Mathieu V: een bevlogen selfmade fotograaf met chemie in de vingers

kramboer Geen categorie

Tekst Kathleen Ramboer

Een interviewer ontmoet niet elke dag een kunstenaar waar het onmiddellijk mee klikt, een kunstenaar die, ook al heeft hij het druk, graag, veel en boeiend praat plus zijn geheimen zonder aarzelen prijsgeeft. Fotograaf Mathieu V is zo een kunstenaar, hij antwoordt op vragen die ik niet eens hoef te formuleren, alsof hij ze op voorhand stiekem gelezen heeft. Na het afscheid bekruipt me ogenblikkelijk de lust ons gesprek vast te leggen.

Kunstpoort Graag wil ik je feliciteren met de Bronze Award bij de Exposure One Awards 2025* in de categorie Fine Art, derde van de wereld! Wat een ongelofelijke prestatie.
Neem je deel aan veel wedstrijden? Wat is het belang van wedstrijden? Zijn er belangrijke voorstellen voortgekomen uit deze prijs? Helpt het aan opdrachten, aan tentoonstellingen, aan interesse van organisatoren?
* https://www.all-about-photo.com/photo-contests/photo-contest/4605/exposure-one-awards-2025-photographer-of-the-year-contest

Mathieu V – Bronze Award – Exposure One Awards 2025


Mathieu V De prijs is vrij recent maar ik ervaar nu al dat mijn naambekendheid stijgt, voor me ligt een nieuw pad om enthousiast te volgen.

Kunstpoort Krijg je kansen buiten België? Zou je erop ingaan?
Mathieu V Zeker, Ik doe dat. Parijs ligt binnen mijn bereik, New York misschien en dit via Exposure Awards, dit is hangende. Laat het niet te snel gaan.

Kunstpoort Wanneer werd het zaadje geplant, hoe begon de liefde voor de fotografie?
Mathieu V Op 14 jarige leeftijd fotografeerde ik met wegwerpcameraatjes. Ik ben afkomstig van Kruishoutem en had er twee mentors: Michel Saveyn en Edwin Lefevre, een persfotograaf van Het Nieuwsblad, jarenlang was hij dag en nacht stand by voor de krant. Als jonge gast vond ik dat de max. Toen mijn neef met een degelijke camera fotografeerde, wou ik dat ook. We gingen samen op stap om er één te kopen maar ik vond niet onmiddellijk mijn goesting en we maakten er een vrolijke onvergetelijke dag van. Nu fotografeer ik met een Nikon fototoestel.

Kunstpoort In je foto’s herken ik technisch vakmanschap, je streeft de perfectie na. Is dit het gevolg van bepaalde studies? Welke leerprocessen heb je doorlopen? Of ben je autodidact?
Mathieu V Ik heb me alles zelf eigen gemaakt. Thuis stimuleerden ze me niet, ik weet dat ik niet de enige ben in dergelijke situatie, maar net die houding gaf me de kracht door te zetten, vol te houden, te bereiken waar ik nu sta.

Kunstpoort Is techniek belangrijk? Mag ik je kunst omschrijven als een kruisbestuiving tussen de techniek en het artistieke?
Mathieu V Ja techniek vind ik uiterst belangrijk en dit uit respect voor het publiek, uit liefde voor de kunstliefhebber die belangstelling toont voor mijn foto’s. Het werk van een fotograaf moet topkwaliteit uitstralen. De kijker laat ik genieten tot in het kleinste hoekje van mijn beeld. Kunst dat moet 100% beleving zijn.

Kunstpoort De meeste curatoren van tentoonstellingen zoeken verhalen, ze stellen een thema centraal. Zijn je foto’s interessant voor curatoren? Wil je samenwerken met curatoren?
Mathieu V Ja ik zou dergelijk voorstel zeker toejuichen vooral indien ik de tijd krijg ernaar toe te werken.

Kunstpoort Wat denk je over documentaire fotografie? Fotografie als noodzaak om een probleem, een situatie aan te kaarten? Heeft dit effect? Zet het mensen aan tot actie? Feli Jansen maakte bijvoorbeeld prachtige beelden over de plastiekvervuiling, plastiek als monumentale bergen gefotografeerd. Vind je docu fotografie ook kunst en waarom? Misschien kan fotografie niet de wereld veranderen maar wel de mensen?
Mathieu V Via mijn foto’s toon ik mijn identiteit, mijn ziel, vertel ik mijn verhaal, verbeeld ik mijn emotie. Dat is belangrijk voor me. Ik zou zo naar de Gaza willen vertrekken om vast te leggen wat daar gebeurt. Is documentaire fotografie kunst? Ja en neen. Kunstfotografen die in Oekraïne opereren, kicken op een vallende bom, ik niet. Is kunst emotie? Waar is de grens tussen registrerende fotografie en fotografie als kunst? Die lijn is moeilijk te trekken. Misschien kan fotografie kunst zijn als de fotograaf de werkelijkheid interpreteert en een diepere emotionele dimensie toevoegt? Ooit nam ik een foto van iemand die voor euthanasie koos. De vrouw gaf een laatste kus. Dat was pakkend, ontroerend, aangrijpend. Is die foto kunst? Ik weet het niet.
Er zijn heel wat goede fotografen daarom is er nood aan fotografen die willen ontdekken, durven experimenteren, out of the box denken en de nood voelen persoonlijk vernieuwend werk te brengen.

Kunstpoort Ben je ook met experimentele fotografie bezig? Analoog?
Mathieu V Ongetwijfeld, ik verdiep me onder andere in de fotopolymeer techniek en fotografeer analoog, niet digitaal. Ik heb vijf jaar gezocht naar iets unieks, een persoonlijk handmatig productieproces. Ik scan mijn analoge foto’s in, print die eigenhandig op aluminium en dan volgt het risicovolle handmatig bewerken. Ik start met de foto af te schuren, heel voorzichtig.

Mathieu loopt naar zijn auto en keert terug met een prachtige grote foto op metaal, verwerkt met zijn eigen procedé.

Mathieu V Deze afdruk vergde 40 uren tijd.
Kunstpoort Als ik de foto observeer zie ik bovenaan in de lichte partijen het subtiele resultaat van het schuren.
Mathieu V Ik investeerde met een enorm doorzettingsvermogen heel veel tijd in onderzoekswerk zoals het uittesten en samenstellen van de chemische producten waarmee ik mijn foto’s bewerk.
kunstpoort Op de foto is een blauwe gloed te zien, het resultaat van producten, een mix van pigmenten en chemische stoffen, die onder meer reageren op het aluminium.
Mathieu V Constant vernieuwen is de boodschap, je bent er dagelijks mee bezig. Mislukkingen waren er bij de vleet, talrijke bezoekjes aan het containerpark gingen hieraan vooraf. Maar het resultaat loont: mijn foto’s hebben dat tikje extra zodat ze opgemerkt worden tussen het overaanbod aan goede foto’s. Ik breng een persoonlijk verhaal. Belangrijk voor mij is dat mijn kunst toegankelijk blijft, betaalbaar voor een breed publiek. Dat klinkt misschien cliché maar ik meen het.

Kunstpoort Je houdt je werkwijze niet angstvallig verborgen, je deelt je geheim. Ben je niet bang voor kopieergedrag?
Mathieu V Helemaal niet, dit kan je niet nabootsen, alleen al de product samenstelling vergt vakmanschap.

Kunstpoort Maak je gebruik van Photoshop?
Mathieu V Ja want ik vertrek van een analoge foto en eindig digitaal.

Kunstpoort Ik zie dansende lichtvlekken. Ze zorgen voor een sprookjes, dromerige en feeërieke sfeer. Je foto verraadt geen context waarin hij genomen is. In welke omstandigheden fotografeer je? Ga je op stap naar plaatsen waar je weet, daar is iets interessants om te fotograferen? Of fotografeer je wanneer het geschikte moment zich voordoet?
Mathieu V Ik zoek bewust die locaties op. En toch heb ik altijd mijn camera bij me, je weet maar nooit wat er op je weg komt. Zelfs nu heb ik drie camera’s bij me. Het is de bedoeling dat de kijker niet merkt waar de foto ontstaan is. Ooit fotografeerde ik takken, kameraden hielden die vast, zorgden voor wat schaduw… dat is één van mijn beste foto’s. Maar zijn dat takken? Het kan even goed iets abstract zijn. Bepaalde foto’s nijgen naar abstractie door ze te branden, chemisch te behandelen of wat dan ook. Soms ben ik meer een soort professor in de chemie dan een fotograaf.

Kunstpoort In elke analoge fotograaf schuilt een scheikundige.
Mathieu V Feeling voor de fotografie heb je slechts als je ooit analoog hebt gewerkt. Analoge fotografie kent zijn comeback, dat is een feit.

Kunstpoort Gebruik je op de ene of andere manier AI voor je fotografisch werk? Ben je bezorgd over de opkomst van de AI in de fotografie?
Mathieu V Ik heb niets tegen AI. Trouwens AI is niet nieuw. Pacman werd in 1950 ontworpen met de hulp van AI. Iedereen brengt beeldmateriaal over op de manier die hij wil. Is dat nu met een gsm of een gesofisticeerd toestel, ben je 5 jaar of 50 jaar, je toont hoe jij de wereld ziet. Is dat kunst of geen kunst. Iedereen heeft zijn persoonlijke waarden om te beoordelen of iets al of niet kunst is. Fotografie dat is kunst, kijk naar Stephan Vanfleteren, Frank De Mulder… hoe zij iets overbrengen, daar zeg ik wauw tegen en Dirk Breackman, zijn foto’s vind ik geweldig.

Kunstpoort Wie bewonder je als fotograaf?
Mathieu V Ik steek het niet onder stoelen of banken Dirk Braeckman en Stephan Vanfleteren zijn de grootste namen in België. Braeckman is de meest magische. Mijn mentors Michel Saveyn en Edwin Lefevre, ze zijn er helaas niet meer, die mag ik niet vergeten te noemen. Dat zijn geen namen in de expowereld maar wel de mensen die mijn verhaal hielpen schrijven. En Lucas Cann, kunstenaar, heeft me begeleid in de harde wereld van de kunst.

Kunstpoort Licht is van kapitaal belang in je fotografie, kijk maar naar deze lichtvlekken. Je zwart wit beelden vertonen enorm veel contrast. Wat is voor jou het belangrijkste: contrast, licht of kleur?
Mathieu V De drie elementen samen, contrast ja maar ook structuur en diepte, daar streef ik naar vandaar het schuren van mijn foto’s.

Kunstpoort Waarom fotografeer je? Ergens vermeld je om herinneringen vast te leggen.  Gaat het dan om de sfeer, de ziel van het moment, een gevoel….?
Mathieu V Kijk eens goed naar mijn foto, je wordt ondergedompeld in een betoverend, raadselachtig moment. Als kijker stel je de vraag: vanwaar komt toch die betovering? Ik geloof in de magie van het leven, wat voor ons voorbestemd is.
Als mijn beeld in iemands huiskamer hangt vind ik het fijn wanneer de kijker aanvoelt: die foto is door Mathieu V gefotografeerd. Mijn foto heeft tijd gevraagd, is doorleefd.

Kunstpoort Hoeveel exemplaren maak je van een foto?
Mathieu V Deze is bijvoorbeeld een reeks van drie. Ik print drie exemplaren maar in feite is elke foto door mijn manuele bewerking uniek. Ik kies voor exclusiviteit.

Kunstpoort Op je site lees en merk ik dat je niet alleen belang hecht aan het beeld maar ook aan het woord. Je beschrijft heel poëtisch wat je verbeeldt. Er schuilt een dichter in je. Wat bezit de grootste kracht: het beeld of het woord? Is een foto ondergeschikt aan een verhaal? Of zegt een foto soms meer dan woorden? Een foto bevat woorden die niet gedrukt staan.
Mathieu V De foto is belangrijkst. De foto moet iets zeggen maar ook niets zeggen, daar streef ik naar. Graag wil ik dat de kijker zich inleeft, weet wat ik aanvoelde op dat bijzondere moment.

Kunstpoort Werk je in opdracht en wordt je creativiteit dan aan banden gelegd? Krijg je genoeg ruimte om je creativiteit de vrije loop te laten?
Mathieu V Portretten? neen dat is niet mijn ding. Mijn grootste wens is in opdracht naar Oekraïne of de Gaza trekken om te tonen aan de mensheid wat er ginder gaande is. Als Europeaan zien we te weinig wat er echt in de wereld omgaat, ik bedoel niet politiek maar op menselijk vlak. Wat de jeugd op zijn IPad ziet, is dat de echte wereld? Het schoonste wat ik zou kunnen geven aan mijn kinderen en kleinkinderen is een documentaire over hoe de wereld is en was.

Kunstpoort Heb je ambitie? Wat is je grootste droom als fotograaf?
Mathieu V Graag zou ik een archief uitbouwen, een archief over hoe ik de wereld zie en ervaar. Iedereen zou de mogelijkheid moeten hebben de wereld op foto vast te leggen en daarnaast een dagboek bijhouden. Mensen vergeten te kijken en te voelen en dat is toch belangrijk?

Kunstpoort Werk je veel in de studio?
Mathieu V Weinig, mijn ‘buitenwerk’ is sterker.

Kunstpoort Waar zou je in je stoutste dromen met je foto’s willen tentoonstellen?
Mathieu V Het is niet moeilijk hierop te antwoorden, wellicht vind je het grappig, ik wil terug tentoonstellen waar ik op 15jarige leeftijd voor het eerst mijn foto’s toonde aan een publiek; De Schakel te Waregem.
Natuurlijk, een museum vind ik ook fantastisch: het MSK Gent, het fotomuseum in Antwerpen…
Maar ik ben een gevoelsmens, dat merk je aan mijn foto’s, als ik echt moet kiezen dan opteer ik voor De Schakel in Waregem. ‘Fotograaf Mathieu V: 30 jaar later’ zou dat geen mooie titel zijn?

Mathieu V toont ons het landschap van zijn geest, droombeelden gevangen in het contrastrijke licht van de stilte. Zijn gedachten nestelen zich op het netvlies van de kijker. We leven in een cultuur die productiviteit en snelheid voorop stelt daarom is het fijn even stil te staan bij de unieke magische beelden van fotograaf Mathieu V.

Tekst Kathleen Ramboer

INFO

https://www.instagram.com/mathieuvdsart/
https://www.instagram.com/artbymathieuvds/
https://www.mathieuv.be/
https://www.instagram.com/artbymathieuv/
https://www.facebook.com/profile.php?id=61555374224379

EXPO

Vilar Nathan Galerie
Markt 136/002
9800 Deinze
duo-expo: Louise Kerkaert – Mathieu V
van 8 november 2025 tot 1januari 2026

8 november – 9 november 2025
13u-18u: Vernissage

Ethnoflanders: “Als ik zing zoals u, word ik zoals u “

ericrottee Geen categorie , , , , ,

tekst en fotografie Eric Rottée

De muziek van de ander

“Erin zijn of niet, in de kring zijn of niet, in de muziek zijn of niet; en wanneer men er is, wat gebeurt er dan, wat gebeurt er?” schrijft Jean During, etnomusicoloog. En hij gaat verder: “Voor veel volkeren spelen vragen rond culturele identiteit zich in de eerste plaats af in de wereld van muziek, zang en dans. (…) Men is zichzelf omdat men op een bepaalde manier zingt; als ik zing zoals jij, word ik zoals jij.”
Welke emotionele en levensverrijkende ervaring kan deelname aan Ethno Flanders brengen voor de muzikanten die dit jaar uit 16 verschillende landen komen? Uit Chili, Palestina, Jordanië, Estland, Nederland, Zweden… Volgend jaar belooft de auteur van deze tekst de deelnemers zelf te interviewen. Dit jaar sprak ik alvast met Pieterjan, de artistieke mentor.


“Geen partituren – alles op gehoor,” vertelt Pieterjan. De weg naar muzikale kennis vergelijkt hij met de film Inception: een wandeling door de noten, soms harmonieus, dan plots een kwarttoon lager of ergens ertussenin – een improvisatie. Een reis waarbij de trappen verschillende hoogten en vormen hebben. Een uitdaging, maar tegelijk een feest voor de zintuigen.
Ethno Flanders voelt als een soort mondialisering van onderuit, zoals rap – in tegenstelling tot K-Pop. Rap kent overal lokale varianten, zelfs in Mongolië. Bij Ethno Flanders gebeurt iets gelijkaardigs: Pieterjan en de muzikanten zoeken samen naar een specifieke variant zodat de instrumenten van iedereen alle muziek kunnen spelen – met de melodie als uitgangspunt.
“Als ik zing zoals jij, word ik zoals jij.” “Het correct uitspreken van de taal van het lied is belangrijk, dat nemen de deelnemers echt serieus. Ze willen begrijpen hoe ze kunnen zingen en jammen – de melodie komt pas later in de week,” legt Pieterjan uit. De deelnemers presenteren niet alleen hun lied, maar ook hun cultuur en de context ervan.

Tien dagen lang samen met één doel: de liederen van elkaar leren en spelen. Dat is de essentie van Ethno Flanders. Dergelijke initiatieven bestaan ook in andere landen, ondersteund door Ethno World. Muzikanten worden ondergebracht, gevoed, er is een repetitieplek en een podium voor de voorstelling. En er zijn de juiste muziekmentoren, die zorgen voor een positieve sfeer. Een huzarenstuk, mogelijk gemaakt door Elisabeth – en zeker ook dankzij de steun van Muziekmozaïek.

De rol van de mentoren

“Onze rol is om ervoor te zorgen dat ze vanaf dag één echt kunnen beginnen repeteren, want om alles in een week klaar te krijgen, is niet evident,” zegt Pieterjan. De mentoren helpen alle deelnemers de liederen goed aan te leren. Soms brengen deelnemers partituren mee, maar als die er niet zijn, zoeken de mentoren samen met hen uit hoe de andere muzikanten kunnen meespelen. Hoeveel begeleiding iemand nodig heeft, hangt af van zijn of haar ervaring.

Repetitie is één ding, maar de muziek geschikt maken voor de hele groep is nog iets anders. Soms worden aparte section rehearsals georganiseerd, speciaal voor één groep instrumenten. Uiteindelijk wordt het geheel ook afgestemd op het Europese toonsysteem, anders kunnen sommige instrumenten niet meespelen.
“Sommige deelnemers klagen halverwege de week wel eens: ‘Moeten we nu alweer repeteren? Zo zwaar!’ Maar dat komt omdat de avonden zo plezierig zijn: we blijven samen muziek maken van overal ter wereld. Gisteren hebben we op Palestijnse muziek gedanst – met de typische danspassen, heel vermoeiend maar zo leuk – en daarna volgden typisch Zweedse jams. Het stopt gewoon niet,” lacht Pieterjan.
Er zijn genoeg nummers om meer dan anderhalf uur concert te vullen. Er komt dus een moment waarop keuzes gemaakt moeten worden. “We waren pas om drie uur ’s nachts klaar,” vertelt Pieterjan. “We hebben echt hard moeten schrappen, sommige landen vielen weg. Het was een puur functionele keuze, afgestemd op het publiek. Maar dit jaar wilden we absoluut plaats maken voor Palestina en genoeg tijd geven aan hun muziek. Er zat geen politiek statement achter – alleen muziek en vooral de stem. We konden dit niet laten passeren,” zegt Pieterjan met overtuiging. En inderdaad, het was aangrijpend.

Drie concerten

Rudy komt elk jaar naar het concert van Ethno Flanders. Pieterjan bevestigt dat er mensen zijn die telkens opnieuw komen luisteren en dansen. Zoals elk jaar waren er drie concerten gepland. De auteur van deze tekst was aanwezig in Gent en Dranouter. De concerten verschillen van sfeer.

In Gent is de zaal relatief klein, waardoor het optreden intiemer aanvoelt. Pas op het einde wordt er samen gedanst. In Dranouter daarentegen vindt het concert plaats in de grootste tent, met veel ruimte om te dansen (of niet). Het publiek staat daar wel verder van het podium, waardoor de interactie anders is. Maar ze dansten en reageerden enthousiast – zelfs luidruchtig, in de positieve zin.

Empathie of Einfühlung

“Het komt niet zo vaak voor dat wij in Europa echt mensen uit Palestina ontmoeten. Als we over landen spreken, blijft dat vaak iets abstracts. Hier is dat anders,” zegt Pieterjan. “We lijken eigenlijk zoveel op elkaar.”
Empathie is tegenwoordig een modewoord, maar de gebeurtenissen van nu geven er extra betekenis aan. Het Duitse begrip Einfühlung – waar ons woord empathie van komt – verwijst naar het romantisch gedachtegoed van de 17de eeuw. Volgens Alain Berthoz is empathie “een merkwaardig dynamisch proces van beleefde interactie dat tegelijkertijd vereist dat men zichzelf én een ander is, dat men zichzelf beleeft en tegelijkertijd ontsnapt aan dit egocentrische standpunt om een heterocentrisch standpunt aan te nemen” (Berthoz, 2004, p. 254; Noga Arikha, 2019).

Wat Ethno Flanders bereikt, laat zich niet meten. De ervaring spreekt voor zich. “Als ik zing zoals jij, word ik zoals jij” – dat is de kern van de emotie en het plezier.

https://ethno.world/event/ethno-flanders-2025/
https://muziekmozaiek.be
https://www.festivaldranouter.be/nl

Tekst – fotografie Eric Rottée

ESTAFETTE: een expo in Het Objectief

kramboer Geen categorie , , ,

Het Objectief

Het Objectief is meer dan een printcenter. Het gonst er van de bedrijvigheid. Bijwonen van workshops, fotograferen in de studio, printen, werken in de donkere kamer, tentoonstellen… zijn maar een greep uit het gevarieerd aanbod. Het Objectief, onder de drijvende kracht van Marieke Selhorst, is een broedplaats voor creatieve ideeën. Onder haar impuls gaan fotografen onder andere van de community ‘Vrienden van Het Objectief’ op zoek naar een beeld met net dat ietsje meer. Door tentoonstellingen te organiseren in een Artist Pop-Up Ruimte weet Het Objectief de foto/kunstliefhebber warm te maken voor foto’s anders dan anders. Dit maal brengt ze ESTAFETTE.

fragment startbeeld estafette
Simon Debbaut L’Ecluse

ESTAFETTE

hoe het allemaal begon

In deze reeks laten negen fotografen evenveel beelden zien die zijn ontstaan tijdens een spel. Eén voor één maakten zij een beeld en gaven het door aan de volgende fotograaf op het parcours, die er vervolgens een nieuw werk op baseerde. De race begon ongeveer een jaar geleden met een vriendenbabbel van Het Objectief. Vanuit de wens om een collectief werk te maken, startte een estafette waarbij de doorgeefstok werd vervangen door een foto. Eén beeld strooide zaadjes uit die in een ander beeld geplant werden en zo vormde zich een reeks over beginnen, eindigen en het primaire van de natuur.
Het startpunt lag bij Simon Debbaut L’Ecluse, het einde bij Hilde Daem. De stops daartussen waren Louise Degraeve, Inge Stam, Peter Scherps, Kathleen Ramboer, Thomas Boussu, Marieke Selhorst en An Debie.
Het resultaat is verrassend divers: zwart wit en kleur, twee- en drie dimensionaal, groot en klein, analoog, fotogram en digitaal…

Op voorhand kwamen de deelnemende fotografen samen om de inlijsting, plaats en manier van ophanging… vast te leggen, om elkaar te helpen waar nodig. Het resultaat is een kleine maar boeiende expo. Meer hoeft dat niet te zijn.

Info

Het Objectief
Blekerijstraat 75
9000 Gent
3 t.e.m. 25 oktober 2025
di en woe 9u tot 13u
do en vrij 14u tot 18u
za 13u tot 17u


Opening

vrijdag 3 oktober vanaf 18u

Het Objectief neemt deel aan Ghent Art Week
29/9 tot 5/10
https://www.ghentartweek.com/blog/categories/het-objectief-fri-sat

https://www.hetobjectief.com/

‘Le Merle Noir #2’

kramboer Geen categorie , , , , ,


Een expo in het Platform voor actuele kunsten – PAK

tekst en fotografie Kathleen Ramboer

Een bezoekje aan de tentoonstelling ‘Le Merle Noir #2’ in het PAK te Gistel heeft me ontroerd. Hoe hartverwarmend kan dat zijn; zoveel kunstenaars, zoveel schoonheid op een locatie middenin het groen. De expo zindert nog na in mijn kunstenaars gemoed. Le Merle Noir #2 is geen vrijblijvende tentoonstelling, de werken verplichten de toeschouwer na te denken over de wereld, de mensheid, over ons ‘zijn’

Curator Frank Demarest toont van 7 september tot 12 oktober het tweede luik van Le Merle Noir. Hij brengt stuk voor stuk goede kunstenaars samen, de meeste van eigen bodem, wat ik weet te waarderen, enkele van buiten België. Ze brengen geen gemakkelijk consumeerbare kunst, leggen hun ziel bloot voor de kijker die  hun kunst binnendringt. Negentien kunstenaars brengen in diverse disciplines een eigenzinnige interpretatie van de symboliek en de mystiek rondom de zwarte merel. Geen vrolijkheid siert de muren, maar op deze rustige zondagnamiddag maken de ruimtes vol licht en de kraaknette witte muren van het PAK de kunst verteerbaar. Een mystieke sfeer vergezelt me op mijn tocht doorheen de ‘kamers’ van het PAK. Onmiddellijk bij het binnentreden ben ik in de ban van de expo, de toon is gezet. Fotograaf Sébastien Van Malleghem toont het resultaat van een onderdompeling in het project Réagir in  Tourcoing. Mensen, werkloos, vaak met drugsproblemen en een onzekere toekomst voor ogen, kunnen er terecht bij een team van artsen, opvoeders, psychologen, verpleegkundigen… Er is een dag- en nachtopvang voorzien. De geëngageerde fotojournalist Sébastien Van Malleghem volgde ‘Réagir’ enige tijd en toont hier doorleefde beelden van pijn en smart. De foto’s zijn stuk voor stuk  getuigenissen van een diep menselijk medeleven van de fotograaf.

foto’s Sébastien Van Malleghem
‘Rood’ Tamara De Prest

De indrukken zijn talrijk, het geheel is museaal. Het valt me moeilijk enkele werken uit te pikken.
Ik mis een cataloog, gelukkig heb ik foto’s gemaakt, een beetje lukraak. De reden? Fotograferen en daarbij opgaan in een expo gaan moeilijk samen. Het fotograferen breekt je echte kijkbeleving.

Tamara De Prest kennen we van haar kleine werken. Ook hier schildert ze op klein formaat waardoor je letterlijk en figuurlijk geen afstand kunt nemen van het fysieke en de inhoud. Haar materiaal gebruik, ik vermoed olieverf op flinterdun papier, blijkt uiterst kwetsbaar, parallel aan het onderwerp. Op één van haar werken ‘Rood’ staat een rode stoel met ballon centraal. De eenvoud en vooral de rode kleur van het beeld dragen bij tot de intensiteit van het schilderij. Deze kleur roept zowel positieve gevoelens op van liefde en passie als gevoelens van gevaar en woede. De toeschouwer vangt het signaal op dat bij zijn identiteit hoort.

Kim Van Daele ken ik van haar bruin getinte natuur tekeningen: bomen, struiken, landschappen… tekent ze in evenwichtige donkere en lichtere partijen, geduldig, levendig en nauwkeurig, met een gevoel voor compositie. In het PAK toont ze de vergankelijkheid van wat de mens voortbrengt: verweerde gebouwen, getransformeerd door weelderige graffiti, gevangen in een overwoekerende natuur. Ik suggereer een etiket ‘bevreemdend realisme’.

Kim Van Daele

Barbara Bervoets creëert collages met eigen foto’s en drukwerk. Ze ogen mooi en aantrekkelijk maar blijken meer te zijn dan geslaagd knip- en plakwerk. Het zijn hermetische donkere werken, niet altijd te vatten voor de kunstliefhebber. Het is aan de beschouwer het werk compleet te maken door er een interpretatie aan te geven.

Barbara Bervoets
Karl Mechnig

Een kunstenaar die ik kost wat kost wil vermelden is Karl Mechnig. Hij heeft een hoog Félicien Rops gehalte. Karl Mechnig bezit een ongelooflijk persoonlijke beeldtaal waarin de fantasie hoogtij viert. Figuren lijken uit zijn dromen ontsnapt om te dansen op het witte blad, feest te vieren en met oneindig veel sarcasme ons grijnzend aan te staren, het publiek op de korrel te nemen. De kunstenaar tekent schijnbaar met het grootste gemak speels de menselijke gekte en comedie. Geen enkele bezoeker kan deze A4 potloodtekeningen links laten liggen. Uitdagend slepen ze de toeschouwer mee in zijn onvoorstelbare bonte wereld en zetten de kijker aan het denken.


Ik weet, ik doe veel kunstenaars oneer aan door niet dieper op hun kunst in te gaan.
Ik kan alleen maar schrijven dat alle werken een bezoek aan het PAK waard zijn.
‘Le Merle Noir #2’ is ongetwijfeld een ommetje waard en zet Gistel op de kaart van de kunst.

Deelnemende kunstenaars

Danielle van Zadelhoff – Gery De Smet – Kim Vandaele – Valentine Lari – Nico Vaerewijck – Sébastien Van Malleghem – Frow Steeman – Barbara Bervoets – Pascale Pollier – Sandra De ClercK – Gert Jochems – Milan Jespers – Bryan Green – Annemarie Casteleyn – Karl Mechnig – Eleanor Crook – Mathieu Lobelle – Tamara De Prest – The Colckwork Collective

Info expo

PAK
Dullaertweg 80
8470 Gistel

7 september tot 12 oktober 2025
open zaterdag en zondag van 13u tot 18u

https://www.instagram.com/pak.platformvooractuelekunsten/

tekst Kathleen Ramboer

“ THE SURFACE HOLDS NO SECRETS ”

kramboer Geen categorie , , , ,

TALE ART GALLERY
Vlierzeledorp 12A
9520 Vlierzele 

21/09/25 > 19/10/25
Vrijdag-zaterdag : 14u > 18u
Zondag : 11u > 17u
info www.taleartgallery.be

SVELTE THYS
LODE LAPERRE
DANIEL MATTAR
MEREL VAN DE CASTEELE
MARC VAN CAUWENBERGH

Introductietekst expo door Wim Lambrecht

THE SURFACE HOLDS NO SECRETS

– Over zichtbare sporen van het maakproces –

In deze tentoonstelling staat het schilderoppervlak centraal als drager van handeling, geheugen en betekenis. De kunstenaars tonen hoe elke penseelstreek, kras of laag verf niet alleen een beeld vormt, maar ook een spoor achterlaat van de actie zelf.

Wat op het eerste gezicht zichtbaar is, vormt tegelijk een sluier over wat eronder ligt: suggestie en verhulling wisselen elkaar af. In plaats van geheimen te bewaren, onthult het oppervlak de gelaagdheid van het denken en doen. Hier opent de schilderkunst een veld van sporen: deels zichtbaar, deels tastbaar en bij momenten onontkoombaar.

In een tijd waarin beeld en betekenis voortdurend in beweging zijn, richt deze tentoonstelling de blik op het schilderoppervlak als plek van handeling, proces en onthulling. The Surface Holds No Secrets brengt een groep hedendaagse kunstenaars samen die de schilderkunst benaderen als een tastbaar en levend medium waarin elke laag verf, elke geste, elke overschildering haar sporen nalaat.

Het oppervlak verbergt niets: het toont de fysieke actie van het schilderen, de twijfel, de correctie, de impuls. De schilderijen in deze tentoonstelling spreken niet zozeer in beelden, maar in gebaren in wat zichtbaar is én wat net verhuld blijft onder een sluier van verf. De lagen vormen een visuele geschiedenis, een geheugen van keuzes en veranderingen.

Centrale motieven zijn suggestie, transparantie en het spanningsveld tussen openbaring en verborgenheid. Wat is bron, wat is toeval, wat is constructie? De werken laten zien hoe schilderkunst vandaag niet alleen draait om wat wordt afgebeeld, maar vooral hoe iets ontstaat en wat daarvan bewust of onbewust zichtbaar blijft.

In plaats van een venster naar een andere werkelijkheid, presenteert de schilderkunst zich hier als een autonoom oppervlak; een veld van handelingen en sporen. Het doek wordt een plek waar betekenis niet eenduidig is, maar ontstaat in het spanningsveld tussen onthulling en verhulling, tussen wat zichtbaar is en wat slechts gesuggereerd wordt. Het oppervlak draagt geen geheimen; het is het verhaal.

Enkele impressies over het werk van de kunstenaars:

Svelte Thys
Schilderen aan de rand van de hemel.

Hoewel ze over een atelier beschikt, vindt Svelte Thys haar plek aan de rand ervan; letterlijk tegen de buitenmuur. Een eenvoudige bakstenen muur, voorzien van twee nagels: één voor klein werk, één voor groter werk. Het licht speelt er vrij spel. Haar bijzondere band met licht en haar fascinatie voor natuur vormen een essentieel onderdeel van haar praktijk.

Haar schilderijen en tekeningen zijn nauw verweven met de natuur. Ze ontstaan uit wandelingen langs de randen van haar leefomgeving, of keren terug naar de achtertuin die haar wereld begrenst. Het werk toont fragmenten uit de natuur: uitsnedes waarin de seizoenen lijken op te lossen. Gestolde momenten in de tijd, waarin de stille woede van een hommel op zoek naar nectar voelbaar wordt, grassprieten hun rug richten naar het hemelgewelf of paddenstoelen zich wringen uit de grond.

Het zijn die zichtbare penseelstreken die we willen vasthouden, versterkt door de poëtische titels die Svelte hen toedicht, die zich dieper in de lente van ons geheugen graven.

Lode Laperre
Een Voettocht doorheen een landschap in wording

Het lijkt wel of het oeuvre van Lode Laperre door generaties werd doorgegeven. Het heeft de uitstraling van fragmenten uit een ander tijdperk, alsof ze afkomstig zijn van archeologische artefacten uit een ver verleden, diep ingeslepen door de tand des tijds. Het is een werk dat herinneringen draagt van een tijd waarin het klimaat diepe groeven trok, bewerkt door de hand van de tijd zelf.

De werken die Lode creëert, herinneren aan de schil van de sequoia, ingesneeuwd tijdens de ijstijd, verschoven door tektonische platen en uitgespuwd door vulkanen. Ze zijn aangetast door de vurigheid van lava, geblust door water, aangespoeld door de onstuimige zeeën. Ze dragen het spoor van nomaden die hen gebruikten als schild tegen zandstormen, door de eeuwen heen geruild op de zijderoutes, verloren in anonimiteit, bedolven door rotsen en uiteindelijk bevrijd door erosie, en opnieuw bedekt door een kleed van korstmossen.

Van dichtbij lijken ze op huiden die worden beteugeld door de leerlooier. Van verre verwijzen ze naar oosterse landschappen, gezien vanuit een goddelijk standpunt — ver voorbij de winter van het leven, bloedend in pracht, lavend aan de blik van de vele pelgrims die even halt houden, om daarna hun voettocht verder te zetten.

Lode Laperre’s werk is opgewekt uit de dood, gedoemd om te overleven.

Daniel Mattar
Miniatuur van het onzichtbare.

Het werk van Daniel Mattar is een verkenning van technologie en verf in hun puurste, meest geconcentreerde vorm. Het lijkt te ontspringen aan een mechanisch oog, dat verder kijkt dan de menselijke waarneming, en een ode brengt aan de kracht van de verf. Elke druppel die hij aanbrengt, elke bolling en stolling, doet denken aan industrieel ontwerp, maar verwijst tegelijk naar de elementaire puurheid van de oervorm.

Zijn achtergronden zijn geen zachte colorfields, maar kleurvlakken die ongenadig de ruimte ontkennen, het vlak opeisen en het fundament vormen voor de uitvergrote verfdruppels of vegen, die zich als een levend mechanisme in de ruimte bevindt. Het werk is als een aankondiging van een bas-reliëf, een toenadering tot de gene zijde, een verlangen dat zich uitstrekt naar de aanraking die nooit komt, afgeschermd door het glas dat de afstand bewaakt.

Wat Mattar creëert is een werk dat zowel de stolling van de tijd als de vloeibaarheid van de moment bevat, een spanning die slechts op het grensvlak tussen de mechanische en de organische wordt begrepen.

Merel Van de Casteele
Schilder van oorsprong, kunstenaar in veelvoud.

Zowel het grafische als het plastische liggen haar nauw aan het hart, en ze weet beide werelden ogenschijnlijk moeiteloos te verbinden in een hybride praktijk. Ze beweegt zich tussen nacht en dag, tussen donkerte en lichtheid, tussen kern en oppervlak.

Haar werk is soms open en leesbaar, dan weer gesloten en ongrijpbaar maar altijd onrustig. Wie goed kijkt, en meer nog: wie goed luistert, voelt de spanning onder het oppervlak. Het zijn de zogenaamde tegenstellingen die de tussenruimte voeden. En het is precies die tussenruimte die Merel opzoekt en nodig heeft om zichzelf te voeden.

Buiten het atelier zoekt ze de publieke ruimte op, waar ze haar objecten bezweert en deelt via haar kenmerkende performatieve geste.

Het jonge oeuvre van Van de Casteele is matuur en gelaagd, geworteld in een fascinatie voor het etnografische en het academische. Een combinatie waarin vergeten geschiedenissen transformeren tot urgente getuigenissen.

Marc Van Cauwenbergh
Dance among Friends

Binnen de ogenschijnlijke beperkingen van een vast formaat, openbaart zich een ongrijpbare vloeibaarheid. Verflagen lijken traag en bedachtzaam aangebracht, maar in werkelijkheid zijn ze snel, trefzeker, bijna vluchtig gepenseeld. Marc blijft ongemeen trouw aan zijn kleurenpalet, een constante die hij al veertig jaar met precisie aanhoudt. De verfhuid leeft, trilt, houdt nooit de adem vast. Het werk beweegt, speelt met zwaartekracht, met leesrichting, alsof de elementen altijd in transitie zijn; niets is vast, niets is definitief.

Marc gedraagt zich als een orkestleider die de partituur nauw volgt, maar altijd ruimte laat voor improvisatie. In zijn composities verschuift de vertrouwde orde, scherpe dieptes worden plots verstoord, en een moment wordt verlevendigd door een onverwachte kleurflits. Elke penseelstreek is een nieuwe beweging, een wending die zich voortdurend aanpast aan de vloeibaarheid van de ruimte: nooit afgebakend, altijd overlappend, altijd in dialoog met zichzelf.

De kleine formaten verhalen over de pols, de snelle bewegingen, het onmiddellijke gebaar. De grotere formaten begrijpen dan weer het lichaam, de arm die zich uitstrekt, die ruimte zoekt. Deze doeken verbergen niet alleen de muzikaliteit van het schilderproces, maar onthullen een kracht die voorbij de afgebakende ruimte breekt. Zoals een dans die zich niet laat beperken door regels, die vrijheid zoekt in haar eigen beweging, haar eigen vloeibare expressie.

Kleine choreografieën, verfijnde innerlijke bewegingen die de pure abstractie bezingen, altijd in beweging, ongrijpbaar zoals een vissenlijf.

Teksten: Wim Lambrecht – Varken Aarde, 2025

DAG ZEGGEN FAALT

kramboer Geen categorie , , , ,

beeldend werk en poëzie – marjan b

tekst Kathleen Ramboer – Marjan Brabants

De tekeningen van Marjan Brabants intrigeren me mateloos. Ik ontdekte haar op Instagram, met enthousiasme reageerde ik keer op keer op haar tekeningen. Haar sterk persoonlijke, hermetische poëzie liet me ook niet onberoerd. Toen ik de dichtbundel DAG ZEGGEN FAALT (geïllustreerd met tal van zelfportretten) in mijn handen kreeg, besloot ik Marjan Brabants te contacteren. ‘Had ze zin in een interview?’ mailde ik haar. Marjan wou liever schrijven.

Mailverkeer

naar aanleiding van het lezen van haar dichtbundel met zelfportretten
DAG ZEGGEN FAALT beeldend werk en poëzie
Cursieve teksten zijn fragmenten overgenomen van https://www.marjanb.com/boek

Dag Marjan b

Via Instagram leerde ik je poëzie en tekenkunst kennen en appreciëren. Massa’s zelfportretten verrassen me opnieuw en opnieuw, je tekeningen zijn telkens verrassend anders en toch altijd Marjan; Marjan met de grote ogen, soms vragend, dromerig, uitdagend, kwaad, onzeker, starend, ongelooflijk expressief….. En kijk plots veroverde ook poëzie je account. Tekeningen en poëzie vechten nu samen om aandacht.
‘Na mijn vaders dood, begon ik routineus te schrijven. Beeldend werken absorbeerde de schok niet en ik zocht intuïtief een uitweg.’
Nu boort poëzie zich een weg tussen potlood en markers. Was de dichtkunst latent aanwezig en kwam die pas aan de oppervlakte bij het heengaan van je vader?

In je nawoord lees ik ‘We zijn ruim een jaar na de uitgave van mijn bundel DAG ZEGGEN FAALT. Het stof van een vader verdwenen ligt bedaarder, kroppen moeten minder weggeslikt.’
Is de drang naar het schrijven van poëzie nu minder? Of zal er altijd een gebeurtenis, ontmoeting en dat gevoel zijn die je laten grijpen naar de pen?

3 augustus ‘23
overgenomen uit boek DAG ZEGGEN FAALT

hoe harmonieus de tak
die telkens ’t juiste ritme vindt
op elke vlaag van wind

Ik hoop nog jaren te ontdekken stille verzen als deze, ze zachtjes te lezen, dromend van een welklinkende wereld in balans.

Het potlood was het attribuut van je pa om merkwaardige zaken te onderlijnen, jij gebruikt het als tekeninstrument. Wie weet hou je zoals je pa teksten bij, onderlijn je wat je boeit….
‘Hij was de literaire stem in ons gezin en die ruimte had hij verlaten, een plek om met hem te blijven praten.’
Ben je tevreden over je eigen schrijvende stem? Mis je een goedkeurende blik, het ultieme oordeel van je vader?

‘Mijn vader had een enorm egard voor Chet Baker en zijn muziek landde vol in mijn oren. Misschien werd daar mijn schrijfstem geboren? Één die, zoals Baker, net in een beperkt bereik kan zeggen wat er te zeggen valt.’
Misschien zou hij je aansporen meer volzinnen te schrijven?

Wat me opvalt. Je tekent jezelf niet als een vrolijke, blije Marjan die het leven toelacht, gulzig genietend van het ‘zijn’. Op één van je tekeningen ligt zelfs de tuin er kleurloos bij. Je portretten ogen droefgeestig en toch is er ook die andere Marjan, dat ben ik zeker. De melancholie haalt het van de lach. ‘Ik was een ernstig kind.’ schrijf je in je nawoord, ik vermoed, nu een ‘ernstige vrouw’ Op je tekening maakt de kat zich geen zorgen en knijpt de ogen dicht, waarom stel ik dan zo veel vragen?
ik weet niet
wie
anders te zijn
schrijf je in een gedicht, dat hoeft ook niet… zolang je maar gelukkig bent.

Ook je handen zijn suggestieve, expressieve zelfportretten, portretten in de stijl van je ogen. Ze verraden de goede tekenaar in je. Ik zoek wat ze te vertellen hebben. Het valt moeilijk te vatten voor mij als buitenstaander.

Uit je tekeningen spreekt zoveel liefde voor je hond en je kat maar ik hoop ook voor de mens.
Peren en appels zijn bij jou geen stillevens, ze leven op het dode papier.

Kan een dag leeg zijn; een dag zonder tekst, zonder sprekende tekeningen, met heel veel rust in je hoofd?

Dit zijn vele vragen van mij aan jou. Wat je kwijt wil aan de wereld, mag je me vertellen, het hoeft niet, maar graag. Dank je.

Lieve groeten Kathleen Ramboer
Bewonderaar en reporter van Kunst

Dag Kathleen

De ontmoeting tussen werk en kijker of lezer, het blijft iets mysterieus, en je brief is voor mij als gluren door een sleutelgat.
Ik pik dadelijk in op “Tekeningen en poëzie vechten nu samen om aandacht.”
Voor mij zijn het parallelle sporen. Misschien schrijf ik meer denkend en teken ik meer voelend, maar dat zijn twee kanten van dezelfde medaille. De innerlijke noodzaak om een lijn te trekken of een woord te typen, alsof ik me van iets moet bevrijden.
Poëzie was inderdaad al latent aanwezig, en de dood van mijn vader stookte het vuur om te schrijven op. Met tekenen alleen kon ik de schok niet dragen.
Vandaag voelt het minder urgent, maar ook het alledaagse, mijn hond of een tak, geeft op dezelfde manier aanleiding tot creëren. Wie weet wat morgen brengt, beeld noch gedicht laten zich tegenhouden of afdwingen.

Je vraagt of ik tevreden ben met mijn schrijfstem. Wel, ze is wat ze is. Ze is mijn vertaling van de horten en stoten van rouw, de flarden van herinneren, de opgebroken vader. Ik kon alleen zo schrijven: fragmentarisch, wegkappend op zoek naar iets wezenlijks. Eerder hermetisch besef ik, misschien een artistieke vorm van zelfregulatie, maar niet onlogisch gezien parallel mijn beeldend werk en de muzikale laag in mijn leven.

Ik mis het oordeel van mijn vader niet. Ik weet dat hij fier was, ongeacht. En voor volzinnen kan hij een roman openslaan.

Je wenst me toe gelukkig te zijn, en dat is wat mijn werk wel vaker oproept. “Gaat het goed met jou?” Onlangs ontdekte ik een zelfportret van Giorgio de Chirico uit 1911, met de Latijnse inscriptie “Et quid amabo nisi quod aenigma est?”: “En wat zal ik beminnen, zo niet het raadsel?”. Dat resoneerde omwille van zijn invalshoek. Is dit wat ik doe? Het enigma van zijn proberen te omhelzen? Niet iedere dag nee, alhoewel, en soms is leeg gewoon vol…

22 januari ‘23

wie
zichzelf niet draagt
in de vullende leegte
van wegdeemsterend licht
zwicht

Merci voor de ontmoeting Kathleen, alle goeds,

marjan b

PS: waar zag je die appels? En ik die dacht dat ik een peer kon tekenen, ik oefen nog wat.

Dag Marjan

Dank voor je eerlijke antwoord. Ik bekijk wanneer ik je tekst kan inplannen.
In elk geval hou ik je op de hoogte.

En inderdaad, het zijn wel degelijk fantastisch getekende peren die appels van je. Er is geen twijfel mogelijk. Ik dacht bij het kijken onmiddellijk aan de geaquarelleerde appels van Cézanne. Hij illustreerde er enkele brieven mee. De manier waarop je de bolle vorm plastisch weergeeft is voor mij à la Cézanne. Dat is de enige echte reden van mijn mis schrijven en niet je tekentalent.

groetjes en tot mails

Kathleen

Info

https://www.instagram.com/marjanbrabants/

DICHTBUNDEL
DAG ZEGGEN FAALT
21 x 28 cm
64 pagina’s
paperback
ISBN 9789464986709
prijs 22,95 euro
afhalen gratis / verzending met bpost 6,85 euro (BE)
formulier invullen zie https://www.marjanb.com/boek

NATUUR DICHTBIJ

kramboer Geen categorie , ,

Een expo in deWeverij

met natuurfotografen Bart Schuermans en Dirk Bogaert

tekst Kathleen Ramboer

links Bart Schuermans, rechts Dirk Bogaert

deWeverij laat je 2 zondagen lang op een heel speciale manier natuur ervaren. Met een beetje verbeelding ben je in een niemandsland waar de uil zijn spookachtige roep laat horen, libellen achteruit vliegen, een landschap opdoemt uit de mist, bomen lijken te slapen in de sneeuw…Twee natuurfotografen Bart en Dirk gaan er in dialoog. Beide delen een fascinatie voor verborgen, moeilijk waar te nemen natuur. Ze brengen ons beelden waarin fauna en flora (Bart hoofdzakelijk vogels, Dirk diverse fauna en flora) de hoofdrol spelen, foto’s die ons eraan herinneren dat de mens niet het middelpunt van de wereld is.

Gewapend met een camera en veel geduld trekken beide fotografen naar soms moeilijk bereikbare plekken om hun fotografische prooi te observeren en het juiste ogenblik af te wachten om in actie te komen. Het is een werkwijze die een grondige studie over het onderwerp verlangt en een volledige overgave vraagt aan het leefgebied van het te fotograferen dier. Beide zijn er meester in.
Ik was benieuwd naar hun verhalen. Heb je wat tijd voor een interview vroeg ik tijdens de ‘making of’.  Dat kon.

Kunstpoort Enkele mensen uit de kunstwereld durven zich minachtend uitlaten over natuurfotografie. Zij vinden het geen kunst. Hoe dan ook voor mij is het al een kunst om het natuurgebeuren, een vogel, een insect, in zijn leefwereld vast te leggen. Vincent Munier éen van de beste natuur fotografen van de wereld, in zijn eigen land als ‘artiste’ omschreven zegt zelf “Sommige van mijn foto’s hebben misschien wel een bepaalde artistieke waarde, maar een kunstenaar, dat ben ik absoluut niet! Ik ben in de gelukkige positie dat ik de grootste kunstenaar van de wereld in beeld mag brengen, dat is namelijk de natuur zelf!”. Hoe denk jezelf daarover? Is natuurfotografie uit artistiek oogpunt gezien kunst? Of is dit een overbodige vraag?

Dirk De film van Vincent Munier ‘La panthère des neiges’ met de melancholische muziek van Warren Ellis en een kippenvelnummer van Nick Cave bewijst dat natuur kunst is, levende kunst die constant in beweging is en de seizoenen volgt. Ik noem mezelf geen kunstenaar maar met fotografie probeer ik die levende kunst vast te leggen. Fotografie is een taal, een taal die veel aan de verbeelding overlaat. De kijker kan zelf een invulling geven aan de beelden. Natuur is niet alleen kunst maar ook een onuitputtelijke inspiratiebron voor vele kunstenaars, denken we maar aan Emile Claus, een grote kunstenaar van bij ons, aan Monet met zijn waterlelies… Mijn foto van een waterjuffer op vegetatie die uitloopt in een sierlijke krul is voor mij Jugendstil. Karl Blossfeldt, natuurfotograaf avant la lettre, liet ons prachtige zwart/wit foto’s na van een artistieke schoonheid, sommige kunstcritici brengen die in verband met de Art Nouveau. Hij fotografeerde in de studio, waar hij optimale omstandigheden kon creëren. Natuurfotografie in een bepaalde habitat, is één van de moeilijkste disciplines van de fotografie en eist een andere manier van opereren. Een dier komt niet in beeld op vraag van de fotograaf, de belichting regel je niet zelf met een arsenaal aan lampen. Bovendien is er voor een goed resultaat kennis vereist van de natuur en het ecosysteem.

Bart Ik vel geen oordeel of natuurfotografie al of niet kunst is. De mening hierover wijzigt van persoon tot persoon. Het is niet mijn bedoeling kunst te creëren. Voor mij is het een uitdaging om iets moois optimaal weer te geven. Fotograferen in de natuur stilt mijn verlangen naar een rustgevende omgeving, ver weg van alle drukte en chaos. Het is ontsnappen uit de sleur van het dagelijks bestaan. Bovendien wil ik iedereen bewust maken van wat ons nog rest aan natuurschoon.

foto’s futen – Dirk Bogaert

Kunstpoort Ik kan me inbeelden dat een natuurfoto maken tijd en geduld vergt.
Welke foto, hier tentoongesteld, heeft jullie het meest tijd gevergd? Wat waren de omstandigheden? Welke voorbereiding was er nodig?

Dirk Er zijn foto’s die jaren gevergd hebben vooraleer de ultieme foto er was. Dat heeft te maken met de manier waarop ik werk. Aan die ene foto (opgemerkt door National Geographic*) van de fuut die zich wast in het morgen licht ging jaren studie vooraf. Je moet de habitat en het gedrag van je beest door en door kennen. Ik beoog niet een documentaire foto maar een esthetische foto die schoonheid, gevoel en sfeer najaagt. Een eerste vereiste was een donkere achtergrond, nodig voor de weergave van de waterdruppels die de fuut van zich afschudt na een duik in het water. Het perfecte tegenlicht liet op zich wachten. Dat beeld was lang latent aanwezig in mijn foto universum. Het duurde een tijdje voor de perfecte omstandigheden er waren. Die bestel je niet zomaar via bol.com. Hier is ook een foto te zien van dagverse kuikens van futen. Die heb ik vorig jaar voor de eerste maal kunnen fotograferen. Dat is gelukt na een jarenlange intense studie van de broedperiode. Ik wou het moment van buitenkomen afwachten. Dagenlang lag ik in het water tot ze eindelijk nieuwsgierig naar me kwamen piepen. Cruciaal is, je mag op geen enkele manier de natuur en/of het dier verstoren.
* Dirk haalde de shortlist van de National Geographic Fotowedstrijd in de categorie ‘dier’. Zijn ‘Fuut’ werd gekozen uit meer dan 10.000 inzendingen.

foto links blauwborst – Bart Schuermans

Bart  Het was een droom van mij een blauwborst in de perfecte omstandigheden te fotograferen. De vogel heeft niet alleen een prachtige blauwe borst maar ook een verleidelijke staart. Eenmaal in spreidstand, om een vrouwtje te lokken, heeft hij een opvallende oranjebruine staartbasis met een zeer brede zwarte eindband. Een foto van een blauwborst zie je vaak in publicaties maar meestal niet met een gespreide staart, vaak zittend op een niet natuurlijk element zoals een paaltje, een draad. Ik wou hem vastleggen in een natuurlijke setting. Terug uit het zuiden, in de prille lente, eind maart hoor je de blauwborst zingen om los te barsten begin april, dit gedurende een twee tot drietal weken. Fris lentegroen, het blauw van de borst en oranje van de staart, voor mij een niet te evenaren kleurenpracht, die combinatie wou ik vastleggen en vooral in een natuurlijke setting, geen evidente opdracht. Een aantal jaren na elkaar deed ik vergeefse pogingen tot yes, het ultieme moment zich voordeed.

Kunstpoort Je hoeft geen exotische landen te bezoeken om mooie natuurfoto’s te maken. Jullie fotograferen natuur dichtbij, Dirk hoofdzakelijk in de Damvallei, Bart meestal in het meetjesland, een enkele keer in de Ardennen. Toch is het een krachttoer om hier in Vlaanderen nog natuur te beleven. Denk je dat deze expo of jullie foto’s kunnen bijdragen tot een sensibilisering voor behoud van de natuur, voor meer respect voor wat nog rest van onze natuur?

Dirk Een kort antwoord: ja. De meeste feedback op mijn foto’s die ik van kijkers krijg is duidelijk: zijn dat allemaal foto’s van hier? Dat zegt genoeg.

Bart Ons rest alleen nog een moeilijke zoektocht naar die natuur. Ik fotografeer in een straal van 20 tot 30 km rond mijn woning, het meetjesland, het krekengebied, de kusten van Zeeuws-Vlaanderen, de Westerschelde. Door mijn foto’s tentoon te stellen groeit de bewustwording. Die natuur die ons nog rest, moeten we bewaren voor de toekomst. In de Krekenregio komen bijzondere, maar kwetsbare soorten voor. Er zijn foto’s bij van bedreigde soorten. Vogels die hier vroeger voorkwamen zoals de geelgors kan je enkel nog spotten in de Ardennen. Vele vogels verliezen hun habitat. Kleinschalige, halfopen cultuurlandschappen met heggen, houtwallen, bosjes en struikgewas verdwijnen. Bepaalde vogels komen onder druk te staan, als we zo verder doen zijn er minder en minder te observeren binnen x aantal jaren.

Kunstpoort Waarom fotografeer je de natuur, uit liefde voor de natuur, om de wereld te tonen hoe mooi en belangrijk de natuur wel is of omdat fotograferen gewoon weg een passie is?
Vind je het belangrijk dat je foto’s af en toe gepubliceerd worden. Dat ze gezien worden?

Dirk Vooreerst, ik fotografeer ongelooflijk graag. Verder ben ik geëngageerd in de Damvallei, ik wil de mensen sensibiliseren. Ik doe het vooral vanuit dat perspectief, om de rijkdom van de Damvallei te visualiseren met een beeldtaal die verwondering oproept om zoveel fraais dichtbij. Wat hier verkocht wordt, gaat integraal naar de Damvallei.

Bart Sensibiliseren is geen doel op zich. Voor mezelf is het fijn de impact te zien van mijn foto’s op een exporuimte. Als ik via deze tentoonstelling mensen kan bewust maken van de natuur die ons nog rest, dan is dat mooi meegenomen. Tentoonstellen is geen doel op zich. Ik geniet van de stilte, de rust die de natuur uitstraalt, hou ervan mooie beelden te schieten en vooral ik hou van de nabewerking van mijn foto’s, hoofdzakelijk met lightroom. Een goed beeld wil ik nog sterker maken. Twee uur een foto bewerken is voor mij geen unicum. Nabewerken maakt deel uit van de fotografie, voor mij betekent dat pure ontspanning, beter dan een avondje televisie kijken. De lat ligt vrij hoog, ik streef de perfecte foto na. Ik heb geen doel voor ogen, neem niet deel aan wedstrijden. NATUUR DICHTBIJ is voor mij een première, ik stel een eerste maal tentoon.

Kunstpoort Waar en wanneer begon de fascinatie voor de natuur en wanneer speelde fotografie een rol in die beleving?

Dirk Ik was jong geïnteresseerd in de natuur, ook die fotografie is vroeg begonnen. Ik had een nonkel Romain, bakker, die gaf me altijd cadeau ’s. Al op twaalfjarige leeftijd kreeg ik van hem een kodak en ja… dan is het fout gelopen.

Bart Mijn vader is bioloog, was leerkracht biologie, vogelgids en actief in de Wielewaal, een vereniging die in 2001 fuseerde met Natuurreservaten vzw en zo Natuurpunt werd. Van kindsbeen af vergezelde ik mijn pa op wandelingen in het Zwin. Een aantal jaren verdween de natuur op de achtergrond tot ik een natuurfotograaf, een ex collega, ontmoette. Ik reisde met hem en andere ex-collega’s naar Texel, nadien ontmoette ik in mijn woonbuurt andere mensen met interesse in de natuur en de rest is geschiedenis. Mijn kennis van tal van soorten vogels, speelt in mijn voordeel. Ik ken hun habitat, heb weet van tijdstip en gebieden van de vogeltrek; de jaarlijks, seizoensgebonden migratie van vogels van hun broedgebieden naar hun overwinteringsgebieden en vice versa. Zo heb ik een vermoeden van de ideale tijd en locatie om bepaalde vogels te vereeuwigen.

Kunstpoort Anton Corbijn, Nederlandse fotograaf, gekend van zijn foto’s van rockmusici, deed de volgende uitspraak: ‘Fotografie is altijd ook een herinnering, het vastleggen en vieren van een stukje leven dat verbindt…’ Hebben jullie ook opmerkelijke herinneringen aan biezondere foto’s, die je eeuwig bijblijven? Kleurt er hier zo eentje de witte muren?

Dirk Ik wist een vossen burcht zijn en had graag welpjes op mijn sensor vastgelegd. Ik zat gewoon in de gracht, zonder enge camouflage. Ik kon juist boven het maaiveld uitkijken. Die voskes kwamen zoals die fuutjes benieuwd kijken. Ze beschouwen je echt als een deel van hun omgeving. Nog iets, als ik in mijn drijfhut werk, strijkt er wel eens een vogel neer op het dak zoals die keer een ijsvogel met een pas gevangen vis, moeilijk te fotograferen maar wel een unieke ervaring. Kon ik maar mijn hand uitsteken en een selfie nemen!

foto’s Dirk Bogaert

Bart Het fotograferen van een geelgors in de sneeuw, in gezelschap van mijn vader, vergeet ik nooit. We trokken samen naar de Ardennen, overnachtten in een primitieve hut, het vroor tot min 10 graden. Geelgorzen foerageerden op het gras, niet echt spectaculair voor een foto, te weinig contrast tussen het geel en het groen. ’s Nachts begon het te sneeuwen, de sneeuw waaide gestaag naar binnen. In de vroege morgen, het sneeuwde nog lichtjes, transformeerde de natuur onverwacht in een prachtig decor, een schilderachtig sneeuwlandschap, een fotogeniek tafereel met de geelgors als onbewuste figurant. Het was efkes op de tanden bijten: een vast gesneeuwde auto, vrieskou nefast voor mijn materiaal, geen verwarming, geen elektriciteit maar wel een geslaagde fotoshoot. Fijn dat ik dit avontuur met mijn vader mocht beleven.

foto links geelgors, rechts steenuil – Bart Schuermans

Kunstpoort Is natuurfotografie gemakkelijker geworden door de digitale fotografie, ik veronderstel van wel. Je kan toch sneller werken, geen gedoe meer met filmrolletjes.

Dirk Ja maar analoog vond ik op een manier plezanter en spannender. Je ging acht weken op reis, droeg je filmpjes binnen in de Fnac, verder bleef je in spanning wachten op het resultaat. Digitale fotografie biedt meer mogelijkheden. Je fotografeert in raw en ontwikkel je foto’s niet in de donkere kamer maar in lightroom. Ik doe niet aan fotoshoppen, shop geen zaken weg of voeg er gene bij. Ik maak gebruik van lightroom, werk wat aan het contrast of aan andere doodgewone dingen. Om Michiel Hendryckx te citeren: de camera doet er niet toe, fotograferen kan met een eenvoudig fotoapparaat, je moet enkel kijken. Het risico met de digitale fotografie is dat alles zeer gemakkelijk lijkt. AI kan je een bruine kiekendief leveren, over de velden scherend, ik kan dat niet. Ik hoop dat het metier, de kunst van het fotograferen niet verdwijnt, dat zou zonde zijn.

Bart Ik heb nooit analoog gewerkt. Ik ben slechts een vijftal jaar bezig. Nu heb ik een systeemcamera, een canon R7. Voor vogelfotografen, heel belangrijk, zijn er systeemcamera’s met oogdetectie. De automatische scherpstelling op het oog lukt niet altijd, met een drukke achtergrond werkt het moeilijker. Ik kan een 12tal beelden per seconde fotograferen waardoor je de beste actiefoto kan uitkiezen. Vroeger was er meer ambacht van doen. Ik verkies toch de hedendaagse digitale camera’s: meer mogelijkheden, ze zijn sneller. Ik heb een oude lens, een 25 tal jaar oud, gecombineerd met moderne technologie, voor mij een ideale combinatie.

Kunstpoort Heb je meerdere camera’s?

Dirk Ik ben een slechte consument, ik heb ene body en dan zijn er nog mijn lenzen. Als ik ’s morgens opsta en naar buiten kijk dan komt de stress naar boven. Wat ga ik fotograferen, op wat ga ik me focussen, op macrofotografie, op de zilverreiger… met welke lens… Onderwerpen genoeg, dat toont aan dat de natuur zich herstelt.

Bart Ik ben gestart met een Canon 1100d vervolgens een Canon 70d dan een Canon 7d Mark 2 en nu een Canon R7. De 7d Mark 2 is momenteel mijn reserve body.

Kunstpoort Hoe selecteerden jullie de foto’s voor deze expo? Waren er bepaalde criteria? Moeilijk? Tevreden van jullie keuze?

Dirk Ik heb hulp ingeroepen van mijn vriendin Veerle die heel wat ervaring heeft in de wereld van de kunst. Omdat Bart een vogelfotograaf is wou ik zo weinig mogelijk vogels in de kijker stellen. Veerle was voor mij een second opinion. Zij kijkt meer naar het esthetische, naar kleur. Selecteren is een enorme opdracht, breng ik een verhaal of niet?

Bart Elk jaar maak ik een natuurkalender. De opbrengst gaat naar een goed doel, de Belgische mucovereniging. Dit doel voor ogen, pik ik gedurende het jaar mijn beste foto’s eruit. Die bewaar ik in een afzonderlijke map. Een selectie was dus al gebeurd. Ik wist die wil ik tonen zonder te weten of die ene foto bij een andere past. Mijn archief is beperkt omdat ik nog maar vijf jaar bezig ben, een groot verschil met mijn collega Dirk. De meeste foto’s die ik toon zijn vogels maar ik fotografeer ook nog zoogdieren. Het belangrijkste is, ik toon natuur dichtbij. De uitdaging is groot om in ons landschap, in mijn buurt geschikte foto’s te maken. De bossen zijn beheerd door Natuurpunt, ook door Natuur en Bos. Hun regels moet je respecteren.
Voor mij is de expo nu al geslaagd. Ik heb nieuwe mensen ontmoet zoals Dirk Bogaert. Ik had mijn twijfels, zijn mijn foto’s goed genoeg? Soms is het nodig je comfortzone te verlaten.

Kunstpoort Eén ding is zeker. Bij het beschouwen van de gekozen beelden, hou ik mijn adem in om zoveel schoonheid, om zoveel natuurbeleving die beide fotografen ons aanbieden in deWeverij.  

INFO EXPO

N A T U U R D I C H T B I J
deWeverij
Dellaertsdreef 9
Evergem (Sleidinge)
Zondag 7 en zondag 14 september 2025
van 10 tot 18u
de fotografen zijn aanwezig
https://deweverij.be/natuur/

EXTRA

Op 10 september (vanaf 20u) is er een informatieve rondleiding waar de twee fotografen dieper ingaan op het ontstaan van de beelden die te bezichtigen zijn. Inschrijven via Natuurpunt https://www.natuurpunt.be/agenda/natuur-dichtbij-24123

INFO FOTOGRAFEN

https://www.instagram.com/bs_wildlifephotography/

https://www.instagram.com/dirk_bogaert1/

KALENDER

Bart Schuermans biedt een kalender met zijn natuurfoto’s te koop aan.
15,- euro, te verkrijgen tijdens de expo
De opbrengst gaat naar de Belgische mucovereniging

Tekst Kathleen Ramboer

Kunst en Religie

bertvannoten2 Geen categorie

video Bert Vannoten

Mechelse kunstenares stelt veertig werken tentoon in Begijnhofkerk te Mechelen

In de Begijnhofkerk in Mechelen kan je nog een hele zomer lang naar de tentoonstelling ‘Kunst en Religie’. De expo vormt het sluitstuk van een zeven jaar durende opleiding die kunstenares Maryse Krutwage volgde aan de Academie voor Beeldende Kunsten in Mechelen. “Ik ben blij dat ik in mijn eigen stad kan exposeren”, zegt ze.

Maryse Krutwagen (73) is oorspronkelijk afkomstig uit Brussel maar woont inmiddels al 25 jaar in Mechelen. In de Dijlestad volgde ze ook al verschillende opleidingen aan de Academie voor Beeldende Kunsten. Zeven jaar geleden ging ze van start met textielkunst. In die periode maakte ze heel wat werken die geïnspireerd zijn op kerken, Bijbelse verhalen en andere religieuze elementen. Die verzamelt ze in een overzichtstentoonstelling.

“Het idee om religie en kunst te combineren ontstond tijdens een les kunstgeschiedenis”, zegt Krutwage. “Ik leerde hoe Piet Mondriaan heel wat kerken schilderde, en dat deed me beslissen om ook die weg op te gaan. In eerste instantie kwam ik in Oostende terecht, de stad waar mijn kleinzoon geboren werd. Ik bezocht er de Sint-Petrus-en-Pauluskerk en liet me inspireren door de prachtige glasramen. Ze vormden de basis voor een eerste tentoonstellingen.”

Luchtballon

De kunstenares maakte onder meer het portaal van kerk met fietsbanden, gebruikte het zeil van een luchtballen en pagina’s uit misboekjes voor een replica van de glazen koepel en gaf ook een eigen draai aan het glasraam van Sint-Martinus op zijn paard. Dat deed ze met materialen zoals merinowol en plastic. Nadien, in 2022 maakte ze ook enkele werken specifiek voor een tentoonstelling in de Sint-Laurentiuskerk in Antwerpen.

Al die werken zijn nu ook te bezichtigen in de Begijnhofkerk in Mechelen. “Voor enkele nieuwe kunstwerken liet ik me inspireren door elementen uit de kerk”, zegt Krutwage. “Zo raakte ik geïntrigeerd door het beeld van de heilige Begga en maakte ik er een eigen versie van op een oud gordijn. Ook een installatie met oude communie- en doodsprentjes heeft veel bekijks. Het spreekt de mensen duidelijk 

Voor haar kunst maakt de Mechelse zo veel mogelijk gebruik van afgedankte materialen. “Het is heel fijn om met die materialen aan de slag te gaan en ze een nieuwe waarde te geven”, zegt ze. “Ik heb bijvoorbeeld oude pianohamers gebruikt, maar ook zeefdoeken, restanten van puinzakken en een boomstam uit het Vrijbroekpark. Die materialen combineer ik dan met de verschillende technieken die ik leerde tijdens de opleidingen aan de academie.”

Afronden

“Ik ben heel blij dat ik in mijn eigen stad tentoon kan stellen”, zegt Krutwage. “Ik stel hier veertig werken tentoon, van kleine etsen tot grotere installaties. Dat vind ik een mooi aantal voor een overzichtstentoonstelling. Het vormt meteen ook het eindpunt van de opleiding textielkunst. Het is een mooie manier om dit af te ronden en door te gaan naar de opleiding grafiek, waar ik me de komende jaren verder wil in verdiepen.

De tentoonstelling Kunst en Religie is nog tot en 31 augustus gratis te bezoeken in de Begijnhofkerk in Mechelen.

Videograaf: Bert VANNOTEN

Foto’s in de straten van La Guardia

vandeveldebip Geen categorie

Ooggetuigen verslag van reporter Kunstpoort Bip Van de Velde in Spanje

Plots verschenen er in de straten van La Guardia prachtige zwart-wit foto’s. Het begon met eentje, In de loop van 1 week werden er dat uiteindelijk een twintigtal.
Die foto’s doen ondergetekende qua presentatie en kunstzinnigheid sterk denken aan de foto’s die 2 jaar eerder in het naburige dorp La Caleta werden opgehangen (en er nog hangen).
En inderdaad !  Een verklarende affiche bevestigde mijn vermoeden!

Ze zijn het werk van 2 fotografes: Remedios Valls en Alicia Soblechero.

Trilogie

De foto’s in La Guardia vormen, onder de noemer ‘Virgen del Carmen’, het 2de deel van een trilogie.
‘Caleteros’ vormden deel 1.
Deel 3 van de trilogie is in de maak.

Over ‘Caleteros’

Het 1ste deel, draagt de titel ‘Caleteros’ wat betekent ‘inwoners van La Caleta ’. Het omvat portretten van de ‘Caleteros’ bij hun woning, in hun dagelijkse plunje. Ze werden voor het eerst opgehangen in de straatjes van La Caleta, dat schilderachtige dorpje, in 2023.
Hieronder enkele van de geëxposeerde portretten van de ‘Caleteros’


Over ‘Virgen del Carmen’, het nieuwe deel van de trilogie

Elk jaar, op 16 juli, vinden er  festiviteiten plaats rond ‘Virgen del Carmen’, de patrones van de vissers. Het beeld van de Virgen wordt dan uit de kerk van La Caleta gehaald en op stoere mannenschouders bergafwaarts naar de zee gedragen, waar ze op een bootje wordt gezet dat onder luid applaus van een talrijk opgekomen publiek, hoorngeschal en vuurpijlen langs de kust tot aan de peñon (= uitstekende rots) van Salobreña vaart. De tocht wordt besloten met vuurwerk vanaf voornoemde peñon. In het naburige dorpje La Guardia komt ze terug aan wal van waar ze, alweer op stoere schouders , gedragen wordt naar de plek waar ze thuis hoort, de kerk van La Caleta.

Sfeer- en emotievolle beelden

De beide fotografes slagen er in de sfeer bijzonder goed weer te geven. Op de foto’s voel je de emoties en hoor je het gelach, het applaus en het gejuich. Kortom, je voelt hoe iedereen die aan het festival deelneemt zich met hart en ziel aan de viering geeft.

Op 6 juli woonde ik de boekvoorstelling van ‘Virgen del Carmen’ bij en maakte ik kennis met de 2 sympathieke fotografes.

Ontmoeting

Een paar dagen na de boekvoorstelling kon ik  beide dames ontmoeten op een terrasje in La Caleta. Zij hadden, speciaal voor mij, de tijd genomen, tussen hun drukke bezigheden in: Remedios met haar publicaties in reismagazines (net terug van Praag en de valiezen alweer klaar voor een trip  naar Valencia) en Alicia voortdurend in de weer met haar portretfotografie in of buiten haar studio.
Zo kon ik enkele vragen stellen over zaken die ik, na het bestuderen van beider websites, de lectuur van hun boeken en het bijwonen van de boekvoorstelling, nog niet te weten was gekomen.
Zelf erg veel bezig met fotograferen, niet uit den brode maar als uit de hand gelopen hobby, wou ik het volgende weten:

Met welke camera werken jullie en met welke lenzen?
Grappig ! …beiden gebruiken dezelfde camera als ik … een Canon R6.
Remedios als objectief een 24-105mm f 4 en Alicia  een 50 mm en een 80 mm

Gebruiken jullie een flits?
Neen, voor beide projecten gebruiken we enkel natuurlijk of omgevingslicht

Werkten jullie voor beide projecten samen op hetzelfde moment en op dezelfde plaats?
Voor ‘Caleteros’, de zuivere portretfotografie, werkten we op elk moment samen.
Voor de documentaire van ‘Virgen del Carmen’ zochten we elk afzonderlijk een plaats van waaruit we dachten een goede foto te kunnen nemen.

Kregen jullie bepaalde privileges bij de opnamen van ‘Virgen del Carmen ‘, zoals gereserveerde plaatsen, een vrijgemaakte baan voor jullie?
Neen, geen privileges, maar we konden wel rekenen op de medewerking van de bewoners. In 2023 fotografeerde Alicia vanuit een bootje.

Is fotografie jullie hoofdberoep of een bron van inkomsten naast het hoofdberoep?
Voor ons allebei is het ons hoofdberoep

Zijn er beroemde fotografen die jullie bewonderen of wiens werk een inspiratiebron kan zijn?
Remedios: ik word niet door hen geïnspireerd maar heb wel een diepe bewondering voor Cristina García Rodero, Ramon Masats en Pérez Siquier. Zij hebben al reizend door steden ons land Spanje prachtig vastgelegd, de festivals en gebruiken. Voor mij zijn het 3 top-voorbeelden van documentaire fotografie.

Alicia Soblechero

Sinds ze in Salobreña haar intrek nam, meer dan 20 jaar geleden, liet ze haar werk als verslaggever voor Madrileense kranten varen en werd ze een geweldige lokale documentairemaker. Ze heeft zich met vakmanschap gestort op talloze portretten van verschillende generaties inwoners van Salobreña die haar studio bezochten. Haar journalistieke visie is vaak te vinden bij culturele evenementen. Haar foto’s van concerten, toneelstukken, film noir-werken, enz. , zijn haar handelsmerk

Alicia Soblechero
Carretera de la Playa 4 18680 Salobreña, Granada

www.aliciasoblecherofotografia.com

Remedios Valls

Als fotografe met meer dan 25 jaar professionele ervaring heeft ze uitgebreide expertise in reisjournalistiek. Haar werk weerspiegelt de kennis van de menselijke, stedelijke, landelijke en immer emotionele landschappen van verschillende continenten.

Ze levert regelmatig bijdragen aan toonaangevende Spaanse publicaties die gespecialiseerd zijn in reizen, lifestyle en vrouwenzaken. Daarnaast werkt ze mee aan redactionele projecten voor reisgidsen en produceert ze voor zakelijke klanten een ander soort fotoreportages.

Remedios Valls López
Instagram https://www.instagram.com/remedios_valls/
www.remediosvalls.com

Tot slot: hoe kwam  ondergetekende bij deze 2 fotografes terecht?

Ik verblijf regelmatig gedurende het jaar voor korte periodes in La Guardia, dat net als La Caleta hoort bij het pittoreske stadje Salobreña aan de Costa Tropical, provincie Granada.
Cultuur en natuur, kunst, historisch erfgoed, zon en zee, Salobreña heeft het allemaal.
Ik krijg vast nog de gelegenheid om hier, nog andere kunstenaars te leren kennen en ze, op mijn beurt, aan u, lezers van Kunstpoort voor te stellen.

Tekst en foto in kleur: Bernadette van de Velde
Zwart-wit foto’s: Alicia soblechero en Remedios Valls

para lectores de habla hispana – pdf

Informe de un testigo ocular del reportero Kunstpoort BDownload

FRAGMENTS

kramboer Geen categorie , , , , ,

Een tentoonstelling met vier boeiende kunstenaars in Galerie drie – Gent

Tekst Kathleen Ramboer

Een groepsexpo samenstellen is geen sinecure en toch brengt Galerie Drie dit telkens opnieuw tot een goed einde. FRAGMENTS is de volgende collectieve tentoonstelling in de galerie. In een ongedwongen sfeer kan ik kennismaken met de vier kunstenaars en hun werk. Op een met zon overgoten ‘zon’dagmorgen stappen de kunstenaars voorzichtig met hun zorgvuldig ingepakt werk over de drempel;. Bij het uitpakken kost het me wat moeite de rode (of is het de blauwe draad?) voor deze expo te vinden. Wat verbindt de sterk uiteenlopende werken van de vier kunstenaars? Alhoewel… de titel licht al een tipje van de sluier op: Janne, Stijn, Pieter en Long vertrekken van fragmenten. Dat kan inhouden: fotografische of getekende onderdelen van een landschap, machine of figuur, collages, stukjes van vroeger werk, lapjes klei… Met hun puzzelstukken dragen ze bij tot het totale landschap van de expo.

Thanh Long Lam

Desolate landschappen in houtskool met een voorzichtig vleugje kleur in krijt zijn het handelsmerk van de kunstenaar. Identiek is het formaat: 20,5cm x 29,2cm x 0,8cm. Thanh Long Lam presenteert ze telkens samen op een wand, netjes geordend, gestructureerd in een raster. De werken benoemt hij als HYPERSONIC HISTORY.
‘Zie ik één groot kunstwerk of een installatie, is elke tekening slechts een onderdeel van het totale plaatje?’ De tekeningen zijn meer dan de som van het geheel. Stil word ik van ongerepte verwondering om zoveel poëzie in zwart/wit. Nieuw is de interactie die de kunstenaar vraagt aan het publiek. Via een bordje dat nu nog achteloos op een stoel ligt, vraagt hij het publiek voor één keer zelf curator te spelen.

foto Thanh Long Lam

Dit is een slimme zet van de kunstenaar. Hij vraagt de kijker te vertragen en met een creatieve flow binnen te stappen in de eenzaamheid van zijn landschappen. Het is een middel om het publiek langer aan het werk en de locatie te binden.
Als ik hem vraag waarom er geen mens op zijn werk te bespeuren valt, antwoordt de kunstenaar kordaat: je ervaart het desolate landschap, de stilte na een vlaag van intens geweld. De menselijke voetafdruk is er nog en laat sporen na.
Thanh Long Lam verrast me ook met nieuw werk dat niet nieuw is. AIN’T NO LANDSCAPE HIGH ENOUGH is de toepasselijke titel. Vijf vroegere werken verknipte hij in gelijke vierkantjes. De stukjes zijn gekleefd op MDF van diverse diktes. Het resultaat is een tekening met een derde dimensie, schaduwen bezorgen het vlakke land reliëf. Is dit spielerei of geeft het de werken meer zeggingskracht? De kijker heeft het laatste woord.
De stapels tekeningen in zwart/wit zijn een gevolg van zijn studies grafiek. Stilaan sluipt er meer kleur in zijn werk. Tegenwoordig gebruikt de kunstenaar gekleurde houtskool en/of krijt. Dit nieuw kleurrijk pad belooft voor de toekomst.

Stijn Ovaere (Sijs Ovaere)

Stijn Ovaere is niet de fotograaf van mooie plaatjes met verzadigde kleuren, super scherp in beeld gebracht, ideaal om de wandelaar, fietser of toerist te verleiden tot een dagje natuur. Zijn landschappen dwingen te vertragen, om schoonheid in stilte te ervaren. De berglandschappen beleef je als zachte dromen tussen hemel en aarde. Terug wakker laten ze je verweesd achter want zijn beelden balanceren op de grens tussen het bestaan en verdwijnen. De gletsjers op zijn foto’s fluisteren het verhaal van hun teloorgang, van de verstoorde relatie tussen mens en natuur.

foto Stijn Ovaere

De ondergrond waarop Stijn Ovaere bepaalde gletsjer foto’s laat printen is zorgvuldig uitgekozen. Door te printen op beton benadrukt hij op magistrale wijze de rauwe, donkere kant van het verhaal: het wegsmelten van een gletsjer die hij 20 jaar geleden in volle pracht mocht ervaren. Zijn titel zegt alles: In memoriam 2024-4  / This was a glacier. Het eindresultaat van een print op beton is voor de kunstenaar onvoorspelbaar, een doelgerichte beeld verwerking in een fotoprogramma is er niet daarom volgt hij gefocust eigenhandig het drukproces.  
Stijn Ovaere komt graag uit zijn comfort zone. Naast trekkers reizen bewandelt hij zonder aarzelen ook onconventionele paden in zijn kunst. Dat kan variëren van het samensmelten van twee beelden, printen op plaaster… tot foto’s integreren in een glas in lood raam. Ongetwijfeld zal hij de kijker in de toekomst blijven verrassen met innovatieve kunst.

Janne Gistelinck

Textielkunst heeft een rijk, cultureel verleden. Daarom is het fijn dat voor Janne Gistelinck, een jonge kunstenares, de weefkunst een medium blijkt te zijn voor haar creatieve expressie. Ze weet ons te prikkelen, te verrassen  en mee te nemen op reis in haar universum. Haar werk bevat enkele belangrijke elementen: natuur, technologie en de medische wereld. Ze verzoent technologie met lichaam en natuur. Eerst zijn er de collages. Hiervoor put ze uit haar persoonlijk uitgebreid foto archief, medische boeken, röntgenfoto’s… In de montage is de inhoud, het materiaal nog herkenbaar, de betovering en omtovering start pas bij de digitale verwerking van de collage om na het weven bijna abstract te eindigen. De ontwerpen schipperen tussen het figuratieve en het abstracte. Haar filosofie is het mijden van het herkennen van techniek en natuur als twee afzonderlijke componenten. Om die reden gebruikt ze een uitsluitend blauw palet. Felle kleuren vechten om de aandacht, blauwe tinten bedaren de chaos. Zo kan ze gemakkelijker spelen met structuren. Haar tekeningen dwingen de beschouwer tot nader onderzoek, roepen tal van vragen op waar je als kijker zelf een antwoord mag aan geven. Haar ontwerpen zijn zelfstandige kunstwerken. Er is ongetwijfeld veel talent van doen om deze ontwerpen in textiel om te zetten en dat kan Janne Gistelinck dat is duidelijk.

Ook in haar werkproces, manueel en automatisch, is er de relatie tussen mens en techniek. Haar techniek bepaalt uiteindelijk het beeld.
In het MIAT WERKT Janne Gistelinck manueel, met TC2, een Noors semiautomatisch weefgetouw, geschikt voor kleinere oplagen.
Verder werkt ze samen met een bedrijf en maakt ze gebruik van een volautomatisch jacquardgetouw. Dit biedt tal van mogelijkheden zoals kleurnuances en diverse structuren maar vergt een intense samenspraak met het bedrijf onder de vorm van een doordachte voorbereiding, goochelen met codes, een voorbereiding die zo weinig mogelijk aan het toeval overlaat. ‘100% in de hand heb je het niet want textiel is gevoelig aan licht en omgeving’ vertelt Janne ‘maar ik vind het fijn verrast te worden’.
Janne Gistelinck houdt van een uitdaging. Ze stelde zich kandidaat voor Salon de jeunes in het MSK Gent. Het museum vroeg jonge kunstenaars in dialoog te gaan met werken uit het museum, een mooie manier om een museum met oude meesters uit vorige eeuwen nieuw leven in te blazen. Janne Gistelincks realiseerde het werk ‘De oorlog in jou, de oorlog in mij’ in zwart/wit, geïnspireerd op ‘Jupiter en Antiope’ van de Vlaamse meester Antoon van Dyck.
‘Het moeilijke aan dit werk van Van Dyck is dat het heel geïdealiseerd en ook licht erotisch is’, legt Janne Gistelinck uit. ‘Vroeger werden nog niet dezelfde vragen over verkrachting gesteld als nu. Ik heb Jupiter gereduceerd tot de actie van zijn grijpende hand. Antiope is een deel van het landschap geworden. Ik wilde de worsteling van beide personages weergeven.’ Info MSK Gent
Janne Gistelinck is ongetwijfeld een kunstenares die nog van zich zal laten horen.

Pieter Wyseur (pwkeramiek)

foto Galerie Drie

Pieter Wyseur combineert vakmanschap met artistieke expressie. Keramiek wordt vaak in het hoekje geduwd van functionele, decoratieve ambachten maar Pieter Wyseur verheft zijn voorwerpen tot kunst. Vooral zijn Nerikomi werk bezit een artistieke uitstraling, dit is kunst. Vergis je niet, enkele voorwerpen hebben de vorm van een schaal maar zijn onbruikbaar in het dagelijkse leven. De bewuste keuze voor een matte, fluweelachtige afwerking zonder glazuur benadrukt de esthetische vorm. Deze schoonheid stemt me lyrisch en is ongetwijfeld van artistieke waarde.
What’s in a name? Nerikomi?
Pieter Wyseur: ‘Nerikomi is de naam van een Japanse decoratietechniek. Het woord verwijst naar het proces waarbij ingekleurd porselein in verschillende kleuren wordt gemengd en samengevoegd om patronen te creëren. Deze patronen zijn uniek omdat ze door het hele stuk porselein lopen, zowel aan de binnen- als buitenkant. Je kan er oneindig veel patronen mee creëren.’


Verrassend, één van zijn inspiratiebronnen heeft hij gemeen met de andere kunstenaars: de natuur. Luchtfoto’s van landschappen helpen hem op weg naar nieuwe patronen. Met zijn interesse voor textiel heeft hij in Janne Gistelinck een bondgenoot. Florentijnse tapisserie en de Bargello-techniek helpen hem aan ideeën voor nieuwe dessins.
Piet Wyseur is een onderzoeker, gaat geen enkele moeilijkheid uit de weg. Hij houdt van de kwetsbaarheid van porselein, van de fijne structuur. Het porselein wil hij zo dun mogelijk verwerken; een heuse uitdaging! Door het gebruik van een steunmal probeert de kunstenaar vervorming en de neiging tot krimpen te lijf te gaan. Toch sluit deze manier van werken verrassingen niet uit, het blijft spannend  tot de oven open gaat.
Pieter Wyseur vervangt tegenwoordig een gipsen mal door een zelfontworpen, 3D-geprinte mal (vierdelig); een innovatieve combinatie van de oude ambachtelijke Nerikomi-techniek en nieuwe technologieën.

foto pwkeramiek
foto pwkeramiek

De kunstenaar volgde een keramiekopleiding aan de academie in Wetteren. Opmerkelijk, hij is autodidact wat de Nerikomi techniek betreft, een techniek die hij onder andere via workshops doorgeeft aan andere kunstenaars. Dat opent nieuwe perspectieven voor deze oude Japanse magische techniek (van oorsprong Egyptisch en Chinees) die klei in poëtische, fragiele kunst kan omtoveren.

Tekst Kathleen Ramboer
Fotografie Kathleen Ramboer, Pieter Wyseur, Thang Long Lam, Galerie Drie

FRAGMENTS INFO

Met Janne Gistelinck, Thanh Long Lam, Sijs Ovaere en pwkeramiek

22.08 – 07.09.2025
vernissage 22 augustus 19u tot 22u

Galerie Drie
Sint-Amelbergastraat 3A, Gent
Vrijdag, zaterdag 9u-18u
Zondag 9u-14u

https://www.instagram.com/galeriedrie/
https://www.instagram.com/sijsken/
https://www.instagram.com/jannegistelinck/
https://www.instagram.com/pwkeramiek/