Het productieproces van het bronsgieten

Passie, Ervaring en Vakmanschap

Het atelier van Bronsgieterij De Clercq-Ginsberg is een verstild kunstwerk op zich. Kunstenaars lieten hier hun sporen na. Mysterieuze voorwerpen intrigeren iedere bezoeker. De fotograaf in me ziet direct het potentieel. De olifant in klei van Siska Van de Keere verliet hier het atelier in brons. Als reporter van KUNSTPOORT mocht ik het boeiende productieproces met de verschillende stappen van dichtbij volgen. Siska koos voor de verloren was techniek meer gekend onder de benaming cire perdue.

Siska boetseerde haar olifant in klei. De gieterij maakt een mal in epoxy en siliconen, een negatief van haar olifant. In deze mal die uit 2 helften bestaat, wordt een afgietsel van was gemaakt dat de dikte van het uiteindelijke brons heeft. Dimi kwast de 110 graden hete vloeibare was in de mal tot de gewenste dikte, ongeveer 4 mm, bereikt is. De was die Bronsgieterij De Clercq-Ginsberg gebruikt is carnaubawas, was uit de bladeren van de carnaubapalmbomen. Die was oogt rood door het bijgevoegde pigment.

 

 

 

De bronsgieter haalt de holle vorm uit de mal. Siska en Jimmy, kunstenares en bronsgieter, werken nauwgezet de olifant in rode was bij aan de hand van het beeld in klei en verwijderen de bramen.

 

 

Nu volgt het aankanalen. De bronsgieter brengt zowel gietkanalen als luchtkanalen aan. Deze kanalen dienen voor de aanvoer van het brons in de gietvorm en de afvoer van lucht uit de gietvorm. Kernsteunen verbinden de binnenkant met de buitenkant.

   

De rode wassen olifant inclusief de kanalen bedekt de bronsgieter nu met een vuurvaste massa. Dit is een mengsel van gips en chamotte. Deze is hard na 10 minuten. Om het was te doen smelten en alle vocht uit de gietvorm te laten verdwijnen verhit men nu de cilinder in een oven op 580°C gedurende enkele dagen. Het resultaat is een droge gietvorm met giet- en luchtkanalen en een holte in de vorm van het model.
Het hoogtepunt is aangebroken: de vorm is klaar om de vloeibaar brons in te gieten.

Na afkoeling verwijdert men de gipsmassa. Gietkanalen en luchtkanalen die ook volgelopen zijn met brons zaagt men af. De bronzen olifant werkt de bronsgieter verder af door nog te lassen waar nodig en de textuur terug vorm te geven voor de identiteit van het sculptuur.

 

Nu is het ogenblik aangebroken dat de olifant het gewenste karakter en de uiteindelijke look krijgt. Het patineren kan beginnen. De kunstenaar in Jimmy krijgt nu de bovenhand. Ook het patineren is geen eenvoudig proces.

Solfure van de vulkaan en titaanwit worden gemengd. Dit samenvoegen blijkt moeilijker dan verf omroeren, de correcte verhouding is belangrijk. Het beeld wordt opgewarmd met een brander om een warme patina aan te brengen, Jimmy bestrijkt hiermee de olifant. De werking neutraliseert Jimmy met water.
Ook een tweede kleur wordt aangebracht met een brander: ijzernitraat en geel ijzeroxide. De warmte van de brander fixeert de patine op het brons. De finishing touch gebeurt met een vod. Jimmy dipt rode ijzeroxide van de savanne op de olifant. Een borstel komt hier niet aan te pas om het druppen te vermijden. Siska geeft nauwkeurig aanwijzingen waar de kleur moet komen.
Na het afspoelen fixeert Jimmy het geheel met houtskoolfixatie.

De olifant in brons, het resultaat van de kunstenaar en het vakmanschap van de bronsgieterij, is klaar voor het publiek.

Deze reportage kwam tot stand in samenwerking met

Jimmy De Clercq en Dimitri Ginsberg
Kunstgieterij De Clercq-Ginsberg
Wolfputstraat 46
9041 Oostakker (Gent)
dcg@bronsgieterij.be
http://www.bronsgieterij.be
http://www.facebook.com/kunstgieterij

Beeldhouwster Siska Van de Keere
Siska.van.de.keere@telenet.be
facebookpagina https://www.facebook.com/siska.vandekeere

Tekst Kathleen Ramboer
Fotografie Kathleen Ramboer – Bernadette Van de Velde

 

CONTOUR Biënnale 2019 NONA Mechelen

De Contour Biënnale is een vaste waarde tot ver buiten België. Een uniek platform voor al wie belangstelling heeft voor bewegend beeld. Tijdens de negende editie zijn ecologie, ongelijkheid, inkrimping , solidariteit en racisme de grote thema’s die in de films, installaties en performances van de geselecteerde kunstenaars aan bod komen. Ook de stad Mechelen en haar bewoners blijven de inspiratie voor de projecten, net als de recente koloniale geschiedenis van België.

In Contour Biënnale 9: Coltan as Cotton daagt curator Nataša Petrešin-Bachelez het biënnale-format uit. Wat kan een biënnale vandaag zijn? En hoe kunnen we dit duurzaam organiseren? Contour Biënnale 9 wordt daarom een langgerekt continuüm dat meer dan een jaar bestrijkt. Drie grote publieke momenten en verschillende tussentijdse presentaties vormen daarbij de ruggengraat. Ze vinden plaats op 11-13 januari, 17-19 mei en 18-20 oktober 2019.

Contour Biënnale 9 is een organisatie van Kunstencentrum Nona Mechelen.

Nataša Petrešin-Bachelez is een onafhankelijk curator, redacteur en schrijver. Als curator was ze betrokken bij projecten en tentoonstellingen als Show me your archive and I will tell you who is in power met Wim Waelput bij Kiosk in Gent (2017), Let’s Talk about the Weather in het Sursock Museum in Beiroet en het Times Museum in Guangzhou met Nora Razian and Ashkan Sepahvand (2016 en 2018), Resilience tijdens de triënnale voor hedendaagse kunst in Ljubljana (2013) en transmediale.08 in HKW, Berlijn (2008). Ze was codirecteur van Les Laboratoires d’Aubervilliers (2010–2012) en medeoprichter van het netwerk Cluster. Petrešin-Bachelez was hoofdredacteur van het online platform L’Internationale (2014-2017) en van Manifesta Journal (2012–2014).

De eerste van de drie weekends, de drie fasen, is afgestemd op de fase van de wassende maan. Het is het moment dat volgt op de Nieuwe Maan. Tijdens drie dagen zullen lezingen, performances, voorstellingen, filmvertoningen, installaties en discussies ingaan op de thema’s en associaties die te maken hebben met een toestand die net voor het moment van voltooiing plaatsvindt, van een fase in volle gang en groei. Meer concreet is de insteek het verleden van België, en hoe dat de kiem in zich draagt voor onze tijd. Vanuit het hedendaagse België worden specifieke vragen gesteld: wie schrijft de geschiedenis van kolonisatie en migratie? Wie strijdt voor dekolonisatie? En wie creëert een toekomst voor zwarte gemeenschappen binnen Europa?

Voor meer info over de programmatie zie link
https://www.contour9.be/nl/contour/

Videograaf: Bert VANNOTEN

Wist je dat?

?  ?  ? . . .  

WIST JE DAT…

KUNSTPOORT nu een extra pagina V I D E O R E P O R T A G E S bevat?
Op deze pagina bundelen we vanaf nu alle videoreportages. Natuurlijk vind je die ook terug op de HOME pagina.

KUNSTPOORT ook een pagina T E N T O O N S T E L L I N G E N / E V E N E M E N T E N heeft?
Op deze pagina publiceren we nieuws over verrassende, buitengewone, niet-alledaagse, kleinschalige, minder gekende tentoonstellingen. Evenementen van amateurkunstenorganisaties en andere komen hier aan bod.

KUNSTPOORT ook een pagina I N T E R V I E W S heeft?
Hier zie je een overzicht van alle interviews met kunstenaars, curatoren, organisatoren, galeriehouders… die ooit op de HOME pagina verschenen.

Aan jou om die te ontdekken!

 

Nine visions of Brussels: Bruxelles ma belle! Bruxelles attends-moi j’arrive

Een zee van mensen in Jazzcafé l’Archiduc. Aan de rechter kant is er een jazz band een concert aan het voorbereiden.Toen ik naar België kwam, raadden de lokale mensen me de bar l’Archiduc aan. Het was er aangenaam vertoeven. Toch was ik verwonderd hoe de wijk naast de Beurs er zo verschrikkelijk kon uitzien. De gebouwen waren aan het verkommeren.

Vandaag, 30 jaar later, is het één van de meest florerende wijken van Brussel.

Daar zal ook het toekomstige administratieve gebouw van de stad Brussel gevestigd worden.

Politieke wil

Yolaine Oladimeji, medewerkster van de stad Brussel en verantwoordelijk voor Streetart: “In 2013 werd een project in het kabinet van de Schepen van Cultuur, Karine Lalieux, opgezet. Het project kende een langzame start. In 2017 raakte het in een stroomversnelling. In 2018 hebben we meer dan 20 projecten ondersteund. Het doel was en is nog steeds een openluchtmuseum op te richten om Streetart en de hedendaagse kunst toegankelijker te maken voor de bevolking. De kunstenaars zullen er ook de mogelijkheid krijgen om vrij en toch wettelijk Streetart te tonen, een kunstvorm die heel populair is”.

“Nu krijgen we organisaties zoals het Justitiepaleis of zelfs privé-ondernemingen over de vloer. Ze vragen onze hulp om een deel van hun gebouwen te beschilderen.”

“Nine visions is één van de vier projecten waarvoor dit jaar een projectoproep werd gelanceerd door de stad Brussel.” Het is de uitvoering van 9 kunstwerken op een van de vier omheiningen rond de bouwplaats van het toekomstige administratieve centrum van de Stad Brussel.

Brussel in beweging: Nine visions

Yolaine: “Het is de eerste keer dat wij een onderwerp opleggen. Brussel beweegt en verandert enorm. Het toekomstige administratiegebouw zal dat uitstralen en op die wijze kwam het onderwerp tot stand.”

Elke kunstenaar/kunstenares heeft zijn/ haar visie.

Patrick Croes (Aka Jelly Fish): “Ik wilde een meerwaarde aan de stad geven door haar diversiteit in de verf te zetten. De personages op mijn schilderij zijn de mensen die men in Brussel ontmoet.”

Ted Nomad: “Ik wilde de jeugd naar de voorgrond brengen, want zij is de toekomst!”

Marion Demeulenaere: “Twee maanden geleden begon ik illustraties over Brussel te maken. Toen ik over het project hoorde dacht ik: super, ik kan mijn tekeningen in de praktijk brengen.”

Yolaine: “ We hebben ongeveer 80 dossiers ontvangen. Met het selectieteam hebben we geprobeerd negen visies te onderscheiden die ook verschillen in techniek en vorm. Sommigen zijn meer illustratief, anderen eerder figuratief, maar ook de abstracte benaderingen zijn vertegenwoordigd. Allen gefocust op de vraag: wat betekent Brussel?”

Kunstenaars en voorbijgangers communiceren

Die zaterdagnamiddag regent het in de Kiekenmarktstraat. De kunstenaars hebben gans het weekend de tijd om hun werk te realiseren.

“Morgen kom ik om zeven uur” Ze stond op de wachtlijst. Op vrijdag werd ze verwittigd dat ze geselecteerd was. “Snel het materiaal kopen en nu ben ik hier” zegt Lucile van Laecken.

Voetgangers stoppen en kijken nieuwsgierig naar “the making of”. Er heerst een goede sfeer bij de kunstenaars die welwillend hun werk toelichten.  

De volgende donderdag om 17 uur regent het nog altijd. Lampen hangen boven de houten panelen. Niet iedereen stopt om te kijken, op deze werkdag zijn het vooral toeristen die belangstelling hebben, die hebben meer tijd. Het is leuk langs de kunstmuur te flaneren en hier en daar halt te houden. De kunstwerken zijn zo verschillend dat er altijd een verrassing wacht.

Yolaine: “Ik ben heel tevreden met het resultaat. Het was bijzonder leuk om de kunstenaars te ontmoeten. De diversiteit van de deelnemers is duidelijk te merken, maar één ding hebben ze zeker gemeen: hun liefde voor Brussel. Soms hebben wij – Brusselaars – de tendens om de stad te bekritiseren. De positieve kijk op de stad van de kunstenaars, waaronder enkele buitenlanders, heeft me echt deugd gedaan.”

“Je vais continuer si on me donne l’opportunité” zegt Marion

Over het toekomstige gebouw

Daarnaast wil de Stad Brussel ook animatie voorzien op de gevels van de gelijkvloerse verdieping buiten de openingstijden van het Administratief centrum (verlichting, tentoonstelling, informatie,…).” (Tekst, gepubliceerd op de website van de Stad Brussel).

Wat na het project?

“Ik doe projecten een beetje overal in Europa.” “Ik zal mijn werk op tolerantie richten.” Ik doe geen kunstwerk meer zonder toestemming of opdracht.”

Het vervolg

Yolaine:” We hebben veel kunstenaars ontdekt, we bewaren ze in onze databank en misschien zullen we hen voor andere projecten contacteren.” “Wat wij missen zijn Vlaamse kunstenaars, dus dit geldt als een oproep naar hen toe!”

https://parcoursstreetart.brussels/

Ted Nomad: http://tednomad.com/

FIMO: http://fimow.com/, https://www.instagram.com/fimow/

Patrick croes (aka Jelly Fish): https://www.patrickcroes.com/  https://www.facebook.com/croespatrick/

Marion Demeulenaere: https://www.facebook.com/ateliertonpiquant/

Lucile Van Laecken: http://lucilevanlaecken.com/

Berrekki: https://berrekki.com/about-him/

Pierre Bolide: http://www.pierrebolide.fr/

Lolo fonico: https://www.facebook.com/lolo.fonico

Dake 25: https://www.dake25.com/

Tekst & Foto’s Eric Rottée

Stemmen voor vrede – Mechelen

EEN KATHEDRAAL VOL ‘STEMMEN VOOR VREDE’

Op woensdag 19 december krijgen 250 kinderen een podium in de Sint-Romboutskathedraal om de longen uit hun lijf te zingen voor de vrede. Stemmen voor vrede, voor de vijfde keer georganiseerd door Festival van Vlaanderen Mechelen, is het resultaat van een unieke samenwerking tussen de stad Mechelen, vijf Mechelse scholen en het Stedelijk Conservatorium. Niemand minder dan Dr. Mohammed ElBaradei, drager van de Nobelprijs voor de vrede, verleent zijn steun aan dit project. De winst gaat dit jaar naar de Mechelse vzw Collectief Kanaga.

Gedurende drie weken krijgen de deelnemende klassen van BSGO De Spiegel, Vrije Basisschool De Parel, Basisschool De Luchtballon, Basisschool Scheppersinstituut en Basisschool De Ham bezoek van professionele zangcoaches. Zij leren hen enkele volks- en klassieke liederen aan en geven hierbij de nodige ‘tips & tricks’ inzake stemgebruik en samenzang om het concert in goede banen te leiden. Het Lerarenensemble van het Conservatorium o.l.v. Tom Van den Eynde zal hen op het podium begeleiden.
Jelle Dierickx, directeur van Festival van Vlaanderen Mechelen: “Via dit project kunnen de kinderen kennismaken met de wereld van de klassieke muziek. Tegelijk verheffen ze hun stemmen voor het meest kostbare goed op aarde: vrede. Samen zingen helpt ons om elkaar beter te begrijpen. Enkel wie naar anderen luistert, kan immers echt muziek maken.
Nieuw tijdens deze editie van Stemmen voor Vrede is dat er gevraagd werd om een nieuwe compositie te ontwerpen speciaal voor het project. Om de kinderen ook in contact te laten komen met minder traditionele partituren was de idee om een mobiel stuk voor groot kinderkoor in opdracht te geven. Thomas Smetryns, Benne Dousselaere en Jakob Ampe hebben uiteindelijk gekozen om het prachtige lied “Weet je waar de bloemen zijn?” van Jaap Fischer als uitgangspunt te nemen. Het is de Nederlandstalige versie van een lied van Pete Seeger dat de roep naar vrede op een poëtische manier verwoordt. Het resultaat is een stuk voor a capella koor geworden met heel veel speciale stemtechnieken. De partituur bestaat uit een tekening met verschillende modules. Voor elke gebruikte stemtechniek werd een bijhorende instructievideo gemaakt zodat de coaches en leerkrachten kunnen zien welke klanken de componisten voor ogen hebben. Project coach Sien De Smet zal het a capella koor dirigeren.”

Stemmen voor Vrede staat dit jaar opnieuw onder de auspiciën van niemand minder dan Dr. Mohammed ElBaradei, drager van de Nobelprijs voor de vrede. Hij steekt zo de leerlingen en de stad Mechelen een hart onder de riem.
Met de aankoop van een ticket of van enkele warme lekkernijen voor of na het concert, steunt de concertganger de Mechelse vzw Collectief Kanaga. Deze vzw zet sinds 2007 haar schouders onder ontwikkelingsprojecten in Mali en organiseert daarvoor sociaal-artistieke-educatieve projecten in België.

Met steun van Stad Mechelen, Koor & Stem, Repas Catering.

 

Videograaf: Bert VANNOTEN

Iedereen gepubliceerd

Bijeenkomst schrijfgroep Iedereen gepubliceerd

Cafetaria Permeke bibliotheek Antwerpen
15 december 2018

15 uur stipt stapte ik de cafetaria binnen en ja hoor de schrijfgroep was al druk bezig.
De schrijfgroep Iedereen gepubliceerd viert haar 5 jarig bestaan. Daar mogen ze best trots op zijn. Twee onder hen publiceerden al.
Arlette, Katrien, Lieve, Anneleen en Tine zijn een hecht schrijfgraag literair groepje. De groep is organisch gegroeid. Anneleen en Tine ontmoetten elkaar via een schrijfcursus. Lieve, vriendin van Anneleen, zocht een hobby en sloot zich aan bij de groep. Ondertussen zijn ze 5 jaar verder en hebben ze al heel wat van elkaar geleerd. De groep is hecht en vast. Afvallers of nieuwkomers zijn er niet. Iedereen gepubliceerd is nu een literaire vriendengroep waar men constructieve kritiek durft geven. Dat ondervond ik die namiddag in de Permeke bibliotheek te Antwerpen.

Hoe gaat de groep te werk?

Om de vijf weken komen ze samen in Antwerpen. Arlette maakt de trip van Limburg naar Antwerpen, Katrien is Antwerpse, de rest woonachtig te Gent. Antwerpen is voor iedereen gemakkelijk te bereiken. Één week leestijd is voorzien. De groep stelt een ultimatum. Elk lid mailt zijn tekst naar de anderen uiterlijk één week voor de bijeenkomst voor zondagavond 23u59.. Zo creëert het schrijversteam discipline en is elk lid extra gemotiveerd. Vragen worden opgemaakt, opmerkingen genoteerd en op voorhand doorgegeven. In de groep is iedereen gelijkwaardig. Er is geen docent, niemand neemt de leiding.


Arlette – Katrien – Lieve

De bespreking

Arlette Henek
Arlette Henek schrijft aan een tweede boek. In haar eerste roman Achter-land, Vertelpunt Uitgevers beschrijft ze de eerste (Poolse) migrantenvrouwen en hun kinderen in de Limburgse steenkoolmijngemeenten. Zie https://kunstpoort.com/2018/06/11/onverwacht-plot-en-arlette-henek/ Ook voor haar tweede roman put Arlette inspiratie uit haar Poolse afkomst.
Is het niet langdradig? Werpt ze in de groep. Als titel dacht ik aan ‘Gelukkig’ of ‘Zosja’. De groep is unaniem. Het moet ‘Zosja’ worden. Een naam is sterk als titel.
Arlette twijfelt nog. Geef ik de roman uit in eigen beheer of via een uitgeverij? Ze wikt en weegt. Een uitgeverij betekent ongetwijfeld erkenning, bezorgt je aanzien en je wordt ‘au serieux’ genomen. Doe je het in eigen beheer, dan heb je alles in eigen handen.

 

Katrien Goris
De tekst van Katrien is een opdracht voor de schrijfcursus die ze volgt. Het wordt een lang verhaal. De groep is van mening dat er een stijlbreuk is tussen de verschillende hoofdstukken. Tine twijfelt aan de geloofwaardigheid van de tekst. Er volgt een inhoudelijke interessante discussie. Tenslotte is men het erover eens dat de tekst visueel sterk is. Arlette bracht een boek mee ‘Ansicht’ van Emily Puck en raadt Katrien aan dit te lezen maar Tine repliceert onmiddellijk: “Laat je niet te veel beïnvloeden door andere lectuur.”

Tine Draeck
Ook Tine schrijft een verhaal. Eerlijk bekent ze me: “Als ik een lang verhaal schrijf, maak ik het nooit af.” Nochtans Arlette vindt dat het verhaal zoals altijd goed geschreven is. Ook hier twijfelt de groep aan de geloofwaardigheid.


Tine en Anneleen

Waarom schrijven ze? Waarom maken ze deel uit van deze schrijfgroep?

Arlette Henek
Ik schrijf omdat ik het graag doen. Er is een soort gedrevenheid. Ik heb ook heel veel twijfel. Een kleine troost, zelfs gerenommeerde auteurs zijn niet altijd zelfzeker. Zo verandert auteur Stefan Hertmans in een 2de druk vaak nog een onjuistheid. Onze groep is divers. Elk lid heeft zijn eigen sterkte, grammaticaal, visueel of wat stijl betreft. Een kritische beoordeling is niet altijd fijn om horen. Na een discussie verander ik vaak mijn tekst om achteraf vast te stellen, ze hadden toch gelijk.

Anneleen Van den Berge
Iedere schrijver wil in zijn achterhoofd erkenning en houdt ervan dat men zijn schrijfsel leest. Ik startte zelf een reisblog. https://www.onder-andere-wolken.be/ In feite is publiceren je kwetsbaar opstellen. De schrik zit er goed in telkens ik op de knop verzenden druk. Er is geen weg terug!
Anneleen vertrekt op 24 december voor een viertal maanden op reis door Azië. Haar twijfels en problemen voor de trip lees je via deze link https://www.onder-andere-wolken.be/belgie/reisverhalen/struikelblok-china/

Lieve Reynebeau
Schrijven doe je alleen. Hier kan je je solowerk aftoetsen in groep. Het is fijn dat je tekst tot leven komt.

Welk medium verkiezen ze om te schrijven? Pen en Papier? Computer?

Het romantische beeld van een schrijver met pen en papier in een afgesloten ruimte vervaagt stilaan.

Katrien Goris en Tine Draeck
schrijven ideeën, gedachten… in schriftjes, op blaadjes papier.

Anneleen Van den Berge
Schrijven is knutselwerk. Puzzelen gaat nog altijd best met de computer.

Katrien Goris
Met pen schrijven heeft tot gevolg dat je meer nadenkt over de essentie. Het gaat langzamer, je hebt tijd tot nadenken. Onderweg wijzig ik soms mijn zin.

Volgen jullie nog schrijfcursussen?

Ze zijn het erover eens. De leader van een schrijfcursus dicteert wat je moet doen. Met deze groep doen we ons eigen ding. We leren enorm veel van elkaar, meer dan we van een docent zouden opsteken. Voor beginnende schrijvers raden we een cursus schrijven wel aan.

 

De leden maken de planning op voor de eerste helft van 2019 en wensen Anneleen een goede reis, een reis die ongetwijfeld schitterende, avontuurlijke verhalen zal opleveren. Ik vertrek terug naar Gent. Mijn tekst sluimert in mijn hoofd. De lange treinrit, er zijn werken op de lijn Antwerpen-Gent, blijkt ideaal om mijn nota’s door te nemen.

Misschien schrijven Arlette, Katrien, Lieve, Anneleen en Tine straks bij hun thuiskomst ook verder aan hun verhaal, de opmerkingen in gedachte?

Mijn wandelingetje naar het station brengt me voorbij de feeërieke lichtjes van China Light Zoo, een aangename afsluiter voor deze interessante uurtjes met Arlette, Anneleen, Katrien, Lieve en Tine.

Tekst en fotografie Kathleen Ramboer