Het jaarlijkse tekenfestival The Big Draw is back, maar in een geheel nieuw jasje. Het doel is geniaal en eenvoudig: iedereen aan het tekenen krijgen. De vorige edities lokten elk zo’n 10.000 tekenliefhebbers naar Gent, Antwerpen en Leuven. Dit jaar is Gent opnieuw aan de beurt om het tekenmateriaal boven te halen. Kunstwerkt slaat de handen in elkaar met verschillende grote en minder culturele spelers om zoveel mogelijk mensen kennis te laten maken met de tekenwereld.
In het laatste weekend van september 2017 toveren we Gent om tot een waar tekenparadijs. Ontdek meer dan 100 tekenactiviteiten in de stad. Teken mee, bezoek een expo, ontdek bijzondere tekencreaties, ontmoet medetekenaars en nog veel meer!
Tekenen in de plantentuin of vanop een schommel onder de stadshal? Alles is mogelijk tijdens Drawing Days. Bekende namen als Gerda Dendooven, Sassafras De Bruyn, Sabien Clement, Pol Cosmo, Vaast Colson & Nel Aerts, Helen B., Hannelore Van Dyck tekenen alvast mee. Ontdek ook nieuw, bijzonder talent! En vooral: ontwikkel jezelf tijdens een workshop of een tekenmoment.
Het festivalcentrum van Drawing Days is de Bijlokesite. Daar kan je jouw tekendag starten, meewerken aan een grote linosnede, tekenen met Pol Cosmo of de festivalkrant bemachtigen. Wie doorheen het stadscentrum wandelt, stoot zonder twijfel op onze Window Walk: 100 ramen zijn betekend door 100 tekenaars met een tekst van Peter Verhelst als vertrekpunt. Voor de kleinsten is er ‘Waar is Wasco?’, een tocht waarbij je al tekenend op zoek gaat naar het figuurtje Wasco. In alle 9 musea is er een tekenaar te gast die (samen met jou) aan de slag gaat.
Een nieuwe wind waait doorheen de Maurus Moreelsroute in het Mechels begijnhof.
De vertrouwde kunstroute heeft sinds dit jaar een nieuwe thuis gevonden bij Sjarabang.
Sjarabang is een exclusief creatief atelier waar kunst en cultuurparticipatie van mensen
met verstandelijke beperking bevorderd worden, zowel op een actieve als op een passieve manier.
Voor de eerste editie is Sjarabang er in geslaagd om diverse en getalenteerde kunstenaars voor te stellen in diverse huisjes in het begijnhof evenals op enkele toplocaties.
THE BIG DRAW IS BACK, MAAR IN EEN GEHEEL NIEUW JASJE.
http://www.drawingdays.be Drawing Days, een initiatief van KUNSTWERKT, komt eraan! The Big Draw is back, maar in een geheel nieuw jasje. Het doel van het jaarlijkse tekenfestival blijft geniaal en eenvoudig: iedereen aan het tekenen krijgen.
Dit jaar is Gent aan de beurt.
vrijdag 29 september tot en met zondag 1 oktober 2017.
Kom je mee tekenen?
Een greep uit alle tekenactiviteiten…
… de Bijlokesite wordt het festivalcentrum met heel diverse activiteiten, alle musea zullen samen met een kunstenaar aan de slag gaan, de Window Walk zal zijn sporen nalaten in het centrum, de galeries openen hun deuren lekker vroeg tijdens Gent Matinee, je kunt zwierend tekenen onder de stadshal, kinderen kunnen zoeken naar de gekke figuur Wasco in de stad, je kunt in de prachtige plantentuin aan het werk en zo veel meer!
Alle activiteiten kan je bekijken op www.drawingdays.be! Er zijn het hele weekend activiteiten: expo’s, workshops, routes, … noem maar op! Schrijf je in waar nodig, de plaatsen zijn soms beperkt.
Het werk van Pia Cabuy leerde ik kennen via de sociale media.
Het intrigeerde me en ik was benieuwd naar het verhaal achter de werken. Haar tentoonstelling in Het Achterhuis bleek hét geschikte moment voor een interview.
Pia Cabuy ontving me hartelijk op een zonnige namiddag in het Achterhuis. Na een aandachtige observatie van de schilderijen kon het interview van start gaan. De ruimte op de eerste verdieping met mooi diffuus licht, ook aan de fotograaf werd gedacht, leek ons daarvoor uitermate geschikt.
Kunstpoort: Je werk lijkt me zeer persoonlijk. Kunstenaar Gery De Smet maakte in KUNSTLETTERS met reden de opmerking Eindelijk iemand die geen fotootjes schildert, ze hebben iets therapeutisch. Waaruit put je je inspiratie? Ervaringen? Positieve of negatieve? Pia Cabuy: Ik schilder nooit naar foto’s. De eerste jaren moest ik als het ware een eigen rugzak leegschilderen. Via mijn werk kwam ik in aanraking met slachtofferhulp en teleonthaal, heel veel ellende, vaak bij kinderen en dat vindt zijn terugslag in mijn werk. Nu wordt de ellende doorgetrokken naar terreur, terreur die ik van me moet afschilderen.
Kunstpoort: Op je site las ik het volgende Freud slaagt erin te duiden dat het unheimische een esthetisch concept is omdat we in de kunst kunnen genieten van een ervaring die in de werkelijkheid onaangenaam is. Nergens vind ik in je werk iets dat afstoot integendeel, ik vind ze enorm aantrekkelijk wat kleur betreft en zelfs decoratief. Maar dat is waarschijnlijk niet de onderliggende bedoeling? Geeft je werk je innerlijke ziel weer? Pia Cabuy: In mijn werk of beter gezegd onder mijn werk zit er een ziel. En toch drama werken maken wil ik niet. Mijn schilderijen zijn wel ‘unheimlich’, bevreemdend, beklemmend maar blijven esthetisch en aangenaam om te bekijken. De boodschap laat ik open. De kijker zorgt voor een eigen interpretatie. Ik vertrek vanuit de wereld van het kind, een wereld vol fantasie en vrolijkheid die in bepaalde situaties aan flarden wordt gescheurd. Vandaar vrolijke monsters en feeërieke landschappen die opduiken in mijn schilderijen.
Kunstpoort: Je kleurgebruik is niet alledaags. Paarse tot roze tinten tegenover variaties van groen. Denk je bewust na over een kleur of werk je eerder impulsief? Wil je iets speciaals uitdrukken met je kleurgebruik? Een stemming bijvoorbeeld, een gevoel?
“JE SUIS UNE PRINCESSE ET JE VOUS EMMERDE”
Pia Cabuy: Mijn kleurgebruik is bewust. Omdat ik vertrek vanuit de wereld van het kind gebruik ik vaak rooskleurige en pastel tinten. Tegenwoordig gebruik ik zelfs glitters en parels waarop kinderen enthousiast reageren. Ze vinden mijn werk tof en mooi en maken er een verhaaltje rond. Ik schep vreemde situaties zoals een gordijn in het landschap. Wat zou daarachter zitten? Waar brengt het schilderij me naar toe?
Kunstpoort: Tegenwoordig werk je ook met texturen, met reliëf accenten. Vanwaar deze evolutie, om je schilderijen nog expressiever te maken? Pia Cabuy: Reliëf geeft de mogelijkheid accenten te leggen en expressief te werken. Gruis en stenen schuilen onder de verf. Dit refereert naar de periode dat ik beelden in keramiek maakte. Dit is ook de reden waarom ik op een niet conventionele manier omga met verf. Ik schilder plastisch, met vingers en handen.
Kunstpoort: Ik merk op aan de hand van oud en nieuw werk dat je direct een eigen stijl had, er zijn geen referenties naar andere kunstenaars. Pia Cabuy: Veel mensen hebben die opmerking al gemaakt. Ik hou van authenticiteit en zal zeker ook nooit trucjes of eenzelfde procedé handhaven omdat die nu eenmaal aanslaan in de wereld van de kunst.
Kunstpoort: Je werken vertonen bijna nergens herkenbare gezichten, gezichten zijn enkel een gekleurde invulling. Heeft dit iets met vervreemding of met het ‘unheimliche’ te maken? Pia Cabuy: De gezichten zijn anoniem en verwijzen naar de onuitsprekelijke verbazing over de ‘lelijkheid’ van de volwassenheid. Ik schilder het universele gezicht. Met het kind en verbaasd als een kind sta ik aan de zijkant te observeren: de soms negatieve wereld van de volwassenen, een wereld van agressie en terreur. Vaak stralen de werken ook een sfeertje uit van ‘sois belle et tais-toi’, een allusie op een onpersoonlijke wereld vol uiterlijke schijn.
Kunstpoort: Je werkt nogal veel met vierkante formaten. Is hier een bepaalde reden voor? Misschien compositorisch? Om een bepaalde stemming uit te drukken? Een vierkant schilderij brengt een gevoel van stabiliteit over, een soort rust. Pia Cabuy: Eerlijk gezegd ik had dit zelf nog niet opgemerkt, het is een onbewuste keuze.
Kunstpoort: De titels zijn soms cijfers, soms logisch en ook wel leuk zoals Press the buttom – Happy little paintings – Hello from the other side- maar ook voor een omstaander soms totaal onbegrijpbaar of zelfs ongrijpbaar. Hecht je veel belang aan je titels, ik veronderstel van wel. Pia Cabuy: De cijfers verwijzen naar de datum waarop het werk gecreëerd is. Vaak vertrek ik vanuit een titel of vanuit een gevoel dat ik kost wat kost wil uitdrukken en zal vastleggen op welke manier dan ook. Soms hou ik de titel voor mezelf de toeschouwer heeft er het raden naar… Bij het werk ‘Ariane’ was er eerst de titel en dan het werk. Het schilderij verwijst naar de zelfmoordaanslag na het concert van Ariana Grande in Manchester, een eerbetoon aan de slachtoffers.
Ariana
Kunstpoort: Je toont je werk op facebook, sociale media, de webgalerie van kunstwerkt, je hebt een eigen site … kortom je werk wordt veel bekeken op een computerscherm. Vrees je niet dat de tactiliteit op het scherm verloren gaat? In een tentoonstelling wordt je rechtstreeks geconfronteerd met een werk, de materie, verf, borstelstreken, doek….op het scherm voel je de materie niet. Je mist een soort beleving. Eist jou werk dit niet? Vind je dat niet erg of vervelend? Pia Cabuy: Met je werk moet je naar buiten treden. Het heeft geen zin de schilderijen op te stapelen in je atelier.
Kunstpoort: Als ik je site en de webgalerie van KUNSTWERKT bekijk, lijk je enorm productief, van waar die scheppingsdrang? Ben je er bij wijze van spreken dag en nacht mee bezig? Pia Cabuy: Ik noem het een gezonde verslaving. Ik werk fulltime en ieder vrij ogenblik is er één om te schilderen. Soms sta ik om vijf uur op, dan is het lekker rustig en heerlijk om te schilderen. Ik heb een enorm grote drang om mijn gevoelens weer te geven en dat lukt me best met mijn schilderkunst. Kleinere werken maak ik thuis. Grotere werken worden op de academie gemaakt al kan ik me daar soms minder concentreren.
Kunstpoort: Welke eigenschappen bewonder je in een kunstenaar, eigenschappen die jezelf niet hebt? Pia Cabuy: Ik ben een bewonderaarster van Louise Bourgeois. Haar werk is uitgepuurd.
Kunstpoort: Reeds meerdere malen werd je werk opgemerkt door onder andere Gery De Smet en laatst nog door Philippe Van Cauteren, artistiek directeur S.M.A.K. Wat doet dat met je?
De keuze van Philippe Van Cauteren artistiek directeur S.M.A.K. – 151214 1
Pia Cabuy: Horen dat je ‘goe’ bezig bent doet deugd. Het is een soort bevestiging, het motiveert en geeft je een duwtje in de rug.
Kunstpoort: Hoe zie je verder je carrière? Pia Cabuy: Zoals Louise Bourgeois wil ik stokoud worden en wil ik verder schilderen tot mijn 98ste. Soms droom ik: als ik met de lotto schandalig rijk wordt dan koop ik de schilderswinkel leeg, de duurste verf, de beste borstels, de mooiste canvassen… heerlijk!
Kunstpoort: Geloof in je dromen en nog veel succes met je zeer persoonlijke schilderkunst.
In Gent staan vanaf 18 augustus tot 23 september 2017 voor het vijfde jaar naeen 6 piano’s op 6 verschillende locaties. De piano’s werden eerst aangekleed door kunstenaars. Nu kan iedereen nog tot 23 september er gratis op spelen. Laagdrempelig en toegankelijk. Klassiek, Jazz, Pop… ben je drie, vijf, twintig, vijftig, negentig…. jaar? Iedereen en alles kan en mag. ‘123 piano’ is muziek in zijn volle kracht. Voor en door het publiek. Een initiatief van muzikant Sioen, Quatre Mains Piano’s en Stad Gent. http://www.sioen.net/ http://quatremains.gent/nl https://stad.gent/
In de rustige hal van NEST luisterden we geboeid naar het pianospel van Mathieu Stevens. Dat vroeg om een babbel.
Kunstpoort: Ben je bewust naar hier gekomen om piano te spelen of ben je toevallig op deze piano ‘gebotst’? Mathieu Stevens: Dat je mij hier kan horen spelen is zeker geen toeval. Reeds het vijfde jaar op rij is de maand augustus DE MAAND in Gent waar ik naar uitkijk, dan kan ik uitbreken uit mijn cocon, mijn comfortzone en naar buiten treden met mijn muziek. 123 piano is voor mij een sociaal gebeuren, ik ontmoet tijdens 123 piano interessante mensen en kan zo in dialoog gaan met andere muzikanten. Kunstpoort: Kom je naar hier voor het publiek, voorbijgangers en bewust 123 piano belevers? Mathieu Stevens: In feite speel ik liever niet voor publiek, ik ervaar stress aan mijn vingers. In de luwte voel ik me beter, hier in NEST is het rustig. Bang voor publiek ben ik niet, je moet wel een drempel overschrijden. Kunstpoort: Volgde je een muziek opleiding? Mathieu Stevens: Als kind van 7 jaar speelde ik reeds piano. Op mijn 17 speelde ik 1u tot 1u1/2 per dag klassiek piano. De muziekeducatie legt jammer genoeg te veel de nadruk op reproductie, het naspelen. Dat doodt de creativiteit in elke muzikant. Passie maakt plaats voor gewenning, monotonie. Velen haken af omdat ze het ‘saai’ vinden. Maak meer ruimte voor improvisatie in plaats van nadruk te leggen op techniek. Techniek kan en moet maar mag niet het hoofddoel blijven. Zelf heb ik een tweede elan gevonden door op mijn 38ste pianoles te volgen bij jazzpianist Sergio Biffi te Gentbrugge. Bij hem is er wel ruimte voor improvisatie. Kunstpoort: Improviseren dat kan je toch niet leren? Mathieu Stevens: Toch wel. Hoewel ik niet echt een Jazz fanaat ben, volg ik Jazzpiano. Jazz is hét middel tot improvisatie. Er zijn trucjes die je op weg helpen. Maar vooral heb je heel veel zelfvertrouwen en durf nodig.
Ondertussen is Bram Meulemeester er bij gekomen en ontstaat er een spontaan gesprek tussen beide muzikanten.
Bram Meulemeester: Ik ben een autodidact, volgde geen opleiding en geen notenleer. Ik leerde mezelf piano via Synthesia op youtube. Het aanleren gebeurt visueel door middel van kleuren op het klavier. Ik speel reeds 10 à 15 jaar 1u tot 1u1/2 piano per dag. Ik heb wel een sterk muzikaal gehoor. Ik was pianostemmer bij piano’s Maene van 2007 tot 2011. Mathieu Stevens: Dat vind ik schitterend, als autodidact ben je vrijer en kom je sneller tot improviseren. Geen saaie lessen, enkel spelen met passie lijkt me reuzefijn en doeltreffend. Kunstpoort: Discipline is hier wel de boodschap. Bram Meulemeester: Ik ga ze allemaal bespelen de zes piano’s op de zes locaties.
Even later zien we inderdaad Bram spelen op onze tweede locatie.
Ondertussen wordt er ook geklopt en gehamerd op de locatie NEST, Bram en Mathieu lijken dit niet op te merken, zo groot is de concentratie!
Locatie DE KROOK – kunstenaar LECTRR
een terrasje en stemmige pianomuziek in de nabijheid van De Krook. De Krook is de Bib, een open huis en inspiratieplek voor cultuur en kennis
Op het Miriam Makebaplein is het aangenaam vertoeven in de zon op een terrasje of bank. Eric, de fotograaf en mezelf genieten van het piano spel van Bram Meulemeester met wie we zo net kennis maakten op een andere locatie NEST. Hier geen Gentse Feesten drukte maar een ingetogen muzikale sfeer die ons doet wegdromen. Bram speelt Erik Saties “Gymnopaedie”. Het stemt ons wat melancholisch. Kunstpoort: Wat is je mening over deze piano? Bram Meulemeester: Deze piano klinkt anders dan de vorige. Zijn klank is moderner.
Locatie DE STADSHAL, kunstenaar Quatre Mains
aan de piano onder de stadshal een youtube fanaat en -medewerker
Piano’s hebben een lang muzikaal leven maar wat erna? ‘Quatre Mains’ recycleerde 8 buffetpiano’s. Samen vormen ze een muur: 8 stille getuigen omarmen een A. Förster-vleugelpiano, geometrisch beschilderd met levendige kleuren.
De open stadshal met zijn opvallende dakstructuur laat ons even afkoelen op deze hete zomerse namiddag in augustus. Met Quang Trunglam aan de vleugelpiano kan onze namiddag niet meer stuk.
Kunstpoort: Ben je beroepshalve bezig met muziek? Quang Trunglam: Niet echt, ik ben wel Content Creator op YouTube en hou van het YouTube Community gebeuren. Blackchaosvortex is mijn nickname. Je kan me volgen via http://youtube.com/blackchaosvortex
Ik speel en upload vooral video’s, covers van series. Tutorials kan je er ook vinden. Blackchaosvortex telt nu meer dan 17000 volgers. Kunstpoort: Volgde je een muziekopleiding? Quang Trunglam: Ik ben autodidact en speel op gehoor. Ik maak wel gebruik van Synthesia om de muziek te visualiseren. Kunstpoort: Heb je bepaalde toekomstplannen in de richting van de muziek? Quang Trunglam: Ik werk fulltime. Voorlopig is muziek mijn hobby, mijn passie. Wie weet wat de toekomst brengt. Kunstpoort: Op naar de 20000 volgers, succes nog!
KUNSTPOORT vindt het Gentse initiatief ‘vree wijs’ en hoopt dat er nog vele edities mogen volgen.
Beeldend kunstenaar Jean De Groote evoceert de ziel van een voorwerp zoals Leon Spilliaert ‘De blauwe teil’ leven gaf. In de stilte van zijn atelier (zie video) in de nabijheid van stilaan verdwijnende soms zeldzame natuur, zoekt en vindt hij de ziel, de essentie van eenvoudige dingen.
Wie in dialoog wil gaan met de schilderijen van Jean De Groote kan terecht in
Galerie S & H De Buck
Zuidstationstraat 25 – Gent
voor de tentoonstelling
LES FLEURS DE RUE DU TEMPLE
van 27 oktober tot en met 25 november 2017
Opening vrijdag 27 oktober om 20 uur
Johan Braeckman hoogleraar wijsbegeerte aan de Universiteit Gent
Grote kunst heeft geen uitleg nodig om mensen te raken. Sommige kunstwerken laten de bezoeker beduusd achter, laten hem met een andere blik kijken. Over die universele ervaring die kunst teweegbrengt, gaat de expo ‘Ontmoetingen | Encounters’. Dansers in de expo vormen gevoelsgidsen voor de toeschouwer en versterken de totaal-ervaring.
Hoe kunst ‘raakt’ over de grens van tijden en culturen
‘Ontmoetingen | Encounters’ toont dat kunst geen uitleg nodig heeft om ons te raken of te veranderen. Kunst doet iets met een mens, beklijft, geeft nieuwe inzichten… Dat was vroeger al zo en is nu nog altijd. Ongeacht de voorkennis van de bezoeker.
De werken in ‘Ontmoetingen | Encounters’ zijn niet traditioneel tentoongesteld maar gegroepeerd in clusters die eenzelfde universele ervaring teweegbrengen bij de toeschouwer. Om de beleving onbevangen te houden, hangt er geen tekst of uitleg bij de kunstwerken. Het enige wat je als toeschouwer meekrijgt, zijn de namen van de werken en de kunstenaars. Curator Paul Vandenbroeck (KMSKA) selecteerde een honderdtal werken van over de hele wereld, van de vroege oudheid tot nu, van bekende en minder bekende kunstenaars. Met werk van onder meer Francisco Goya, Rona Pondick, Dosso Dossi, Adriano Cecioni…
Choreografe en danseres Pé Vermeersch creëert in de expo performances van wisselende aard met enkele markante internationale dansers. Het dansproces is zelf een kunstwerk in wording.
Een halfjaar lang heb ik deze kunstenares gevolgd in de groei naar een
nieuw kunstwerk.
Vrijdag 14 juli 2017 werd deze videovoorstelling in première vertoond aan
het publiek in het knusse M.Moreelshuis in Mechelen.
Heel wat belangstelling maakte van de avond een heuse kunstavond.
Een leven als een lange reis.Vertrekken en aankomen.
Achterlaten en ontdekken…Loslaten, kwetsuren oplopen, terug rechtkrabbelen.
Maar al die levenservaringen hebben gemaakt tot wie ze is.Vijftien jaar geleden kwam ze hier voor de eerste keer terecht…
Zuid-Afrika, Canada, Nederland, Groot-Brittanië…
Het werd Mechelen – Provinciestad in een klein landje.Maar hier vond ze haar thuis.
Hier vond Charmaine Lenisa een familie…
Een tentoonstelling schilderijen en collages van Jo Michiels in de kapel van Campo Santo Sint-Amandsberg, Gent
De titel
Een intrigerende titel. Tangere betekent laat me los. Tangere verwijst naar een passage uit de Bijbel waarin Maria Magdalena de herrezen Christus ziet. ‘Noli me tangere’, ofte ‘raak me niet aan’, zegt Christus, maar in de oorspronkelijke betekenis werd dit meer bedoeld als ‘laat me los’. Tangere een woord met taalkundige gelaagdheid, een gelaagdheid ook aanwezig in het werk van Jo Michiels.
In gesprek met de kunstenaar Jo Michiels
Kunstpoort
Tangere, de titel verwijst naar het religieuze. Is deze titel bewust gekozen in associatie met de kapel Campo Santo?
Jo michiels
Het is een gelukkig toeval. Eerst dacht ik aan ‘Huidhonger’ maar dat ruikt te veel naar kannibalisme. Het verlangen naar het lichamelijke, de zin voor aanraken, de tactiliteit dat wilde ik in mijn titel verwoorden. Zo kwam ik bij Tangere terecht.
Kunstpoort
Je vertrekpunt zijn pornofoto’s uit de jaren 60 en 70. Was dit altijd je manier van werken?
Jo Michiels
De laatste vijf jaar zijn mijn inspiratiebronnen vooral foto’s. De collagetechniek is wel nieuw voor mij en exploreerde ik pas het voorbije jaar. Gedurende de komende maand augustus ben ik residentieel kunstenaar op het eiland Isola Comacina in het Como meer in Italië. De Vlaamse gemeenschap maakt dit mogelijk. Het is de bedoeling daar verder met collages te werken en ook aan onderzoek te doen.
De tentoonstelling
Bij het binnenkomen vallen me onmiddellijk de vrolijke muren en de originele accrochage op. De werken hangen ingebed tussen dikke zwarte lijnen. Deze lijnen zijn niet zomaar aangebracht ze accorderen met de loodlijsten van de imposante glas in loodramen van de kapel. De canvassen springen naar voor.
De vrolijke abstracte kleurvlakken bedriegen, ze ogen aantrekkelijk maar er is meer dan dat. Er is een link naar pornografische foto’s uit de jaren 60 en 70. Wie denkt porno te zullen zien vergist zich. Wat de kunstenaar interesseert is niet het verhalende maar het energetische aspect. Jo Michiels laat zich inspireren door de beweging van de gefotografeerde lichamen en het kleurengamma van de foto’s. Deze beweging zorgt uiteindelijk voor organische lijnen op het canvas. De kleurvlakken verraden een boeiend werkproces. Schilderen, overschilderen, drukken, wegvegen… de canvassen doorstaan een niet alledaags ontstaansproces. De gelaagde schilderijen verraden een mix aan technieken. Olieverf, acrylverf, acrylspray… alles is mogelijk. Als kijker ben je nooit uitgekeken, er valt altijd iets nieuws te ontdekken. Toch komen de schilderijen niet chaotisch over, integendeel. Vlakken en lijnen worden zorgvuldig tegenover elkaar afgewogen. Hier is een kunstenaar aan het werk met een feilloos gevoel voor compositie. Nergens is een schilderij overbewerkt. Hier werd op tijd halt geroepen.
Soms hangt een collage vlakbij een schilderij. De collages zijn vaak uit recup materiaal van zijn schilderijen ontstaan. Als kijker voel je de twee met elkaar in gesprek gaan.
Er is een wisselwerking. Figuratieve elementen afkomstig van de foto’s sluipen de collages binnen, toch wordt nergens de abstractie bedreigd. Jo Michiels bekent dat hij door zijn collages veel losser is beginnen werken.
Jo Michiels denkt eraan ooit terug te beginnen tekenen, wie weet modeltekenen. Wordt dit de aanzet naar ander werk? De toekomst is aan de kunstenaar!
Wij blijven hem zeker volgen.
Werk van Jo Michiels is te ontdekken via Kunst in huis, Gent. Je kan er zijn werk een poosje lenen. Wordt je er verliefd op en wil je het niet terug geven dan heb je de mogelijkheid het te kopen. www.kunstinhuis.be
https://kunstinhuis.be/kunstenaar/249787
Info tentoonstelling Tangere Campo Santo
Sint-Amanduskapel
Visitatiestraat 13
9040 Sint-Amandsberg (Gent)
tentoonstelling van 24 juni tot 9 juli 2017
zaterdag: van 14u tot 19u
zondag: van 10u tot 18u
op afspraak: 0487 28 30 72
INKTOPUS publiek grafisch non-toxisch atelier gent deelnemer van drukdrukdruk
In het kader van de Week van de Amateurkunsten, het WAK,
organiseerde KUNSTWERKT op 6 en 7 mei drukdrukdruk. Drukdrukdruk staat voor een grafiekweekend in heel Vlaanderen met allerlei acties rond grafiek. INKTOPUS was één van de deelnemers te Gent (Sint-Amandsberg). KUNSTPOORT ging zondagmorgen een kijkje nemen en ontdekte een actief, inventief, goed uitgerust en origineel atelier waar je 100% creatief kan en mag zijn.
info van de website: Het grafisch atelier Inktopus is een creatieve omgeving voor beeldende kunstenaars, grafici, vormgevers en andere creatievelingen. Inktopus biedt alle mogelijkheden om zelfstandig unieke en kleinschalige grafische projecten uit te werken, van inspirerend idee tot fantastisch eindresultaat. Het atelier werkt met lidmaatschap om zelfstandig in het atelier te werken. meer info op de site www.inktopus.be
We spraken met Thijs Van Quickenborne medewerker van INKTOPUS en Luc Van Quickenborne, de oprichter
KUNSTPOORT: Hoe is het allemaal begonnen? Hoe zijn jullie op het idee gekomen een grafische werkplaats op te starten? THIJS: Het idee komt van mijn vader Luc die de kennis, de know how heeft. Grafiek is een uit de hand gelopen passie van hem. Hij is de ‘meesterdrukker’ en heeft de microbe aan ons, zijn 2 zonen (Thijs en Bram) doorgegeven. We zijn mee gestapt in zijn verhaal en samen runnen we op vrijwillige basis het atelier. Inktopus is een vzw. Bram en ikzelf werken fulltime (Stijn als regisseur bij de VRT, Bram maakt animatiefilms). Al onze vrije tijd gaat uit naar het atelier. Ieder heeft zo zijn specialiteit en beheerst bepaalde druktechnieken. Ook mijn ma geeft hier workshops o.a. boekbinden, papier scheppen, papier marmeren. KUNSTPOORT: Hebben jullie bewust voor Gent gekozen als locatie? THIJS: Inderdaad Gent is een bewuste keuze. Gent is een centrum van en voor kunst en leek er het meest klaar voor, vooral ook voor de nieuwe ecologische manier van werken namelijk non-toxisch. Bij de start huisden we in Gentbrugge, in een kerk. Nu hebben we hier onze stek in een ex magazijn voor elektriciteit materiaal, heel lang geleden was hier nog een metaalfabriekje. Ons huis was uiteraard te klein omdat we groot materiaal wilden kopen. LUC: We konden een HEIDELBERG typo drukpers van de school Don Bosco, Halle op de kop tikken. Anders ging die naar het schroot. KUNSTPOORT: 100% non-toxische, milieuvriendelijke grafiek is dat wel mogelijk? THIJS: Dit is onze filosofie, we willen punt één open staan voor iedereen en punt twee 100% milieuvriendelijk werken. Daarom hebben we gekozen enkel met die druktechnieken te werken die 100% non-toxisch zijn, op waterbasis. Bij steenlitho lukt dit nog niet daarom zit steenlitho ook niet in ons aanbod. KUNSTPOORT: Wie maakt er vooral gebruik van het atelier? THIJS: Ons publiek is zeer divers van pas afgestudeerde studenten, kunstenaars…tot gepensioneerden… Velen vinden de weg naar INKTOPUS. Het voordeel van ons atelier is dat je geen voorkennis nodig hebt. Via workshops wordt er voldoende bagage meegegeven zodat je aan de slag kunt. Zo kan je een workshop volgen en later een geboorte- of communiekaartje, uitnodiging… drukken. LUC: We hebben een 25 tot 30 tal leden die hier regelmatig komen werken. Zo ontstaat een hechte kring, een soort groepsgevoel met een uitwisseling van ideeën als gevolg. Belangstellenden komen van overal, van ver buiten Gent, Mechelen, Sint-Niklaas, Limburg…. De reden? We zijn uniek in Vlaanderen.
KUNSTPOORT: Drukken jullie ook in opdracht? THIJS: Dat is slechts een klein percentage van onze werking. Zo hebben we reeds gedrukt voor Pol Cosmo, de straatartiest die de straten van Gent voorziet van kleine, papieren insecten of ander gedierte. KUNSTPOORT: Hebben jullie nog bepaalde plannen voor de toekomst?
THIJS: We willen vooral verder gaan op de
weg die we ingeslagen zijn, zelf experimenteren, technieken testen, nieuwe procedés bedenken, innovatief zijn en onze kennis delen met geïnteresseerden. Zo hebben we de Kitchen-litho ontdekt. Kitchen-litho is een nieuwe manier van litho’s (vlakdruk) maken: goedkoop, non-toxisch, niet
moeilijk en vooral heel erg leuk. De keuken-litho is gebaseerd op het principe van de lithografie, een techniek waarbij vet en water elkaar afstoten. Zo maken we gebruik van suiker en cola en alledaagse huishoudelijke middelen zoals Marseille zeep, aluminiumfolie… LUC: Er worden hier ook workshops Cyanotypie gegeven, een fotografisch proces waarbij na ontwikkeling een cyaan-blauwe afdruk ontstaat, heel wat eenvoudiger dan fotopolymeer. Solar Plate, Chine-collé… behoren ook tot de mogelijkheden. KUNSTPOORT: Het valt me op dat alles hier zo verzorgd en netjes is. LUC: Inderdaad zo kan je ook beter en efficiënter werken. Door het non-toxisch werken is onze ruimte ook geurvrij. Eén enkele keer ruik je nog de inkt. Maar dat heeft zo zijn charme.
Tijdens drukdrukdruk konden geïnteresseerden zelf aan de slag en van een aantal technieken een eerste (in)druk maken. Nieuwsgierige bezoekers leerden op een eenvoudige manier papier marmeren.
Na onze INKTOPUS kennismaking en ontmoeting met het INKTOPUS-team vertrekken we boordevol ideeën en met grote goesting snel zelf grafisch aan de slag te gaan.
KUNSTWERKT had het schitterend idee grafiek en druktechnieken in the picture te stellen en zo velen te laten kennis maken met nieuwe en vernieuwde druktechnieken. Volgens mij zijn ze daar 100% in geslaagd.
THIJS:
kunstpoort 