expo schilderkunst – mixed media – textielkunst – keramiek Tale Art Gallery 16 mei – 15 juni, 2025
INTRODUCTIETEKST EXPO DOOR YVES JORIS kunstrecensent
Materia Nova, aanraken wat je (niet) begrijpt
Er zijn momenten waarop materiaal niet langer louter de vorm dient, maar zelf begint te spreken. Waar de kunstenaar geen meester meer is over de materie, maar leerling wordt. ‘MATERIA NOVA’ brengt vier kunstenaars samen die precies binnen dat spanningsveld werken. De werken van Peggy Wauters, Laura de Coninck, Sylvie Martens en Malvine Marichal getuigen van een fundamentele omkering. Materie zingt zich los van het bekende. Openbaart zich als iets nieuws, als iets dat ons uitnodigt om opnieuw te kijken, te ruiken, te voelen.
In deze tentoonstelling treedt ‘MATERIA NOVA’ niet op als technologische vernieuwing, maar als een verschuiving in gevoeligheid. Het is materie die zich anders begint te gedragen, eigenzinnig, zintuiglijk, weerbarstig. Ze onttrekt zich aan de logica van productie en beheersing. Elk werk fungeert als een betekenislaag waarin materie zichzelf terugvindt en de toeschouwer meevoert in een trage, tastbare transformatie. Deze kunstenaars werken met materie als met een levende taal, een fluïde aanwezigheid.
Materia Nova, een levend archief
Materia Nova is geen nostalgisch pleidooi, noch een onkritische verheerlijking van het ambacht. Het is een uitnodiging tot vertraging, een pleidooi voor een zintuiglijke openheid die ons in staat stelt de wereld om ons heen met nieuwe ogen te zien. In een tijd waarin alles steeds meer digitaal en ongrijpbaar wordt, kiezen deze kunstenaars bewust voor het tastbare, het geurige, het fragiele.
Ze nodigen ons uit om ons te verbinden met de fysieke werkelijkheid van de materie, om haar niet alleen te bekijken, maar ook te voelen, te ruiken en te ervaren. Door het alledaagse te verheffen en het vaak onopgemerkte zichtbaar te maken, tonen ze aan dat materie veel meer is dan een omhulsel. Het is een levend archief, een poëtische aanwezigheid die, als we ons er open voor stellen, ons iets kan leren over onze eigen relatie met de wereld.
Dit vraagt om aandacht, om geduld, en vooral om de bereidheid om naar het stille verhaal van de dingen te luisteren.
De sublieme broosheid van Peggy Wauters
Peggy Wauters schept werelden die tegelijk teder en verontrustend zijn. In deze tentoonstelling toont ze fragiele keramieken en porseleinen objecten, bloemencomposities, erotische slipjes aan kleerhangers en miniatuurlandschappen in houten blokjes. Onder stolpen zitten porseleinen vogels met gouden pootjes.
Haar werk is doordrenkt van het groteske en het absurde, balancerend tussen schoonheid en horror. Het roept vragen op over identiteit, macht en religie, en nodigt uit tot een zintuiglijke confrontatie met het onderbewuste. Materie is bij Wauters nooit neutraal. Ze ademt, provoceert, verleidt.
De taal van geur en herinnering bij Laura De Coninck
Bij Laura De Coninck wordt kunst een zintuiglijke ervaring. Haar sculpturen en schilderijen zijn niet alleen om te zien, maar ook om te ruiken – flarden van geur die herinneringen wakker maken.
Een grote borstsculptuur, samen met twee kleinere vormen, draagt de intieme geur van moedermelk, die via een speciaal parfum telkens opnieuw tot leven kan worden gebracht.
Voor KMSKA-erfgoed legt De Coninck fragiele bloemblaadjes neer, gevormd in klei en gekleurd in Yves Klein-blauw en wit. Ze vangen de geur van het museum, als echo’s van een verleden dat je zachtjes kunt aanraken.
In l’œil et l’esprit laat ze blauwe schilderijen ademen, doordrenkt met een eigen, zorgvuldig gecomponeerde geur. Tenslotte vertaalt ze met Saudade vertaalt het verlangen naar wat voorbij is in een nieuw kleiobject, dat subtiel de melancholie verspreidt van een geur die herinnering en hart samenbrengt.
Opgeleid bij geurkunstenaar Peter de Cupere en getraind bij parfumhuis Givaudan, weeft Laura De Coninck geur en beeld samen tot één: een kunst die niet alleen gezien, maar diep gevoeld wordt.
Luchtlagen als schilderkunst bij Sylvie Martens
Sylvie Martens schildert geen voorwerpen, maar hun adem. Wolken, licht, schaduw, vergankelijke fenomenen krijgen vorm in trage lagen olieverf op marmer, hout, zeemleder of was. Haar werk sluit aan bij de luministische traditie van Emile Claus, maar verwijst ook naar de wolkenstudies van Constable of de dramatiek van Turner. De keuze voor kwetsbare, oneffen dragers versterkt de vergankelijkheid van het beeld. Haar schilderijen zijn tegelijk krachtig en fragiel, als tijdelijke ontmoetingen tussen kleur en licht. Ze nodigt uit tot een contemplatieve blik op de natuur … en op onze plaats daarin.
De traagheid van het object bij Malvine Marichal
Bij Malvine Marichal spreken draad en textiel. Ze borduurt met zwarte, witte en rode draden op gerecycleerde stoffen en papieren, vaak verwerkt in oude doosjes of kaders. Haar werk is klein van schaal, maar groot in intimiteit. Elk object ademt herinnering en traagheid. Het repetitieve handwerk, de zichtbare steken, de verweerde materialen: ze suggereren een zoeken naar evenwicht, schoonheid en betekenis. In haar wereld maakt logica plaats voor intuïtie, snelheid voor verstilling. Marichals werk nodigt uit tot langzaam kijken, een zeldzaamheid in onze tijd.
-Tekst: Yves Joris, kunstrecensent-
INFO
Tale Art Gallery Vlierzeledorp 12a Vlierzele
Open Vernissage & openingsreceptie vrijdag 16 mei 2025 18u > 22u 19u voorstelling kunstenaars door YVES JORIS, kunstrecensent
een expo met Matthieu Claus en Sven Boel in De Clercq-Ginsberg Gallery curator Jonas Vansteenkiste
Er zijn van die expo’s die me bijblijven, ‘Cellular structures’ is er zo eentje. Op de valreep kon ik de tentoonstelling nog gaan bekijken. Zondag 11 mei 2025, op Moederdag, sluiten de deuren; een ideetje voor na de koffie? Waarom ik me deze tentoonstelling zal herinneren? Er was de hartelijke ontvangst van de bezielers Dimitri Ginsberg en Jimmy De Clercq, de fantastisch mooie locatie, een vroegere smidse en werk van twee kunstenaars die niet met elkaar wedijveren maar elkaar versterken.
Matthieu Claus is me niet onbekend. Zijn blauwen blijven me intrigeren. Speelse rasters, lijnen, cirkels, ovalen… doorkruisen het canvas. Bij nader onderzoek bemerk ik met welk vernuft deze werken gecomponeerd zijn, harmonieus en ook chaotisch, ritmisch en toch weer niet, overdonderend en enkele minder temperamentvol… het valt me moeilijk een adjectief te vinden die de volledige inhoud weerspiegelt en dat is zo leuk aan zijn werk, die speelse diversiteit samengebracht in een compositorisch sterk geheel.
De canvassen van Matthieu Claus vormen een perfecte match met de dynamische, guitige sculpturen van Sven Boel. Op de Belgian Art and Design Affair schitterde de kunst van Sven Boel in het wit, hier toont hij verrassend kleurrijk werk. De tentoongestelde werken in De Clercq-Ginsberg Gallery geven me een totaal ander gevoel, tastbaarder met minder mysterie, uitnodigend tot interactie. Vreemd zijn kleuren botsen niet met de blauwen van Matthieu Claus, ze gaan in dialoog. De opstelling, speels en doordacht, zorgt voor een ruimtelijke en fysische ervaring. Laat de bal maar rollen! Canvassen gluren tussen de sculpturen naar de bezoeker of is het andersom?
Straks verstoppen de werken zich in neutraal noppenfolie, de kleuren blijven op mijn netvlies hangen klaar om in mijn geheugen op te slaan.
INFO
De Clercq-Ginsberg Gallery Kortrijkseweg 126 Beveren-Leie (Waregem) open 5 april tot 11 mei van 14u tot 18u
De gevleugelde zon treint met me mee tot in Nijlen door het niet altijd groene Vlaamse landschap waar kunstenaar Roberto Verde me aan het station opwacht. Eenmaal binnenshuis, na een korte autorit, troont hij me mee, upstairs, naar zijn atelier waar het noorderlicht zijn levendige canvassen optimaal in de verf zet. Met een groene tuin als rustgevende achtergrond schildert hij hier gestaag verder aan zijn ‘Jessica’ reeks. Terug ‘downstairs’, aan een gezellige keukentafel, geeft Roberto, die zich ontpopt tot een echte praatvaar, mijn nieuwsgierigheid een kans. Enkele uurtjes later, in een grijsblauwe treinzetel, zittend tussen pendelaars, loom van de eerste lentezon, hoor ik nog zijn aangename stem verhalen hoe het allemaal begon en evolueerde. En nu? Nu probeer ik, niet alles prijsgevend, het interview neer te pennen. Ik laat een vleugje mysterie schuilen in de verf van het canvas, zo kan de kijker dromen over de wandelende personages op het doek. Kuifje en Bobbie spelen hun rol voortreffelijk.
Kunstpoort Wat is de betekenis of het verhaal achter je artiestennaam ‘Roberto Verde’? Roberto Verde Mijn echte naam is Robert Verlinde. Als je moet reserveren, vooral in het buitenland en ze hebben een persoonsnaam nodig dan wordt spellen onvermijdelijk, dat vind ik nogal omslachtig. Van Robert heb ik dan maar Roberto gemaakt, die naam is universeel, herkenbaar en ligt gemakkelijk in de mond. Niemand die ‘Roberto’ verkeerd articuleert, ‘Robert’ daarentegen wordt vaak uitgesproken op een manier waar ik niet van hou. Kunstpoort En Verde? Roberto Verde De ‘lin’ van Verlinde heb ik geschrapt. Zo is mijn alias ontstaan. ‘Verde’ was ook de naam van mijn vennootschap.
Kunstpoort Beroepshalve was of ben je architect en ondernemer. Hoe sloeg de vonk over naar schilderkunst? Roberto Verde Mijn vader was ook architect. Ik ben er zowat ingerold. Na mijn studies en stage werkte ik samen met een jonge groep architecten in Antwerpen. In diverse wedstrijden veroverden we eerste plaatsen vooral in de sfeer van sociale woningen. Er deden zich een aantal problemen voor met bouwaanvragen, geschillen tussen gemeenten en provincie. Toen ben ik uit de architectuur gestapt. Natuurlijk bleef die architectuur en de behoefte aan creativiteit sluimeren op de achtergrond. Ik werd 60 in 2013, verkocht mijn bedrijf dat ik ondertussen runde, werd financieel onafhankelijk en de creativiteit nam terug de bovenhand. Ik contacteerde de academie van Nijlen, dacht die academie is enkel voor jonge mensen, neen hoor, gelukkig niet. Ik had nooit geschilderd en plots werd schilderen een passie. Nu volg ik het projectatelier aan de academie te Lier. Na 7 jaar les schilderkunst in Nijlen, heb ik nu meer behoefte aan een klankbord. De persoon die me in Lier begeleidt is Gommaar Gilliams. We praten over de wereld van de schilderkunst, hij geeft me hints en feedback. Ik stel zelden tentoon maar door van gedachten te wisselen met Gommaar Gilliams geraak ik niet geïsoleerd en doorbreek creatieve blokkades.
Kunstpoort Je was in een vorig leven architect maar je huidige werken vertonen geen architecturale elementen. Is er ergens toch een link met de architectuur? Persoonlijk leg ik die link niet. Roberto Verde Die link is er niet. Ik schilder wat voor mij belangrijk is en uiteraard is mijn werk beïnvloed door alles wat ik heb meegemaakt, door mijn leven en architectuur is daar een stukje van. Wil dat zeggen dat ik gebouwen ga schilderen, spelen met rechte lijnen? Helemaal niet maar de negen jaar als architect hebben mij gevormd op gebied van kleuren, figuren, structuren. Dat neem ik mee in mijn schilderkunst.
Kunstpoort Je hebt een fascinatie voor Oude meesters. Wat trekt je aan in hun kunst? Wat waardeer je bij deze historische schilders? Roberto Verde Het is vooral Rubens die me fascineert. Zijn ongelooflijke vakmanschap fascineert me. En het is precies dat vakmanschap dat ik wilde in de vingers krijgen. De academie van Nijlen bracht me die kennis bij. Olieverf is een ongelooflijk wendbaar medium maar dat moet je ontdekken en dat kan je niet door abstract te schilderen maar wel door een landschap of stillevens als onderwerp te nemen, een citroen bijvoorbeeld, hoe schilder ik een schaduw, hoe geef ik die putjes in een citroen vorm, dat leer je zoals je leert schrijven, lezen… En toen dat lukte groeide mijn motivatie. Als je in detail een meesterstuk wil naschilderen, dan zie je pas hoe ongelooflijk die schilderijen zijn. Om IXION, een schilderij van Rubens, na te schilderen, schafte ik me een goede hoge resolutie foto van het meesterwerk aan. Bij het inzoomen op de navel merk je pas hoe wonderbaarlijk juist die geborsteld is. Die man kon tekenen. In het Rubenshuis kan je de boekjes bewonderen waarin hij reisnotities maakte, wonderbaarlijk. Rubens had een atelier vol vaklui die hem hielpen met pigmenten en zo maar hij had de kennis en gaf de aanwijzingen. De Vlaamse primitieven en later Rubens en leeftijdsgenoten, dat waren de beste schilders van de wereld, moeilijk te vgl. met de kunst van toen in Japan en de Arabische wereld, dat was geen schilderkunst, dat was meer tekenkunst, kalligrafie, meesterlijk dat wel, zelfs de Russische iconen waren iets helemaal anders. In Vlaanderen werd een eerste maal op doek geschilderd, Van Eyck was vernieuwend in het maken van zijn verf, camera obscura is ontstaan in de lage landen. Vlaanderen was de bakermat van nieuwe technieken. Ik bewonder hun technologie, zij waren toonaangevend. Onze meesters hangen overal ter wereld tot in het Moma in New York. In België is die schilderkunst blijven doorleven in het magisch realisme, surrealisme, symbolisme…. en ander stromingen. België, Vlaanderen draagt de schilderkunst nog altijd hoog in het vaandel. Misschien is mijn antwoord wat te uitgebreid? Kunstpoort Helemaal niet, de passie en bewondering klinkt door in dit prachtig discours!
Paul Delvaux in een hedendaagse context
Kunstpoort Op je site lees ik dat AI een verlengstuk van je schildersarm is. Wil je dit heel even toelichten? In welke zin? Hoe beïnvloedt AI je schilderkunst of op welke manier schakel je AI in voor je kunst? Roberto Verde Ik pretendeer altijd: ‘Mijn schilderijen zijn niet door AI gemaakt wel door mij’. Ik verdiepte me in diverse AI formats of protocollen, je hebt heel wat open source, meestal Amerikaans. Aanvankelijk gebruikte ik AI op de volgende manier: via prompts gaf ik AI de opdracht een beeld met bepaalde elementen te creëren, AI kwam terug met een beeld, een schilderij of een tekening, hoe je het ook kan noemen, ik zag verschrikkelijke zaken en probeerde telkens opnieuw, enorm tijdrovend. Uiteindelijk koos ik een paar beelden waarvan ik dacht daar kan ik iets mee aanvangen en startte met knippen en plakken, creëerde een collage op mijn IPad, ging er creatief mee om, veranderde de kleuren, spiegelde de afbeelding enz. .… kortom het digitaal spelen resulteerde in een eindproduct dat ik uiteindelijk schilderde. Nu ga ik totaal anders te werk en gebruik ik mijn eigen schilderij als startpunt, ik laad het op, stel AI vragen, zo ontstaat een dialoog, een wisselwerking, dit vraagt minder tijd. Wat AI voorstelt is handig om, gebruik makend van het programma Sketches, voorstudies te ontwerpen op de IPad. Kunstpoort Is AI de toekomst voor hedendaagse kunstenaars? Roberto Verde Ongelooflijk wat er nu op de AI scene gebeurt. Letterlijk AI ontploft. De artistieke wereld voelt zich verplicht de mogelijkheden die AI biedt te omarmen. Toch blijven handmatig ontwerpen en digitaal creëren harmonieus naast elkaar voortleven. Kunstpoort Een beetje zoals digitale en analoge fotografie, beide gaan verder hand in hand. Roberto Verde Ik voel me een curator en maak persoonlijke keuzes uit wat AI me voorstelt. AI put uit diverse bronnen. Maar recyclage van kunst is zeker niet ongewoon. Iets compleet nieuws uitvinden lijkt me onmogelijk. Een schilderij blijft uiteraard persoonlijk. Is kunst niet zoals Willem Kloos het zo treffend over poëzie neerschreef: ‘de aller-individueelste expressie van de aller-individueelste emotie’? AI gerelateerd of niet, dat moet het voor mij zijn.
Kunstpoort In je recent werk ‘Jessica 4’ verwijs je naar Kuifje en Bobbie. Ik bemerk fragmenten uit de strips van de geestelijke vader van Kuifje Hergé. Ben je een bewonderaar van Hergé? Ook in Jessica 1bis zie ik een stripelement. Wat is de bedoeling? Roberto Verde Met die stripbanden voeg ik een dimensie toe aan via mijn IPad ontwikkelde beeldtaal. Ik hou van experimenteren met een andere visuele manier van communicatie. Vroeger probeerde ik rasters uit. Rasters bieden enorm veel mogelijkheden kijk maar naar Roy Lichtenstein. Ik hou het bij Hergé, een Belgische striptekenaar. Wij mogen wel wat meer chauvinistisch zijn, de Belgische kunst is wereldniveau, kijk maar naar Magritte.
Jessica 4
Kunstpoort Je Jessica reeks handelt over relaties, vraagt om interactie. Je schilderkunst is voor mij op de eerste plaats visueel aantrekkelijk. Vind je het erg als de beschouwer die vraag om dialoog niet ziet, niet wil aangaan? Roberto Verde Ik ben niet de grote moralist of wil niet de grote boodschapper zijn. Ik hou het liever bij ironie. De interpretatie van mijn schilderij laat ik aan het publiek over, ik geef er geen handleiding bij. Ik leg er wel een boodschap in maar het is aan de kijker om al of niet moeite te doen om mijn standpunten te ontdekken. Ik ben grote fan van Carl Jung. Het onderbewuste, wat een mens meemaakt, kan ook meespelen bij de beoordeling van een kunstwerk. Ik schilder vaak twee, drie figuren. Zijn er onderlinge connecties of niet, is er liefde, onenigheid… daar gaat het over en dat geeft aanleiding tot interpretatie. Die strips dat is ook een stuk nostalgie die zorgt voor meer gelaagdheid.
Kunstpoort Ik ontdek een mix van abstractie en figuratie, vlakken, kubisme, een vleugje Picasso, rasters… Denk je ooit te evolueren naar volledige abstractie? Roberto Verde Evolutie is vanzelfsprekend. Mijn kunst verschilt van die van 10 jaar geleden, de evolutie verliep steil. De helling van de curve neemt nu wel af. Vele jaren zijn er niet meer om naar abstractie te evolueren. Als iemand me zegt, je werk is sterk, dan is dat heel charmant en tof maar mijn betrachting is niet dé grote kunstenaar te worden. Zolang ik er plezier aan beleef blijf ik verder schilderen.
Kunstpoort Je bent ook schrijver. De aanleiding voor je debuutroman IXION was de ontdekking van het schilderij IXION van Rubens. Heeft de ene discipline invloed op de andere, bijvoorbeeld wat onderwerp, stijl… betreft? Zijn er verwantschappen? Doet je schrijverschap nadenken over je beeldende kunst en omgekeerd? Roberto Verde Ik ben letterlijk door Rubens beïnvloed. Ik zag dat IXION schilderij in het Louvre en merkte onmiddellijk dat een tepel niet juist stond. Aan mijn vrienden die me vergezelden vertrouwde ik toe: ‘Daar schrijf ik een boek over’, waar ze natuurlijk lachend op reageerden. Dat bleek de trigger om Rubens te bestuderen. Om het vak te leren volgde ik lessen bij uitgeverij Querido in Amsterdam. Dat was intensief. Diverse cursussen volgden. Nadien nam ik de vulpen op en ben aan een literaire reis begonnen. Ik liet me nog bijstaan door mensen uit het vak vooral Nederlanders. Nu schrijf ik enkel korte teksten, gedachten ook wel poëzie. Twee jaar na één won ik de Boontje* prijs. Dat motiveert. * een poëzieprijs, genoemd naar schrijver en dichter Louis Paul Boon, jaarlijks uitgegeven door Culturele Centrale Boontje, een vereniging in Sint-Niklaas, een afdeling van cultuurorganisatie Linx+.
Kunstpoort Eén van je personages Alain volgt ook les aan de academie. Is je boek autobiografisch? Roberto Verde Niet echt. Er komen wel autobiografische fragmentjes in voor.
Kunstpoort Gaan je gedachten een andere richting uit door het feit dat je aan het schrijven bent? Roberto Verde Dat kan. Alles heeft een invloed zelfs het feit dat je boterhammen aan het eten bent. Er is een constante wisselwerking tussen wat je beleeft, waarneemt en je verbeeldingsdrang. Als kunstenaar ben je doorlopend creatief aan het werk.
Kunstpoort Hoe verklaar je het feit dat beeldende kunstenaars vaak ook schrijvers zijn? Kijken we maar naar Lucebert, Hugo Claus…Paul Snoek… Johan Clarysse… Roberto Verde Schrijven is laagdrempelig, je hebt enkel potlood en papier nodig. Ook als schilder kan je met weinig materiaal aan de slag, een beeldhouwer heeft het moeilijker. Bepaalde Nederlandse recensenten vinden dat ik filmisch schrijf, ik denk in beelden eerder dan in stijlfiguren, dat heeft te maken met hoe ik beelden waarneem als schilder.
Kunstpoort Poëzie inspireert je, zie de canvas: ‘Echos of longing’ Pablo Neruda. Es tan corto el amor y tan largo el olvido… Liefde duurt zo kort en vergeten duurt zo lang… Vind je je schilderijen poëtisch? Wil je de sfeer van een gedicht benaderen of zijn het enkel thema of inhoud die je inspireren? Zet een gedicht je aan tot een bepaalde manier van schilderen, een bepaald kleurgebruik of staan techniek en kleur los van een gedicht? Roberto Verde Ik ga je een eerlijk kort antwoord geven. Eerst was er het schilderij en toen dacht ik na over de titel. ‘Echos of longing’ werd het, naar een gedicht van Pablo Neruda.
Echos of longing
Kunstpoort Een vraagje over de triptiek ‘Dancing legs’ Dansu Reggu (aka Dancing Legs) Ik ontdek eveneens humor, vrolijkheid een lichtheid in je werken. Zocht je een tegenpool voor de meer zwaarmoedige, complexe Jessica reeks? Roberto Verde Helemaal niet, deze triptiek is een ouder werk. Humor, ironie vind ik enorm belangrijk. Het werk is spontaan ontstaan. Die man in het midden is via een wisselwerking met AI ontstaan. Ik had een soort goeroe, een leider nodig en heb een aantal beelden laten genereren tot ik dacht yes die wordt het.
Dancing legs
Kunstpoort Elected as “1 of 100 Artists to watch in 2024” by The Hug* curators. Hoe ben je op die lijst terecht gekomen? Resultaat van een open call? Roberto Verde Inderdaad ze hebben me niet zelf ontdekt, ik nam deel aan een open call. De organisator was Rani Zuckerberg, de zus van de befaamde Mark Zuckerberg. De bedoeling was om van The Hug een soort FB voor artiesten te maken, een platform om mondiaal kunstenaars met elkaar in contact te brengen. Ondertussen werkt The Hug samen met een ander collectief. Ik nam dus deel aan een wedstrijd voor hedendaagse kunst. Curatoren van het MoMA, Gugenheim, Christie’s, Abu Dhabi Art Gallery …. beoordeelden de inzendingen. Euforisch las ik het mailtje met mijn selectie voor de lijst. *
Kunstpoort Misschien een lastige vraag: Wat is het mooiste schilderij dat je ooit zag? Of beter geformuleerd, voor welk schilderij heb je een zwak? Roberto Verde Er zijn zoveel goede schilderijen. Voor ‘Nighthawks’ van Edward Hopper heb ik een zwak. Bij de symbolisten tref je sterke werken aan, de schilderijen van Fernand Khnopff bijvoorbeeld. Het symbolisme spreekt me meer aan dan het impressionisme hoewel die ook fantastisch zijn. En Rubens behoort tot mijn favorieten, die ken ik van binnen en van buiten door de intense studie van zijn werk.
Kunstpoort Een fictieve vraag: met welke kunstenaar, Oude of Nieuwe meester, zou je graag ontbijten en de dag doorbrengen en wat zou je dan willen doen? Roberto Verde Ik denk aan Gerard Richter als levende kunstenaar, aan Da Vinci als kunstenaar doorheen de geschiedenis van de kunst. Ik zou hem vragen stellen over de fysica want hij was ook wetenschapper. Dat zou me boeien want ondertussen weet ik door in het heden te leven meer dan hij.
Kunstpoort Wat betekent AI voor de hedendaagse kunst? Kunstenaars staan aan de vooravond van een nieuw tijdperk vol artistieke innovaties. Roberto Verde beschouwt AI als een waardevolle samenwerkingspartner met krachtige tools. We zijn benieuwd naar het vervolg van zijn creatief avontuur.
Galerie Artmut in de Pareipoelstraat in Mechelen exposeert vanaf afgelopen weekend schilderijen en tekeningen van muzikant en kunstenaar Chris Joris.
Chris Joris is wereldbekend als muzikant, maar is daarnaast ook beeldend kunstenaar.
“Zijn unieke stijl wordt gekenmerkt door een rijke, ‘percussieve’ benadering die zowel emotie als technische beheersing uitdrukt.
Hij is bovendien een getalenteerd schilder wiens werk doordrenkt is van dezelfde creativiteit en energie die hij in zijn muziek legt”, aldus de galerij. Afgelopen zaterdag 26 april 2025 om 14 uur vond de muzikale opening plaats met singer songwriter en dochter Naïma Joris.
De expo loopt tot en met zondag 18 mei. Artmut is geopend elke zaterdag en zondag van 13 tot 18 uur en op afspraak. Meer info: artmut.be.
De kunst van Alexandra Cool imponeert in de met zacht zonlicht overgoten Sint-Jacobskerk te Gent. Haar monumentale natuurfoto’s voelen zich thuis in deze sacrale sfeer. Is de natuur ook niet één groot mysterie? Bij een eerste blik sluipt, heel even maar, het woord spiritualiteit binnen in mijn gedachten. Haar werken zijn verspreid over het interieur van de kerk; foto’s nestelen zich op en tussen de altaren, decoreren de biechtstoel, hangen in de bidgangen. Een waterlandschap met kei verspert zachtjes, niet opdringerig, de middenbeuk, aangenaam dwingend tot kijken. De meeste hier tentoongestelde kunst vond haar oorsprong in Corsica waar de kunstenaar 30 jaar in een afgelegen vallei verbleef, geheel onthecht, zonder enkele vorm van comfort. Inspiratie zocht ze niet, ze kwam die tegen in de natuur.
TIJD
Alexandra Cool houdt van de pin-hole fotografie; de oudste en meest authentieke vorm van fotografie. Met deze trage manier van fotograferen kan ze de tijd vangen in het voorbijvliedende water van de Ortolo, de kleine rivier die naast haar atelier stroomt in Sartène, Zuid-Corsica.
Wie anders dan een beeldhouwster als Alexandra Cool kan de ongerepte Corsicaanse natuur vastleggen op de gevoelige plaat? De natuur, schatplichtig aan lange periodes van droogte en zon, wordt er gebeeldhouwd door de tijd. Een jungle van takken, verstrengeld, zoekend naar het licht, fotografeert de kunstenaar als één groot kunstwerk. In deze kerk voel ik me klein bij zoveel imponerend natuurgeweld in zwart en wit.
Als beeldhouwster werkte Alexandra Cool in Carrara. Eenmaal in Corsica leek het krachtige zware kappen haar overbodig. Hier heeft de natuur oog voor vorm, ze neemt haar tijd en de erosie doet vele duizenden jaren het grote werk. De expo toont Corsicaans graniet op een sokkel geankerd: de steen, eenvoudig en stil, een brok pure materie, geborgen in de kerk, blijkt een waardig sculptuur dat de weergaloze natuur van de tentoongestelde foto’s, hier nieuw leven inblaast.
Zwart witte landschappen met dramatische luchten, kathedralen van bomen, mastodonten van keien wisselt Alexandra Cool af met zachte lieflijke fel belichte droombeelden, met impressies die Monet monkelend een goedkeurend oog zou gunnen.
VERGANKELIJKHEID EN PROJECTEN
1 HOUR ETERNITY, copyright Alexandra Cool
Alexandra Cool is een veelzijdig kunstenaar. In de expo toont ze ook projectfoto’s. 1 HOUR ETERNITY Augustus 1998 besloot de kunstenaar elke dag op hetzelfde tijdstip op eenzelfde plek een uur lang stil te zitten. Gedurende deze tijd maakte ze één pinholefoto. Van de 4×5-inch negatieven werden cyanotype afdrukken gemaakt. Die zijn nu te zien tijdens Corsica! ELLA Alexandra Cool modelleerde diverse kleiportretten, daarna dompelde ze die onder in het water aan de rand van de rivier. De stroming van het water nam gestaag de fragiele kleibeelden mee, terwijl ze zich in het water een weg baanden. Als een herinnering vervaagden de gezichten. Dagelijks legde ze de transformatie van de portretten vast op foto, tot er uiteindelijk niets meer van hen overbleef. Eindigheid is immers een illusie.
ELLA, copyright Alexandra Cool
ICONEN
Alexandra Cool noemt zichzelf niet religieus maar is wel op zoek naar heiligheid. Het sacrale vindt ze in een eindeloze niet te overtreffen natuur, een natuur ontembaar voor de mensheid, een iconische natuur die ons herinnert aan de wonderen van het leven en gevoelens van rust en verwondering oproept. Daarom gaan haar werken op in het interieur. De levensboom en afbeelding van de door haar uitgeholde steen gefotografeerd op een symbolische gouden achtergrond zijn perfect geïntegreerd. De natuur als icoon inspireerde de kunstenaar tot het gebruik van bladgoud, een verwijzing naar de prachtige Byzantijnse iconen.
HET BOEK
Alexandra Cool leefde met en onder de Corsicanen. Dat verklaart haar immense belangstelling voor de Corsicaanse traditie, haar empathie voor het volk en sympathie voor het eiland. Deze interesse vertaalde ze naar levendige beelden. In Gent worden foto’s, zwartwit en enkele flou in kleur, getoond die Alexandra Cool maakte tijdens de boeteprocessie Cattanaciu, die op goede vrijdag in Sartène uitgaat. Deze foto’s zijn naast vele andere ook te zien in het boek ‘Leven en dood van een Corsicaan’ dagboek van een week.
Leven en dood van een Corsicaan is, zoals de ondertitel het zegt, het dagboek van een week of de verknipte geschiedenis van een eiland, van God en zijn goedgezinden, van buitenstaanders en andere mensen. Je kan het ook een studie noemen, een zoektocht of eenvoudigweg een ongewone roman. Met voetnoten, bijlagen en foto’s, veel foto’s.
Ondertussen is de vallei waar Alexandra verbleef afgebrand en woont ze terug in België. Het is een afgesloten periode die een mijlpaal betekende voor haar kunstenaarschap. Fijn dat ze ons in deze tentoonstelling laat meegenieten van de pracht van Corsica! De expo Corsica! bezoeken voelt aan als een voettocht door een kwetsbare wondermooie natuur, is je verliezen in een wereld waar stilte een hoofdrol speelt, een wereld waarin je de tijd wil stopzetten en vergeten hoe vergankelijk alles is. Stenen, sculpturen staan er mooi te wezen, dragen in zich een oerkracht van een ver verleden, van een verloren hemel op aarde.
Tekst en foto Kathleen Ramboer
INFO ALEXANDRA COOL – EXPO
Corsica! Sint-Jacobskerk, Gent
24 april – 18 mei 2025 dagelijks gratis te bezoeken, niet op maandag van 14u tot 18u De kunstenaar is aanwezig op zondag 4 mei en 18 mei van 14u tot 17u http://alexandracool.com/
HET CORSICA! PROJECT
tentoonstelling – concert – boek
In dit kader komt het koor van Jean-Paul Poletti, met een programma van Corsicaanse polyfonie, naar België en wordt het boek ‘Leven en dood van een Corsicaan’ voorgesteld.
Drie data 24.04.25 – 19.30 u / Sint-Jacobskerk – Gent 25.04.25 – 19.30 u / Sint-Carolus Borromeuskerk – Antwerpen 26.04.25 – 19.30 u / Karmelietenkerk – Brugge info en tickets https://www.kleinboeken.com/
HET BOEK
‘Leven en dood van een Corsicaan’ dagboek van een week auteur Zetti & Bosch te koop in elke boekhandel
Zetti & Bosch is het pseudoniem van Paul Buekenhout en vijf lees- en schrijfvrienden, met name Petra Broeders, William de Brue, Johan Luyckfasseel, Helena Tweehuyzen en Pieter Vanslembrouck. bron tekst https://www.kleinboeken.com/
Het lawaai van de machines is gaan liggen maar deWeverij leeft. Marc Mestdagh, bezieler van de ruimte, stelt er niet alleen eigen kunst tentoon maar vooral werk van andere niet altijd bekende kunstenaars, kunstenaars met eenzelfde interessesfeer, elk met een specifieke persoonlijke kijk op eenzelfde thema. Peter Denissen, Filip Dieusaert, Isabel François en Bert Verhoest exposeren in deWeverij onder eenzelfde noemer MENSENRUIMTE. Op de site https://deweverij.be/mensenruimte/ lees ik de woorden van Rainer Maria Rilke: ‘Er zijn veel mensen, maar veel meer gezichten, omdat iedereen er meerdere heeft.’ Ontelbare gezichten vullen de exporuimte, het is aan de kijker de confrontatie aan te gaan en voorbij het masker te kijken.
Isabel François
Inhoudelijk is haar werk intens maar door haar originele inventieve aanpak en de fijne verwerking van diverse materialen, maakt ze kwetsbaarheid, existentiële pijn, dementie, emoties, verdriet… tastbaar en toegankelijk. Stilstaan bij zichzelf dat is wat kunst creëren met Isabel François doet. Een aandachtige toeschouwer kan in haar kunst niet alleen een stukje van de kunstenaar maar ook zichzelf ontdekken, (h)erkennen wat we niet altijd willen weten of zien. Haar sculpturen tonen verdriet en pijn, hand in hand met schoonheid en pracht. Ze weet de kijker te beroeren. De kunstenaar staat aan het begin van een ‘late’ carrière. Ze hoopt nog zoveel te ontdekken. Haar werk loont de moeite, vertelt een menselijk verhaal, brengt gesprekken op gang en laat ons genieten van een zachte melancholische esthetiek.
Isabel François, De wolk 2.0
Bert Verhoest
Bert Verhoest is een buitenbeentje in het gezelschap. Hij stemt me vrolijk, tovert een glimlach op de lippen en dat vind ik heerlijk in deze rauwe tijden. Zijn kunst is ontstaan tijdens het coronatijdperk, uit de nood aan actie. Die periode was schrijnend voor muzikanten van elektronische muziek zoals Bert. Hij had weinig om handen, verzamelde op rommelmarkten nostalgische familiefoto’s en besloot de melancholische zwart/witte/sepia foto’s een tweede leven te geven, dit maal met kleur. Vroeger was een bezoekje aan de fotograaf één groot familiegebeuren. Dit staat in fel contrast met onze selfie-cultuur. Daarom vindt de kunstenaar het manuele belangrijk, wil hij alle techniciteit bannen bij het realiseren van zijn kunst. Met veel bravoure doorprikt hij foto’s, naait met verve kleurrijk garen tot streepjes tranen, vangt een gezicht in een kubus, verstopt een deftige heer achter een gordijn, laat een huismoeder met haar kroost de hemel opklimmen en doet gezichten verdwijnen in de anonimiteit. Zijn eigen familiefoto’s zijn voor hem heilig, die gebruikt hij niet met respect voor de privacy van wie trots voor de camera poseerde. De personages van zijn kunst komen uit alle windstreken van Vlaanderen. De foto’s dateren uit de jaren 1920 tot de opkomst van de kleurenfotografie. Nu leven ze postuum verder. Hoe zalig is dat, klassieke oerdegelijke familieportretten uit de jaren 20 slagen erin een kunstliefhebber van de 21ste eeuw spontaan te doen glimlachen.
Bert Verhoest, curtain
Peter Denissen
In een vorig leven was de kunstenaar architect wat zijn virtuoos tekenen verklaart. Met een fijne nauwkeurige potloodlijn tekent hij trefzeker op voorhand op papier een ontwerp van een schilderij. Dan pas begint het schilderen, overwegend zwartwit, daar is ‘daltonismus’, zijn kleurenblindheid niet vreemd aan. Toch probeert hij in zijn werk kleur te integreren. Hij bestempelt het schilderen met één toegevoegd kleur, oker, aardkleur, één enkele keer blauw, als inkleuren. Spontaan denk ik aan een kleurboek. En dat is zeker niet pejoratief bedoeld. Waar de kunstenaar veel belang aan hecht is compositie, orde brengen in de chaos, één kleur, lijnen, voorwerpen en silhouetten lenen zich daartoe. Enkele schilderijen tonen grootheden van de schilderkunst: Schiele, Picasso, Dali… ze zijn geïnspireerd op hun leven. In het ‘Dali’ schilderij troont een kreeft op een zuil want Dali was verzot op zeevruchten, het silhouet van Gala versterkt de compositie. Zijn schilderijen zijn narratief. Aan de kijker om het verhaal op het canvas te ontdekken.
Peter Denissen
Filip Dieusaert
In deze expo toont Filip Dieusaert een selectie portretten in drie totaal verschillende technieken. De eerste die ik opmerk, tegen de muur aanleunend klaar om op te hangen, zijn de olieverf schilderijen in warme kleuren en met nauwkeurig gekozen lichtinvallen. Deze portretten, expressief, levendig, verbeelden mensen zoals ze werkelijk zijn, met een glimlach, met een diepe plooi, denkend, mijmerend. Kortom hun gezicht ademt leven. De kunstenaar borstelt enkel mensen die hij kent en dat voel je. Ze zijn niet alleen persoonlijk maar ook universeel. Een tweede techniek is verwant aan het tatoeëren. Filip Dieusaert tovert met een in inkt gedipte naald puntje voor puntje gezichten tevoorschijn, de ene keer flou de andere keer super scherp. Het doek heeft hier plaats gemaakt voor siliconen. Mij lijkt het een hedendaagse techniek met een ‘modern’ klassiek ogend resultaat. Zijn derde techniek is schatplichtig aan AI. De kunstenaar genereert via AI tal van beelden en kiest tenslotte een beeld als basis voor een portret. Het resultaat van deze zoektocht zijn sculpturale portretten, waar een vroegere carrière als beeldhouwer in sluimert. De adequate keuze voor grof linnen als canvas versterkt de kracht van het beeld en de monumentaliteit.
Filip Dieusaert, Hans
Marc Mestdagh, TOXIC
Marc Mestdagh
In een tweede ruimte stelt Marc Mestdagh een nieuwe reeks van 8 assemblages tentoon: TOXIC. Zijn werken zijn architecturaal en laten zich eerder raden dan duiden. Elk element heeft zijn betekenis, hoe bizar het ook is. De kunstenaar verbeeldt een prangend probleem dat de mens moet zorgen baren. Ik citeer graag de bijhorende tekst. Als we zo achteloos blijven omspringen met onze planeet waardoor onomkeerbare negatieve effecten ontstaan, die bovendien onze gezondheid aantasten, is er dan nog ruimte voor de mens?
MENSENRUIMTE is een verstilde expo met diepgang. De werken nodigen uit tot reflectie, tot de kunst van het ontdekken. Elke kunstenaar weet met een persoonlijke noot een verhaal te vertellen over ons vaak moeilijk te vatten leven, over emoties, vreugde en verdriet. DeWeverij toont kunst die de beschouwer raakt.
Tekst en foto Kathleen Ramboer
INFO
MENSENRUIMTE zondag 27 april en zondag 4 mei 2025 telkens van 10u tot 18u gratis toegang – de kunstenaars zijn beide dagen aanwezig
Over mens en tijd, liefde en geluk, licht en troost, eenvoud en stilte, schoonheid en verwondering. Over de tekeningen van Jean-Paul van der Poorten
De creatiedrang van Jean-Paul van der Poorten is onuitputtelijk. Eén voor één staren ontelbare gezichten me aan. Onbevreesd kijk ik terug. Mijn onderzoekende blik zoekt houvast. Wat zie ik… een gezicht of een Congolees masker, een neus of twee lijnen, ovalen of 2 ogen? Ik ontdek een art Brut figuurtje, een beheerste Modigliani vorm, zuivere lijnen zoals die van Dan Van Severen, een farao hoofddeksel, etnische motieven… Een hedendaags kunstenaar heeft de onbegrensde vrijheid om kunst van voorgangers: tribal art, etnische kunst, diverse culturen… tot de zijne te maken. De wijze waarop Jean-Paul van der Poorten dat doet is bijzonder. Hij kopieert niet, hij componeert een humane symfonie met kunst uit het verleden en vandaag. De reeksen gezichten onthullen een kunstenaarsziel die fluistert ‘Dag lieve mens’, een kunstenaarsziel die zoekt naar mens en tijd, die zingt over liefde en geluk, die vraagt om licht en troost, die geniet van eenvoud en stilte, die schoonheid en verwondering omarmt. Het is een stoutmoedige poging om over de cultuurgrenzen heen te stappen en op zoek te gaan naar de universele mens.
Expressie is voor Jean-Paul van der Poorten een fundamentele behoefte. Wanneer de drang om te tekenen de kop opsteekt, neemt het beeld het over van het woord. Bij deze tekenaar loopt de kleur van de taal van de poëzie niet parallel aan die van verf, potlood en penseel. De kunstenaar illustreert niet zijn gedichten, neen de poëet in hem gaat op zoek naar ‘de eeuwigheid van het schone’. De portretten, figuren van Jean-Paul van der Poorten zijn zoals zijn poëzie van een onschuldige oprechte eenvoud. Ze getuigen van een fascinatie voor het tekenen van een lijn. Ligt de lijn niet aan de oorsprong van alle menselijke culturen? Zijn ‘gezichten’ lijken oneindige variaties op één basis of oer-tekening waarin de ogen, neus en mond, getekend in een ongekunstelde, vlotte lijn, de voornaamste rol spelen. Vierkanten, rechthoeken, driehoeken, geometrische vormen tekenen een gelaat. Door een reductie van de vorm geeft de kunstenaar zijn tekeningen een spiritueel elan. Kleur en schriftuur maken de vormen gevoeliger, minder streng en verlenen het gezicht een bepaalde symboliek.
De impact van een kunstenaar als Jean-Paul van der Poorten kan groot zijn. Zijn tekeningen vragen een aandachtig publiek. Zij kijken en wij, wij kijken terug. Het is de taak van de kunstliefhebber te ontdekken wat die vele gezichten te vertellen hebben.
Wat het penseel van Jean-Paul van der Poorten voor de beschouwer verzint zijn zovele gezichten, verdrinkend in momenten van geluk en vertedering, terug naar de oppervlakte zwemmend, richting licht, de bron van alle leven. ‘Dag lieve mens’, dicht de kunstenaar en hij tekent een starre blik verlangend naar liefde, een mond trillend van geluk en een rechte neus ruikend een zoet, aangenaam odeur. Met wat geluk vertellen de gezichten, vol weemoed, het onzegbare, het ondefinieerbare.
Ik zie eenvoudige portretten, niet opdringerig, die me ademloos, ja woordeloos meenemen de stilte tegemoet. Ik zie een gekanteld gelaat, klaar om te behagen, met de ultieme vraag zie me graag. Ik zie gezichten, geschilderd in een uitbundig Afrikaans kleurenpalet, die me laten voelen: de warmte van de aarde, de verschroeiende zon, de moessonregens… de melancholie van een zwoele zomeravond aan de evenaar. Ik zie ontelbare gezichten, gezichten die de hele wereld naar me toebrengen.
Ik zie het menselijk gelaat getekend en geschilderd door een creatieve kunstenaar, een kunstenaar zoekend naar de gepaste techniek, het juiste kleur, naar de meest geschikte lijn om de kijker te betoveren met een schoonheid die weet te ontroeren en te verbinden. Heel even hoor ik ook strofen muziek die de tekeningen van Jean-Paul van der Poorten klank geven. Stilletjes hoop ik dat de kunstwerken van Jean-Paul van der Poorten waar maken wat hijzelf zo mooi verwoordt:
Poëzie, muziek en beeldende kunst hebben de kracht om mensen te verbinden, met zichzelf en met elkaar. Woorden, beelden en klanken raken onze innerlijke leefwereld, de plek waar emoties samenkomen en leven. Kunst kan ontroeren, beroeren en helen. In het delen van kwetsbaarheid zit kracht, verbinding en vertrouwen.
tekst Kathleen Ramboer fotografie copyright Jean-Paul van der Poorten
INFO BOEK
Omvang: 280 bladzijden. Formaat: 21 cm (H) x 24 cm (B). Gedrukt in vierkleurendruk op Condat Matt Perigord, 170 g. Genaaid met kapitaalbandjes – Hardcovering. Schutbladen: Clairfontaine Trophée zwart. Woord vooraf: Pedro Brugada en Jean-Paul van der Poorten. Beschouwing bij het recent figuratief werk van Jean-Paul van der Poorten: Kathleen Ramboer. Grafische vormgeving: Dirk Praet. Druk: Drukkerij Arijs, Kluisbergen. Inbinding: Sepeli, Evergem. Verschijningsdatum: 4 mei 2025.
Een exemplaar van de poëzie- en beeldende kunstuitgave Dag lieve mens kan worden gereserveerd door storting van 45 euro op rekeningnummer Dag lieve mens BE43 7310 6207 2901 met vermelding Dag lieve mens. Het exemplaar dient te worden afgehaald vóór de aanvang van de voorstelling in de Sint-Annakerk Aalst op zondag 4 mei, forum van hedendaagse kunst (tussen 14 uur en 14.45 uur) en wordt niet met de post toegezonden.
INFO EVENT VOORSTELLING BOEK
ZONDAG 4 mei 2025 Sint-Annakerk Boudewijnlaan 1, 9300 Aalst Zondag 4 mei 2025 om 15 uur Deuren om 14 uur Gratis evenement
mensen uitnodigen en event delen mag. Wie wenst uitgenodigd te worden kan dit via e-mail laten weten aan André De Cock. E-mail: andre.de.cock@telenet.be
Ze leerden elkaar kennen, hun relatie verdiepte zich. Ze ontdekten overeenkomsten in hun leven en in hun kunst. Zo ontstond het idee om samen een kaartendeck te creëren met de schilderijtjes van Linda enerzijds en de poëzie van Hanny anderzijds
Linda
Hanny is een vriendin van ondergetekende.
Zij vertelde me over haar samenwerking met Linda en toonde me het kaartendeck: een doosje met 37 kaartjes met Linda’s schilderijtjes en een bijhorend boekje met Hanny’s passende poëzie. Op de keerzijde van elk kaartje ook een affirmatie. Ik had een vermoeden wat een affirmatie betekent maar zocht het woord toch even op. ‘Een affirmatie is een positieve, versterkende gedachte over iets wat je graag wil hebben of wil zijn en welke je regelmatig moet herhalen zodat het greep op je krijgt. Bijvoorbeeld: ‘ik ben zelfverzekerd’, ‘ik ben succesvol’. De kracht zit in de herhaling.
Graag wilde ik kennis maken met Linda en dus nodigde ik beide dames uit bij mij thuis. Zij kwamen uit het, voor mij, verre Zoersel. Linda gewapend met drie van haar schilderijen. Bij een koffie en een gebakje vertelden beiden honderduit over hun leven, het ontstaan, het hoe en waarom van hun kunst. Ze hebben elkaar leren kennen in een workshop ‘intuïtief schilderen’, geleid door Linda. Er was onmiddellijk een klik. Ze voelden heel wat overeenkomst in hun leven en in hun werk. Zo is beider werk gestoeld op instant emoties, op wat ze op het moment van creëren voelen. Hun creaties zijn weergaves van een gemoedstoestand. Beiden hebben een zware crash in hun leven doorgemaakt.
Bij Hanny was dat een zwaar auto-ongeval, op haar 22ste, met een bijna-dood ervaring (BDE). Hanny was in het Licht en de Liefdesenergie opgenomen, de Bron: de prachtige, krachtige, liefdevolle, onaangetaste, zuivere, maagdelijke beginenergie. Het “weten” van die bronkracht, waaruit alles kan ontstaan wilde ze aan de mensen mededelen/ terug opnieuw mee kennis laten maken. De schoonheid en wijsheid ervan laten incarneren.
Wat een immense taak!
Eerst moest ze het in haar lichaam, dat zeer zwaar gehavend was, waar maken. Gedurende vele jaren van pijn, fysiek en mentaal(emotioneel), vol met opruimwerk kreeg die innerlijke kracht van harmonie, liefde en wijsheid stilaan de boventoon. Boosheid, verdriet, angst, veroordeling, onmacht, hardheid, werden met veel geduld, mededogen en hulp van buitenaf getransformeerd. Dat was de boodschap die haar was getoond bij haar BDE.
Meditatie, stilte, rust, bezinning waren één van de hulpmiddelen. Maar ook het uiten van haar gevoelens was een belangrijk element. Wie zijn gevoelswereld niet kent, herkent en erkent zit met vele blokkades die maar niet opgelost raken om die “Hemel op Aarde” te kunnen beleven. Dit uiten gebeurde langs vele wegen waarvan 2 heel voorname onderdelen: ademhaling/zingen en poëzie schrijven. Dit bracht haar dichterbij het leven waar vrede, harmonie, liefde en vreugde een grotere rol gingen spelen.
Bij Linda was het een burn-out, gevolg van een té veeleisende job in combinatie met een scheiding en de zorg voor haar 3 kinderen. Ze probeerde allerlei therapieën uit om uit de put te raken maar niets hielp. Tot een vriendin haar aanraadde om te schilderen. Waarop Linda repliceerde: ‘Ik, schilderen ? Ik kan dat niet!’ Toch nam ze het penseel ter hand. Ze begon met zwarte vegen en een grote zwarte vlek op het witte canvas maar allengs verscheen er ook wat kleur, rood en geel. Ze werkte 3 uur aan eén stuk door. Toen ze klaar was, bekeek ze haar werk en concludeerde : ‘Bah, hoe lelijk ! Zie je wel dat ik het niet kan! Maar tegelijk kwam ze tot het besef : ‘Ik heb gedurende drie uur aan niets gedacht, mijn anders zo volle hoofd was leeg ‘. En toen bekeek ze het schilderij nog eens goed en vond : ‘Wauw, dit is mooi, dit ben ik. En er is hoop, er verschijnt kleur in de donkerte’ . Vanaf dat moment kon ze niet meer stoppen met schilderen. In korte tijd maakte ze 60 schilderijen. Haar therapeute zag de collectie en zei: Dit is een verhaal. Je moet ermee naar buiten komen. Bezoekers zullen er herkenning in vinden. En zo geschiedde, haar eerste expo werd een feit. Het werd een onverwacht succes. Van de 60 schilderijen gingen er onmiddellijk 23 de deur uit.
Wat betreft het kleurenverhaal, een anekdote. Linda gebruikte in den beginne nooit de kleur groen. Groen staat voor het hart-chakra. Linda’s hart zat op slot. De dag dat ze spontaan groen gebruikte, betekende dat dat haar hart weer openstond.
Linda schildert abstract. Reproduceren, schilderen naar model, is niet aan haar besteed. Zo moest ze ooit aan de Kunstacademie, in één van de weinige lessen die ze daar volgde, een ‘vies, vilten poppetje, bengelend aan een koordje’, natekenen. Technisch slaagde ze daar in maar natekenen, iets zonder ziel, iets waar ze niets bij voelde, dat was niet haar ding. Ze citeert nog een andere ervaring aan die academie. Ze kreeg de opdracht de vele tinten blauw in een zelfportret van Vincent Van Gogh te imiteren. Ze had de voorafgaande lessen kleurenleer gemist. En toch slaagde ze perfect in de opdracht. Tot grote verbazing van haar leraar. Besluit : Linda had de Academie niet nodig om artistiek naar buiten te brengen wat er in haar omging. Linda gebruikt acrylverf voor de grotere canvassen omdat dergelijke verf vlugger droogt dan olieverf. Vlug kunnen werken is nodig om de emotie van het moment te kunnen weergeven.
De drie schilderijen welke Linda bij haar bezoek meebracht
Eruption of Light ‘Vanuit het spelen met blauw (deze kleur staat voor mij vaak voor verdriet, voor donkerte), het verwerken van verdriet, het aankijken van een schaduwstukje wordt toch het Licht geboren.
Moody Blue ‘Heb ik geschilderd na een stukgelopen relatie. Ik werk steeds heel intuïtief. Ik had de dag dat ik aan het schilderij begon boomschors meegebracht uit het bos. Ik verwerkte dat in het schilderij en zo ontstond heel intuïtief een ‘eilandje’ waarop een koppeltje (de boomschors) stond. Ik zag daarin de herinnering aan een oudejaarsnacht op een ‘eilandje’ in de Seine in Parijs. De gelukkigste oudejaarsnacht van heel mijn leven tot nu toe. En toch ervaarde ik een gevoel van verslagenheid…. opnieuw een relatie die stukliep….’
Inner peace/Her Eden
‘Brave as she is She tackles life In her own beautiful Eden, Her paradise. With an open mind A warm heart A big smile
Brave as she is She tackles life In connection with nature In connection with her loved ones The only things in her wishlist Peace, harmony and love.’
Tekst: Linda
Het kaarten-deck
Uit het doosje pik ik een schilderijtje uit. In een bijhorende gedichtje beschrijft Hanny wat ze heeft doorgemaakt met als Affirmatie : ‘Uit schaduw en licht her-rijs ik als een feniks’ In het kader van wat ik hierboven vertelde over Hanny zal de lezer de inhoud goed begrijpen.
Kaartje 13
‘Als een… Ik was Gekraakt-uiteengereten en kapot Dof van ellende Schrijnend van verdriet Verscheurd van pijn Kwaad van onrechtvaardigheid Waarom-waarom-waarom Waarom ik? Vijandig-eenzaam-nijdig-jaloers Donker-loodzwaar en diep Was de hel Verdoemd voor heel mijn leven, Gebroken-verbrijzeld-gebrandmerkt! Kreupel, strompelend moest ik verder Een schaduw van mezelf! Uitgedoofd-gevoelloos En bijna dood! Vandaag ben kuit deze as verrezen Licht wil ik zijn, de schaduw achter mij Met innerlijke gloed Met innerlijke moed Met innerlijke fierheid Kaarsrecht maar soepel stromend Stap ik dankbaar en wetend Het leven tegemoet! Als een feniks verrezen uit mijn as Als een bloem die bloeit naar het licht Als een vogel die jubelend zijn lied verheft Naar het al Als één in lichaam en ziel … Als een geheel volwaardig ik,
OHM !!!
Linda had een geschenkje voor me mee: het origineel van het schilderijtje op kaartje nr 28. Ze had van Hanny vernomen naar welk van de 37 kaartjes mijn voorkeur uitging. Ik kan me in dat werkje helemaal vinden.
Dank jullie wel Linda en Hanny !
Kaartje 28
Bijhorend gedichtje ‘Luisteren’
Als ik heel stil in mij luister Hoor ik het gefluister Hoor ik hoe … klank in mij ontstaat Voel ik hoe … adem door mij gaat Proef ik hoe … tonen smaken Voel ik hoe … ze aan mij raken Ruik ik ook het kruidige boeket Voel ik … sferen in mij neergezet Dit verbindt in mij … stilte … met actie Als een oneindige vreugdereactie
Tekst en foto’s mbt het kaartendeck: Bernadette Van de Velde Overige foto’s: aangeleverd door beide kandidates
INFO
Met het kaartendeckdoosje willen Linda en Hanny hun levensvisie, gevoelens en lichtkracht met hun publiek delen. Het doosje wordt aangeboden aan 30 €
FACES Galerie Duende opent zaterdag expo met werk van Tin Van den Eynde
Galerie Duende in de Sint-Katelijnestraat te Mechelen opent zaterdag Faces, een expo met werk van kunstenares Tin Van den Eynde.
Tin Van den Eynde exposeert portretten, maar niet ziet zomaar portretten. Ze nodigt haar jongvolwassen leerlingen uit om een zelfportret te schilderen. Dat brengt ze vervolgens aan op haar eigen gezicht met theaterschmink om vervolgens zichzelf te fotograferen of filmen. Op die manier ontstaat niet enkel een veelgelaagde mix van identiteiten, maar ook van verschillende media. Het resultaat is te zien tot en met 12 april in Sint-Katelijnestraat 3, elke zaterdag van 13 tot 17 uur.
Kunstenaar Nand Haegeman nodigt me uit in zijn atelier, gevestigd in het oudste gedeelte van het LUCA School of Arts complex, Gent. Onbeschrijfbare, ondefinieerbare spullen slingeren rond en vieren feest. Ik observeer een sympathieke, kleurrijke chaos die op de modale burger een onfrisse indruk zou maken. Hier groeit originele kunst, kunst die bij het atelier hoort of is het andersom? De kleine stimulerende ruimte, aan Nand toebedeeld, is de bakermat voor zijn speelse kunst, kunst die ontstaat uit puur toeval met een sausje fantasie overgoten, vergezeld van lef en durf. Durf: dezelfde eigenschap die hij nodig heeft om TO KEEP Gallery op te starten, te laten groeien en met een knal door te breken.
Nand Haegeman bijt de spits af als proefkonijn voor zijn eigen project TO KEEP Gallery, een symbiose tussen kunst en immo. De expo HUIS ARTS is de eerste tentoonstelling van TO KEEP Gallery. Nand Haegeman stelt tentoon onder het alter ego DRS. NANDUS. Zijn werken belichamen de wereld van een volwassen kwajongen, klaar om de kunstberg te bestormen. Zijn kunst is allesbehalve somber, een verademing want treurnis sluipt er genoeg rond in onze maatschappij.
Kunstpoort Wanneer ben je met schilderen begonnen en dacht je: ik word kunstenaar? Nand Dat idee was latent aanwezig. Als kind kreeg ik geen IPad. Indien ik niet aan het spelen was in de tuin, tekende of schilderde ik, zoals mijn vader deed. Ik heb vier jaar de Latijnse richting gevolgd maar het bleef kriebelen. Kunst was mijn roeping. Tijdens mijn middelbaar testte ik diverse technieken uit zoals beeldhouwen, foto, video…
Kunstpoort Nand, ik bestudeerde je site en was verwonderd hoe professioneel je bezig bent. Je werk verwijst naar de Duitse expressionisten waar ik een grote fan van ben. Vooral de portretten vind ik expressionistisch getint. Ben je werkelijk beïnvloed door de expressionisten zoals Heckel en heb je een bewondering voor deze stroming? Je weet er in elk geval een hedendaagse switch aan te geven. Ook Spilliaert, Bacon… Ensor… allemaal grote namen schemeren door in je werk. Ben je akkoord met mijn intuïtief aanvoelen van bepaalde invloeden? Nand Die stroming spreekt me inderdaad het meest aan. Elke kunstenaar heeft ergens wel grote namen uit de kunstgeschiedenis voor ogen. Mijn inspiratie vind ik hoofdzakelijk in mijn onmiddellijke omgeving, toeval speelt een enorme rol. Ik kijk enorm op naar Ensor, Raveel… Hoe meer invloeden je ondergaat, hoe beter.
Jan met de pet – acryl op canvas
Kunstpoort Ik vind het niet verkeerd bepaalde kunstenaars als voorbeeld te nemen. Je eert de traditie van het schilderen. Een eigen stijl vinden is een proces van jaren, ben je daarmee akkoord? Nand Ja zeker, ik zit nog in mijn opleiding vandaar mijn pseudoniem DRS. NANDUS, een woordspeling op doctorandus. Ik onderga onrechtstreeks invloeden, zie allerlei zaken om me heen en geef er mijn eigen twist aan.
Kunstpoort Je schilderijen zijn tastbaar, de laag verf speelt een grote rol. Je houdt ook van textuur. Denk je ooit meer de digitale toer op te gaan of hou je de traditie van het verven in eer? Nand Voor onze publiciteit op de sociale media gebruik ik digitale tools. Dat bevalt me. Het grafische boeit me, een diversiteit aan materialen en media ligt me wel.
Kunstpoort Vanwaar de aandacht voor het portret want ik zie er heel veel op je site. Zijn ze fictief of geschilderd naar modellen? Hoe kwamen ze tot stand? Nand Soms vertrek ik vanuit een foto bijvoorbeeld van iemand die ik toevallig op straat opmerk. We kregen de opdracht te werken rond beperking, enkele zijn het resultaat van die opdracht. Zo kan een koffievlek me inspireren, mijn reeks Coffee Art is daar een gevolg van.
Kunstpoort Je zoekt niet naar gelijkenis in je portretten? Nand Heel zeker niet. Als ik door de stad loop, onderga ik indrukken, zie bepaalde mensen en die beelden probeer ik te vatten en weer te geven. Mijn werk vloeit voort uit de werkelijkheid van alle dag.
Coffee ArtTer Plaetse
Kunstpoort Ik bespeur humor of beter gezegd spielerei in je kunst. (reeks ter plaetse) Donkere onderwerpen zijn trendy. Daarom nemen bepaalde kunstliefhebbers humor in de kunst niet au sérieux. Wat denk jezelf hierover? Nand Humor in de kunst vind ik heel belangrijk. Vroeger wou ik ook schilderijen maken die verwijzen naar bepaalde onderwerpen. Daar ben ik van afgestapt. Ik zie bijvoorbeeld mijn schoenen staan, alledaagser kan het niet zijn, ik schilder die schoenen en kijk plots transformeren ze naar iets heel bijzonders. Mijn werk komt tot stand door een grote toeval graad, spielerei en woordspeling zoals de naam van ons project TO KEEP. Ik verwijs ter illustratie van mijn werkproces graag naar de reeks ‘Ter Plaetse’. ‘De Plaetse’ was een leegstaand café waar ik de dag voor de afbraak me artistiek mocht uitleven, mijn gang gaan. Gewapend met een borstel en een pot zwarte verf, zonder plan, ben ik het café binnengestapt, keek rond, ontdekte een bel, een schakelaar, een kluis… Met minimale ingrepen werden die banale voorwerpen kunstobjecten. Dergelijke aanpak vind je terug doorheen mijn oeuvre. Kunst hoeft niet altijd een projectie te zijn van een innerlijke gevoelswereld of een donkere maatschappij.
Kunstpoort Er is een fundamenteel visueel en inhoudelijk verschil tussen je reeks ‘PAINTINGS’ en ‘LUCKY ART’. Wat suggereren deze benamingen? Nand De reeks LUCKY ART vindt haar oorsprong in toeval. Mijn verbeelding slaat op hol bij het zien van verf op mijn palet, van een deur en twee ramen, van een gele muur… ontelbare zaken brengen me op ideeën, vormen grondstof voor nieuwe schilderijen, portretten of wat dan ook.
Opabank – olieverf op doek
Kunstpoort Je bent blijkbaar constant aan het werk? Nand Onbewust ja.
Kunstpoort Je mixt diverse technieken, zoals in ‘SIDE B’, bestaande beelden met schilderkunst. Het resulteert in een levendige beeldtaal die balanceert op de grens tussen schilderkunst en collage. Je komt zo tot een sprekend geheel. Kan je wat meer vertellen over deze ‘SIDE B’? Nand Op zolder, bij mijn opa lagen er een massa grammofoonplaten. Ook de kringloopwinkel is mijn leverancier van platen, de hoezen interesseren me. Weeral speelt het toeval een rol. Bepaalde platenhoezen deden me denken aan werken van beroemde schilders. Voor mij was het een kleine stap van The Bee Gees naar ‘De kus’ van Gustav Klimt. Ik creëer op speelse wijze mijn eigen versie van klassiekers uit de kunstgeschiedenis: werken van Klimt, Ensor, Borremans, René Magritte… Zo is parallel een reeks rond voetballers gemaakt, een werk rond Maradonna… ‘SIDE B’ is terug een woordspeling, een refereren aan de achterkant van een plaat, de B-kant, bestemd voor tracks die een mooie aanvulling vormen op de A-kant, nooit als hit bedoeld.
links: Naar “De Kus”, van Gustav Klimt” – olieverf op platenhoes – reeks SIDE B rechts: “Zakline” acryl op een zak
Kunstpoort Kijk je ook op naar bepaalde hedendaagse kunstenaars? Kan je enkele namen noemen? Wie draagt je bewondering weg? Nand Er zijn heel veel kunstenaars die mijn bewondering wegdragen al is hun stijl totaal anders dan de mijne, zoals Tuymans, Borremans. Ik ga op ontdekking in galerijen met hedendaagse kunst die werk van zowel gevestigde kunstenaars als van debutanten vertegenwoordigen. Op die manier verzamel ik kennis. Op school hoorde ik de kritiek dat ik, te merken aan mijn kleurgebruik, te veel kijk naar ‘oude’ kunst. Via mijn stage in ‘Galerie drie’ leer ik nu kunstenaars kennen waar ik zelfs geen vermoeden van had, word mijn horizon breder.
Kunstpoort Betekent die stage veel voor je? Nand De contacten die ik leg met bezoekers, kunstliefhebbers, kunstenaars… zijn ongelooflijk boeiend. Je leert anders kijken naar kunst.
Kunstpoort Wellicht leer je ook wat belangrijk is bij de opbouw van een expo? Nand Inderdaad, het is een goede leerschool, dat neem ik mee bij het presenteren van mijn werk voor de jury.
Kunstpoort Krijg je door je stage in Galerie Drie zin om een galerie op te starten, in kunst te handelen…? Nand Ik wil zelf nog kunst blijven maken, daar naast een galerie runnen lijkt me moeilijk. Het project TO KEEP wil ik verderzetten. Het is een dynamisch project omdat de expo’s telkens op andere locaties plaats vinden. Ook voor mij persoonlijk is er de mogelijkheid tentoon te stellen in diverse ruimtes.
Kunstpoort Nog een laatste vraag. Mocht je één dag mogen samenleven met een kunstenaar, samen werken, eten, drinken… wie zou je verkiezen en waarom? Het kan een kunstenaar zijn die gestorven is, een ‘oude’ meester. Nand Met Raveel wil ik wel eens een dagje erop uit trekken. Hij is één van mijn grote voorbeelden. Hij observeert en schildert zijn eigen omgeving: zijn dorp, zijn kat, de landelijke achtertuin met wasdraad en betonnen muurtjes… Diezelfde input heb ik ook. Hoe kijkt hij naar de wereld? Het Vlaamse en volkse van Raveel en zijn werk trekt me aan. Schilderkunst hoeft niet altijd te draaien rond zwaarwichtige thema’s. Banale voorwerpen worden kunst door een specifieke persoonlijke aanpak van de kunstenaar. Ik vind het interessant lezingen bij te wonen van hedendaagse kunstenaars. Onlangs hoorde ik Rinus Van de Velde. Zijn doen, denken, observeren is onophoudelijk in functie van de kunst. Ik herken mij een beetje in Rinus Van de Velde. Ook de dichter Roland Jooris weet op dezelfde maner het alledaagse te vatten en om te toveren naar iets buitengewoons.
Nand, we hopen dat je ons schilderkundig verder blijft verbazen met canvassen die de kracht van alledaagse eenvoud weerspiegelen, blijf de kunstenaar met de pretoogjes, de kunstenaar van het toeval.
INFO TO KEEP GALLERY – NAND – WAARDEVOL VASTGOED – DRIES
kunstpoort 