Zwart op Wit…. of het verzet tegen de somberheid bij Toutatis

Zo’n jaar geleden was heel België bezet door de soldaten van de somberheid. Heel België? Nee een kleine nederzetting bleef moedig weerstand bieden aan de bezetters. Lydwine, na een kort verleden van popkoor, heeft beslist dat Dilbeek zich moest verzetten.

Eerst moest ze de cultuurinstelling overtuigen. Dit gedaan hebbend, moest ze op zoek gaan naar een koordirigent. Niet om die aan de boom vast te binden maar om die zijn/haar vleugels te laten openslaan. Ze vroeg rond in haar kennissenkring .. en dan kwam Magalie: “na mijn studies wou ik zelf ook een koor oprichten.” Zo heeft Lydwine met haar vriendin Lieve alles in gang gezet: o.a. de logistiek en de marketing.

Op 27 januari anno 2017

staat de bard,  Magalie dus, vooraan. Het hele dorp zit daar in de feestzaal van de Westrand. Het koor erachter. Het eerste lied is van … het publiek. Zo begint Magalie hen op te warmen.

Ze legt uit wat en hoe het publiek kan zingen en plots wordt er gezongen. Het publiek laten meezingen, een klassieker in de popconcerten. Hier voelt het publiek wat het betekent om samen te zingen en hoe leuk het kan zijn. Het publiek werd meegesleept.

Het koor is aan de beurt. Magalie heeft het arrangement geschreven, het wordt spannend want het is de eerste keer dat ze dit doet voor zo’n groot publiek. Het klinkt ongedwongen, vloeiend. Je krijgt hetzelfde plezier als wanneer je  een roman leest en de tekst vloeit. Na een paar liedjes met het hele koor komen een gitarist en twee zangeressen op om te zingen. Een kooravond of een zangavond? Magalie legt het uit: ”dit is deels om de tijd te rekken omdat we net gestart zijn en dus niet veel repertoire hebben. Ook om de vele talenten in ons koor te laten zien, beslisten we om solo acts toe te voegen aan ons programma.” Talenten zijn er inderdaad.  

En die nacht vierde het dorp de overwinning tegen de somberheid. Het concert eindigt met een heel warm applaus. Aldus Magalie: “Het was enorm leuk! Het was voor mij ook een uitdaging om voor een 60 tal mensen te staan en om alles tot een goed einde te brengen.” Nog beter is dat iedereen merkte dat het hele “dorp” aanwezig was. Iedereen kende bijna iedereen. Het succes is bescheiden maar reëel. De aantrekkingskracht is groot.  

Op  20 oktober anno 2017

Het koor, de 60 mensen en Magalie, staan voor de cultuurraad van Dilbeek. “Caesar”, de voorzitter van de cultuurraad, heeft popkoor Zwart op Wit gekozen om het jaarlijkse feest te  “animeren”. Vandaag bestaat de cultuurraad 40 jaar. Gedurende het eerste discours…..

Iedereen bereidt zich voor op het feest. Iedereen gaat op de tippen van zijn tenen het podium op.

  

Iedereen ontspant of concentreert zich in afwachting op de volgende beurt.

  

Iedereen doet met volle overgave mee.

Iedereen is dankbaar en gelukkig

Iedereen beseft dat het hier alleen maar om een tussenstop gaat.
De voorstelling is wel af, rijp, maar de ambitie gaat verder.


                

 

 

Op één jaar hebben Magalie, Lydwine en Lieve het volgende verwezenlijkt: drie koren gesticht: een groep van een 60 tal, eentje van een 20 tal en een jeugdkoor; vier concerten voor een groot publiek gegeven en een erkenning bekomen van de cultuurraad van Dilbeek.

In één jaar zijn Magalie’s eigen muziekstukken gecomponeerd, een keuze van liedjes die ingewikkelder zijn.

In minder dan één jaar wordt een groot concert in het auditorium van de Westrand gegeven. Allen naar de Westrand op 17 juni 2018!

Links:

 http://www.popkoorzwartopwit.be
www.maggiesmelody.be

Tekst en Foto’s: Eric Rottée

 

The Green Floating Artline

De Kunstmeridiaan

Hoe het idee werkelijkheid werd.

Het begon te Roeselare, in een kleine West-Vlaamse stad, dit bijzondere verhaal van de Kunstmeridiaan. Eerst was er de virtuele Lichtmeridiaan. Evenwijdig op exact 3°7’45” ten oosten van lengtegraad 0° Greenwich loopt de denkbeeldige Lichtmeridiaan over de zilverbergsite van Roeselare/België. Daar staat als een hedendaags sculptuur het architecturaal prachtig Muze’umL. Een feeëriek spel van zon, licht en schaduw concretiseert er de Lichtmeridiaan. zie www.muzeuml.be. Kunstenaar Willy Cauwelier http://www.lachose.be/ creëerde er zijn
Green Floating Light Line, een blijvende in situ installatie.

 

De Lichtmeridiaan kreeg een vervolg in de KUNSTMERIDIAAN.

Hoe vorm je geografie om tot kunst?

Muze’umL vraagt kunstenaars een meridiaan tussen Noord- en Zuidpool uit te kiezen en om te toveren tot Kunstmeridiaan. Dit kan gepaard gaan met een ludieke actie, gelinkt worden aan een kunstwerk, gebouw, site, thema… De mogelijkheden zijn grenzeloos.

De onderliggende gedachte

Hoe maken we de wereld kleiner, verbinden we mensen van noord tot zuid, overschrijden we grenzen en muren met kunst als bindmiddel.

Een Venetiaanse kunstmeridiaan

Tijdens de biënnale in Venetië visualiseerden Willy Cauwelier en Gerrie Roels met een mobiele installatie de Kunstmeridiaan.
Vertrekpunt: de Punta Della Dogana


Voorbijgangers van alle nationaliteiten werden verzocht de mobiele installatie vast te houden en zo deel te nemen aan het kunstproject.
De kunstlijn werd doorgetrokken naar noord- en zuid Venetië. Telkens participeerden heel diverse personen aan de kunstmeridiaan.
Noordelijk punt: Fundamenta Novo
Zuidelijk punt: Giudecca, Universite Internationale della Arte

Lancering in België

De voorstelling voor België gebeurde In The White Cube, atelier van Willy Cauwelier te Roeselare.
Het jaarlijkse evenement Buren bij Kunstenaars
op zondag 22 oktober 2017 was de ideale gelegenheid om het brede publiek met het kunstproject te laten kennis maken.
De lancering werd verder gezet tijdens de MAAK HET MEE DAG! op zondag 26 november 2017 ook in The White Cube. Maak Het Mee! is een organisatie van Revivak met partners in West-Vlaanderen, Oost-Vlaanderen, Vlaams Brabant, Nederlands Limburg, Noord Brabant Nederland. Het hoeft niet gezegd te worden dat het project buiten de grenzen wil treden en ook aansluiting zoekt met Nederland.

Thailand

Het project De Kunstmeridiaan kreeg in december 2017 een vervolg in Thailand, in Phuket. Coördinaten van een Thaise Kunstmeridiaan (zie afbeelding) werden opgespoord en digitaal vastgelegd. 

OPROEP

Zin om een Kunstmeridiaan te visualiseren? Contactmail willy.cauwelier@lachose.be
De kunstmeridiaan brengt de wereld en kunst dichterbij.

 

Tekst en foto: Kathleen Ramboer

Brussels Bijou

 

BRUSSELS BIJOU

Bij Brussels Bijou zijn de vrijetijdsartiesten uit onze hoofdstad aan de beurt.
Diverse soorten podiumveroveraars wagen hun kans om mee te dingen naar de prijs.
De 7 laureaten tonen aan de jury en aan het publiek wat ze in hun mars hebben.
Deze laureaten gekozen uit een rijk pallet aan inzendingen, reflecteren door hun diversiteit de vele facetten van de kunsten in Brussel.
De projecten zijn uiteenlopend, maar blinken uit door engagement, artistieke vernieuwing en kwaliteit.
Kiezen is altijd een beetje verliezen, maar op het podium van BRUSSELS BIJOU staan is sowieso winnen.

Videograaf
Bert VANNOTEN

Landjuweel 2017: Familiedag.

Sommigen zullen denken dat een familiedag een dag is met luchtkastelen, kinderen en ouders wandelend door de attracties en hotdogkraampjes. Niet dus.

Vandaag,  in de namiddag van zaterdag 4 november, zijn er twee theaterstukken opgevoerd die over de familie gaan.

De kernfamilie 

“Kaatje is verdronken” is een “huis-clos” tussen een moeder, een vader en een dochter. En een witte ridder, de tuinman.

De vader heeft een geweer in de hand en kijkt naar buiten. De moeder heeft haar hoofd in een oven gelegd. De dochter hangt bovenaan zoals een aap. Vandaag wordt vergaderd beslist de vader. De onderwerpen zijn: de tuin en het seksleven van de dochter, Kaat. Door de dialogen beseffen we langzaamaan dat de vader en de moeder licht gestoord zijn. De vader stelt zich op als de beschermer van zijn dochter en laat niemand het huis in. Mannen voor zijn dochter dus. De moeder, uitgebeeld door de metafoor van haar hoofd in de oven, probeert de realiteit van het leven niet te zien. Er volgt een schijndialoog om toch een redelijk gesprek te hebben. Als toeschouwer begrijpen we niet waarom de twee ouders hun dochter niet willen begrijpen. Kaat heeft een sterke drang naar vrijheid, ze wil mannen kunnen ontmoeten. We begrijpen dat voor de vader, Kaats keuze in mannen, de dockers zoals hij zegt, niet in de smaak vallen. Hij is er bang van.

Wij als toeschouwer geloven dat we normaal zijn, voor zover normaliteit bestaat. We worden ook geconfronteerd met de behoefte van onze kinderen naar meer vrijheid, zeker wanneer ze tieners worden. We kijken naar deze familie en denken: man toch, laat haar een beetje vrijheid, dat is nodig om volwassen te worden.

De wending in het verhaal komt wanneer Kaat een foto van een meisje vindt op zolder. Het is Kaatje, de zus van de moeder. De ouders vertellen over het drama van Kaatje, die verdronken is in het kanaal. Ze praten over twee jongeren uit het dorp. Het verhaal is niet meer duidelijk, seksuele agressie of niet, we weten het niet. Wat Kaat beseft, is dat ze de naam Kaat draagt die in verband staat met Kaatje. Een manier om Kaatje verder te laten leven. Plotseling begrijpen we het gedrag van de ouders die het drama nooit hebben kunnen verwerken. Vanaf dit punt in het stuk wordt de schijn – van het evenwicht – kapot gemaakt.

De toeschouwer wordt meegenomen in het verhaal dat heel sterk gespeeld wordt door de acteurs van het toneelgezelschap “Voor Taal en Kunst”. Wat is normaliteit? Hoe kan ik het, voor mij abnormaal,  gedrag van sommige mensen verklaren? Wanneer de geheimen van een familie naar boven komen? Dat zijn de vragen die door ons hoofd spoken.

De uitgebreide familie

Juist dat wordt besproken in het tweede theaterstuk: “Kwamen zij nog eenmaal weer”.

De toeschouwer wordt  door het gebouw van de Grote Post geleidt. Op bepaalde plaatsen wordt een “scène” gespeeld. Een “act “ zoals in het klassieke theater. Hier is niets klassiek. Ineke Nijssen, de regisseuse,  en de acteurs uit meerdere Oostendse toneelgezelschappen hebben een theatervuurwerk voorbereid. Er wordt in een gang, in een kelder, in een klein auditorium of tussen twee glasramen gespeeld. Op elke tussenstop leren we meer over de persoon die gestorven is die vandaag zal worden begraven en over zijn entourage. Dit gaat dan over de familie, in dit geval de uitgebreide familie. Er wordt zwaar naar de gestorvene uitgehaald: gierig, egoïstisch. De familieleden worden gek, cynisch, onverschillig.



Er zijn scènes die veel emoties teweegbrengen. De vrouw die helemaal alleen schreeuwt van verdriet, de twee broers die bespreken wie werd uitgenodigd op de begrafenis en waarom, de koffietafel, de slotscène. Somber is het, behalve de scène met de tante en haar nicht. Ze dansen om te tonen dat ze heel goed overeenkomen.

Er ontbreekt een scène: de begrafenisceremonie. In het echte leven wordt de gestorvene alleen met zijn kwaliteiten beschreven. Geen kwaad woord  wordt er gesproken over hem of over de aanwezigen op de begrafenis. Behalve in “Wil” van Jeroen Olyslagers. Dus in de fictie.

De toeschouwer stelt zich vragen, zoals “is dat bij ons ook zo?”, “ wie komt er in onze familie wel echt goed met elkaar overeen?”, “is de gekozen familie, de vrienden, beter dan de echte?”

Het landjuweelfestival mag een doel zijn voor de mensen in de theaterwereld. Een erkenning van het werk, van het talent…. Voor ons als toeschouwer is het de mogelijkheid om een geloofwaardig theaterstuk te beleven. Gedurfd theater, veel emoties en veel om over na te denken achteraf.

Leve het Landjuweelfestival van 2018!

Tekst an Foto’s Eric Rottée

http://www.voortaalenkunst.be
https://www.opendoek.be/landjuweel/donderdag-2-november/kwamen-zij-nog-eenmaal-weer
https://www.opendoek.be/landjuweel/2018

Kaatje is verdronken

Landjuweelfestival 2017 in Oostende

Oostende was dit jaar de gaststad voor het Landjuweelfestival, het feest van het amateur-
theater.
Naast de voorstellingen van de selectie zelf, is het festival ook een beetje een podium
voor lokaal talent, maar natuurlijk vooral een genot voor wie van theater houdt.
Een van de laureaten van dit festival werd het Mechels theatergezelschap Voor Taal en Kunst.
Dit gezelschap streeft ernaar om boeiend theater te brengen die het publiek emotioneel raken.
Er wordt heel bewust voor produkties gekozen die een uitdaging bieden voor zowel speler, als regisseur als decorontwerper.
Ze trachten van amateurtheater ietsje meer te maken dan louter en alleen maar amusement.
VTK werkt regelmatig met professionele regisseurs en ervaren, gedreven spelers om zo theater te brengen dat kwaliteitsvol is en toch zeer uiteenlopend qua genre.

Videograaf
Bert VANNOTEN

81 ste Landjuweelfestival in Oostende van 1 tot 5 november 2017

Volgende halte, Lust naar Kust!

Na een geslaagde editie in Mechelen meert het rondreizende Landjuweelfestival dit jaar aan in Oostende. De stad aan zee staat vijf dagen lang in het teken van hét festival voor amateurtheater. Het Landjuweelfestival toont het amateurtoneel in al zijn kwaliteit en diversiteit. Je krijgt een caleidoscoop aan voorstellingen op de meest uiteenlopende locaties.
Theatervermaak naar ieders smaak!

De geselecteerden

– ‘De Genezing van de Krekel’ naar Toon Tellegen door Rederijkerskamer De Loofblomme, Sint-Denijs-Westrem
– ‘De naam’ van Jon Fosse door Pronk, Zonhoven
– ‘Kaatje is verdronken’ van Alex van Warmerdam door Voor Taal en Kunst, Mechelen
– ‘Kaspar’ van Stijn Devillé en Adriaan Van Aken door Carrosserie Mortier, Gent
– ‘Pygmalion´ naar George Bernard Shaw door Theatergroep Hoogspanning vzw, Beerse
– ‘Nachtelijk Symposium’ van Erik De Volder door Theater Krakeel, Gent
– ‘SHOW’ van Steven Duyck en uit improvisaties door theatergroep BIT, Izegem
– ‘Vrouwens’ van Marthe Thys door Vrouwens, Gent.

Naast de voorstellingen van de Landjuweelselectie zelf, zijn er tal van andere zaken te beleven op diverse locaties: voorstellingen, workshops, lezingen, ontmoetingen, gesprekken …

Info

Meer info over het Landjuweel op de site van Open Doek: https://opendoek.be/landjuweel/2017

Tickets

https://opendoek.be/landjuweel/2017/reservatie-en-info