EXPO breekbaar / fragile
in Galerie drie met Yuna Denis en Ronny Broeckx
tekst en fotografie Kathleen Ramboer
Met de werken van Ronny Broeckx en Yuna Denis presenteert Galerie Drie geen hapklare kunst. Beide kunstenaars evoceren een innerlijke wereld waarvan ik graag de sleutel krijg die me toelaat hun artistiek universum te verkennen. Hoewel… een vleugje mysterie mag en moet er altijd zijn. Verborgenheid stimuleert een beleving die verder reikt dan kijken en de kunstliefhebber laat dromen, voelen, genieten, reflecteren…
Op het eerste zicht hebben hun werken weinig gemeen, niets is minder waar, ze raken elkaar ongewild zachtjes, niet bruusk, heel bedachtzaam.
VERWANTSCHAP
DE PATINE VAN EEN VER VERLEDEN
Beide verwerken gebruikte voorwerpen die mooi zijn, omdat ze dragers zijn van leven, deel uit maken van hun ‘zijn’ en een welkome patine uitstralen van verloren tijden.
Bij Ronny Broeckx zijn dat gebruikte verpakkingen bij Yuna Denis katoenen of linnen lakens die ooit geborgenheid betekenden, oude metalen platen… stukken hout die ze hier en daar op haar pad vindt of krijgt van vrienden…
Ronny Broeckx ge- en verbruikt verpakkingen en vergeten materiaal, omwille van de schoonheid die hij vindt in vorm, textuur of omwille van het picturale. Het onvolmaakte, een beduimelde ondergrond, een vlek, een streep… dit alles kan de aanzet zijn tot een boeiend, nieuw avontuur, de start van een kunstwerk waar de spanning tussen oud en nieuw 100% benut is.
Ik citeer graag de kunstenaar Ronny Broeckx: ‘Vlekken inspireren me, en toeval is uiteraard belangrijk. Volgens mij is toeval ook een begrip dat verdwijnt vanaf het moment dat je het gebruikt. Dan is er geen toeval meer maar ga je er constructief mee om en geeft het op dat moment richting aan het ‘zijn’. Dat is volgens mij ‘de natuur’ van het zijn, het gebeuren.’
Ronny Broeckx
In het oeuvre van Yuna Denis speelt het verleden een belangrijke rol. Door artefacten en oud materiaal te gebruiken is ze in staat zich verbonden te voelen met haar familie en met vele generaties kunstenaars. Kunst maken buiten een emotioneel kader is voor haar niet aan de orde. Het toeval speelt bij haar een hoofdrol. Ook haar werk oogt picturaal sterk omwille van de onderliggende patine en het coloriet van de materie. Ze gebruikt vaak pigmenten wat haar kunst een zekere authenticiteit bezorgt. Mag ik haar een hedendaagse ‘oude’ meester noemen?
HET ANTIGIF VAN STILLE KUNSTENAARS
Zowel Ronny Broeckx als Yuna Denis zijn ‘stille’ ‘trage’ kunstenaars die met hun poëtische tactiele kunst een antigif toedienen voor onze chaotische, drukke wereld, een wereld die ons overstelpt met afschrikwekkende, schreeuwerige beelden, een wereld die we niet graag de onze noemen.
Het werk van Ronny Broeckx straalt rust uit, iets meditatiefs, maakt stilte tastbaar. Toch is de kunstenaar niet letterlijk een ‘trage’ kunstenaar. Om zijn energie te verdelen, schildert hij simultaan aan meerdere werken. Zo vermijdt hij het gevaar een schilderij ‘kapot’ te werken.
Het kleurenpalet van Yuna Denis bestaat hoofdzakelijk uit blauw en ijzig grijs. Blauw wordt geassocieerd met de lucht en de zee, die kalmte en sereniteit uitstralen, toch brengt kunst Yuna Denis niet altijd tot rust. Kunst maken is voor haar een vluchten en een strijd, een confrontatie met het verleden. Als een archeoloog zoekt Yuna Denis naar oude sporen op een oppervlak, naar een ziel om ermee aan de slag te gaan. Ze groeide op vlakbij de Atlantische Oceaan, die subliem is en tegelijkertijd wild. Volgens haar bezorgt het water van de oceaan innerlijke rust maar de tol betalen we met mensenlevens.
Yuna Denis
KUNST IS EEN NOODZAAK – HET ATELIER
my skin ain’t bulletproof
Aluminium powder on prepared cotton, oil painting, home made gesso
En ja ze hebben nog iets gemeen. Beide kunstenaars creëren kunst uit noodzaak; dwangmatig en gedreven. Hun persoonlijk leven en creativiteit hebben elkaar nodig, ze zijn stevig met elkaar verbonden.
Voor Yuna Denis is kunst maken een ontsnappingsroute naar het verleden, een manier om zich te beschermen tegen de toekomst, een schild tegen een harde realiteit. Haar atelier is een veilige haven, weg van alle leed. Maar ze is niet immuun voor het lijden in de wereld. Op Instagram lees ik naast een gevoelig werk ‘my skin ain’t bulletproof’.
Haar kunst is haar uitlaatklep voor emoties. Dit vertrouwde ze me toe: ‘Vaak vertoef ik in onstuimige wateren, dan is het fijn met de handen te werken, het andere deel van mijn ‘zijn’ op te zoeken tot de storm is gaan liggen’. Haar canvas vergelijkt ze met de huid die sporen draagt van wat eens is geweest. ‘It’s a genesis’. ‘De huid, is dat niet het grootste orgaan van het menselijk lichaam dat ons in staat stelt een complexe wereld genuanceerd te ervaren?’ dat fascineert haar. Ze zoekt een kader waar haar kunst gezien en gehoord kan worden en hoopt stilletjes dat die kunst van haar de tand des tijds doorstaat, en dat blijkt van wezenlijk belang voor haar.
Ronny Broeckx
Voor die noodzaak gaan we terug tot zijn kindertijd. Van kleins af aan was de drang er om te tekenen, dit moest en zou deel uitmaken van wat hij later wilde worden. Misschien is het moeilijk te vatten maar ook zijn kunst is de vertaler van een sfeer, een gemoed, emoties verwerkt in een subtiel, poëtisch kleurenpalet. Kleur verhaalt hoe hij de wereld beleeft: nu eens vrolijk en blij dan weer somber en triest. Misschien lijkt de kunst van Ronny Broeckx kinderlijk eenvoudig dat is het niet, het ontstaan proces is niet zo simpel en sterk gelaagd. Het maken kan vlot en snel verlopen maar ook moeizaam en traag, in fases. Na een jaar een laatste beslissende touch aanbrengen? dat kan bij Ronny Broeckx. Zijn kunst volgt het ritme van het leven, een natuurlijk proces.
Het werk van Ronny Broeckx straalt een zekere lichtheid uit. Het is alsof zijn cardboards en canvassen het licht weerkaatsen. Daarom stel ik me een atelier voor dat baadt in het licht. Niets is minder waar. Ronny Broeckx: ‘Mijn atelier is een vrij donkere ruimte. Hier wil ik dat het daglicht mijn werk zo weinig mogelijk beïnvloedt. Het gebrek aan contact met de buitenwereld laat me toe me enkel te focussen op mijn gedachten.’
Intensief creëren in de afgezonderde, introspectieve sfeer van een atelier hebben zowel Ronny Broeckx als Yuna Denis gemeen met vele andere kunstenaars.
WAAR DOEN ZE HET VOOR? VOOR AANDACHT, ENGAGEMENT EN TIJD VAN DE KIJKER?
Het werk van Ronny Broeckx is ongrijpbaar en toch ook herkenbaar, je ziet een lijn, een vlak, een streep, een vlek en nog een vlak… Het is kunst met een laagje mysterie. Wat beoogt de kunstenaar?
Ronny Broeckx merkt op dat de meeste toeschouwers zoeken naar herkenning, een herkenning die differentieert van persoon tot persoon. Hoe de kijker zijn werk interpreteert raakt hem minder. De intrinsieke motivatie, de passie waarmee het werk tot stand kwam, staat centraal. Graag laat hij de deur op een kier voor een verhaal, een invulling. Omdat een titel het interpreteren stuurt, draagt een werk vaak geen titel. Wat is er boeiender voor de beschouwer dan een eigen verhaal bij een kunstwerk verzinnen?
Het werk van Yuna Denis noem ik graag tijdloos. Ze verbeeldt emoties van alle tijden. Wil ze een emotionele reactie van het kunstpubliek? Tijdloosheid intrigeert en fascineert Yuna Denis al jarenlang . Ze vraagt zich af hoe ze aan het veeleisende ‘nu’ kan ontsnappen. Materialen en objecten zijn tegenwoordig weinig duurzaam. Maar als haar werk bij de toeschouwer een diepe gevoelige snaar raakt en een emotionele resonantie overblijft, dan is ze in haar opzet geslaagd want de essentie van haar werk overstijgt de tijd. De mogelijke impact op de kijker staat voor Yuna Denis niet ter discussie. Yuna Denis: ‘Als ik voldoende naar het werk heb geluisterd, zal het anderen raken. Anders is het misschien nog niet klaar om gezien te worden.’
TOT SLOT
Persoonlijk vind ik het oeuvre van Ronny Broeckx fantasierijk en levendig. Hij jongleert met kleuren en vormen. Wat onmiddellijk de aandacht trekt is het gebruik van een spuitbus. De aandachtige kunstliefhebber legt ongetwijfeld onmiddellijk de link naar de Straatcultuur. Ik waag me zijn werk een veredelde vorm van Street Art te noemen wat de kunstenaar onmiddellijk weerlegt. Wat hij maakt houdt het midden tussen het klassieke schilderen met borstels en de air brush. Hij gebruikt beide door elkaar, de laatste tijd verkiest hij de spuitbus als instrument voor de laatste laag. De verf van de spray die hij gebruikt is op basis van acryl, een compleet andere verf dan deze van de straatartiesten. Zijn verhaal leunt niet aan bij dat van de straatcultuur. En… vlekken en trash zorgen bewust voor een vrolijke noot in zijn werk, zonder dat zou het geen ‘Ronny Broeckx’ zijn.
Vooral de diversiteit aan materialen waarmee Yuna Denis werkt valt me op: stof, hout, doek, metaal, artefacten… Ze experimenteert erop los met pigmenten, pastel, verf, aluminium poeder… ze schraapt, schildert, veegt, schuurt tot ze het gewenste resultaat bereikt. Op deze manier bezorgt ze de kijker een zintuiglijke beleving. De kunstenares herdenkt materialen uit het verleden, ontdekt verborgen wijsheden en transformeert de objets trouvés naar kunst. Haar werk situeert zich vaak tussen sculptuur en schilderkunst. Doek spant ze niet op want daar houdt ze niet van, de pigmenten en metaalpoeder zweven over het oppervlak, een schilderachtig sculptuur kan geboren worden. Houten voorwerpen bezorgt ze diverse picturale laagjes en tovert ze om tot een tableau. In haar kunst schuilt de herinnering aan haar jeugd, haar moeder, haar vader, de zee… kortom ze creëert een brok pure geschilderde emotie.
breekbaar / fragile
is een expo die zich nestelt in mijn geheugen. Zo kan ik later, eens het beeldend werk veilig opgeborgen is en afgeschermd in het atelier, de verrassende indruk die de tentoonstelling op me maakte terug oppikken en rustig nagenieten.
Tekst en foto Kathleen Ramboer
INFO
Breekbaar/Fragile
Yuna Denis en Ronny Broeckx
03.04-26.04.2026
Galerie drie
Sint-Amelbergastraat 3A, Gent
Vrijdag en zaterdag van 9u tot 18u
Zondag van 9u tot 14u
opening
vrijdag 3 april tussen 19 en 22 uur
kunstpoort 