Jean de Groote is een Einzelgänger in de Belgische kunstwereld. In het pastorale Nazareth (kan het nog Bijbelser?) trekt hij zich elke dag als een heremiet terug in zijn studio. In deze creative monnikencel probeert hij de essentie van alledaagse dingen te vatten. De kunstenaar verandert in een alchemist die doek en verf distilleert tot het echte goud van deze schreeu-werige eeuw: stilte.
De Groote’s schilderijen laten een serene, zen-achtige impressie na. Ontdaan van elke functionaliteit, worden objecten gereduceerd tot wat ze zijn: dingen. Een roos is een roos is een roos. Een zwarte kraai is gewoon een vogel. Net door dingen te kristalliseren tot hun essentie, ontstaat een merkwaardige transformatie. Een roestige spijker wordt een icoon. Een stuk touw verandert in een relikwie.
In dit proces streeft De Groote geen objectief realisme na. Die rol is al eeuwen weggelegd voor de fotografie. Onderwerpen worden neergepend met krachtige borstelstreken, korstige verflagen en dramatische scha-duwen. “Wie mijn werk mooi vindt, heeft het niet begrepen” voegt hij er zelf aan toe. Maar wie goed kijkt, ziet meer. Dàt is de schoonheid van zijn werk.
Dat Eskimo’s 100 woorden hebben voor sneeuw blijkt een fabel. Maar dat De Groote 100 betekenissen heeft voor de kleur wit is een feit. Op zijn doeken brengt wit rust, maar creëert wit ook leegte. Het zet dingen in de verf of doet ze net verdwijnen. De tint brengt hemelse vrede, maar in een witte hel word je ook blind. Wit vraagt vooral om kleur; een smeekbede die de kunstenaar lustig beantwoordt met giftige tinten kardinaalrood, Napels geel en kobaltblauw.
Een centraal thema in De Groote’s nieuwste werk is de spijker. Op een gigantische wit doek zien we een kromme nagel bengelen aan een roestig snoer. Voor de artiest, een zoveelste poging om het onzichtbare zichtbaar te maken. Voor wie verder kijkt, het ultieme altaarstuk waarin niet het ding, maar de Passie herleid wordt tot de essentie: het lijden zelf, dat zelfs de sterkste zielen ondergaan
20.11 > 18.12.2022 Open elke donderdag, vrijdag en zaterdag van 14u – 18u & op afspraak.
OPENING
Zondag 20 november van 14u tot 18u
Om 15u: inleiding door Johan Debruyne Boekpresentatie ‘Schilderen zonder alibi’ zie afbeelding N.a.v. een atelierbezoek bij Jean De Groote, Eke, juli 2022, Frederik Van Laere
De Grote Schijn opent in de herfst van 2022 opnieuw zijn poorten voor een zinnenprikkelende tocht door het donker. Een feeëriek verlicht pad leidt de weg, fluisterende bomen genieten met je mee. Een stukje magie, verborgen aan de rand van de stad.
De Grote Schijn wordt ook in 2022 een unieke totaalbeleving zonder woorden, met innoverende snufjes en lumineuze emoties. Laat je tijdens dit spektakel leiden langs een volledig nieuw parcours met indrukwekkende technieken en mysterieuze verrassingen.
Pagne Africain is een Pan-Afrikaanse textieltentoonstelling die je laat kennismaken met de veelzijdige Afrikaanse textielcultuur. Curator Stella Nyamchama Okemwa selecteerde voor deze tentoonstelling twaalf soorten stoffen uit haar privécollectie, afkomstig uit verschillende regio’s uit het Afrikaanse continent. De tentoonstelling toont een rijkdom aan geschiedenis, spiritualiteit en cultureel erfgoed. De tentoonstelling wil een zo breed mogelijk spectrum van Afrika laten zien. De stoffen kaarten een hele waaier aan thema’s aan: oorsprong en historische betekenis, spiritualiteit en rituelen, betekenis van kleuren, culturele identiteit en statussymbolen plus het gebruik van Afrikaanse stoffen in hedendaagse mode.
Groepsexpo Breekbaar / Breakable fragile St. Elooiskerk – Kortrijk
BREEKBAAR, de titel dekt de lading. In deze groepstentoonstelling staat emotie voorop. De setting, een kerk, sluit perfect aan bij het thema. Wie niet religieus is, zal toch het sacrale herkennen en erkennen.
Bij het betreden van de kerk word je onmiddellijk geconfronteerd met het werk van Giovani Vanhoenacker. Zijn installatie met kerkmeubilair speelt de rol van eyecatcher en is hier ‘thuis’.
Het kunstwerk verraadt de scenograaf in Gio Vanhoenacker. Gio bouwde een mooi palmares op bij de Kopergietery, Lazarus, Compagnie Cecilia, Muziektheater Lod, Tutti Fratelli, NtgGent… In 2019 mocht hij aan de slag bij de Opera van Genève en Theater der Jungen Welt van Leipzig. In het theater verbeeldt hij een verhaal, in zijn atelier te Marke laat de kunstenaar een eigen visie spreken. De 2 stoelen verbeelden de door een middenbeuk gescheiden mannen- en vrouwenkant. De boog geconstrueerd met stoelzittingen doet me denken aan de regenboog. Een regenboog staat symbool voor de brug tussen hemel en aarde. Dit kunstwerk symboliseert voor mij een andere brug, de verbinding tussen diverse werelden zoals die van de man en vrouw, een vraag naar communicatie. https://www.giovanivanhoenacker.be/ https://www.instagram.com/giovanivanhoenacker/ gio8002@gmail.com
De ongelooflijke kleurenpracht in de werken van Martine Deleu verklaren haar enthousiasme en betrokkenheid tot de natuur. Vele schetsen en persoonlijke foto’s leiden tot een uiteindelijke creatie. Ze schildert reisimpressies, landschappen, bomen, parken, .. in een lyrisch realisme. Vaak evolueert haar schilderkunst naar een abstractie waarin de natuur op de achtergrond verdwijnt en de beleving vooropstaat. De uitbundige werken van Martine Deleu contrasteren fel met de sacrale sfeer in de kerk. Het is net deze tegenstelling die de kijker aanzet tot nadenken over de fragiliteit van de natuur, de teloorgang van de diversiteit.
De werken van Martine Vandevelde zijn geen lieflijke, vrolijke, behaagzieke werken. Het is aangrijpende kunst die je doet nadenken over het leven. Het sterk persoonlijke werk laat je niet los. Je neemt het mee naar huis. Martine Vandevelde schildert op het canvas met veel emotie en kunde. Zowel haar schilderijen als ruimtelijke werk (veelal gebruikt ze wax) illustreren haar sociale bewogenheid. De kunstenares snijdt moeilijke en breekbare thema’s aan zoals psychisch en fysisch lijden, fantoompijnen, de multiculturele samenleving, het leven tijdens de pandemie. De kerk St. Elooi tilt haar werk de hoogte in. Zo gaan de schilderijen ‘Fantoompijnen’ in dialoog met het kruisbeeld, symbool voor het lijden van Christus. Interessant zijn de werkboeken die je kan inkijken. ‘My secret books’ verhalen een persoonlijke zoektocht, verbeelden haar inspiratiebronnen: kunstenaars zoals Berlinde De Bruyckere, Jenny Saville, Louise Bourgeois, Klaus Verscheure.
Jan Declercq, organisator van deze expo, noemt zich terecht ‘de Beeldenmaker’. Hij is van alle markten thuis: hij fungeert als organisator van tentoonstellingen, fotograaf en beeldend kunstenaar, een ‘duivel doet al’. Ben ik verkeerd als ik denk dat vooral het vrouwelijk figuur hem inspireert en fascineert? Een ‘engelenbeeld’, esthetisch vrouwelijke torso’s, soms letterlijk en figuurlijk met een ‘hoek’ af en bevreemdende foto’s van modellen bevolken de rechterzijde van de kerk. Toevallig of niet, ze sieren de ‘mannenkant’. Zijn tijdloze torso’s en foto’s zijn een zoektocht naar het wezen van de erotiek, het mysterieuze in de vrouw.
Paarden, ruiters, golfers en vrouwen zijn de onderwerpen die Huguette H. Declercq boeien. Haar paarden en ruiters schildert ze levendig, met een heerlijke dynamiek in een bruin coloriet met witte en oranje rode accenten die het geheel een levendige toets geven. Kunsthistoricus A.-A.I.B. waardeert vooral de tijdloze elegantie in haar werk. Huguette H. Declercq, 70 jaar kunstenaar, beheerst door de jaren heen, diverse grafische technieken. Kleinere werken, in deze kerk tentoongesteld, tonen haar vakmanschap.
Last but not least. Achteraan in de kerk kan je ook kennismaken met de keramiek en tekeningen van Charlotte Herman. Bij het vervaardigen van keramiek maakt Charlotte Herman gebruik van krachtige natuurelementen: aarde, water en vuur. Onze hedendaagse woelige samenleving verlangt naar de pure natuur, rust en schoonheid. Deze tijdsgeest verklaart de revival van de keramiek. Charlotte Herman brengt met haar werk natuur en schoonheid in deze kerk, een schoonheid die de toeschouwer ongetwijfeld weet te waarderen.
Groepsexpo Breekbaar / Breakable fragile St. Elooiskerk, Overleiestraat – Kortrijk ZAT – ZON : 15 & 16 oktober ZAT – ZON : 22 & 23 oktober ZAT – ZON : 29 & 30 oktober Telkens van 10u tot 18u
Lise schreef: “We vragen wel om de sessie niet te storen als je langs gaat”. Ik betreed de zaal van de workshop diatonische accordeon voor gevorderden. De lerares, Hilde Bauweraerts, ziet mij en roept uit “een fotograf, wij kunnen een groepfoto maken!”. Er worden dus twee groepfoto’s gemaakt, één binnen, één buiten. Ik als fotograaf was geen storende factor, ik werd in de groep opgenomen.
Het is de laatste sessie van de stage voor traditionele folkmuziek. “Maandenlang heb ik niet meer gespeeld. Toen de startdatum van de stage naderde, heb ik opnieuw geoefend. Het was opnieuw ademen.” “We hebben heel veel gedaan in zo’n een korte tijd…Ik zou graag muzikant worden”. Twee getuigenissen van tevreden deelnemers met ambities.
De leraren zijn niet minder tevreden, enthousiast, zoals onder andere Floere Van Hende: “heel muzikale jongeren, een eer om ze te begeleiden, jongeren met veel zin om muziek te maken.. muziekspelletjes, om ervan te genieten, samen te zijn en te dansen, alleen maar hele leuke jongeren.” Wanneer de docenten over de manier van spelen vertellen, nemen de deelnemers verwoed nota.
Bij elke stage horen er toonmomenten. Elke pauze of vrij moment wordt gebruikt om te tonen wat de leerlingen geleerd hebben en om plezier te hebben. De ontmoetingsplaats met drank en gebak is dé plek! Daar spelen ze vaak onder begeleiding van de leraren. Een moment van erkenning voor de inspanning van de dag of de week.
Op het einde van de week is er een folkbal, wat kunnen de deelnemers nog meer wensen? Een toonmoment is er ook nog voor de deelnemers aan de dansstage, het danspubliek kijkt in stilte, als toeschouwers in een cirkel. Daarna het is aan hen om een mixer te dansen. “waarom ben jij hier vanavond”. Christine: “Ik hou zoveel van dansen en ik hoef niemand op voorhand te kennen.” Je hoort er onmiddellijk bij.
De avond wordt lang…
Kan men zeggen dat de deelnemers gedurende de stage op vakantie zijn? Is er een concept van verlof, dat in feite geen verlof is, maar een inspanning vereist en leergierige deelnemers heeft?
Fototentoonstelling ‘No ordinary moments’ Rik Guns in samenwerking met Mathildestudios
Vanaf een eerste stap in de exporuimte ben ik overtuigd: dit is een goede tentoonstelling. Een blikvanger staart me aan, hier is duidelijk over de opstelling nagedacht. De foto’s zijn strategisch opgesteld met wat teksten tussenin, geen overdosis foto’s, een goed gedoseerd aantal, kleurrijk. Een positivisme straalt van de foto’s af. Een vleugje humor is niet ver weg. Achteloos maak ik de bedenking: deze foto’s konden net zo goed schilderijen zijn. Rik Guns, de fotograaf, apprecieert mijn opmerking en begint onmiddellijk mijn nieuwsgierigheid naar het verhaal achter de foto’s te prikkelen. Rik Guns fotografeerde een zondag lang de scène van Saint Petersburg, Florida: de blije mensen, de eenvoud van het vrolijke stadscentrum, de kleurrijke muurschilderijen… Het interview lijkt in de startblokken te staan. Met een praatvaar als Rik Guns is er aan gespreksstof geen nood. Later komt Rudy Van Hoey Van Mathildestudios erbij en is het hek van de dam. Ik moet opletten, straks vult dit interview 10 vellen DINA4.
foto Rik Guns
Kunstpoort Wanneer begon de liefde voor de fotografie? Rik Guns Het meest gehoorde antwoord is waarschijnlijk in mijn kindertijd. Ik voeg me bij die meerderheid. Mijn interesse voor fotografie werd in 1982 aangewakkerd toen ik als communicatieverantwoordelijke startte bij Agfa, afdeling cinefilm. Beroepshalve bezocht ik filmfestivals, had contact met cineasten en cinematografen … De passie voor het beeld had me te pakken. Ook mijn samenwerking met de audiovisuele dienst van Agfa droeg daar toe bij. Belangrijke voetnoot, partner in crime en mentor Rudy Van Hoey, manager Mathildestudios, die de productie van mijn expo verzorgde, ontmoette ik bij Agfa.
Fotograaf Rik Guns – copyright Bip Van de Velde
Kunstpoort Ben je familie van filmisch fotografe Tine Guns, ons welbekend. Rik Guns Inderdaad Tine is mijn nicht. Kunstpoort Fotografie zit in jullie genen.
Kunstpoort Welke was je eerste camera? Rik Guns Mijn eerste camera was de analoge Nikon FM, een FE kon ik me niet veroorloven. Mijn laatste liefde is een Sony Alfa 7RII.
Kunstpoort Je bent al heel lang geboeid door fotografie, 40 jaar. Je deed technische bagage op via testimonials, stages en je werkomgevingen. Je had vele gesprekken met professionele cinematografen. Je maakte de evolutie mee van analoog naar digitaal. Is deze technische bagage nuttig bij het maken van je eigen foto’s? Zet dit je aan tot experimenteren? Rik Guns Technische bagage is belangrijk, heb je nodig om te experimenteren maar is niet voldoende. Rudy van Hoey, die ik als mijn mentor beschouw, liet me andere zaken ontdekken zoals compositie. Toen ik van Agfa naar Barco overstapte kreeg ik te maken met het digitale aspect. Er is niets mis met manuele manipulatie. Bij analoge fotografie worden foto’s ook gemanipuleerd in de donkere kamer. Tools moet je weten te gebruiken, geen mensen weggommen maar een foto beter maken.
Kunstpoort Leren kadreren, belichten, vooral kijken is belangrijk bij het fotograferen. Moet je ook ‘kunstenaar’ zijn om goede foto’s te maken. Is fotografie kunst? Rik Guns Fotografie is ongetwijfeld kunst. Zien en kadreren heb je in je vingers of niet. Een foto moet niet mooi zijn maar interessant. Een vrouw kan een mooi kleedje aanhebben maar zich ook intrigerend kleden, daar ligt het verschil. Een gladde, cleane foto is vaak nietszeggend. Een foto beoordelen blijft persoonlijk. Ben ik een kunstenaar? Een goede vraag! Kunstpoort Beuys beweerde dat iedereen kunstenaar is.
Kunstpoort Dit is je eerste tentoonstelling. Voor deze expo kreeg je hulp van het grafisch bureau Mathildestudios. Zou je zonder hen de stap gezet hebben? Rik Guns Rudy Van Hoey heeft me over de streep getrokken. Mathildestudios zorgde voor de productie, de professionele drukken, de verzamelmappen, de opstelling… en zo veel meer.
expo beeld – copyright Bip Van de Velde
Kunstpoort Wat doet het met je om je foto’s voor het eerst op groot formaat te zien? Trots? Je stelt je de vraag ‘Zouden ze hun impact behouden buiten hun setting, als foto’s in een galerij? Kunnen ze tijdloos zijn? Onafhankelijk van de ruimte?’ Heb je twijfel? Ben je onzeker? Rik Guns Mijn credo is Twijfel met overtuiging Overtuig met twijfel Ik ben tevreden met de impact die deze ruimte heeft op mijn foto’s. Ze hier samen zien, de accrochage betekent een meerwaarde. Rudy lichtte de beelden op, verminderde het contrast, bracht de details in de donkere partijen tot leven. Dat maakte de foto’s zachter, vrolijker, rijker ook. Ze lijken meer en meer op schilderijen, dat is goed. Ik vind dat we te veel nadruk leggen op ‘de’ artiest. Het resultaat is wat telt. In dit geval is dat het werk van meerdere mensen, niet van mij alleen. ‘The image is the boss.’
Kunstpoort De titel van de expo verwijst naar een song ‘No Ordinary Moments’ van Admiral Freebee. Het is een bevreemdende dromerige song. Waarom deze titel? Kan je het verband tussen je expo en deze song nader verklaren? Rik Guns Terwijl ik het straatbeeld van de uitnodiging fotografeerde was ik voor mezelf zacht het lied aan het zingen. Ik beleefde een ongewoon moment met ‘no ordinary people’.
Kunstpoort Vond je het moeilijk de straatsfeer van Saint Petersburg, Florida vast te leggen of ging dat vanzelf? Kreeg je reacties, goed of slecht, van de mensen die je fotografeerde? Werd je soms gehinderd? Rik Guns Totaal niet! De meesten negeerden mij, ze lieten me doen. Sommigen vonden het prachtig om één ogenblik acteur te zijn van mijn ‘filmstills’. Saint Petersburg heeft een fijne bevolking die fier is op hun kleurrijke omgeving. In Brussel ondervond ik meer problemen bij het fotograferen van personen op straat en kreeg ik soms wrange opmerkingen.
foto Rik Guns
foto Rik Guns
Kunstpoort “You can’t shoot and think at the same time” beweerde de fotograaf Philip Perkis. Je kunt het moment niet analyseren terwijl je het vastlegt. Geloof je in toevalstreffers? Of heb je na al die jaren de routine in de vingers om op het juiste moment de knop in te drukken? Rik Guns Het zijn toevaltreffers zoals het leven is. De fiere jongen dook plots op voor mijn camera, puur geluk. Zien en snel zijn is dan de boodschap. De burst mode laat ik ongemoeid. De beelden van deze expo zijn kijkbeelden, niet in één keer te vatten. Kunstpoort Je foto’s zijn één groot avontuur, de kijker kan erin verdwalen en een vleugje humor meepikken.
Kunstpoort Werk je op een automatische stand? Gebruik je hiervoor een telelens of zoom? Rik Guns Ik verkies semi-automatische instelling en indien nodig, manueel. Ik fotografeer steeds met dezelfde camera, heb 2 lenzen: een standaardlens en een kleine zoom. Ik schiet niet lukraak, ik denk na over diafragma, tijd en iso. Dit is belangrijk want ik ben voorstander van een grote scherptediepte, ik hou voor straatfotografie graag zowel voor- als achtergrond scherp. Hier manifesteert zich mijn liefde voor het werk van Jan Van Eyck, op het Lam Gods is het kleinste bloempje in detail, ‘scherp’ geschilderd.
Kunstpoort Het tentoonstellingsbeeld vind ik een leuke ongedwongen foto, wat voyeuristisch. Heb je hier al reacties op gekregen? Of denk je dat er hier reactie op komt? Koos je bewust voor dergelijke foto als campagnebeeld? Rik Guns Het was niet mijn bedoeling die voorovergebogen vrouw te fotograferen. Ik wilde het opschrift ‘Five Bucks Drinkery’ fotograferen in zijn setting. Andere informatie kwam er automatisch bij zoals die vrouw. Het licht op de foto is natuurlijk, wel is de foto iets verscherpt en zijn de donkere partijen opgelicht. De vraag is niet: ‘Toon ik de foto?’ De hamvraag is: ‘Waarom zou ik die foto niet tonen?’. Toch niet omdat er een blote bil op staat, zeker?! In welke Victoriaanse tijd zijn we beland als we daar wakker moeten van liggen?
Kunstpoort Vind je het belangrijk dat je foto’s superscherp zijn of hoeft dit niet voor straatfotografie? Staat kwaliteit en techniek voorop of de inhoud? Rik Guns De inhoud primeert. Kwaliteit is eveneens belangrijk. De vakkennis van Mathildestudios stond garant voor de prachtige afwerking: papier en druk is hun keuze en verdienste. Kunstpoort Rudy Van Hoey van Mathildestudios schrijft op zijn site: ‘We always go the extra mile’ Deze expo is daar een illustratie van.
Kunstpoort Mogen we je fotografie, deze straatfotografie een documentaire fotografie noemen? Of welke naam plak je zelf op dit genre, deze stijl? Rik Guns Is het journalistiek of documentaire fotografie? Ik weet het niet. Ik fotografeer wat me pakt. Soms zijn mijn foto’s precies schilderijen, uit het leven gegrepen en dat is de bedoeling. Met deze expo willen Rudy en ik een positief verhaal brengen, van vrijheid, openheid, tolerantie, blijheid, relativering, schoonheid, kleur in het leven. We willen zeggen: mensen, dat bestaat ook nog. Wat ik niet wil fotograferen zijn maatschappijkritische toestanden. Ik fotografeer liever gelukkige mensen die niet door het leven verwend zijn.
Kunstpoort Van welke fotograaf ben je fan? Rik Guns Jeff Wall, Wim Wenders, Beat Streuli, Vivian Maier, Carl Dekeyzer. Rudy Van Hoey Niet vergeten Elliott Erwitt, met zoals bij Rik een verdoken humor en Cartier Bresson voor wie kijken van kapitaal belang was. Ook hij had slechts één camera.
Kunstpoort Tot slot een vraag voor de fun: Wie of wat zou je in je stoutste dromen willen fotograferen, zelfs al lijkt je dat onmogelijk? Een persoon, een gebouw, stad, evenement… Rik Guns Alles wat de wereld relativeert wil ik met mijn lens vastleggen. Rudy Van Hoey De paus met een kwinkslag, onder de kazuifel? Rik Guns Neen. Misschien Trump in zijn badkamer die zijn haar kamt? Of Trump op het golfterrein na een verkeerde slag? Ik bedoel het vermenselijken van archetypes.
Kunstpoort Aan de kijker kan ik alleen maar aanraden: laat de spots schijnen op de straatbeelden van Rik Guns, geniet van de filmset van Five Bucks, de acteurs, de figuranten en de zonnige zondagse vrolijke sfeer van Saint Petersburg, Florida. Vergeet vooral niet te applaudisseren.
Rudy Van Hoey van Mathildestudios met verzamelmap copyright Bip Van de Velde
van 8 tot 23 oktober 2022 vrijdag tot zondag van 11u tot 18u Fotograaf Rik Guns is permanent aanwezig tijdens de openingsuren.
Boven de wolken
verzamelmap
De foto’s zijn apart te koop op origineel formaat en gebundeld in 50 gesigneerde verzamelmappen, ten bate van ‘Boven de Wolken’, een vzw die gratis professionele fotosessies aanbiedt voor sterrenouders bij het verlies van hun baby. rik.guns@icloud.com https://mathildestudios.com/
Tekst Kathleen Ramboer Fotograaf op de locatie Bip Van de Velde
Mechelsen Iemer gaat naar voormalig politiek vluchtelinge Margarita Hovhannisyan (69)
De Mechelse Cultuurraad heeft woensdagavond in de Salons Van Dijck de zevende Mechelsen Iemer uitgereikt. De eer viel de voormalig politiek vluchtelinge Margarita Hovhannisyan (69) te beurt voor haar verbindend werk. “Ik had dit nooit verwacht”, reageerde ze emotioneel.
De Mechelse Cultuurraad reikt de Mechelsen Iemer uit aan een verdienstelijke Mechelaar of een Mechelse organisatie die zich op bijzondere wijze inzet of ingezet heeft op cultureel vlak. Telkens worden vijf kandidaten genomineerd.
Dat in principe om de drie jaar, maar ten gevolge van corona was het intussen vijf jaar geleden dat nog een Mechelaar de eer te beurt viel. De vijf genomineerden waren het Filmhuis, muzikanten Niels Geerts en Lode Tooten, majorettekorps Va et Vient en dus ook Margarita.
Ze was compleet verbluft toen het beeldje van de Mechelse kunstenares Frieda Mariën haar richting uit kwam. “Dit is een grote verrassing. Ik was al blij en dankbaar hier vandaag aanwezig te mogen zijn. Ik ben heel emotioneel.”
Voorzitter van de cultuurraad Frans De Wachter verduidelijkt de keuze. “Margarita komt uit een moeilijke situatie en integreerde zich hier. Ze gebruikt cultuur als bindmiddel binnen haar eigen gemeenschap, maar ook binnen de buurt. Het is die verbindende kracht van cultuur die we willen waarderen.” Margarita was in haar geboorteland decennialang journaliste bij een krant, later hoofdredactrice, tot ze Armenië om politieke redenen moest ontvluchten. “Ik had grote problemen nadat ik veel artikels had geschreven, onder meer tegen de toenmalige president. Ik had nooit gedacht mijn land te zullen verlaten.”
Nog altijd heeft ze nostalgie, meteen ook de naam van haar vereniging. “Met Nostalgie organiseren we poëzieavonden, culturele uitstappen, eetavonden en filmbesprekingen. We laten onze cultuur zien en nodigen andere culturen uit om hetzelfde te doen, om zo een brug te slaan.”
Naast een verbindend iemand is Margarita ook dichteres. Tijdens de huldigingsavond droeg ze enkele van haar gedichten voor, zowel in het Armeens als in het Nederlands. “Dit beeldje bewaar ik mijn ganse leven en ik zal mijn kinderen zeggen om het na mijn overlijden te schenken aan de stad.”
Waarderingsprijs
Volgens De Wachter was het overigens moeilijk kiezen tussen vijf fantastische kandidaten. “We hadden ook kunnen kiezen voor klassemuzikant Lode of voor Niels, die zijn beperkingen overstijgt. Ook het Filmhuis en Va et Vient waren verdiende winnaars geweest, maar we hebben maar een beeldje.” Iedereen kreeg een waarderingsprijs.
DICHTATUUR DARTELT MET DE FLAMINGO’S VAN HERMAN DE CONINCK
Als opwarming voor de nakende editie van MAANROCK MECHELEN pakt vzw Het Paradijs samen met MOES uit met een spetterend optreden van het poëzie-collectief DICHTATUUR!
Op donderdag 25 augustus gieten ze, onder de naam ‘HERMANOS FLAMINGOS’, een overweldigende, speelse, rebelse en ludieke woordenvloed Herman de Coninck-gedichten uit over Mechelen. Absoluut niet te missen!
Waar: Sinte-Mette tuin in de Schaalstraat in Mechelen
Wanneer: donderdag 25 augustus;, vooravond van MAANROCK
Extra: in de tuin vind je ook eet- en drankstandjes alsook de Champagnebar van Het Paradijs!
een tentoonstelling met werk van Hilde Cannie en Pascale Bentein
De expotitel ‘Sous les platanes’ past wonderwel bij het frans zuiders sfeertje aan het Gentse Beverhoutplein waar de tentoonstelling van Hilde Cannie en Pascale Bentein plaatsvindt. Als ik de exporuimte binnenwandel loopt de ‘accrochage’ op zijn eind. Een gezellige drukte vult de ruimte. Hangt dit werk wat scheef? Is die schouw wel recht of mijn canvas niet haaks? Met dergelijke kleine probleempjes krijg je af te rekenen bij een expo opstelling. Een nageltje hier en daar zorgt dat alles optisch recht oogt. Onmiddellijk ontsnapt me een wow. Het werk van de 2 kunstenaars vormt een coherent geheel. Pascale verklaart dit nader: ‘Wat mij bij onze eerste gesprekken al opviel, was de alchemie van onze kleuren. Naast donkere reeksen, maak ik zelf ook graag gebruik van volle en rijke kleuren, licht donker contrasten, licht en schaduw. Iets dat ook sterk opvalt bij het werk van Hilde.’ Hoewel verschillend van techniek en onderwerp versterken en heffen de werken elkaar op naar een hoger niveau. Het interview verloopt niet voor 100 percent in een ontspannen sfeer. Werk wordt tussendoor nog opgehangen, prentbriefkaarten klaargelegd, opgeruimd, het geheel gewikt en gewogen… En toch… met een vanzelfsprekendheid krijg ik levendig en gevat respons op mijn vele vragen.
Pascale Bentein, op de achtergrond, werk van Hilde Cannie
Kunstpoort Vanwaar de interesse voor kunst? Hilde Als klein meisje tekende ik graag en veel. Van huis uit werd ik gestimuleerd. Vanaf het hoger middelbaar volgde ik kunsthumaniora daarna schilderkunst aan de academie van Antwerpen en schakelde na 2 jaar over naar de academie van Gent wat een spijtige beslissing was. Antwerpen bood meer een klassieke opleiding, voor mij toch wel belangrijk. Toen ik mijn partner, een bakker, leerde kennen, kwam een kunst periode van ups en downs door het vele werk in de bakkerij. Nu volg ik schilderkunst aan de academie in Tielt, avondonderwijs. Pascale Mijn ma was een huisvrouw die schilderde. Kunst kreeg ik met de paplepel mee. Ik liep ook academie maar de kunst verdween zoals bij Hilde naar de achtergrond toen ik me engageerde als Chiro leidster. Later studeerde ik Functionele grafiek aan het Sint-Lucasinstituut Gent. Ik had het juiste pad gekozen, illustreren was mijn ‘ding’. Al dertig jaar ben ik docent aan het VTI Roeselare: tegenwoordig leerkracht decoratie, schilderen en restauratie technieken. Zelf bleef ik actief kunst beoefenen.
Hilde Cannie met eigen werk op de achtergrond
Kunstpoort Hoe kwamen jullie in contact met elkaar, was er onmiddellijk een klik? Pascale We kwamen in aanraking met elkaars werk via sociale media, communiceren af en toe vanop afstand. Pas in juli 2021 ontmoetten we elkaar fysiek op Fay-Art in Brugge. Ik nam toen deel aan een groepsexpo met het collectief Zwart Verdriet. Aanvang Januari 2022 staken we voor het eerst de koppen samen tussen de boeken van boekhandel Limerick 2.1. Hilde dronk er een ultramarijn blauwe thee, ik een absint groene limonade. Dat voorspelde toen al vonken en vuurwerk.
schilderijen: Pascale Bentein
Kunstpoort Verkiezen jullie een duo tentoonstelling boven een solo en waarom? Pascale Een groepstentoonstelling is complex. Een duo tentoonstelling verloopt vlotter. Eind augustus 2021 stuurde ik naar Hilde Cannie volgend bericht: ‘Dag Hilde. Wat denk je van een duo expo ergens in 2022?’ Kijk nu is die expo er, alive and kicking. Hilde Door mijn wel niet parcours ben ik een groentje in tentoonstellen. De tijd was nog niet rijp, mijn werk niet mature genoeg. Vorig jaar stelde ik in groep tentoon in de Garemijnzaal te Brugge. De klik onder de deelnemers ontbrak. Nu heb ik een beter gevoel. Omdat er nog twijfel hangt over mijn werk, is een duo-expo ideaal. We zijn elkaars vangnet. De confrontatie is boeiend, een solo expo kan later nog.
centraal: schilderij van Hilde Cannie, links en rechts schilderijen van Pascale Bentein
Kunstpoort De titel van jullie expo en schilderijen zijn in de Franse taal. Zijn jullie beide verliefd op de Franse taal? Hilde Mijn grootmoeder is een Française. Waarom Franstalige titels? Frans is gewoonweg een mooie poëtische taal. Pascale Ook ik heb in Frankrijk wonende familie. Ik hou heel veel van de Franse taal, lees Franstalige literatuur, luister naar Franstalige chansons…
Kunstpoort Hilde De titel van je tentoongestelde serie ‘Mais Elles Sont où les fleurs?’ draagt een zekere symboliek in zich. Je schreef me: ‘Verdorde flora krijgt nieuw leven via mijn innerlijke ups en downs’. Door de royale kleuren schep je een feeërieke en tevens hoopvolle sfeer die helemaal niet down aan doet. Ik had geen vermoeden dat het onderwerp van je canvassen verdorde bloemen zijn. Hilde Door het drogen vertonen de bloemen hoekiger vormen, ook op het doek. Ik vertrek van dit onderwerp maar wandel er van weg, Dit verklaart de titel ‘Mais Elles Sont où les fleurs?’ Kunstpoort Je werk lijkt me autobiografisch. Hilde De gedroogde bloemen zijn de aanleiding tot schilderen. Er schuilt heel wat tristesse in mij al heeft bijna niemand daar een vermoeden van. Ik kies mijn kleuren gevoelsmatig. Vroeger schilderde ik donker en somber werk. Ik wou van die donkerte af. Mijn huidige werk kan je mijn kleurrijke tristesse noemen. De prikkel, het gevoel van het ogenblik primeert. Zo kleurt mijn doek het enige ogenblik oranje, het andere zwart, twee momentopnames, het ene kleur hoort bij het andere. Daarom zijn mijn doeken zo gelaagd. Ooit merkte een wiskunde leraar op, wat je niet van een rationeel persoon zou verwachten: ‘Velen kunnen haar werk niet lezen.’ Mijn kijkpubliek noemt ‘bloemen schilderen’ een mooie hobby. Het is zoveel meer, betekent heel veel voor me. Met deze expo zoek ik de spotlights op en doe mijn verhaal.
Kunstpoort Pascale De kleuren die je gebruikt, donkere blauwen en groenen, matchen ongelooflijk goed met die van Hilde. Via kleur bereik je een beklemmende sfeer. Welk gevoel wil je opwekken bij de kijker? Pascale Een mysterieuze sfeer, dat is waar ik naar streef. Ik heb een zwak voor melancholische films, verlatenheid, verstilde objecten, de duistere kant, de weemoed op zich. Voor mijn schilderijen maak ik gebruik van stills. Met schilderen verlies ik me in de tijd. Het vergt enorm veel energie en toch zijn achteraf de batterijen terug opgeladen. Kunstpoort Schilder je uitsluitend naar stills? Staan er personen model voor de portretten of schilder je naar foto? Pascale Eigen foto’s van wat mijn aandacht trok, zijn tevens een inspiratiebron. Voor mijn portretten maak ik gebruik van foto’s, enkel voor een zelfportret niet. Vijftien jaar lang scheur ik wat me boeit uit tijdschriften. Het onderwerp kan heel divers zijn: een beweging, teksten, citaten, een mooi lettertype… De knipsels kleef ik zorgvuldig in A4 dummy’s. Blader je door mijn boeken, dan blader je door mij. Mijn plakboeken inspireren me voor een nieuwe reeks.
schilderijen: Hilde Cannie
Kunstpoort Hilde schilder je naar reëel verdorde bloemen of naar foto’s? Hilde Ik schilder naar foto’s die ik van de bloemen maak. Het is onhandig mijn boeketten te transporteren naar de academie waar ik meestal schilder.
Kunstpoort Pascale Je tekeningen bekijk ik als een tekening in een tekening. Gelaatskenmerken vervang je door een landschap of wat dan ook. Hebben deze werken een autobiografische kant? Pascale Mijn tekeningen vertonen een escapisme, droomlandschappen, reizen in mijn hoofd. Kunstpoort In welke omstandigheden teken je deze gezichten? Locatie? Tijdens verloren momenten? Pascale Ik teken altijd en overal meestal met een zwarte balpen: op de trein, tijdens de pauze, aan tafel… Kunstpoort Beschouw je die tekeningen als ‘vingeroefeningen’ of op zichzelf staande kunst? Pascale Hoewel het meestal ‘snelle’ tekeningen zijn ze kunst op zich.
zwarte balpen tekeningen: Pascale Bentein
schilderij: Hilde Cannie
Kunstpoort Hilde Pascale Aan welk materiaal geven jullie de voorkeur? Olieverf? Acryl? Zwarte balpen? Wat is de reden daarvoor? Pascale Mijn lievelingsmateriaal kan van alles en nog wat zijn: zwarte balpen, kleurpotloden, kleurmarkers… Voor mijn schilderijen werk ik uitsluitend met acryl. Hilde Op doek en hardboard werk ik met acrylverf, bister, houtskool en pastelkrijt. Verder maak ik op eenzelfde canvas gebruik van mat en glanzend medium. Daarom verkies ik mijn werken niet te vernissen, zo verlies je niet het mat glanzend effect.
Kunstpoort Hilde Pascale Is er een wederzijdse beïnvloeding? Ben je nieuwsgierig naar het werk van de ander? Vraag je elkaars mening? Blijf je op de hoogte van de kunst van de ander? Pascale We volgen elkaar op de sociale media en hebben een gezamenlijke FB pagina in het leven geroepen https://www.facebook.com/%C3%80-deux-sous-les-platanes-101746539294353 Als reactie op het werk van Hilde schilderde ik bloemblaadjes.
Links werk van Hilce Cannie, rechts Pascale Bentein
Kunstpoort Vinden jullie dat je tijd genoeg hebt voor je kunst? Hilde Pascale zeker niet Hilde Werkende in de bakkerij, vocht ik tegen de tijd, de run naar de academie zorgde telkens opnieuw voor stress. Eenmaal de bakkerij verkocht, miste ik het sociale contact en zocht halftijds werk. Verder is er altijd wel iets dat roept en waaraan ik voorrang geef: de tuin, taken in het huishouden… Misschien moet ik meer de uitdrukking je-m’en-fous gebruiken.
Kunstpoort Hilde Pascale Hoe zien jullie jezelf nog evolueren als kunstenaar? Pascale Rustig verder werken, eigen kleinschalige projecten realiseren. Ik hou van zelf initiatief te nemen. De galeriewereld afschuimen is niets voor mij. Beeldhouwen? Dat valt te overwegen maar dan heb je 2 ateliers nodig, dat is de grote struikelblok. Hilde Mijn grootste schrik is niet verder evolueren. Te veel kunstenaars blijven, eenmaal ze succes hebben, uit hetzelfde vaatje tappen. Een bevriend fotograaf, die ik als mijn mentor beschouw, vroeg ik me te waarschuwen als ik mezelf blijf herhalen. Wie weet maak ik ooit sculpturen.
Kunstpoort Stel je voor, je krijgt een onmogelijk hoog bedrag om uit te geven aan kunst, welke kunstwerken krijgen je voorkeur? Hilde De dood van Marat, 1793, een schilderij van Jacques-Louis David. Het beeldhouwwerk Balzac, 1898, van Auguste Rodin. Onder de hedendaagse kunstenaars heb ik een zwak voor Frans Gentils. Hij schept monumentale werken die afstoten, zelfs pijn doen. Ze blijven onuitwisbaar in je geheugen hangen. Pascale Een werk van Caravaggio,1571-1610, badend in clair-obscur. Zijn schilderkunst straalt een duistere pathetische sfeer uit. Verder hou ik ook van de schilderkunst van Artemisia Gentileschi, 1593-1652, een vrouw als kunstschilder, in de 17de eeuw was dit niet vanzelfsprekend. Ze gebruikt het dramatisch lichtdonker contrast, clair-obscur, ook kenmerkend voor Caravaggio.
links werk van Pascale Bentein, rechts van Hilde Cannie
Voor ik me terug in de drukte van een stad als Gent begeef, werp ik nog een laatste blik op hun werk en de exporuimte. Het is alsof de werken van Hilde en Pascale converseren met elkaar en het volledige verhaal nog niet verteld is. We mogen vast en zeker nog meer boeiende kunst van beide verwachten.
Locatie tentoonstelling
Galerie kunstwerkkunst Beverhoutplein 6 Gent
Openingsuren
Vernissage vrijdag 26 augustus vanaf 18u30 van woensdag 24 augustus tot zondag 28 augustus van 11u tot 18u30
De Biënnale Natura Inspiratus is een tweejaarlijkse kunstroute in de Plantentuin. Het is een samenwerking van Plantentuin Meise met CULTUURVUUR vzw.
Achtendertig kunstenaars 50+ uit Vlaanderen, Brussel en Nederland creëerden één of meerdere kunstwerken voor een bepaalde locatie in de Plantentuin. De Biënnale Natura Inspiratus brengt kunst en natuur samen, benadrukt beider schoonheid én roept op om bedachtzamer met de natuur om te gaan.
Het doel was om de kunstenaars uit te dagen en hen volop te laten inspireren door de natuur en meer specifiek door dat ene speciale plekje .
Tijdens de kunstroute maak je kennis met verschillende kunstvormen: van kloswerk met ijzerdraad tot een bloemperk van schilderijen. Het talent van de geselecteerde kunstenaars is eindeloos. Ze creëren mooie oases van rust in de prachtige natuur van de Plantentuin.
Laat je verrassen en wandel de 3 kunstroutes. Dat kan je wellicht niet op één dag doen, kom daarom zeker nog eens langs om opnieuw te genieten van kunst en natuur!
kunstpoort 