“To be an artist, you need to exist in a world of silence.”
Louise Bourgeois

expo in Tale Art Gallery

Vlierzeledorp 12A
Vlierzele
22/11 tot en met 20/12

VERNISSAGE met RECEPTIE en PERFORMANCE
Zondag 22 november 2026
van 11u tot 18u

Introductie kunstenaars om 15u door Frie J. Jacobs
gevolgd door een performance ‘Liminal Harmony’ 
Karen Hendrickx, dancer Justine Copette en muzikanten Peter Geysels & Peter de Koning

Kunstenaars

Ann Grillet
Frie J. Jacobs
Karen Hendrickx
Patrick Keulemans

Wat hebben beeld en geluid met elkaar te maken? Hebben ze iets gemeen? Op het eerste gezicht weinig of niets. Maar is dat wel zo? Om maar wat te noemen, zowel muziek als beeld betekenen op zich niets. En daarom kunnen ze zowat alles betekenen. Betekenis ontstaat tenslotte in de ogen van de toeschouwer, in de oren van de luisteraar. Ook taal, die prat gaat op haar inhoud, is in geschreven vorm tenslotte niets dan in inkt opgedroogd geluid van het gesproken woord. Net zoals muziek op haar manier gestold is in notenschrift. In zowat alle culturen zijn zo prachtige visuele kunstwerken ontstaan. Want, voor wie de noten, de tekst niet kan lezen is er enkel beeld… Asemic writing of asemisch schrift is dan niet veraf. En ook: gaat het beeld in de natuur niet altijd gepaard met geluid? Je kan niet naar de zee kijken zonder naar haar te luisteren. Of ze nu rustig dan wel razend is. Je kan niet in het bos wandelen zonder de bomen te horen. Zelfs in het beeld van een sterrenhemel is muziek te horen: de Zuid-Afrikaanse schrijver Laurens van der Post schrijft in zijn boek ‘De verloren wereld van de Kalahari’ over zijn leven tussen de Bosjesmannen van de Kalahari-woestijn en beschrijft hij hoe geschokt ze waren dat hij de sterren niet kon horen. Eerst dachten ze dat hij een grapje maakte of loog. Toen ze zich realiseerden dat hij de sterren echt niet kon horen, concludeerden ze dat hij erg ziek moest zijn. Want de Bosjesmannen wisten dat iemand die de natuur niet kon horen, de ergste ziekte van allemaal moest hebben.

Het creatieve proces van Karen Hendrickx is intuïtief en fysiek. De oorsprong van haar werk ligt niet in verf, krijt of houtskool, maar in een emotionele energie die zij onder meer herkent in de kracht van muziek. De resonantie tussen deze innerlijke impuls en muzikale energie voedt een woordeloos narratief dat zich volledig in beweging en gebaar ontvouwt, resulterend in ontegensprekelijk energieke, dynamische werken.

links atelier van Karen Hendrickx, rechts atelier van Ann Grillet

Ann Grillet is een uitgesproken schilder van wat je zou kunnen zien als mentale landschappen opgebouwd als een polyfonie van tonen. In vele kleurlagen samengebracht tot een soort veelstemmige stilte die de toeschouwer op zichzelf terugwerpt.

Patrick Keulemans op zijn beurt vertrekt van de beeldende, grafische kwaliteit van de taal. Taal als teken en dus als beeld, waaruit zijn werk onvermoede nieuwe betekenissen genereert. Letterlijk een beeld-taal die elk ding tot betekenis weet te vermaken en de zekerheden van de kijker wellicht een beetje aan het wankelen brengt.

links werk van Patrick Keulemans, rechts atelier van Frie J. Jacobs

Natuur, in al zijn verschijnselen, is de leverancier van materie voor het werk van Frie J. Jacobs.
Steeds vertrekkend vanuit de stilte maakt hij onder meer poëtische visuele partituren die altijd muziek in zich dragen. Getuige ondermeer de uitvoeringen van zijn partituren tijdens het festival Musica Divina.

Vier kunstenaars die – als in een strijkkwartet, elk met een eigen toon en melodie – in een tentoonstelling samensmelten tot gestolde stemmen in een loepzuiver contrapunt van stilte (en sinds de 4’33” van John Cage weten we dat ook dat muziek is).

tekst Frie J. Jacobs, 2026