“Bonsoir Mesdames, bonsoir Messieurs”

“Ce soir nous allons vous emmener en voyage… pour nous accompagner nous avons quelqu’un qui va s’occuper de votre bien-être et de votre sécurité… voici Barbara!” De verschijning van Barbara geeft een idee van hoe ze ons op ons gemak zal stellen gedurende de avond maar op vlak van de veiligheid worden wij door twijfels overspoeld. Er zijn twee mogelijke risico’s: plezier en drank. Het laatste dankzij de democratische prijzen aan de bar maar dat risico kunnen we controleren. Het eerste is wat moeilijker.

 

Vanavond wordt er in Lille (F) gevochten. Twee fanfares zullen tegenover elkaar staan. Met 1 blik op de kledij van de muzikanten weten we onmiddellijk dat ze niet de Fanfare van het lokale dorp zijn tenzij het een dorp is van gekken. Sommigen zijn aangekleed zoals in de films over het leven na het vergaan van de wereld. Dus La brigade des tubes tegen  L’ Amfifanfare in “La percute des cuivres”.

 

 

 

 

 

 

De ruimte is groot in “Le Gymnase” in Lille. Het lijkt op een sportzaal (de naam gymnase verwijst naar gymnastiek). De zaal zit vol. Bij de aanvang om 18 uur bestaat het publiek uit mensen van alle leeftijden met een iets groter aandeel van families met jonge kinderen. In de loop van de avond verdwijnen de families met hun kinderwagen en de jongeren staan in de rij  voor de ingang waar ze door Barbara gecontroleerd worden.

De ingang is gratis, je krijgt een ticket dat je, wanneer je de zaal verlaat, teruggeeft. De bedoeling is het  aantal toeschouwers  te beperken vanwege de veiligheidsrisico’s die het met zich meebrengt. Iedereen is dus welkom
.

 

 

De prijzen voor de drank zijn ook laag. 1Euro voor een bio appelsap. Je voelt een sociaal engagement van La Brigade. Een groep gehandicapte kinderen krijgt een bijzondere plaats, beschermd, zodat ze de fanfare goed kunnen zien. Barbara heeft animatie voorzien tussen de voorstellingen van de fanfares zoals volleybal met strandballen. Het publiek neemt deel zonder zich veel vragen te stellen.

 

 

L’ Amfifanfare neemt de strijd serieus. Ze doen een Haka zoals het  hoort volgens de  traditie van de rugby. L’ Amfifanfare heeft wel een klein voordeel: de bezetting is beperkt dus kunnen ze met zijn allen op het podium. Ze vragen aan het publiek om naar voren te schuiven, waar ook de muzikanten van La Brigade dansen.
La Brigade heeft het een pak moeilijker.
Het podium is te klein dus ze infiltreren in het publiek. Ze vliegen zowaar rond. Zo voelen ze zich op zijn best.

 

 

 

 

 

De twee fanfares zijn wat we kunnen noemen de nieuwe fanfares. In het artikel, zie link, is het heel goed uitgelegd. Alles wat hier geschreven staat past bij de twee fanfares.

http://www.cesep.be/index.php/73-publications/analyses/politiques-publiques/428-une-musique-douverture

La Brigade is gesticht in 2003 in Lille. La Brigade past heel goed bij deze beschrijving. Zie website http://www.labrigadedestubes.com/presentation/

L’ Amfifanfare heeft wel een kleiner repertoire en ook het aantal muzikanten is beperkter dan dat van la Brigade. Bij la Brigade is iedereen welkom en leeft de muziek. Maar pas op! Beide fanfares spelen op een hoog niveau:

http://www.labrigadedestubes.com/video-compil-2013/

http://www.amfifanfare.fr/medias/videos/

Doel van de avond is eigenlijk iedereen aan het bewegen te brengen. Met deze muziek is het moeilijk hieraan te weerstaan.

We vertrekken voor het eind van de strijd. Het plezier heeft gewonnen.

Tekst en foto’s: Eric Rottée

Eind redactie: Ivan Bernage

 

Het is donker, de auto  baant zich slingerend een weg naar boven. Links en rechts ontstaat een gordijn van licht dat de villa’s langs de weg wat een sprookjesachtige uitstraling geeft. Plotseling ontsluiert zich een geploegd veld aan de rechterkant. Een huis met veel licht trekt de aandacht. Een andere auto is ook juist gestopt. Wij gaan naar de ingang, de deur wordt geopend. We kijken uit op een slaperige vallei. Rechts is er een grote ruimte met veel licht. De piano, de gitaren en de zetels staan klaar. Vandaag is er een jazzconcert. Thuis.

Vroeger, in zijn studententijd, heeft Aart, gastheer en pianist, in cafés gespeeld. Het was een goede manier om geld te verdienen. Inderdaad, jazzliedjes zijn in ieders verbeelding gelinkt aan cafés vol rook met mensen die luid praten en veel drinken. Vanavond zitten gehoorzame toeschouwers in de woonkamer, er wordt niet gerookt.

 

“Hey Herbie, ben je alleen gekomen?” zingt Ella. “Nee” blaast hij uit, “ik zit bij Charlie”: zij bezielen de avond. De liedjeskeuze komt hoofdzakelijk uit het repertoire van Sabien; de zangeres. Black Coffee, Round Midnight, Time after Time.

Sabien heeft zang gestudeerd bij Martine Reyners, de bekende sopraan. Ze volgt ook les bij de jazzzangeres Fanny Beriaux. Aart volgt les bij Eve Beuvens. En de gitaristen? Een zoon van Aart, Niels de bassist, en een zoon van Sabien, Bert de gitarist. Samen hebben ze tot wel zeven keer geoefend. Aart en Sabien kennen elkaar van de muziekacademie van Wemmel. Ze oefenen regelmatig samen.

Huiskamerconcerten werden door Fameus in Antwerpen georganiseerd. Een aanrader voor velen. Iedereen kan ernaar toe gaan. ‘House concerts’ worden ook gegeven in Amerika en Engeland, als alternatief voor de sluitende kleine muziekcafés.  Vandaag is hier het eerste publieke concert met de vier muzikanten tezamen. Vrienden en familie zijn de toeschouwers. Zelfs vanuit Holland. Een aanrader. Het concert is een brug op weg naar excellentie.

Gedurende het concert verschijnen beelden van allerlei films waarin jazzmuziek een prominente rol speelt, Taxi Driver, Bird, Round Midnight. Ook van thrillers. De meeste van de liedjes gaan over relaties, gelukkig of triestig. Ach ja, de films van Woody Allen.

 

Er worden solo’s gespeeld met de improvisaties zoals dat erbij hoort. Wat opvalt is de kwaliteit van de prestatie. Hier een voorbeeld:

Bij de publieke concerten is altijd een bisnummer voorzien. Hier wordt het niet vergeten. Het is een serieuze voorstelling.

Na het concert wordt toch gedronken en gegeten. Maar nog steeds niet gerookt. We leven in 2016! Een voordeel van de thuisconcerten is dat na het concert spelers en toeschouwers gemakkelijk meningen en ervaringen kunnen uitwisselen, er is geen barrière.

 

En een volgend concert? Misschien wel. Misschien …, neen,  zeker!

De deur achter ons sluit, de schoenen “krassen” op de stenen, rechte horizontale lijnen strekken zich naar voren en plotseling een confrontatie met twee ogen die ons stoer aankijken. Een koe, een standbeeld. De weg gaat naar beneden, terug naar de stad, ja een thuisconcert geeft een  rustgevend gevoel.  

Foto’s en Tekst Eric Rottée

Eindredactie Ivan Bernage