Auteur: kramboer

OPEN CALL Gentse Kunstwandeling

kramboer Geen categorie , ,

Gentse Kunstwandeling zoekt beeldende kunstenaars!

Goesting om uw werk te tonen op een locatie, eigen aan de Brugse Poort in Gent?
Alle kunstvormen kunnen een plekje krijgen. Schilders, beeldhouwers, installatiekunstenaars,…. voel jullie geroepen!
De jury selecteert met het oog, om verschillende sterke expo’s samen te stellen op diverse locaties.

Deelnemen?

Post uw werk met de hashtag #bede_vaart2026 op Instagram.
Heb je geen Instagram? Stuur ons dan een mailtje met maximum een halve pagina uitleg en een foto van uw werk, wie je bent als kunstenaar, je website naar beeldendevaart@gmail.com. 

Selectie

Een jury selecteert de werken die deel zullen uitmaken van de tentoonstelling ‘bedevaart’ op een 7-tal locaties in de Brugse Poort. Het parcours is toegankelijk voor het publiek van 14 tem 16 mei 2026.
Tegelijkertijd kan je ook genieten van het BOMfestival!
Begin april contacteren we de geselecteerde kunstenaars.

BEDEvaart vraagt aan de deelnemende kunstenaars om tijdens de expo een dagdeeltje aanwezig te zijn en een bijdrage van 10 euro. Deze wordt gebruikt om extra drukwerk en promo te voorzien tijdens het weekend.

Deelnemen

Deadline 31 maart 2026
Tentoonstellingsperiode
do, mei 14 – za, mei 16 2026, All day

Organisatie
Gallery Bavart & Atelier taktiek
https://bavart.be/

Het tweede leven van bavart gallery

kramboer Geen categorie , , ,

Waarom deelnemen aan BADAFF, kunst- en designbeurs?

tekst Kathleen Ramboer

Na een break van een veertien tal jaren neemt Wim Baes, kunstenaar, curator en nu wederom galeriehouder, de draad terug op. Met een deelname aan BADAFF, de kunst- en designbeurs in Het Arsenaal, een oude spoorwegsite te Gentbrugge, zet Wim Baes met zijn bavart gallery een eerste stap in de richting van de kunstwereld en zijn publiek. Naast zijn deelname aan de beurs, is het de droom van Wim om ver van alle glitter en glamour de kunstliefhebber in de huiselijke sfeer van bavart gallery te laten kennismaken met authentieke kunst van passioneel en origineel talent.
Het hoe en waarom werd duidelijk tijdens het kunstpoort-interview met Wim Baes. Ik was zo geboeid door zijn verhaal dat ik de tijd uit het oog verloor, een hongergevoel liet zelfs op zich wachten.

Kunstpoort Ik heb het raden naar de oorsprong en naam van bavart gallery. Kan je me die vertellen?
Wim Baes Toen ik hier kwam wonen (Brugse Poort Gent) startte ik een sociaal/cultureel project op onder de naam bavart vzw. Het was de bedoeling de buurt samen te brengen en op een laagdrempelige manier te laten kennis maken met elkaar en de kunst. De kunstenaar die hier tentoonstelde, haalde zijn kookkunsten boven, nodigde de buurt en vrienden uit om samen rond de tafel te zitten. Zo ontstond een fijne sfeer om te babbelen ‘bavarder’ met elkaar en over kunst. Poëzieavonden, concerten… alles kon. Dit project zette ik later opzij om mijn taak als papa op te nemen en tijd te maken voor de kunstenaar in mij. Voor de huidige galerie zocht ik een naam die niet zozeer het sociale maar het culturele aspect benadrukt. Na een brainstorming met vrienden en kennissen kwam de naam ‘Bazart’ naar boven. Ja, als puber droomde ik al van een galerie genaamd ‘Bazart’ met referenties naar art en bazar, een winkel van kunst. De band Bazar strooide roet in het eten. Toen ik de eerste maal Bazar op studio Brussel hoorde dacht ik: oeps daar gaat mijn naam in rook op. In werkelijkheid ben ik nog steeds dezelfde sociale persoon* gebleven met een passie voor kunst, dus dacht ik ‘waarom de naam bavart niet terug opnemen’? De naam verwijst naar Baes, ‘bavarder’ over kunst en art.
*Kunstpoort Wim Baes blijft sociaal actief. Hij ligt mee aan de basis van het kunstproject Bede_vaart, een beeldende biënnale in de buurt waar hij woont, de Brugse Poort te Gent, later meer hierover op kunstpoort.

Kunstpoort Er zijn enorm veel nieuwe galeries in het Gentse, diverse kunstplatformen steken de kop op. Waarom dan na een lange tijd opnieuw een galerie opstarten? Wat is je motivatie?
Wim Baes Enkele jaren terug waren de galeries schaars in Gent, dat is een feit. Nu boomt de interesse voor kunst. Tegenwoordig kopen ook jonge mensen kunst en wil de wereld van de kunst een graantje meepikken van die letterlijk en figuurlijk ‘jonge’ belangstelling voor kunst- en kunstbeleving. En toch galeries waar een kunstenaar in een comfortabele zetel zit, galeries die het verschil kunnen maken, die een publiek hebben dat koopt… zijn schaars in Gent. Ik ben eigenwijs en wil tonen wat ik apprecieer, wat ik goed vind. Ik start een nieuwe galerie die niet nieuw is, die me nauw aan het hart ligt, die ik enkele jaren runde. De verbouwing van de galerie duurt reeds 2 jaar en is ‘still going on’. BADAFF gaf me het beslissende duwtje dat nodig was. Een deadline komt me van pas. De beurs is voor mij een ideale start, een uitstekend vertrekpunt.

Kunstpoort Geloof je in het belang van beurzen? Wat is de meerwaarde? Is de kostprijs evenredig met de feedback?
Wim Baes Dat is een moeilijke. De beurs betekent de start van mijn nieuwe galerie. Na de beurs kan ik onmogelijk het bezoekersaantal vergelijken met het aantal belangstellenden vóór Badaff. Naar de beurs neem ik ook persoonlijk werk mee. Enkel respons als kunstenaar, op mijn canvassen, kan ik inschatten. Ik hoop op boeiende inspirerende contacten met het publiek en zeker ook met galeries.

Kunstpoort Is het de bedoeling werk te verkopen van de twee kunstenaars, Erika Cotteleer en Ines Raspoet, die je presenteert op de beurs?
Wim Baes Ongetwijfeld! Beide kunstenaars volg ik al een tijdje. Hun werk leunt sterk aan bij mijn beeldende kunst. Het werk van Erika is figuratief en heeft verwantschap met mijn recente portretten. Haar manier van schilderen refereert naar mijn meer ruwe manier om met de verf om te gaan. De kunst van Ines is bevreemdend abstract en sluit aan bij mijn abstract werk en deels figuratieve schilderijen. Mijn bedoeling is netwerken, mijn werk plus dat van Erika Cotteleer en Ines Raspoet promoten en verkopen.

van links naar rechts werk van Wim Baes – Erika Cotteleer – Ines Raspoet – foto copyright Wim Baes

Kunstpoort Wil je ook internationaal gaan?
Wim Baes Het idee zit in mijn achterhoofd om grotere beurzen aan te schrijven. Vorig jaar informeerde ik naar een beurs met internationale uitstraling: Art Brussels. Een 150tal galeries zijn er vertegenwoordigd en het bezoekers aantal is immens. Op grote beurzen toegelaten worden ligt voor mij moeilijk. Ze beoordelen je op de expo’s die je in het nabije verleden realiseerde. Mijn projecten liggen te ver achter me.

Kunstpoort De filosofie is tegenwoordig: kunst moet opbrengen. Mik je met bavart gallery vooral op de verkoop of hoeft de galerie niet direct te renderen?
Wim Baes Ik heb een bepaald budget en wil dat spenderen aan de kunst. Spenderen is vooral investeren, investeren in mijn persoonlijk oeuvre en in kunstenaars die volgens mij sterk werk leveren. Als ik kunst moet tonen enkel en alleen om die investering terug te winnen, dan stop ik ermee. De galerie vertaalt mijn passie voor de kunst. Ik wil werken tentoonstellen die mij passioneren en inspireren, die het dichtst bij mezelf aanleunen. Commercieel werk tonen omdat het goed in de markt ligt, neen dat is niet het beeld van mij als galerijhouder dat ik voor ogen heb, zo iemand wil en kan ik niet zijn.

Kunstpoort Mik je op solo- of groepstentoonstellingen?
Wim Baes We starten met groepstentoonstellingen. Voor individuele expo’s is de ruimte te groot. Beneden alleen al beschik ik over een 30 tal lopende meter muur, boven zijn er ook nog twee mooie grote ruimtes. De galerie kan ik zelfs uitbreiden naar nog meer toonmogelijkheid. In de zomer kan ik ook de orangerie erbij betrekken. Zowel beneden als bovenverdiepingen beschikken over een eigen specifieke sfeer, vragen een bepaald werk wat formaat, inhoud of gevoel betreft, ideaal voor groep expo’s. Perfect voor mij als een galeriehouder die graag samenstelt en begeesterd op zoek gaat naar combinaties om uiteindelijk een sterke verrassende expo in het leven te roepen.

bavart gallery – foto copyright Wim Baes

Kunstpoort Hoe ga je op zoek naar geschikte kunstenaars en werk?
Wim Baes Nu is er Instagram wat het gemakkelijk maakt om kunstenaars op te zoeken. Maar werk in werkelijkheid zien, voelen eventueel aanraken… blijft een must. Atelierbezoek is een conditio sine qua non.

Kunstpoort Ga je op de beurs de kijker rechtstreeks aanspreken of hoe ga je te werk om in contact te komen met de kunstliefhebber?
Wim Baes Eerst en vooral ga ik de toeschouwer laten weten dat ik klaar sta om alle mogelijke info te delen. Vroeger was ik zelfstandig en zo heb ik ervaring om met bezoekers om te gaan. Een soort inschattingsvermogen heb ik al doende verworven. Op de beurs laat ik me assisteren door een kunstprofessional met beurservaring. Als galeriehouder wil ik me distantiëren van mijn persoonlijk tentoongesteld werk. Het is de bedoeling dat ik contacten leg voor de kunstenaars Erika Cotteleer en Ines Raspoet, de ervaringsdeskundige plaatst meer mijn canvassen in de spotlights.

Kunstpoort De aandacht van de meeste galeries gaat naar jong aanstormend talent. Is er plaats voor oudere kunstenaars in bavart gallery? Kunstenaars die op latere leeftijd starten, een veertiger, vijftiger, vinden moeilijk onderdak in een galerie.
Wim Baes Er zijn kunstenaars die hun leven lang uit de boot vallen, niet doorbreken en toch ongelooflijk sterk werk produceren. Ik ben zeker bereid die kunstenaars, zelfs al zijn ze niet meer piepjong, een kans te geven. Persoonlijk ken ik een kunstenaar met dat profiel die ik wil promoten.

Kunstpoort De kunstwereld is bevolkt met een veelvoud aan goede kunstenaars. Misschien geeft Instagram me dat vals gevoel? De galeries vechten met ‘l’embarras du choix’. Een carrière als kunstenaar wordt er niet gemakkelijker op. Wat is jou mening?
Wim Baes Er is inderdaad meer visualiteit door Instagram, de social media. Maar zijn er wel zoveel kunstenaars die eruit springen? De toppers zijn al gesetteld en vertegenwoordigd door een vooraanstaande top galerie.

Kunstpoort Kunstenaar en galerist, vind je dat een geslaagde combinatie? En waarom?
Wim Baes Al vele jaren creëer ik kunst, voel kunst, vecht met materialen, composeer, schilder, overschilder, veeg, maak vlekken… Wanneer ik als galeriehouder werk aanprijs vind ik om die reden makkelijker de weg naar het juiste woord, kan ik de kijker medeplichtig maken in mijn zoektocht naar schoonheid. Bij een door mij georganiseerde expo wil ik kunnen roepen, schreeuwen: ‘man wauw wat een expo!’ Dat is het mooie aan het duo kunstenaar/galerist.
Een galeriehouder/niet kunstenaar ontleedt kunst meer op een analytische wijze. Persoonlijk wil ik mensen passioneren, meeslepen… Hoewel ik bekijk mezelf niet als galeriehouden. Met bavart gallery bied ik voornamelijk een toonplek waar een kunstenaar zonder financiële kopzorgen kan exposeren.

Kunstpoort Kunst wordt in toenemende mate verorberd via sociale media: contextloos, oppervlakkig en vluchtig. Hoe wil je het vluchtige omzeilen, het publiek bespelen om verder te kijken dan een rappe blik?
Wim Baes Zelf beschouw ik enkele minuten aandachtig een kunstwerk, daarna gaat mijn aandacht naar compositie, kleur, textuur… Eerst kijk ik als toeschouwer, dan met de blik van een galerist daarna met de instelling van een kunstenaar. Er bestaat geen truckje om de aandacht vast te houden. Je kan enkel hopen dat je als galeriehouder bij een bepaald werk de kijkers zodanig kan prikkelen dat ze blijven haperen en uiteindelijk verder stappen om ook de rest aandachtig te beschouwen. De toeschouwer spreek ik graag aan met feeling, als kunstenaar/galerist, bevlogen met passie en kennis. Ik breng een verhaal.

Kunstpoort Tot slot. Op welk een publiek mik je en met welke kunst?
Wim Baes  Ik mik vooral op publiek dat niet tevreden is met oppervlakkige, plat commerciële kunst. Voor mij komt schoonheid op de eerste plaats, niet wat je terloops mooi noemt, dat is niet het juiste woord maar kunst van een klassieke schoonheid. Welk werk straalt klassieke schoonheid uit? Werk waardoor je bewust of onbewust de aanwezigheid van een gouden snede voelt, waar de kleurenleer in doorschemert, met onbewuste reminiscenties aan wie weet oude meesters… Persoonlijk heb ik moeite met conceptueel werk. Kunst moet voor mij visueel mooi zijn, menselijk mooi, daarmee bedoel ik kunst gecreëerd door een mens, met zijn handen, met een persoonlijke visie, kunst als een onderdeel van een oeuvre. Ik opteer voor schilderkunst, tekenkunst, , grafiek ook wel fotografisch werk… Mijn aandacht gaat minder naar ruimtelijk werk. Kortom ik mik niet op gemakkelijke kunst, of toch wel maar op gemakkelijke kunst voor een publiek met voorkennis, voor een publiek dat werk kan plaatsen.

tekst Kathleen Ramboer
foto copyright Wim Baes

10 GRATIS toegangstickets BADAFF

bavart gallery geeft gratis toegangstickets BADAFF weg
aan tien kunstpoortlezers
ticket waarde € 14,00
De tien eerste die reageren hebben prijs!
Hoe reageren?
Stuur een berichtje naar Wim Baes
via Facebook https://www.facebook.com/wimbaes
of via instagram https://www.instagram.com/gallery_bavart/INFO

INFO

bavart gallery
Noordstraat 32
9000 Gent
www.instagram.com/gallery_bavart
https://www.bavart.be/
Wim Baes https://www.instagram.com/wim_baes_atelier/
Ines Raspoet https://www.instagram.com/raspoetines/
Erika Cotteleer https://www.instagram.com/erikacotteleer/

BADAFF
kunst- en designbeurs
19 tot 22 maart 2026
Het Arsenaal
Brusselsesteenweg 602
9050 Gent
donderdag 19 maart 16:00 – 23:00 (vernissage)
vrijdag 20 maart 16:00 – 22:00
zaterdag 21 maart 10:30 – 18:00
zondag 22 maart 10:30 – 18:00
https://badaff.be/        
https://www.instagram.com/gallery_bavart

open call

kramboer Geen categorie ,

Open call voor artistieke laatbloeiers met ambitie (deadline: 1/4/2026)

Rizoom expo in deWeverij

Rizoom is op de eerste plaats een groepstentoonstelling voor beeldende kunst van kunstenaars tussen 50 en 67 jaar die nog beroepshalve actief zijn maar terzelfder tijd uitermate gedreven zijn om als kunstenaar alsnog het verschil te maken. (zie de uitgebreide omschrijving in de tekst onderaan deze pagina)

Rizoom is tegelijk ook bedoeld als lerend netwerk, waarbij er gewerkt wordt aan het kunstenaarschap door uitwisseling met de andere kunstenaars en door eventuele inbreng van externe expertise. Hiervoor worden in gezamenlijk overleg enkele extra bijeenkomsten georganiseerd.

Praktisch

Expodagen Rizoom: zondagen 3 mei, 17 mei en 7 juni 2026,
telkens van 10 tot 18u.
Locatie: deWeverij, Dellaertsdreef 9, 9940 Evergem (Sleidinge) – www.deweverij.be

Welke kunstenaars komen in aanmerking?

  • Je bent gedreven en intensief met kunst bezig – je hebt de juiste mindset (goesting en ambitie)
  • je bevindt je als kunstenaar in de ontwikkelingsfase zoals in de tekst hieronder beschreven
  • Je woont in Vlaanderen of Brussel
  • Je bent tussen de 50 en 67 jaar (dit is enkel richtinggevend, een baken, en geen harde muur)
  • Je bent beroepshalve geen kunstenaar of lesgever in het kunstonderwijs. Dit houdt geen waardeoordeel in, maar is enkel om net die andere doelgroep een kans te geven (zie tekst hierna)

Voor de selectie wordt gekeken naar de ontwikkelingsfase van de kunstenaar (heeft de kunstenaar baat bij een tentoonstelling en deelname aan een lerend netwerk?), de maturiteit van het werk (is het klaar om getoond en gezien te worden?) en de compatibiliteit met de andere kunstenaars (is er een zinvolle interactie en synergie met de andere kunstenaars mogelijk?).

Kandidaatstelling is gratis. Kostprijs voor deelname aan het traject zelf is 250 euro. Dit is voor praktische en organisatorische kosten, waaronder communicatie-acties.

Hoe deelnemen?

Stuur vóór 1 april 2026 een mail met info over jezelf, je kunstenaarschap, een duidelijke motivatie waarom je wil deelnemen en foto’s van max. 5 representatieve werken naar expo@deweverij.be.

Bedoeling is om een 8 à 10 kunstenaars met elk een 3 à 5 werken te weerhouden voor de tentoonstelling. Bekendmaking van geselecteerde deelnemers: 8 april 2026. (Opbouw 26 april 2026.)

Vanwaar de naam Rizoom?

Een rizoom of wortelstok is een ondergronds horizontaal lopende stengel die op het einde weer naar boven groeit. Op die manier krijg je een netwerk aan ondergrondse vertakkingen van waaruit nieuwe planten kunnen schieten. De kracht zit hem dus in de schijnbaar onzichtbare verbondenheid.

Waarom Rizoom?

Rizoom is een project van deWeverij voor kunstenaars tussen 50 en 67 jaar die nog beroepshalve actief zijn of een overstap naar de kunst overwegen, en tegelijkertijd uitermate gedreven zijn om als kunstenaar alsnog het verschil te maken. Het omvat een groepsexpositie met gelijkgestemden, maar ook een lerend netwerk traject waarbij er gewerkt wordt aan het kunstenaarschap door uitwisseling met andere kunstenaars en inbreng van externe expertise.

Het project biedt ondersteuning aan mensen die zich op een bepaald moment zo sterk aangetrokken voelen tot de kunst dat ze overwegen er hun job voor op te geven. In de praktijk lukt dat misschien niet direct, de goesting blijft onderhuids kriebelen. Sommigen hebben vroeger academie gedaan, anderen wringen zich nu nog wekelijks in een avondlijke sessie, en nog anderen hebben er nooit een voet binnengezet, maar weten als geen ander zichzelf te verrijken met allerlei technieken en materialen. De professionele achtergrond en de huidige dagjob is heel divers, en zorgt niet noodzakelijk voor een negatieve impact. Alleen, de lokroep van de kunst is sterker.

Dat kan zich vertalen in hard werken in de kelder, op zolder of vanuit een comfortabel atelier. Inspanningen die misschien door buitenstaanders als ontspoorde hobby bestempeld worden of als uitvlucht om geen andere dingen te moeten doen. Maar als kunstenaar is er wellicht geen andere keuze. En ondanks dat menig kunstenaar heel lang in een eigen cocon dreigt te blijven hangen, is er op een bepaald moment de noodzaak om de confrontatie met de buitenwereld aan te gaan. Misschien eerst aarzelend en binnen de veilige omgeving van family, friends and fools. Maar de zin om de deuren verder open te zetten laat niet lang op zich wachten. 

Voor galeries zijn deze laatbloeiers met ambitie niet meteen aantrekkelijk. Hoeveel tijd rest er nog om er iets van te maken? Hoe flexibel zijn de kunstenaars om mee te gaan in een ontwikkelingstraject van vallen en opstaan, onderhevig aan de frivoliteiten van de kunstwereld? Welk referentiekader brengt de kunstenaar mee vanuit zijn professionele achtergrond en is dat verzoenbaar met de specifieke wetmatigheden van de kunstmarkt? Zelf alles in handen nemen zou een oplossing kunnen zijn, maar dat vergt dan weer tijd. Tijd die niet aan het artistieke werk zelf besteed kan worden. En misschien zijn daar dan ook weer net niet de passende competenties als ‘ondernemer in de kunstwereld’ voorhanden.

Er komt nu eenmaal heel wat bij kijken, gaande van het regelen van het sociaal statuut van professioneel kunstenaar, over het vormgeven van een portfolio om de boer op te gaan tot het uitbouwen van een netwerk van mensen die de kunstenaar vooruit kunnen helpen. Om nog te zwijgen van het uitstippelen van een ontwikkelingstraject waarbij voldoende kwalitatief werk gemaakt kan worden als basis om de titel van kunstenaar waardig te zijn. En dat alles mits bewaking van de ambitie en goesting om een en ander haalbaar en duurzaam te maken.

Door het Rizoom-traject wordt de kennis en kracht van deze kunstenaars met elkaar verbonden en krijgt hun kunst de zichtbaarheid die zij verdient in deWeverij.

(Marc Mestdagh, 17 januari 2026)

Smeltende stiltes

kramboer Geen categorie , , , , ,

Drie kunstenaars en vele ijsformaties

tekst en foto Kathleen Ramboer

deWeverij laat opnieuw van zich horen, dit maal met -Smeltende stiltes- een expo vol krachtige schilderijen van Brigitte De Vuyst, met een teder sculptuur van Mieke Smet en subtiele collages/assemblages van Marc Mestdagh.
Om 14u sta ik aan de deur van deWeverij. De opbouw is volop bezig, de toon is gezet en het resultaat laat zich raden. De sfeer van het hoge Noorden vult de daglicht vangende ruimte. Met een beetje verbeelding streelt een vleugje arctische lucht mijn wangen en sta ik langs de waterkant de magische fascinerende ijsschotsen gade te slaan. Het timmeren, nagels kloppen, draadjes spannen… kan even wachten. De kunstenaars maken graag wat tijd om met mij in dialoog te gaan.

Brigitte De Vuyst, Smeltende stiltes

Ik sta voor een immens canvas van Brigitte De Vuyst, bijna 4m breed. Het is een monumentaal schilderij, niet alleen het formaat maar ook het onderwerp, een drijvende ijsschots, imponeert. Het gebruik van een paletmes, de afwisselend driftige en gladde penseelstreken, de sporen van het vegen met de vingers, de donkerblauwe achtergrond en zachte ook harde blauwen verraden de passie waarmee dit doek het daglicht zag.

De vraag werpt zich op: wat was het prille begin van het project ‘Smeltende stiltes’?
Thuisgekomen na haar IJsland reis begint Brigitte, onder de indruk van zoveel schoonheid, zonder vooropgesteld plan onmiddellijk te tekenen in haar schetsboek. Ze wil de kleuren, structuren en vormen van die prachtige natuurlijke sculpturen aanvoelen tot haar vingers in staat zijn ze vlot tot leven te wekken. Een schetsboek biedt geen overzicht vandaar dat ze beslist op een groot schilderdoek (ook te zien op de expo) kleine werkjes te schilderen tot ze, eureka, de ultieme schets schildert. Die blijkt ideaal om op verder te werken, om haar IJsland verhaal aan de kijker te vertellen.
Ik vraag haar: ‘Kan een mooie foto ook eenzelfde magisch bijna mystiek gevoel oproepen, beroeren en ontroeren?’ Brigitte: ‘De ijsschots heb ik geïsoleerd, gecentreerd tegen een donkerblauwe achtergrond, een foto zou ik ongetwijfeld willen bewerken om hetzelfde effect te bereiken. Een schilderij is materie, één en al structuur, een foto vlak, bijgevolg voelt de kijker een fotografisch beeld automatisch anders aan.
Stilletjes hoop ik dat deze canvassen een wake up call vormen voor de mensheid. Ze confronteren de kunstliefhebber met de kwetsbaarheid en fragiliteit van de natuur, met onze onverantwoorde leefwijze, de noodzaak tot actie. Brigitte De Vuyst is zich zeker bewust van het in snel tempo verdwijnen van de ijsschotsen en de ijskap maar het is niet haar bedoeling een statement te maken, aandacht te vragen voor klimaatopwarming al dringt de gedachte aan de opwarming van de aarde zich wel op. Wat Brigitte De Vuyst nastreeft is het verbeelden van een persoonlijke intense ervaring, de verwondering, het stil worden, wat haar raakt. Die ervaring geeft ze graag door aan de kijker met als enige optie: ‘communiceren, raken en verbinden’.
Af en toe een werk op zij zettend om het later terug op te nemen, werkte Brigitte De Vuyst twee jaar lang aan de reeks. Schilderen vergt enorm veel concentratie, de kunstenaar kruipt in een schilderij, op een bepaald moment verslapt de aandacht en schuilt gevaar voor nonchalance dan is het volgens Brigitte De Vuyst tijd de borstel neer te leggen om later verder te werken. ‘Het valt me soms moeilijk de draad terug op te nemen. Met oliepastel teken ik dan de vorm op het canvas om terug op gang te komen.’ vertrouwt ze me toe. (kunstpoort: wie goed observeert, merkt zeker de sporen van oliepastel.)
Milieubewust is Brigitte De Vuyst ongetwijfeld. In de toekomst koopt de kunstenares geen nieuw materiaal en heeft ze de intentie oud academisch werk te recycleren, in toepasselijke woorden uitgedrukt, om andere horizonten op te zoeken. Zo is de cirkel rond, circulaire kunst is geen ijdel woord.

Mieke Smet, (im)maculata

De schilderijen van Brigitte De Vuyst spreken een beeldende, krachtige taal. (Im)maculata, het sculptuur van Mieke Smet fluistert zacht. Beide kunstenaars eren de natuur op een persoonlijke eigengereide manier. Voor deze tentoonstelling en locatie creëerde de kunstenares een object -(im)maculata-, bestaande uit een aantal sculpturen die samen één geheel vormen en het thema illustreren. Haar fragiele ijsschotsen, één en al poëzie, zachtjes wiegend in de ruimte, vervoeren me heel even naar het hoge Noorden, naar de natuur en de stilte.


De materie die de kunstenares gebruikt blijkt papier te zijn, papier in model gebracht door middel van geplooide randen. Wonderlijk dat je door bepaalde vouwtechnieken een blanco vel papier kunt omtoveren tot dergelijk fragiel sculptuur. Mieke werkt heel intuïtief en laat toeval een rol spelen. Ze houdt ervan werk in situ te maken zoals hier in deWeverij. Spelen met de ruimte maakt het voor haar extra boeiend. Hoe uniek is het beeld van de aan een zijden draadje zwevende sculpturen, bewegend op het ritme van schuivende ijsschotsen!
De titel van het werk (im)maculata spreekt voor zich. Mieke Smet verwijst naar een pure, onbevlekte witte ijsberg, vóór het tragisch smeltproces. De reusachtige ijsberg A23a heeft ze in gedachten, eens 3900 km², nu gefragmenteerd tot een 1000 tal km².
(Im)maculata is vervaardigd met een overschot aan papier, papier dat de kunstenares ook al gebruikte bij een project in Wallonië. De rol lag te verkommeren in de kelders van een museum. Circulaire kunst dat heeft bij Mieke Smet voorrang, een duurzaamheidsinsteek vindt ze, zoals Brigitte De Vuyst, prima.

Marc Mestdagh, Witboek

Wat is een ‘witboek’?
Een witboek verzamelt data, analyseert een probleem en zet lijnen uit voor acties aan de hand van objectieve data. Het Witboek ‘Smeltende stiltes’ van Marc Mestdagh verwijst naar de nefaste impact van de mens op de natuur. Het is een repliek op het werk van Brigitte en Mieke, een antwoord op hun lofzang over de ijsformaties van IJsland, schitterend in al hun pracht. Zijn ‘bijbel’ is gesloten, symbolisch voor de onmacht, het niet weten waarheen we gaan, welke acties te ondernemen.
Het weerwerk van Marc Mestdagh is driedelig, hij maakte drie reeksen die volgens mij het handelsmerk van de kunstenaar dragen namelijk: assemblages/collages, een tactiele materiaalkeuze, een zekere patine vertonend, vaak niet opdringerige kleuren… en een perfecte afwerking.


De eerste reeks symboliseert de feiten, de data, dossiers…
De tweede reeks vestigt de aandacht op framing, het kiezen van een denkraam om de boodschap te communiceren, hoe stellen we de feiten voor? Marc gebruikt het beeld van ijsblokjes met een gekleurde inhoud.
De derde reeks verbeeldt het thema expeditie: het tonen van de sporen van de mens, zijn ID, zijn paspoort. Hiermee verwijst hij naar een rode draad in zijn werk; het ID, het paspoort.

Misschien is zijn repliek, de drie reeksen, te mooi om echt een witboek te symboliseren? Het blijft kunst en kunst mag voor mij esthetisch zijn. Activisme is hier niet de bedoeling, mild ageren kan letterlijk en figuurlijk op een mooie manier.

‘Smeltende stiltes’ stemt tot nadenken, laat ons dromen van een leven middenin ongerepte natuur wetende dat onze wereld dat niet te bieden heeft. Kunst kan dat wel, met en door kunst kan je bij wijlen in alle eenvoud puur genieten van een mooie wereld zoals hier in deWeverij.
deWeverij – ruimte waar mensen en kunst met elkaar verweven raken
(quote te lezen op de site https://deweverij.be/)
Naast -mens en kunst-, zeker toepasselijk op deze expo plaats ik graag het woord ‘natuur’.

Tekst en foto Kathleen Ramboer 

INFO

Smeltende stiltes
Brigitte De Vuyst https://www.instagram.com/brigittedevuystart/
Mieke Smet https://www.instagram.com/studio_orimi/
Marc Mestdagh https://www.instagram.com/deweverij/

Zondag 1 februari en zondag 1 maart 2026
telkens van 10u tot 18u
gratis toegang – de kunstenaars zijn aanwezig

deWeverij
Dellaertsdreef 9
9940 Evergem (Sleidinge)
www.deweverij.be

De krasse stunt van TO KEEP GALLERY

kramboer Geen categorie , ,

tekst Kathleen Ramboer

TO KEEP GALLERY: stand 152 op de gerenommeerde kunstbeurs BRAFA ART FAIR – BRUSSELS EXPO!

Dries De Meutter, student KMO management,  en Nand Haegeman, een jonge kunstenaar/student, ontmoette  ik ongeveer een jaar geleden. Hun project TO KEEP GALLERY stond toen nog in de kinderschoenen. TO KEEP GALLERY wil jonge kunstenaars een duwtje in de rug geven door tentoonstellingen te organiseren in te koop gestelde panden, in samenwerking met een immokantoor.  

Wat gebeurde er sinds het prille begin?

Dries en Nand hebben zeker niet stil gezeten.
Hun vuurdoop was een samenwerking met het immokantoor  WAARDEVOL VASTGOED. In een nieuwbouw project te Machelen, drie woningen, cureerden ze een expo waar heel wat kandidaat kopers en kunstliefhebbers op af kwamen; een win/win situatie voor beide partijen.
Hun tweede project was een expo in een aantal nieuwbouw appartementen van de prachtige Residentie Van Simaey in Gavere, gehuisvest in een historische industriële site.
Vastgoed Huysewinkel stelde een huis te koop in de Forelstraat 89 te Gent. Als derde project vestigde TO KEEP GALLERY er een tijdelijke galerie.

De originele look, het management

Dries en Nand werken bewust aan hun imago. Fijne humor, subtiele ironie en een knipoog naar de kunstwereld zijn nooit veraf. Ze presenteren zich aan de kunstwereld als een jeugdige versie van Guilbert & George: ze zijn onberispelijk gekleed in twee gelijkende maatpakken met een stijlvol hemd plus das en aan de voeten perfect glanzende schoenen.

Volgens Nand is het een middel om te net-werken met de nadruk op NET. In maatpak transformeren ze naar een laagdrempelig aanspreekpunt. Dat stelde het duo vast op ART ANTWERP.  Ze bouwen bewust aan een unieke consistente branding . Nand zorgt voor het grafische deel, Dries voor het management.  TO KEEP GALLERY zoekt deskundige hulp door onder andere te rade te gaan bij GENTREPRENEUR, een organisatie voor student/ondernemers, onderzoekers en jongeren.
TO KEEP GALLERY startte spontaan vanuit een idee dat stilaan vorm kreeg en uiteindelijk een onderneming geworden is wat organisatorisch en administratief een pluspunt betekent.

Waarom doen ze het?

Nand aan het woord:  het commerciële is niet onze drijfveer. We willen de jonge kunstenaars het volgende bijbrengen: een toonaangevende galerie hoeft niet je betrachting te zijn, zoek eenvoudig weg een manier om met je werk naar buiten te komen, om de muren van je atelier te slopen. Vergeet alle romantiek van de eenzame schilder op een zolderkamer die bij toeval ontdekt wordt. De kunstscholen blijven hangen bij dit romantisch idee, voor hen primeert de zoektocht naar een eigen beeldtaal, naar authenticiteit. De leefbaarheid is bijkomstig. Wellicht is deze houding nog zo slecht niet, met vallen en opstaan het reilen en zeilen van de kunstwereld persoonlijk  ervaren kan de beste leerschool zijn. Persoonlijk leerde ik enorm veel door stage te lopen bij Galerie drie te Gent.

Hoe gaat TO KEEP GALLERY te werk?

Het beeldend werk van een kunstenaar kan schitterend zijn maar een klik met de kunstenaar is tevens hard nodig. Om die reden verkiest TO KEEP GALLERY met medestudenten te werken, de verstandhouding is meestal reeds aanwezig.
Als commissieloon vragen Dries en Nand een klein percentage. Nand: ‘Daar schrikken sommige kunstenaars van. Ze zijn in het ongewisse van wat een galerie kan en mag vragen als commissie’. TO KEEP GALLERY wil gewoon hun onderneming levend houden, de kunstenaars wat kunnen bieden, vandaar die vergoeding.
Dries en Nand organiseren de expo niet alleen maar samen met de kunstenaars. Nand: ‘Hoe meer zij zich engageren, hoe sterker de tentoonstelling wordt’.

TO KEEP GALLERY: stand 152 op de gerenommeerde kunstbeurs BRAFA ART FAIR – BRUSSELS EXPO!

Deelnemen aan kunstbeurzen leek voor hun bedrijfje niet haalbaar. Daarom neemt TO KEEP GALLERY één dag, 25 januari, op een ludieke wijze deel aan BRAFA ART FAIR. BRAFA is een prestigieuze kunstbeurs van exclusieve werken uit de oudheid tot de 21ste eeuw. Ze gaat door in Brussels Expo. Niet evident om een manier uit te dokteren om daar vertegenwoordigd te zijn. Een schaftwagen op de parking van Brussels expo is de oplossing. De schaftwagen doet dienst als exporuimte. De beurs telt 151 exposanten, Nand en Dries beschouwen hun schaftwagen als stand 152. Ze hebben geen kritiek op deze internationale beurs. Een protestactie is het niet. TO KEEP GALLERY wil enkel aandacht vragen voor jonge, startende kunstenaars, ze een kans geven hun werk zichtbaar te maken voor een kunstminnend publiek.
Zes kunstenaars tonen in Brussel elk één werk. TO KEEP GALLERY opteert uit praktische overwegingen voor schilderkunst.
25 januari om 11u gaat de deur van de schaftwagen open. Nand en Dries geven acte de présence in hun kenmerkende maatpak. Kunstenaars en sympathisanten, gehuld in een oranje overall met logo, zorgen voor wandelende reclame. Waarom een overall? Nand: ‘Om het weergeven van een werksfeer en de nadruk te leggen op OVERAL-L, op het feit dat we geen vaste locatie hebben voor onze expo’s, overal kunnen tentoonstellen’.

Kunstpoort duimt voor het slagen van deze actie.
Aan de bevoegde instanties, sleep aub de exposchaftwagen niet weg! Dries en Nand zijn jonge ondernemers met ontwapende initiatieven. Zichzelf niet te veel ‘au sérieux’ nemend maar toch hun project grondig aanpakkend verdienen zij een steuntje in de rug.

Zolang ze er plezier in hebben willen Dries en Nand hun project verder zetten. In naam van vele jonge kunstenaars hopen we dat hun maatpak niet te vlug in een muffe kast aan de kapstok hangt.

tekst Kathleen Ramboer

INFO

TO KEEP GALLERY

25 januari 11u
Keizerin Charlottelaan Brussels expo
parking Brussels expo
schaftwagen aan de rand van de beurs Brussels Art Fair
https://www.instagram.com/to_keep_gallery_/
https://www.instagram.com/dries_de_meutter/
https://www.instagram.com/drs_nandus/
https://www.brafa.art/nl/home

kunstenaars

Nand Haegeman https://www.instagram.com/nandhaegeman/
https://www.instagram.com/drs_nandus/
Alex Brassart https://www.instagram.com/alex.brassart/
Doina Mindrean https://www.instagram.com/mindreand/
Kaman Ackerman https://www.instagram.com/kaman_ackerman/
Emile Desweemer https://www.instagram.com/emiledesweemer/
London Gasparian https://www.instagram.com/london_gasparian/

Verstilde taal

kramboer Geen categorie , , ,

Na de ‘sprekende’ expo RE-ASSEMBLED kiest Tale Art Gallery, met curators Christine Adam en Tanja Leys, dit maal voor een ‘stille’ tentoonstelling VERSTILDE TAAL.

Curator Christine Adam omschrijft de expo als volgt:

De prachtige titel van deze tentoonstelling, Verstilde taal, heeft in deze context geen taalkundige betekenis maar verwijst naar de beeldtaal die de vier kunstenaars hanteren.
Het is een taal die oproept, die suggestief en meditatief is. In het zoeken naar de essentie, naar het tijdloze, naar verstilling, elimineren de kunstenaars het overtollige. Alles wordt rust en ingetogenheid terwijl de toeschouwer gestimuleerd wordt aandachtig te kijken en de intensiteit te voelen die het kunstwerk weerspiegelt.
Christine Adam

Kunstenaars

MARNIX HOYS
BERNARD SERCU
REBECCA DUFOORT
ANNE DE MAESSCHALCK

De figuren van MARNIX HOYS hebben geen armen of armen die te kort zijn, staan ​​op stevige benen met voeten die veel te klein zijn, hebben inkepingen of ‘misvormingen’ in hun intens zwarte huid en hebben vaak geen ogen of slechts rudimentaire aanduidingen van een gezicht. Ze dragen bellen, ‘rugzakken’ of andere toevoegingen. Letterlijke en symbolische betekenis gaan hand in hand.
Het leven van Marnix Hoys is doordrenkt van keramiek. Gedurende zijn carrière was hij de drijvende kracht achter het keramiekatelier van Sint-Lucas Gent, waar hij zelf in de jaren 60 studeerde. Als kunstenaar heeft hij ook bijgedragen aan de moderne geschiedenis van de sculpturale keramiek in onze regio.
Zijn passie voor de menselijke figuur en de relatie ervan met de natuur is een integraal onderdeel van zijn oeuvre. Een andere doorslaggevende factor is ongetwijfeld zijn intense interesse in de technische kant van het ambacht, waarvoor hij nog steeds regelmatig naar Japan reist om zijn vaardigheden te verfijnen. Hij put ook inspiratie uit de Japanse cultuur voor de vele symbolen die zijn werk zo uniek maken.
tekst Gustaaf Vander Biest
website Tale Art Gallery https://taleartgallery.be/

Het werk van BERNARD SERCU is grotendeels verbonden met zijn onderzoek naar het materiaal van het medium dat hij gebruikt – hout, papier of canvas – en naar het ritme van inkepingen en markeringen. Op deze manier drukt hij perfect de diepe oorsprong van de iconoclastische vernietiging uit en gebruikt hij deze om een ​​nieuw beeld te creëren. In zijn visuele wereld roept vernietiging een daad van wederopbouw op.

De vervorming van het oppervlak van het medium is een permanent kenmerk van zijn oeuvre en de essentiële weg naar vernieuwing. De symboliek – cirkel, vierkant, lijn – is niet alleen een fundamentele ingreep, maar ook een uitdrukking. Het is ingebed in een overwegend geometrisch abstracte structuur waarin herhaling een opmerkelijke rol speelt en een duidelijke, herhalende inkeping een ritme impliceert dat een fundamenteel idee weerspiegelt.
tekst website Tale Art Gallery https://www.instagram.com/taleartgallery.be/

REBECCA DUFOORT werkt binnen een abstract-minimalistische, constructivistische beeldtaal, waarin schilderkunst een onderzoek wordt naar vorm, lijn, kleur en ritme.
Fragmenten van landschap en architectuur worden vertaald naar heldere structuren van vlakken en banden, waarin ritme, balans en stilte centraal staan. Olieverf wordt gecombineerd met matte acryl, waardoor subtiele variaties in glans het oppervlak laten reageren op licht en diepte creëren binnen aangrenzende of overlappende kleuren. Het gebruik van diverse dragers geeft bepaalde werken een sculpturale kwaliteit, waardoor hun relatie met de ruimte wordt versterkt en ze uitnodigen tot langzaam, aandachtig kijken.
In mijn werk zoek ik steeds naar de spanning tussen orde en intuïtie. Terwijl de constructieve logica van lijnen en vlakken een zekere strengheid oproept, brengen kleine verschuivingen, onregelmatigheden en nuances in toets en glans een menselijke maat aan. Zo ontstaat een stille kracht, een verstilde intensiteit die de blik vertraagt en ruimte laat voor reflectie. Mijn werk nodigt uit tot aandachtig kijken, tot het ervaren van evenwicht, adem en stilte — een zeldzaam tegengewicht voor de snelheid van onze tijd.
info Instagram account https://www.instagram.com/taleartgallery.be/

ANNE DE MAESSCHALCK Een “leesbaar” landschap werd de voorbije jaren extreem vereenvoudigd. Wat overbleef was de impressie ervan: stilte en rust. Nu vertrek ik vanuit vormen die naar verhouding toe zo evenwichtig mogelijk zijn en vaak vanuit een gelaagdheid tevoorschijn komen. Ze hebben op zich geen betekenis, bestaan soms op zichzelf of worden onlogisch verbonden. Ze willen een persoonlijke invulling mogelijk maken maar het belangrijkste is dat ze een moment van rust en stilte veroorzaken en aanbieden. De materiaalkeuze moet hiervan ten dienste staan.
info Instagram account https://www.instagram.com/taleartgallery.be/

INFO

Expo “VERSTILDE TAAL”
25 JANUARI > 22 FEBRUARI 2026

Open
vr-za 14>18u
zo 11>17u

MARNIX HOYS https://www.instagram.com/marnixhoys/
BERNARD SERCU https://www.instagram.com/bernardsercu/
REBECCA DUFOORT https://www.instagram.com/rebeccadufoort/
ANNE DE MAESSCHALCK https://www.instagram.com/annedemaesschalck/

▪ VERNISSAGE & RECEPTIE
zondag 25/01 van 11u > 18u
Introductie kunstenaars om 15u door CHRISTINE ADAM, kunsthistorica

▪ APEROCONCERT
zondag 08/02 11u >12u
Yohrind Naidu
solorecital  
van Dowland’s polyfone weefsels tot Merz’s rhapsodies over 5 eeuwen (klassieke gitaar)

▪ FINISSAGE
zondag 22/02 11u > 18u
de kunstenaars zijn aanwezig vanaf 14u

▪ LOCATIE
TaLe Art Gallery – Vlierzeledorp 12A – 9520 Vlierzele
+32 476504952
info@taleartgallery.be

Tussen de lijnen

kramboer Geen categorie , , , ,

een symbiose tussen ambacht en kunst

tekst Kathleen Ramboer

Galerie drie bewijst dat een kleine, wat de ruimte betreft, galerie groot en ook groots kan zijn. De galerie imponeert door het jaarlijks organiseren van een groot aantal kwalitatieve expo’s. Vele kunstenaars, al of niet gevestigde waarden, passeerden er de voorbije twee jaar de revue. Bovendien stellen de galeriehouders Wendy en Guy vaak ongewone technieken in de kijker. Ze durven het aan in de galerie ambachtelijke technieken als kunst te presenteren. Waar ligt ‘de lijn’ tussen ambacht en kunst? Creativiteit kent geen grenzen. Terecht stelt een kunstliefhebber zich de vraag: ‘Waar ligt de grens tussen ambacht, folklore en kunst? Waar ligt de grens tussen een werk van Joseph Beuys, een kaarsgieterij en elektrische nepkaarsen vóór een heiligenbeeld?’ vraag gelezen in OKV 1982 nr. 2
Je kan de vraag ook omdraaien: Kan kunst beschouwd worden als ambacht? Misschien vind je hierop een antwoord door de expo TUSSEN DE LIJNEN te bezoeken.

De tentoonstelling TUSSEN DE LIJNEN brengt drie kunstenaars samen die werken met ambachtelijke technieken waarin licht, beweging en/of materie een belangrijke rol spelen. ‘Lijnen’ zijn de rode draad in de tentoonstelling. Sarah De Grauwe vertrekt van drijvende lijnen, Alexis Remacle gebruikt 3D prints met kenmerkende laaglijnen en Niels Dene voorziet zijn messen van schitterende patronen.

Sarah De Grauwe

Bij de literatuur- en/of geschiedenis liefhebber zal de naam Sarah De Grauwe zeker een belletje doen rinkelen. ‘De amazone van de Franse Revolutie’ en ‘Gaasbeekse vertellingen’ maakten indruk op haar lezerspubliek. Haar zalig klinkende woorden ruimen nu plaats voor inkt, drijvende lijnen vervangen tekstregels. Voor haar kunst hanteert ze de suminagashi-techniek, wat letterlijk ‘drijvende inkt’ betekent. Mij lijkt het een magische Japanse marmer techniek.

Ik laat Sarah de Grauwe zelf aan het woord: Het is een oude techniek die oorspronkelijk werd beoefend door monniken in kloosters. Zij beschouwden het niet alleen als een beeldende praktijk, maar ook als een vorm van orakelkunst. In de rimpels van de inkt op het water zouden boodschappen van de kami, natuurgeesten, zichtbaar worden. Suminagashi is een meditatieve kunstvorm. Het proces vraagt aandacht en vertraging, en laat slechts beperkte controle toe. De afdrukken die hier te zien zijn, zijn mono prints: elke afdruk registreert één moment en is niet reproduceerbaar. Wat ontstaat, is het resultaat van een specifieke combinatie van water, inkt, beweging en tijd.
Ik werk met handgeschept Kitakata- en Kozopapier, maar ook met oude boekomslagen en verweerd papier. Dat materiaalgebruik benadrukt de ambachtelijkheid van het proces en voegt een bestaande geschiedenis toe aan het werk. Ook de inkt wordt zelf aangemaakt, met een traditionele suzuri – een inktsteen – en een inktstaaf van lampenroet.

© Sarah De Grauwe
© Sarah De Grauwe

In inktwater
drijft stilte zonder vorm –
een ademtocht.
Hand beweegt, tijd kringt uiteen,
het moment kiest zijn patroon.
Sarah De Grauwe

Alexis Remacle

Alexis Remacle werkt met de lithofaan-techniek: een methode om een foto om te zetten in een 3D-reliëf. Het reliëf is enkel zichtbaar wanneer het licht er doorheen schijnt en is afhankelijk van de intensiteit van het licht dat erop valt. De lichte gedeelten zijn erg dun, waardoor er meer licht doorheen kan, terwijl de dikkere delen donkerder lijken.
Alexis Remacle brengt een 19de -eeuwse techniek terug tot leven door het gebruik van een 3D printer en speciale software. Zijn werk beweegt zich op de grens tussen beeld en licht, tussen aanwezigheid en verdwijnen. Het is tegelijk magisch en poëtisch.
De kunstenaar weet ons ook te verrassen met sculpturen in brons. Ook hier vertrekt hij van een 3D-print, de gebruikelijke was maakt plaats voor materialen waarmee een 3D print vervaardigd wordt. Ongetwijfeld is Alexis Remacle niet alleen kunstenaar maar ook een vak- en ambachtsman. 3D printen en brons gieten doet hij eigenhandig.

© Sarah De Grauwe

Niels Dene

Ook Niels Dene is ongetwijfeld een vakman puur sang. Hij bezit niet alleen ervaring met metaalbewerking en mechanica maar bovendien heeft hij één grote passie: het smeden van messen.
Hij specialiseerde zich in damasttechnieken. Ongetwijfeld denk je bij het horen van ‘damast’ aan een bepaald soort textiel. Het smeden van damaststaal loopt parallel met het weven van damast wat werkwijze en resultaat betreft. In beide gevallen ontstaan complexe visueel aantrekkelijke en gelaagde patronen door het combineren van verschillende materialen en/of lagen. In Galerie drie presenteert Niels Dene zijn ‘kunstige’ messen.

© Sarah De Grauwe

We hopen dat deze drie kunstenaars de bezoekers weten warm te maken voor deze oude technieken zodat dit ‘erfgoed’ niet in een vergeetput terecht komt. Deze kunstenaars verzoenen oud met nieuw, geven een hedendaagse twist aan oude technieken. Ze zetten lijnen uit voor meer diversiteit in het hedendaags en hopelijk ook toekomstig kunst landschap.

tekst Kathleen Ramboer

INFO

Tussen de lijnen
Groepstentoonstelling met werk van Sarah De Grauwe, Alexis Remacle en Niels Dene
16.01 tot 01.02.2026
Vernissage: Vrijdag 16 januari om 19u
Vrijdag, zaterdag van 9u tot 18u
Zondag van 9u tot 14u
Sint-Amelbergastraat 3A, Gent

https://www.instagram.com/galeriedrie/
https://www.instagram.com/sarah_de_grauwe/
https://www.instagram.com/alexis.remacle.3/
https://www.facebook.com/niels.dene/

Magritte. La ligne de vie

kramboer Geen categorie ,

Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen

een review door gastreporter Max Van Hemel

tekst en foto Max Van Hemel

In 1938 geeft René Magritte een lezing in het KMSKA over zijn visie op de werkelijkheid. Hij bespreekt er de oorsprong en ontwikkeling van zijn kunst, en de geschiedenis van de surrealistische beweging in België. Onder de titel ‘La ligne de vie’ was deze lezing de belangrijkste die Magritte ooit over zijn werk heeft gehouden.

Aldus wordt de expo geïntroduceerd op de website van het KMSKA. 
https://kmska.be/nl
Als Magritte-fan kon ik deze expo niet links laten liggen en ging er zo snel mogelijk naartoe.

Om al maar meteen een open deur in te trappen: laat u niet (mis)leiden door de AI-versie van Magritte om deze expo zeker te gaan bekijken. Het experiment is zo surrealistisch als Magritte zelve. De audio-commentaren zijn doorheen de expo te horen via luidsprekers in de wanden. Dat is wat spijtig want van de expo is een app-guide met audiogeluid alwaar de tekst op de wand wordt voorgelezen…maar niet door Magritte. De app-gids  – downloaden – toont ook alle werken van de expo met een woordje geschreven uitleg.

Een expo bezoek je echter omdat je meer wil ervaren, ‘the Magritte-experience’, dan op een klein schermpje. Een werk in het echt zien blijft toch nog altijd anders… De expo loopt door de hele carrière van Magritte. De eerste jaren onder invloed van toen actuele en opkomende kunststromen, de zoektocht naar een eigen identiteit, de frustraties, de moeilijke jaren tot – laat ons niet bescheiden zijn – de keizer van het surrealisme te worden.

Natuurlijk wordt, zoals in de reeks
https://nl.wikipedia.org/wiki/This_is_not_a_murder_mystery
met een knipoog verwezen naar de andere grote surrealisten al blijft de focus wel op Magritte.

Wat mij snel opviel (en waardoor ik begon heen-en-weer door de expo te lopen) was dat Magritte al heel vroeg zijn bekende figuren ontwikkelde: de hoed, de pijp, de boom, het spelen met woorden. Verder zijn er geen grote verrassingen te vinden op de expo. Wie echter – net als ik – helemaal into Magritte is, is dit een zeer interessante expo omwille van de vele werken die momenteel in privébezit zijn en dus anders niet tot nooit te zien zijn.

De AI-Magritte komt op het einde van expo helemaal uit de kast. Daar krijg je een behoorlijk lange powerpoint te zien waar M-AI-gritte vertelt over zijn werken en hoe deze tot stand zijn gekomen of hoe je ze (ook) zou kunnen lezen/bekijken. De lezing is voor de nerdies zeer interessant. Voor wie Magritte naast Rubens, Van Eyck, Bruegel, Van Dyck,… op het schaf zet, zal deze video allicht een leuke gimmick zijn maar hou je ’t allicht niet de hele lezing vol. De AI is en blijft (herhaling) een goede poging om de stem van Magritte tot leven te brengen. Toch mis ik die typische “r” en de rookstiltes in de lezing.

Mijn conclusie: een interessante expo die het overzicht geeft van de kunstcarrière van Magritte. Ben je niet helemaal “diep” into Magritte, ga dan naar het Magritte Museum in Brussel. 
https://musee-magritte-museum.be/nl
Het overzicht daar is vollediger en de audiogids is beter. Maar wacht best nog even tot na de KMSKA-expo zodat de werken terug op hun plek hangen. Wie wél into Magritte is en een “anthology” van de grootmeester wil zien mag deze expo zeker niet missen.

De expo is gratis te bezoeken met de Museumpas. Je moet wel een uurslot reserveren (ook met de pas). Kan je op werkdagen gaan, het zal er allicht wel rustiger zijn dan in ’t weekend. Nog tot 22 februari 2026. In de museumshop zijn allerhande prullen te koop maar ook een boek met het totaaloverzicht van deze expo.

Tekst en foto Max Van Hemel
https://maxvanhemel.wordpress.com/

INFO

Magritte. La ligne de vie
KMSKA
Leopold de Waelplaats
2000 Antwerpen.
15 november 2025 tot 22 februari 2026
https://kmska.be/nl
tickets
https://tickets.kmska.be/nl/magritte/tickets

My Grandfather’s House

kramboer Geen categorie , ,

Een nostalgische foto-expo in Het Objectief

tekst Kathleen Ramboer

Vind je het zalig om rond te dwalen op een kerstmarkt, hou je van de eindejaarssfeer in het centrum van Gent en aan de rand? En heb je bovendien interesse voor fotografie? Dan heb ik een tip voor dit totaalpakket. Van 4 tot 27 december 2025 kan je naast alle drukte in Het Objectief genieten van een artist pop-up expo ‘My Grandfather’s House’, een realisatie van ‘Dekimpe_Maes’. Marieke Selhorst, bezieler van Het Objectief weet telkens opnieuw te charmeren met ongewone expo’s, expo’s met een verhaal, met foto’s die getuigen van een ongewone visie, gefotografeerd door gepassioneerde fotografen, jonge en iets oudere, kortom, ze brengt een diversiteit waar we van houden.

Het bezoek aan de expo

Misschien is het van mij geen goed idee deze review te schrijven, te vertellen over het hoe en waarom van “My Grandfather’s House”? Een goede raad: bekijk eerst enkele foto’s en sla de tekstbordjes met context over. Bestudeer die later. Zo kan je zonder voorkennis ongeremd raden en gissen wat je ziet en heerlijk verwonderd zijn. Laat de inhoud van de foto’s een tijdje sudderen op een laag pitje en geniet van intieme taferelen, feeëriek in beeld gebracht door Robbe Maes. De foto’s zijn bevreemdend, mysterieus en een tikje surrealistisch. Ongetwijfeld intrigeren ze. In deze expo ben je kijker en tevens wandelaar, stappend van het ene filmdecor naar het andere, dromend van een verleden waarin jezelf de hoofdrol speelt.

De maquettebouwer

Reynout Dekimpe reconstrueerde in een maquette het oervlaamse huis van zijn grootvader, een inventieve knutselaar/hobbyist. De maquette verbeeldt een huis met vele bijgebouwen waar de geest van zijn grootvader stilletjes schuilt in ieder hoekje, waar het kruisbeeld de keuken domineert, de tuinkabouter je vriendelijk toelacht en de maria grot devoot staat te wezen. Instinctief dwalen mijn gedachten af naar het poppenhuisje dat mijn broers voor me knutselden en de sint bracht. Maar deze maquette is geen speelobject, ze leeft en is een vat vol universele herinneringen. Het is een hommage aan alle doe-het-zelvers van weleer.

De fotograaf

De maquette is filmisch gefotografeerd door Robbe Maes. Met aangepaste verlichting en stemmige stralende kleuren vervoert Robbe Maes de kijker naar een andere wereld waar de herinnering aan het kind in je naar boven komt. Het kleine formaat van de meeste foto’s past wonderwel bij het onderwerp, de kader tovert de foto om tot een miniatuurwereld met diepte.

Reynout Dekimpe en Robbe Maes vormen een magisch duo, een duo dat een nostalgisch verleden weet op te roepen, te verbeelden en vast te leggen. Als publiek kan je, kijkend naar de toekomst, het verleden opnieuw beleven. De bijzondere fotografische blik van Robbe Maes brengt ons de blues, veroorzaakt weemoed en nostalgie, maar haalt ook in ons naar boven, de acteur die zachtjes droomt van een volgende hoofdrol.

links Robbe Maes, rechts Reynout Dekimpe – fotografie Robbe Maes

Buiten wacht een eindejaarssfeer, ben je klaar om met de smartphone of iPhone tastbare herinneringen te schieten? Fotograferen kan maar hoeft niet altijd een doel te hebben maar brengt uiteindelijk altijd een verhaal.

Tekst Kathleen Ramboer
Foto Kathleen Ramboer en Robbe Maes

INFO

fotografie Robbe Maes

Het Objectief
Blekerijstraat 75, Gent,

4 dec tot 27 december 2025

Di & Woe → 09:00 – 13:00
Do & Vrij → 14:00 – 19:00
Za → 13:00 – 17:00

https://www.instagram.com/dekimpe_maes/

https://www.instagram.com/reynoutdekimpe/

https://www.instagram.com/robbe.maes/

https://www.instagram.com/hetobjectief/

www.dekimpe-maes.com

https://www.hetobjectief.com/

RE-ASSEMBLED

kramboer Geen categorie , , , , , ,

Tekst en foto Kathleen Ramboer

Een groepsexpo naar aanleiding van drie jaar Tale Art Gallery

Tanja Leys, bezieler van Tale Art Gallery, zei in 2022 haar loopbaan als ingenieur in de farmawereld vaarwel om haar passie voor kunst te volgen. Ze opende een kunstgalerie in het kleine dorp Vlierzele, wat een sprong in het ongewisse betekende. Nu drie jaar later organiseert Tanja Leys een expo met 11 kunstenaars van het eerste uur, kunstenaars die deelnamen aan haar eerste tentoonstellingen. Heel nieuwsgierig aanvaard ik de uitnodiging tot een preview.

Eenmaal de deur geopend, valt mijn blik op een explosief kleurrijk werk van Manon De Craene, geflankeerd door een sculptuur van Hilde Van de Walle. Beide houden de belofte in van een kleurrijke, feestelijke expo. De inkomhal en de opvallende benedenruimte, geschilderd in een gewaagd diepblauw gelijkend op Yves Kleins ‘International Klein Bleu’, verwelkomen me met werk van Anne Vanoutryve, Manon De Craene, Hilde Van de Walle, Inge Dompas, Hervé Martijn, Chris Vanderschaeghe. We zijn benieuwd naar wat Tale Art Gallery nog te bieden heeft en nemen de trap naar boven om het werk van nog meer kunstenaars te ontdekken: Johan Clarysse, Kathleen Ramboer, Inge Dompas, Stephanie Gildemyn en Philippe Badert. Daar knoop ik een gesprek aan met Tanja Leys over de voorbije drie jaar en de nieuwe expo RE-ASSEMBLED.

Het gesprek

Kunstpoort Je galerie bestaat drie jaar. Is je kijk op de kunstwereld gedurende deze drie jaren veranderd? Dacht je een andere wereld aan te treffen?
Tanja Leys Aanvankelijk focuste ik me vooral op gevestigde waarden, kunstenaars die reeds hun sporen verdiend hebben in de wereld van de kunst. Ik werkte ook af en toe samen met andere galeries. Nu ga ik liever zelf op ontdekking, op zoek naar originele, unieke talenten waarmee ik mijn publiek kan verrassen. Jong talent heeft nood aan aanmoediging, moet en mag een kans krijgen. Om die reden bezoek ik regelmatig het atelier van jonge, pas afgestudeerde kunstenaars. Zij krijgen soms moeilijk de kans tentoon te stellen in een galerie.
Op de sociale media presenteert kunst zich in een stroom van afbeeldingen. Deze nieuwe platformen zijn voor mij een unieke mogelijkheid om intrigerende kunstenaars te ontdekken.

Kunstpoort Heb je kunstvormen, kunstenaars, kunstwerken, stijlen… leren appreciëren waar je vroeger minder voor openstond?
Tanja Leys Ik sta nu meer open voor abstracte kunst, vooral poëtisch abstract, en conceptuele kunst, kunst buiten een traditionele context. Christine Adam introduceerde me bij een aantal kunstenaars die kiezen voor eenvoud, minimale uitgepuurde kunst, voor een eerlijke abstractie. In de galerie kon het afgelopen jaar de kunstliefhebber abstracte kunst beschouwen.

Kunstpoort De expo RE-ASSEMBLED toont vooral figuratieve kunst. Is dit een bewuste keuze?
Tanja Leys Ik vind het belangrijk diverse stijlen te brengen. Een coup de coeur kan mij overkomen bij zowel figuratieve als bij abstracte kunst. Graag wil ik beide vertegenwoordigen.

Kunstpoort Het is ongelooflijk welke boeiende kunstenaars je bracht, kijk je tevreden terug op de voorbije drie jaar?
Tanja Leys Absoluut, ik betreur mijn beslissing een galerie te starten zeker niet! Trots ben ik op de 16 expo’s die de revue passeerden, fier op de kunstenaars die ik kon presenteren aan een geïnteresseerd kunstpubliek. Dankbaar kijk ik terug op het vertrouwen dat ik van de kunstenaars kreeg, nodig om knappe, originele tentoonstellingen op te bouwen. Ze lieten me binnen in hun passionele wereld met vele verhalen over inspiratie, technieken, verleden en toekomst.

Kunstpoort Een curator werkt soms mee aan een tentoonstelling, heb je dan het laatste woord? Aanvaard je zijn keuze onvoorwaardelijk?
Tanja Leys Ik verkoos 5X met een curator samen te werken. We zochten samen een thema, ook de selectie gebeurde in samenspraak. Het is gewoon fijn met zijn tweetjes een expo te realiseren, visies te delen, feedback te ontvangen. Samenwerken met een curator helpt mij nog beter de taal van de kunst te begrijpen, dat is voor mij een boeiend leerproces.
Bij de meeste expo’s nodig ik een spreker uit voor de introductie en het schrijven van een korte tekst over de expo. Dit kan zowel een curator, kunstcriticus of kunstminnend persoon zijn.

Kunstpoort Voor de tentoonstelling RE-ASSEMBLED ben je zelf curator. Het zijn niet alleen 11 kunstenaars die je nauw aan het hart liggen maar ook kunstenaars die sterk uiteen liggen wat stijl en techniek betreft. Een moeilijke opgave?
Tanja Leys Ongetwijfeld, de opstelling bleek een uitdaging. Het resultaat mag er zijn. De expo weet te verrassen. Verwondering, bevreemding, verrassing… schuilt om elke hoek.
RE-ASSEMBLED is dan ook bewust gekozen. De expo is een dynamische tentoonstelling, een ontmoeting tussen diverse kunstenaars die me gesteund hebben, een assemblage van stijlen en kunstvormen. RE-ASSEMBLED is een expo van gelijkgestemden die niet alleen goede kunst creëren maar ook kunstenaars zijn met een warm hart.

De preview

Wat valt me op bij een eerste kijk op de expo?
Ontelbare indrukken komen op me af. RE-ASSEMBLED brengt vooral tijdloze kunst.
Is de expo een staalkaart van wat er in de kunstwereld te zien en te beleven is? Enigszins wel. Ik ontdek een magische combinatie van stijlen en kunstenaars. Deze mix wil ik laten bezinken om later, bij een tweede bezoek, de draad terug op te nemen.
Bij de ene kunstenaar staat de mens centraal, bij de andere de natuur. En ergens ontstaat er een match made in heaven, toepasselijk bij het koningsblauw van de ruimte bij het binnenkomen.


De kunstenaars

Hervé Martijn

Zijn schilderijen ogen esthetisch, verhullend en onthullend. Ze hebben de kracht om te behagen. ‘Het meisje’ op het canvas intrigeert en ontlokt een innerlijke vraag: ‘Wat wil de kunstenaar ons vertellen?’ Als toeschouwer mag jezelf een verhaal bedenken.
De blauwen van de intimistische schilderijen zijn mysterieus en sereen, de roden warm oranje. Rood en blauw contrasteren niet maar vullen elkaar aan in de bedachtzaam geschilderde werken. Als ik kijk laat ik de schoonheid binnen in mijn ziel.

Philippe Badert

Het benadrukken van silhouetten, het compositorisch afbakenen met warm gele lijnen blijft me bij, telkens ik werk van de kunstenaar aanschouw. Hij beklemtoont niet alleen het specifieke van een houding maar het is ook een picturaal aspect dat vrolijk stemt. Dit opvallende gebruik laat hij achterwege in enkele recente schilderijen. De nadruk ligt meer op de inhoud dan op de vorm. Hij onderzoekt de invloed van de sociale media op de mens en specifiek op de kunstenaar. De kunstenaar die wil gezien worden en toch zijn gevoelens, emoties niet wil te grabbel gooien. Hij doet dat met ongekunstelde, gestileerde figuren en gezichten vermomd als pixels.

Chris Vanderschaeghe

Chris Vanderschaeghe schildert zijn mysterieuze ingetogen omfloerste portretten in zachte, poëtische pastel kleuren. De portretten kijken niet vrank en vrij de wereld tegemoet, alsof ze niet recht in de lens durven te kijken. Vaak maakt hij het perfecte plaatje op een zachte stijlvolle manier lichtjes onherkenbaar net of de geportretteerden hun ware gezicht niet willen tonen aan de kijker. Misschien toont niemand zijn ware ik aan de buitenwereld?

Anne Vanoutryve

Anne Vanoutryve interpreteert de natuur expressief, zonder rem op borstel en verf. In haar werk bruist de natuur van leven, voel je de buitenlucht, de wind waaien, de zon branden. Hier schildert een kunstenaar die de natuur en de verf liefheeft. Bekijk daarbij de penseelstreken veroorzaakt door een fors gebaar van de borstel en je moet er geen verhaal bij vertellen. Het is puur genieten.

Johan Clarysse

De werken van Johan Clarysse zijn narratief, hij bekijkt de wereld, schildert de mens, gaat in op sociale issues die de wereld raken. Vaak geven de schilderijen van Johan Clarysse een onaffe indruk. Het werkproces, de onderschildering blijft zichtbaar aanwezig. Zo wint zijn werk aan picturaliteit en gelaagdheid. Zijn tekeningen verwijzen vaak naar de schilderijen. Wat was er eerst, de tekening of het schilderij? Het speelt geen rol, het zijn aparte pareltjes die je los van elkaar kunt zien maar ook samen. Zien we een geschilderde tekening of een getekend schilderij?

Inge Dompas

Inge Dompas observeert en registreert. Ze schildert de stad in al zijn facetten: een vluchtig moment, een weerspiegeling, een reflectie. Ze borstelt dromerig een realiteit, ziet de bizarre schoonheid van een drukke stad. Vaak gebruikt de kunstenaar vogelperspectief waardoor ze afstand neemt van haar onderwerp en de compositie een speelse allure bezorgt.

Stephanie Gildemyn

Stephanie Gildemyn verdiept zich in de mythologie en verwerkt een oeroude beeldtaal in een persoonlijk werkproces. Het resultaat is werk dat de verbeelding prikkelt. De blauwen vallen op en zijn intens. Het werk dat ze hier toont doet me verlangen om nog ander werk van haar te ontdekken.

Anouk Thys

Anouk Thys zorgt voor afwisseling in de expo. Vindingrijke kleine keramieken sieren de witte muur en brengen stilte en rust middenin de kleurenovermacht van de andere kunstenaars. Het is alsof haar wandsculpturen mediteren en samen overleggen luid te roepen: ‘hier zijn we!’ Dit is helemaal overbodig, haar werk dwingt de toeschouwer dichtbij te kijken naar de fijne structuren, speciale natuurlijke kleuren en het gebruikt materiaal. Ik wil ze aanraken maar blijf er toch wijselijk af.

Manon De Craene

Manon De Craene schildert explosief met warme kleuren die elkaar dreigen te verdringen maar toch samen hun eigen plaats veroveren op het canvas. Op haar doeken vind ik een geordende chaos terug. Ik zie vormen en kleuren samen op reis naar een bestemming, het definitieve schilderij. Haar schilderijen lijken me intuïtief en spontaan in één ruk geschilderd. Maar zoals zo vaak het geval is, misschien sla ik de bal volledig mis en schildert ze bedachtzaam, vlak na vlak, streep na streep.

Kathleen Ramboer

Kathleen Ramboer houdt van de natuur en dat merk je in al haar werken. Maakt ze foto’s, schilderijen of tekeningen, alles gebeurt in de buiten lucht, en plein air, zonder vooropgesteld plan. Bomen blijken door de jaren heen haar belangrijkste inspiratiebron. Bomen in het bos, in het park, op de wei, op foto, op doek, op papier, op karton…, getekend met potlood, geschilderd met acrylverf.. in alle seizoenen, onder diverse hemels…  het kan allemaal.
De kunstenaar schuwt het experiment, noch mislukkingen, dat houdt de drang om te creëren levendig. Haar reeks ‘Grenzeloos’ is daar het levendig bewijs van.

Hilde Van de Walle

Ook Hilde Van de Walle zorgt voor diversiteit. Haar beeldend werk omvat sculpturen in brons en composiet. Blauwgrijze en aardkleurige figuren vullen sierlijk de ruimte, zijn discreet aanwezig. Haar grootse zorg is niet de juiste anatomie nastreven maar door weglaten van lichaamsdelen een boeiende vorm scheppen met een sterke uitstraling. Enkele sculpturen groeien vanuit een bol- of peervorm, alsof de beelden balanceren op de rand van de wereld, op de grens tussen droom en daad. Onbewust maken ze, zonder armen, een evenwichtsoefening die ze met glans doorstaan.

Het is geen uitgesproken stille tentoonstelling. Enkele werken roepen luidop en kleurrijk, andere fluisteren zacht. Ik raad de bezoeker aan zijn intuïtie te volgen, vaak op zijn stappen terug te keren, open te staan voor wat op je afkomt, te genieten van RE-ASSEMBLED met de ogen wijd open maar ze ook even te sluiten  om weg te dromen en een verhaal te verzinnen want tenslotte ben je in Tale Art Gallery.

Tekst en foto Kathleen Ramboer

INFO EXPO

Expo ‘RE-ASSEMBLED’
TaLe Art Gallery
Vlierzeledorp 12A, 9520 Vlierzele
+32 476 50 49 52
21nov tot 21 dec
https://taleartgallery.be/expo-21-11-2025-21-12-2025/

Open
vrijdag . zaterdag 14>18h
zondag 11>17h

Hervé Martijn
Anne Vanoutryve
Chris Vanderschaeghe
Anne Vanoutryve
Johan Clarysse
Philippe Badert
Stephanie Gildemyn
Annouk Thys
Manon De Craene
Inge Dompas
Hilde Van De Walle

opening en receptie
vrijdag 21.11 18h > 22h
de kunstenaars zijn aanwezig

INFO KUNSTENAARS

curator @tanja_leys
@kramboer
@hervemartijn
@philippe.badert
@chrisvanderschaeghe
@anne.vanoutryve
@johanclarysse.art
@ingedompas
@stephanie_gildemyn
@annoukthys
@manon.de.craene
@hilde_van_de_walle