mijn werk een totale ommekeer mee moest ik mijn job als opvoeder opgeven?
Kunstpoort Heb je bewondering voor een hedendaagse kunstenaar, om het even welke discipline hij of zij beoefent? Lucas Delaere Antony Micaleff Van Gerhard Richter ook van Luc Tuymans beweert de kunstwereld dat zij de schilderkunst gereanimeerd hebben. Volgens mij zit de Brit Antony Micaleff op dezelfde lijn. Hij borstelt vleselijke portretten met dikke lagen verf. Ik ben benieuwd naar wat nog komen zal. Levkhesin Deze Russisch/Duitse kunstenaar bewonder ik vooral om de manier waarop hij de materie verwerkt. Hoe komen zijn werken tot stand, welk materiaal gebruikt hij, dat intrigeert me.
Kunstpoort Je stelde al in groep tentoon met ronkende namen zoals Ulricke Bolenz, Karin Hanssen, Lucas Devriendt, Chantal Pollier, Hans Vandekerckhove… Heeft dit je carrière een boost gegeven, een zekere naam bekendheid meegebracht? Is er een andere expo uit voortgevloeid? Lucas Delaere Het is boeiend in groep tentoon te stellen met gevestigde waarden. Ik ben de curatoren dankbaar voor dergelijke keuze. Het geeft je zelfvertrouwen een boost, ondersteunt waar je al een tijd mee bezig bent en betekent erkenning. Tentoonstellen met naambekenden brengt wel druk met zich mee en kan een springplank betekenen naar een mooie toekomst als kunstenaar.
Kunstpoort Heb je toekomstplannen tentoonstellingen? Komt er weldra een solo tentoonstelling? Ben je actief op zoek naar de mogelijkheid om tentoon te stellen of laat je het gewoon op je afkomen? Lucas Delaere Zelf ben ik niet actief op zoek naar tentoonstellingsmogelijkheden. Ik ben een geluksvogel, uit de ene expo vloeit een andere. Door deze moeilijke corona tijd kiezen galeriehouders voor meer zekerheid en vallen minder gerenommeerde kunstenaars uit de boot. Als de coronaregels het toelaten stel ik van 16 januari tot en met 27 maart 2022 met Faces It tentoon in De Koolputten te Waasmunster https://www.dekoolputten.be/kunstforum-in-waasmunster/
Bij het binnenstappen in het atelier van Anne heb ik een wauw ervaring. De natuur komt me tegemoet. Een zacht herfstlicht gefilterd door een wit gordijn verschaft me een warm gevoel. De natuur binnenshuis wijst je de weg naar de plantenrijke tuin met vijver buiten. Of is het omgekeerd? Bergen, zeeën, bomen, doorploeterde landschappen, hier en daar een portret, schedels, beenderen: dit is in een notendop wat er te zien en te beleven valt op de talrijke schilderdoeken van Anne Vanoutryve. Maar haar werk is zo veel meer dan deze opsomming. Dit blijkt uit ons gesprek dat me inkijk geeft in haar wereld en gedachten.
Kunstpoort Samen met je vader stelde je landschappen tentoon Geverfde landschappen. Zou je zonder het schilderend voorbeeld van je vader ook kunstenaar geworden zijn? Heeft dit een rol gespeeld? En denk je dat je ooit beïnvloed was door de schildertechniek van je vader? Anne Vanoutryve Waarschijnlijk was ik ook kunstenaar geworden zonder een vader/kunstenaar. Zijn atelier en kunst waren voor mij een gesloten boek. Over zijn kunst werd niet gecommuniceerd, Ik kende enkel de geur. Wel nam hij ons, vrij jong, mee naar tentoonstellingen van Mark Rothko in Keulen, Vincent Van Gogh… Televisie kon me niet boeien, ik koos resoluut het creatieve. Voor materialen zoals naaigerief had ik een fascinatie. Vandaar mijn latere keuze voor Textiele kunst. Aan schilderen dacht ik nog niet.
Kunstpoort Je hebt een Diploma Meester in de Beeldende Kunst optie Textiele Kunsten en ook optie Schilderkunst. In je schilderkunst zie ik texturen terug komen. Het is alsof je weeft met verf. Is dit onbewust onder invloed van je studies Textiele Kunst? Ben je nog bezig met Textiele Kunst of ga je later de draad weer oppikken? Anne Vanoutryve Textiele Kunst heeft me nooit los gelaten. Mijn opleiding was heel gevarieerd, stoffen verven, stoffen ontwerpen… Bij een stofontwerp viel ik steeds terug op de schildertechniek. Ik werkte vooral ruimtelijk. Het landschap was toen al aanwezig. Nu nog verzamel ik materiaal om later objecten te creëren die nauw aansluiten bij mijn schilderkunst. Leder, wol, draden… dat is wat ik bijhoud. Mijn ‘mislukte’ schilderijen gooi ik niet weg. Ik ben heel kritisch en zet onmiddellijk het mes erin. Ik verknip mijn doeken om later in objecten te verwerken.
Kunstpoort Onbewust spelen je roots, Diksmuide, de westhoek.. een rol in je kunst, zelfs in je manier van schilderen. Je voelt als het ware de klei in je doorwroette schilderijen. Ben je het hier mee eens? Anne Vanoutryve Ongetwijfeld speelt de westhoek een rol in mijn kunst, in mijn pasteuze manier van schilderen. Als kind logeerde ik vaak in Lampernisse waar mijn ouders een buitenverblijf hadden. Daar groeide mijn fascinatie voor het geploegde landschap, de kleigrond met de diepe voren. Nu nog hou ik ervan onderweg naar mijn werk in Diksmuide (avondonderwijs) even halt te houden aan de IJzer, te genieten van het vlakke land en een vlucht kieviten te volgen naar hun slaapplaats. Vroegere werken van me zijn vaak donker en sluiten nauw aan bij de sfeer van de westhoek.
Kunstpoort Je woont nu in Gent. Kan de stad, de haven ooit een rol spelen in je werk? Anne Vanoutryve Een ‘stadsmens’ ben ik niet. De stad laat ik liever links liggen. Misschien is die wel in mijn tekeningen aanwezig.
copyright Anne Vanoutryve
Kunstpoort Je tekeningen, gemengde techniek op papier (2021), vertonen een gans andere schriftuur, een soort abstrahering. Hoe verklaar je deze ‘breuk’ met je olieverfschilderijen? Kan je wat meer over deze tekeningen vertellen? Anne Vanoutryve Mijn tekeningen vertonen een contrast tussen gedomesticeerde vormen en ongerepte natuur. Ze betekenen een stijlbreuk in mijn manier van werken niet in mijn denkwereld. Het is een fysieke act in de huiskamer. Ze zijn fijn en gedetailleerd, een gevolg van mijn opleiding Textiele Kunst. Beschouw het tekenen als een vorm van borduren, fijn minutieus werk.
Kunstpoort Als ik naar bepaalde schilderijen kijk, ervaar ik een mate van inleving in een landschap, een vorm van vergeestelijking. Het schilderij is als doorploegd. Ik kan me niet inbeelden dat wat je schildert volledig fictief is, uit het niets gegrepen. Schilder je landschappen die je ooit gezien hebt, ervaren, maak je foto’s of schetsen? Hoe verloopt het productieproces? Anne Vanoutryve Het waarnemen van een landschap is van kapitaal belang. Een landschap moet je ervaren. In IJsland voelde ik een gletsjer schuiven. Dergelijke gewaarwording voedt een schilderij. Ik neem tijd om een landschap in me op te nemen, te bestuderen, te memoriseren. Schetsen, foto’s, herinneringen… katapulteren me terug naar de plaats waar ik ooit vertoefde en op het doek wil.
Kunstpoort Natuur is in, massaal tegenwoordig in de media, een onrechtstreeks gevolg van de corona pandemie en de klimaat verandering. Nu pas beseft iedereen hoe belangrijk natuur wel is. Terug naar de natuur blijkt een veel gebruikte slogan, vaak voor commerciële en economische doeleinden. Toch had jij reeds in je studietijd (2001, Sint-Lucas) toen er nog weinig aandacht was voor het klimaat, een passie voor de natuur. Je bezorgdheid is echt. Heb je deze houding van thuis uit meegekregen? Zijn je werken een aanklacht, vraag je bewust aandacht voor deze verdwijnende natuur? Schilder je uit ‘boosheid’? Zijn je werken een waarschuwing? Anne Vanoutryve Ik herinner me 1986, ik was toen 8 of 9 jaar. Mijn ma vroeg me de ramen te sluiten. De kernramp van Tsjernobyl schudde de wereld wakker. Het besef van vergankelijkheid, mijn ontzag en liefde voor de natuur is toen begonnen. Ook respect voor materiaal heb ik van thuis uit meegekregen. Mijn werken doorlopen een historiek van verleden, heden en toekomst. Het jaar 2068 intrigeert me. Een IJslandse gids vertelde me dat hij als kind zich niet bewust was van de bergketen achter de gletsjer. Door het smelten van het ijs is die nu zichtbaar. Ik registreer, neem dit in me op en werk met foto’s van vroeger en kijk naar de toekomst. Sommige doeken vertonen kenmerken van een dystopie.
Kunstpoort Tegenwoordig duiken er vrolijke kleuren op, in fel contrast met andere sombere werken. Tonen deze je positieve, optimistische ik? Zijn deze volledig vanuit je fantasie ontstaan? Spielerei zoals een titel aangeeft? Zijn dit werken voor de fun? Anne Vanoutryve De kleurrijke werken in mijn fantasie gegroeid, vertolken mijn visie op de toekomst. De ijskap smelt, er is de opwarming van de aarde en de stijgende onleefbaarheid van onze planeet. Toch blijf ik positief denken. In onze streken groeien nu andere exotische planten, vliegen vogels die je vroeger enkel waarnam tijdens de trek. De wereld verandert, de bergketen achter de gletsjer komt in beeld. Ik sta open voor de schoonheid van de metamorfose, weiger me depressief te voelen.
Kunstpoort Ik citeer Roger de Neef: Een groot deel van haar werk is ecologisch, terloops bezint Anne zich reeds in haar onmiddellijke omgeving over de opdeling en manipulatie van landschappen die geheel of gedeeltelijk bedreigd zijn. Deze tekst over je werk getuigt van een bezorgdheid om de natuur. We vinden dit terug in je onderwerpen maar resulteert dit ook in een ‘ecologische’ materiaalkeuze? Anne Vanoutryve Wij leven duurzaam, recycleren, gebruiken voor 90% recup materiaal. Wat mijn kunst betreft, ik probeerde ecologisch te werken, maakte zelf verf maar technisch is het ontzettend moeilijk.
Kunstpoort Ik ontdek werken die een immense onrust uitstralen door een pasteuze wervelende manier van schilderen. Ik vermoed een ontelbaar aantal doorwerkte lagen. Toch behoud je een zekere frisheid, zelfs bij het gebruik van grijze vale tinten. Heb je daar een verklaring voor? Anne Vanoutryve Tijd! Ik werk aan 20 tot 30 schilderijen tegelijk. Ik laat een laag 2 tot 3 weken drogen. De canvassen plaats ik met het geschilderde beeld tegen de muur. Bij het terug omdraaien kan ik met een nieuwe frisse blik verder werken.
Kunstpoort Werk je intuïtief of zie je het eindresultaat in gedachten? Anne Vanoutryve Ik weet waar ik heen wil, schilder met een richtlijn voor ogen. Mijn kleine werken, spielerei kan je ze noemen, beschouw ik als voorstudies. Ook die zijn beredeneerd. Vaak maak ik foto’s van mijn schilderijen, scheur die, beschilder de print, maak een collage die dan resulteert in nieuw werk.
Kunstpoort Je schildert ook portretten. https://www.annevanoutryve.com/rhythemseries Maak je portretten van iemand die je kent en beoog je een sterke gelijkenis? Of leg je de nadruk op de ziel van een persoon? Moet je iemand persoonlijk kennen om een sterk portret te kunnen schilderen? Anne Vanoutryve Persoonlijk kennen is een must. De ziel, het innerlijke wil ik blootleggen. De aftakeling intrigeert me. Zo portretteerde ik een galerijhoudster, een fiere vrouw die wegdeemstert, een buurman, geïsoleerd van de buitenwereld… Mijn dochter schilderde ik terwijl ik vele uren samen met haar doorbracht bij een maandenlange revalidatie na een operatie. Mijn zoon vroeg mama waarom ik niet? Dus een portret van mijn zoon kwam er ook. Maar echt behoefte aan portretteren heb ik niet.
Kunstpoort Terrorism erases identity, Skullscape…, Burn baby burn Dit zijn een heel ander soort portretten. Ze zijn zelfs groter van formaat (160x160cm…) en vertolken gruwel, naar ik vermoed terrorisme. Heb je het nodig om vreselijke gebeurtenissen van je af te schilderen? Kan je anders niet verder leven? Vanwaar die drang? Anne Vanoutryve Het zijn portretten van de daders en slachtoffers van terreur. Mijn echtgenoot Danny werkte als debriefer na de aanslag in Zaventem, 2016. Hij stond in voor psychologische bijstand aan de hulpverleners. Het beeldmateriaal dat ik toen zag, deed me nadenken over de absurditeit van een oorlog voor religie. Vandaar ook mijn fascinatie voor misdaad, vergankelijkheid. Ik ben trouwens gek op de Scandinavische thriller reeksen. Ook door de operatie van mijn dochter groeide de interesse voor beenderen, skeletten, schedels. Een ander soort werk werd geboren, een vertolking van gruwel. Het werk ‘Burn baby burn’ ik noem het ‘De gevallen engel’ is daar een voorbeeld van.
Burn baby burn
Kunstpoort Tot slot nog 2 hypothetische vragen. Zou je graag een periode 100% met je kunst willen bezig zijn, alleen, ver van familie en vrienden. Indien ja, waar wil je dan je intrek nemen, resideren? Wie weet duikt een zekere lichtheid in je werk op? Anne Vanoutryve Op uitnodiging van een galerie resideerde ik een tijdje in een voormalig legerkazerne op de grens van het vroegere Oost Duitsland. Voor een complete afzondering zorg ik soms zelf wanneer ik daar behoefte aan heb. Mocht ik mogen kiezen dan ga ik resoluut voor IJsland of zeker voor een Scandinavisch land, liefst in de winter omwille van het gefilterd licht. Ooit zeilde ik van Gent naar Tromsø, het noorden laat me niet los.
Kunstpoort Mocht je kunnen terugkeren in de tijd, naar een bepaald tijdperk in de kunst, welke periode zou je verkiezen en waarom? Anne Vanoutryve De Renaissance vind ik boeiend, de tijd van de ontdekkingsreizen. Toch verkies ik de Barok voor zijn overdaad, overdreven realiteitszin en heftigheid in gevoelsuitdrukkingen. Deze stijlperiode ontdekte ik pas laat. In het kunstonderwijs was daar weinig aandacht voor.
kunstpoort 